Afhankelijke moeder

[Namique]

Hoi,

Ik vraag me af hoeveel van jullie meiden met hetzelfde probleem als ik rondlopen. Ik heb een afhankelijk moeder, maar het gaat nu zelf te ver. Maar ja wat is te ver? Ik zal jullie even uitleggen hoe afhankelijk mijn moeder van mij is.

Mijn moeder woont al ruim 30 jaar in Nederland en spreekt geen woord goed nederlands. Hierdoor is zij juist zo afhankelijk van mij. Fysiek kan ze alles zelf, maar als het erop aankomt dat ze naar de arts, winkel of bank moet gaan moet ik ook mee. Ik studeer momenteel en heb het megadruk met mijn eigen leven. Het is voor mij erg lastig nu ook mijn moeders leven te beleven. Als zij iets gedaan of gezegd wilt hebben moet ik het allemaal voor haar doen. Als er brieven op de mat vallen moet ik die voor haar lezen. In het begin vond ik het niet erg, maar dat wordt erger naarmate is ouder wordt en meer voor mezelf wil. Zoals een eigen wil...Die heb ik als 23 jarige studente niet.

Als we naar de winkel gaan en de cassiere zegt 5 euro geeft ze het geld altijd eerst aan me terwijl ze zelf bij de kassa staat en het ook kan aangeven. Als ik eens een keertje wegloop wordt ze boos op mij omdat ik haar niet hielp. Ik vind het dan een beetje te ver gaan. Geld aangeven is toch iets wat ze zelf kan. Ze doen tenslotte soms ook boodschappen alleen. Maar wanneer ik erbij sta vertikt ze het om voor zichzelf te denken laat staan handelen. ALLES ALLES doe ik dan voor haar.

Ik probeer haar nu een beetje meer op zichzelf te laten zodat ze het ook leert, maar daar komen alleen maar meer problemen van. Ze spreekt in termen dat ik haar verraad en in de steek laat. En dat voor een vrouw die gelukkig nog zelf kan lopen etc. Ik moet voor haar denken en haar leven voor haar lijden.

Toen ik nog op de middelbare school zat vonden mijn medeleerlingen en docenten het vreemd dat ik niet op school verscheen wanneer mijn moeder naar de arts moest. Iedereen vond het raar en ik ook, want bij de arts zegt ze niks en kreunt ze alleen opeens zoveel van de pijn en ik moet de arts gana vertellen wat ik denk dat mijn moeder heeft. Zij is zo afhankelijk van mij dat ze denk dat ik automatisch haar pijn voelt. Ze is met anderen woorden 1 geworden met mijn leven....of nee ik ben 1 moeten worden met haar leven.
Mijn vader daarentegen is anders. Hij is ook afhankelijk van mij wat betrefd brieven lezen omdat hij niet goed Nederlands kan spreken, maar mijn vader ziet ook dat hij niet meer van me kan vragen dan dingen te lezen en te schrijven. Mijn vader is bereid om op te staan en veel dingen zelf te doen. Hij kan al zelf nummers opslaan in zijn mobiel en zelf bellen etc. Mijn moeder kan haar gsm niet eens opdoen en ze vertikt het om te leren. Ze vertikt het om wat dan ook maar te leren. Als iemand belt die nederlands spreekt geef ze het gelijk door aan mij.
Ik ben mentaal uitgeput. Soms denk ik zelf aan dat moord mijn enige uitweg is, maar dan denk ik weer van nee. Dit is zo erg dat ik mijn eigen moeder in het hiernamaals niet wilt tegenkomen.

Ik kan niet begrijpen hoe afhankelijk zo fijn is voor een anders. Fysiek afhankelijkheid is wat anders dan mentaal afhankelijkheid. Hoe kan mijn moeder het zo fijn vinden alles uit handen te doen. Is het niet fijner als je een sterke onafhankelijk vrouw bent. Is het niet fijn om als 56 jarige vrouw alles te kunnen doen wat je wilt en kunt doen. Tenminste zo denk ik dat ik het fijn zou vinden. Wat vinden jullie moeder en wat vinden jullie?
Is afhankelijk niet alleen maar onzekerheid, want wat gebeurd er als diegene wegvalt. Mijn moeder kan niet voorzelf spreken, maar erger nog niet voor zichzelf denken.
ALs bezoek er is spreekt ze altijd in termen van ja en als dit gebeurd ga ik een biref schrijven of nee ik moet op internet zoeken of bellen. Als ik haar dat hoor zeggen weet ik al dat het mijn taak is en dat ik afspraken al kan afzeggen en huiswerk kan opgeven, want ik leef mijn eigen leven, maar nog meer die van mijn moeder.

Ik heb nu veel dingen niet meer opgegeven voor haar. Ik probeer een beetje van mijn eigen wil en leven terug te eisen, maar daar kom ik van in de problemen. Mensen begrijp me niet verkeerd ik hou erg van me moeder (als verteld ze mij nootit dat zij van mij houdt dat ik ik raden aan de hand wat zij allemaal voor mij heeft gedaan toen ik kind was). Ik houd erg veel van haar, maar het moet niet zo zijn dat ik mijn toekomstplannen uit de weg moet ruimen omdat ik mentaal mijn moeder's leven leidt. Ik ben 23 en leef het leven van iemand die 56 is op mentaal gebied. Als fysiek gebied doet ze alles. Maar ik had nooit gedacht dat mentale afhankelijkheid het ergst is wat je kan overkomen. Ik ben iedere dag dood en dood moe. Mentaal slaat over op fysiek, omdat ik overal naartoe moet bellen en regelen en spreken en doorgeven etc.

Hebben jullie dit probleem ook en hoe gaan jullie ermee om?
Zijn er tips van hoe ik mijn eigen wil en leven meer en meer kan terug krijgen van mijn moeder.
Met haar praten heeft weinig zin. Ik heb mijn moeder dit vaak direct tegen haar gezegd dat ik mentaal moe ben van haar afhankelijkheid.dus daar ligt het niet, het ligt eraan dat ze het weet en toch aan mij blijft trekken. Ik heb er dan maar voor gekozen mijn moeder in het diepe te laten vallen niet omdat ik niet van haar hou, maar misschien omdat ze het dan wel gaat leren. Maar ze blijft aan me trekken.
Hoe kan ik hiermee omgaan?

Bij voorbaat erg bedankt voor jullie reacties en hulp.

Namique

[Joesoef]

En jou broers en zussen?

[Namique]

Ik heb broers, maar die wonen op zichzelf en zijn nu bezig met hun eigen leven. Zij weten hoe mijn moeder zich aan iemand kan vastklampen en hebben er liever niet zoveel mee te maken. Ze vinden het maar zielig voor mij, maar doen voor de rest ook niks...

[Joesoef]

Ik heb broers, maar die wonen op zichzelf en zijn nu bezig met hun eigen leven. Zij weten hoe mijn moeder zich aan iemand kan vastklampen en hebben er liever niet zoveel mee te maken. Ze vinden het maar zielig voor mij, maar doen voor de rest ook niks...

Jij bent net als je broers ook bezig met een eigen leven. Ik denk dat een goed gesprek met je broers geen kwaad kan bijvoorbeeld een verdeling maken van wie doet wat. Laat je niet van de wijs brengen door dat kan ik niet, dat kan jij zo goed, er zijn altijd argumenten om het niet te doen. Je mag bij mams ook wel eens op aandringen dat ze eens op iemand anders een beroep moet doen.

[Namique]

Hey thanks joesoef, je bent de enige die ingaat op me verhaal..thanks....

Maar dat gesprek met me broers heeft geen zin, want het zijn geen fysieke taken doe overgenomen moeten worden, maar mentale taken die zich elke minuut van de dag afspelen. Elke minuut. Kijk waren het nou taken als mama ophalen, eten geven, verschonen bij wijze van spreken dan kan het besproken worden met me broers.
Maar ik kan mijn broer echt niet vragen elke dag 4 uur hier te komen zitten om voor mama na te denken snap je...

Aandringen bij mama dat ze beroep kan doen op iemand anders....ik doe iemand anders dit echt niet aan. Ik wil andermans leven niet verzieken. Ik doe ALTIJD ALTIJD ELKE DAG beroep op me moeder dat ze het eens zelf moet bedenken of zelf eens geld moet afgeven bij de kassa of zelf eens kan drukken op 4 om rtl 4 te kijken.

Maar ik waardeer je hulp erg.....thanks voor je tips en hopelijk hebben andere mensen ook nog tips, want ik ben ten einde raad hiermee.

Zoals ik al zij ik zat eraan te denken haar te laten vallen in het diepen en dan klimt ze hopelijk naar boven. Maar je weet je moeder is geen experiment waarop je dit kan testen of het werkt...straks valt ze letterlijk in het diepe...

[Namique]

by the way wat zijn credits?
ik zie dat je dat hier kan verzamelen ofzo

[Joesoef]

Zoals ik al zij ik zat eraan te denken haar te laten vallen in het diepen en dan klimt ze hopelijk naar boven. Maar je weet je moeder is geen experiment waarop je dit kan testen of het werkt...straks valt ze letterlijk in het diepe...

Stel, je bent klaar met je studie, je hebt een man, kinderen op komst. Wat dan?

[Ariadne]

Hoe is je moeder in Marokko, wanneer ze Marokkaans spreekt, omringd is door haar vriendinnen? Heeft ze dan ook veel hulp nodig, bij elke stap die ze zet? Is er dan misschien psychisch niet in orde met haar? Ik kan begrijpen dat het vermoeiend voor je kan zijn, wanneer je constant voor een ander moet denken, terwijl jij het juist een verrijking vindt om als zelfstandige vrouw zelf zaken te ondernemen. In dit laatste verschillen jij en je moeder dus heel erg van mening. Misschien is dit haar (enige) manier om te laten zien dat ze van je houdt, door openlijk en constant te erkennen dat ze jou nodig heeft. Ik moet ook toegeven dat ik soms ook best moe werd van mijn ouders, doordat ze zaken, die voor mij logisch waren, niet snel genoeg begrepen. Ik probeerde bijvoorbeeld mijn moeder om te laten gaan met een mobiele telefoon, dat lukte niet. Ze vergat telkens wat de toetsen betekenden, hoe je moet opnemen en weer ophangen. Ik kon niet bevatten hoe iemand zo iets simpels kan vergeten. Deed ze het nu expres? Het kan frustrerend zijn, dat weet ik. Maar aan de andere kant weet ik ook dat het ouder worden (hoeveel bejaarden kunnen omgaan met mobiele telefoons of internet?) en analfabeet zijn factoren zijn die meespelen. Ik zal nooit kunnen begrijpen hoe het is om analfabeet te zijn, of hoe het is om als analfabeet in een vreemd land (al is het 30 jaar geleden) te komen wonen. Enige wat ik kon doen is begrip opbrengen en heel heel heel veel geduld hebben. Praat erover met je vader en broers, ook al heeft ieder een eigen leven (misschien voelt je moeder zich daarom nog meer alleen en klampt ze zich dus daarom ook nog meer aan je). Heb geduld, en hoe goed je het ook bedoelt, laat haar niet vallen.

[Dehya]

Ik denk maar aan één oplossing: Nederlands leren. Ik heb je verhaal gelezen en ik herkende heel wat van mezelf in jou. Ook ik vond het soms 'vervelend' hoe vaak ik dingen moest uitleggen, keer na keer. Hoe vaak ik haar moest begeleiden, naar waar ook. Maar dat allemaal is ontzettend veranderd toen ze naar school ging en stap voor stap onafhankelijk werd. Ik heb haar met mijn ogen zien veranderen. Van een bange huisvrouw die de wereld als een vreemde enge plaats bekeek naar een sterke onafhankelijke vrouw met een nieuw wereldbeeld. Mijn moeder is een snugger iemand, ze leert ontzettend snel en is lekker bijdehand. Op school heeft ze vriendinnen gemaakt en ze zegt zelf dat ze lieveling is van haar lerares (ze gaat altijd op eerste rij zitten zodat de lerares haar eerst en beter kan helpen). Ze gaat nu alleen winkelen, betaalt haar eigen boodschappen met haar eigen bankkaart. Ze neemt de bus helemaal naar stad om daar te shoppen met een vriendin. Ze komt thuis en ze vertelt verhalen. Ze vertelt verhalen over hoe ze kaas heeft gekocht maar toen de caissière haar vroeg wat voor soort kaas wees ze maar duurste aan. Ze heeft haar gsm, waarmee ze zonder hulp belt en opneemt. Onlangs nog las ze voor het eerst een smsberichtje. Ik had een simpel berichtje gestuurd: Ik ben bij Monia. Ze was zoooo blij dat ze het kon lezen en begrijpen. Heel schattig hoe ze zo fijn giechelt. Maar goed, ze heeft daarvoor een lange weg afgelegd en vooral de grootste stap gezet: Nederlands leren en naar school gaan. Ze moest daarvoor alleen naar school. Toen ik met haar de eerste keer naar school ging, gaf ze op. Ze zei dat ze nooit de bus alleen kan nemen en dan die straat rechts, links en rechtdoor. De angst was in haar ogen te lezen. Maar we gaven niet op. De tweede keer ging ze samen met mijn broertje. De derde keer met mijn broertjes op een afstand achter haar zodat zij zelf haar weg kan vinden. Vierde keer alleen. Sindsdien was het een makkie voor haar. Ik moet eerlijk gezegd zeggen dat ik in het begin twijfelde dat ze nooit zal durven. Maar ze deed en kijk haar nu. Nu zit ze hier aan de overkant bij me, met een schattig donkerblauw brilletje haar huiswerk te maken. En ik ben zo ontzettend trots op haar (soms minder als ze weer aan mijn arm begint te trekken omdat ze een opdracht niet zo goed begrijpt).

Je moet begrijpen dat je moeder in een wereld woont die zij nog steeds als vreemd waant, ook al woont ze al dertig jaar hier. En alles wat vreemd is voor haar, beangstigt haar. Daarom een goede vraag van Ariadne: hoe is je moeder eigenlijk als ze in haar eigen wereld (Marokko) vertoeft?

Probeer haar stap voor stap te wennen aan die wereld, waar ze jou heeft grootgebracht. Als ze niet durft naar school te gaan, probeer haar dan wat Nederlandse les te geven. Als je zelf geen tijd hebt, zoek dan iemand die haar kan leren.

[Joesoef]

Ik denk maar aan één oplossing: Nederlands leren. Ik heb je verhaal gelezen en ik herkende heel wat van mezelf in jou. Ook ik vond het soms 'vervelend' hoe vaak ik dingen moest uitleggen, keer na keer. Hoe vaak ik haar moest begeleiden, naar waar ook. Maar dat allemaal is ontzettend veranderd toen ze naar school ging en stap voor stap onafhankelijk werd.

Nederlands is heel belangrijk, belangrijkste is dat ze zelfvertrouwen krijgt, samen met andere vrouwen zelfvertrouwen leren krijgen en naar buiten durven te treden. Soms gaat dat alleen met behulp van buitenstaanders, zoals bv NL les en met andere vrouwen in een gelijke positie. Jezelf herkennen in anderen en door elkaars steun (en wat Nederlands en uitleg over Nederland) zelf durven te ondernemen.