Hoge zelfdodingscijfers onder Surinaamse mannen

[NIS]

Hoge zelfdodingscijfers onder Surinaamse mannen
ANP


VOORBURG - Sterfte door zelfdoding komt onder mannen van Surinaamse afkomst en jonge Turkse mannen relatief vaak voor. Dit blijkt uit onderzoek door het Centraal Bureau voor de Statistiek en de Vrije Universiteit (VU) in Amsterdam. De uitkomsten zijn vrijdag bekendgemaakt.

Bij mannen van Surinaamse origine tot het 50ste levensjaar ligt het aantal zelfdodingen 60 procent hoger dan bij autochtone mannen. Jonge Turkse mannen die tussen 20 en 30 jaar oud zijn, plegen ook relatief vaker zelfmoord. Turkse mannen over alle leeftijden gezien, Turkse vrouwen en Marokkaanse vrouwen en mannen plegen juist veel minder vaak zelfmoord dan autochtone vrouwen en mannen.

Vorig jaar kozen in Nederland gemiddeld ongeveer tien op de honderdduizend inwoners voor zelfmoord. Het gaat dan om geslaagde pogingen. Dat is veel minder dan het wereldgemiddelde en ook veel minder dan het cijfer in de meeste Europese landen.

[~Panthera~]

Weten ze ook WAAROM ze zelfmoord plegen ?

[Qaiys]

Geplaatst door NIS
Turkse vrouwen en Marokkaanse vrouwen en mannen plegen juist veel minder vaak zelfmoord dan autochtone vrouwen en mannen.

Terwijl op het hoogtepunt van de islamofobia de nederlandse media vaak beweerd hebben dat marokkaanse en turkse vrouwen vaker zelfmoord plegen door ze3ma de onderdrukking van de mannen.

Weer een leugen en mythe doorgeprikt.

[mark61]

Geplaatst door Qaiys
Terwijl op het hoogtepunt van de islamofobia de nederlandse media vaak beweerd hebben dat marokkaanse en turkse vrouwen vaker zelfmoord plegen door ze3ma de onderdrukking van de mannen.

Weer een leugen en mythe doorgeprikt.

Dat is niet waar en het artikel hierboven klopt ook niet. Ten eerste is er NOOIT beweerd dat Marokkaanse vrouwen vaker zelfmoord plegen; ik daag je uit met een bron te komen. Daar zijn iig geen wetenschappelijke studies van.

Ten tweede plegen jonge Turkse vrouwen wel degelijk vaker zelfmoord.

Ten derde is 'Surinaamse' een mystificatie; het gaat hier om Hindoestaanse mannen.

Ik verwijs je naar de Haagse GG & GD:

http://www.denhaag.nl/Docs/ocw/GGD/E...Nr2%202005.pdf Artikel M. Ferber p. 22.

Het oorspronkelijke onderzoek is: Schudel WJ, Struben HWA en Vroom-Jongerden JM. Suïcidaal gedrag en etnisch-culturele afkomst. Epidemiol Bul Grav 1998; 33 nr. 4: 7-13.
Dat is online niet beschikbaar maar op te vragen bij de GGD.

Wat betreft parasuïcide (zelfmoordpogingen en automutilatie) geldt voor Marokkaanse meisjes wel een verhoogd voorkomen:

http://www.denhaag.nl/Docs/ocw/GGD/E...Nr4%202005.pdf

Ik heb deze links hier al eerder geplaatst, lees ze dan ook es.

Hoewel het pijnlijk is om hardop te zeggen is de gezinssituatie van meisjes en jonge vrouwen vaak zodanig dat die aanleiding geeft tot zulke verschrikkingen. Dit kan je ook op ons eigen WSDB lezen if you care to open your eyes en es wat eerlijker te zijn.

De links werken niet, kweenie waarom. Ga naar www.denhaag.nl en zoek op 'epidemiologisch bulletin'.

[mark61]

Geplaatst door ~Panthera~


Weten ze ook WAAROM ze zelfmoord plegen ?

Ja; familiale problemen, druk, discrepantie met eigen verlangens, aanvaardbaarheid zelfmoord onder hindoestanen.

[mark61]

Suïcidaal gedrag migrantenjongeren: taboes, verborgen leed en praktische hulp

De cijfers over en ervaringen van migrantenjongeren die een poging tot zelfmoord doen zijn schrikbarend. Toch zijn er nog nauwelijks verklaringen over het hoe en waarom, alleen veel hypotheses. Over Hindostaanse jongeren in Nederland zijn vanaf eind jaren '90 gegevens beschikbaar, maar de overige groepen jongeren zijn pas sinds heel kort in beeld. Het taboe in veel gemeenschappen is echter zo groot, dat weinigen erover durven te spreken.

Dit bleek op het symposium 'Suïcide en suïcidaal gedrag bij migrantenjongeren, preventie en zorg' dat Mikado 26 januari jl. in Den Haag organiseerde. Hoofdgast was Prof. Dr. Dinesh Bhugra, Professor Mental Health and Cultural Diversity aan het instituut voor psychiatrie van het Kings College in London. Het symposium gaf veel praktische handvatten aan het multidisciplinaire publiek voor preventie en hulpverlening. Niet alleen in de geestelijke gezondheidszorg, maar ook in bijvoorbeeld het onderwijs, maatschappelijke opvang en bij zelforganisaties.

Culturele idealen
Bhugra spreekt van opzettelijke zelfbeschadiging: pogingen tot suïcide - ook wel parasuïcide genoemd - en allerlei vormen van zelfverwonding. Zowel in Nederland, Groot-Brittannië als Suriname zijn de cijfers van opzettelijke zelfbeschadiging onder Zuid-Aziatische jonge vrouwen en meisjes hoger dan van andere vrouwen. De cijfers uit Suriname kwamen van Prof. Dr. Ad Kerkhof van de VU.
Uit Bhugra's onderzoek blijkt dat racisme en sociaal-economische status geen verklarende factoren zijn. Wel een rol spelen gender rollen - de verwachtingen en eisen aan jonge vrouwen en mannen - culturele conflicten en huiselijk geweld. 'Vrouwen dragen vaak de last van culturele idealen die de gemeenschap graag hoog houdt. Tegelijkertijd krijgen zij de schuld als ze die idealen niet waarmaken of als hun echtgenoten die idealen niet waar kunnen maken.'

'Laag zelfbeeld'
Uit recente cijfers van de GGD Den Haag blijkt het aantal parasuïcides onder meisjes en jonge vrouwen (15-24 jaar) van Surinaams-Hindostaanse en Turkse herkomst anderhalf tot tweeënhalf keer hoger ligt dan onder autochtone leeftijdsgenoten. De GGD Rotterdam, namens wie Erik Jan de Wilde op het symposium sprak, zag daarnaast ook de Antilliaanse en Kaapverdiaanse meisjes als risicogroep voor zelfbeschadiging. Deelnemers aan het symposium zagen een overeenkomst in de sterk hiërarchische structuur van veel Hindostaanse en Turkse migrantengezinnen. De meisjes hebben een lage zelfwaardering en internaliseren hun leed en problemen. In de meeste gevallen weet niemand van hun veelvuldige zelfbeschadiging.

Suïcide, (para)suïcide en zelfbeschadiging
Zowel Bhugra als andere sprekers tijdens het symposium lieten zien dat er grote samenhang is tussen zelfmoord, pogingen ertoe en zelfverwonding (zie ook een eerder bericht van Mikado). Het gedrag, de achtergronden en motieven ervan lopen door elkaar en rechtvaardigen geen scherp onderscheid. Voor hulpverleners en andere symposiumdeelnemers bleek dit soms verwarrend te zijn. Theorieën en onderzoek maken tot nu toe wel een scherpe scheiding.
Bhugra en Kerkhof deelden ieder hun expertise in een eigen workshop over preventie en hulpverleningsvaardigheden. Indrukwekkend waren de getuigenissen van twee jonge vrouwen, tijdens een workshop onder leiding van Marjon Ferber van het Suna project de suïcide nazorg van de GGD in Den Haag.

Voorlichting vanuit eigen kring
Groot-Brittannië heeft al langer ervaring met preventie en interventie rond parasuïcide onder vrouwen uit Zuid-Aziatische gemeenschappen aldaar. Bhugra bevestigde het taboe op spreken erover, maar stelde dat het heel goed mogelijk is dit taboe te doorbreken. 'Succes boek je alleen wanneer preventie en voorlichting vanuit de gemeenschap komt, voorlichting van buitenaf werkt niet.' Evaluatie- en effectonderzoek bevestigde dit succes van de Britse methode. Meer vrouwen herkende tekenen van depressie bij zichzelf en waren geneigd om iemand in te schakelen wanneer ze suïcidale gedachten hadden.

http://www.mikado-ggz.nl/artikel.php?artikel_id=505

[~Panthera~]

Geplaatst door mark61
Ja; familiale problemen, druk, discrepantie met eigen verlangens, aanvaardbaarheid zelfmoord onder hindoestanen.

God allemachtig.

En de geestelijke gezondheidszorg zit vol.

[mark61]

'Suïcidepogingen en zelfbeschadiging'

datum: 7 dec 2006
plaats: Den Haag, Mondriaan Zorg

Organisatie door Project ‘Aan de Grenzen’ van GGD Den Haag e.a.

Vooraankondiging, donderdag 7 december, 16.00 – 21.00 uur

Het project ‘Aan De Grenzen’ is ontstaan n.a.v. de verontrustende cijfers over parasuïcide onder allochtone jongeren. Het project was gericht op betere preventie en begeleiding van psychosociale problemen en suïcidepogingen bij jongeren. Het project richtte zich vooral op stille, introverte jonge vrouwen en mannen van 13 tot 25 jaar, van onder meer Surinaamse, Turkse en Marokkaanse afkomst.

Op de conferentie aandacht voor de resultaten van 'Aan de grenzen' en voor de toekomst. Meer informatie over de conferentie volgt in september.

Organisatie: Hulpinstanties Den Haag
Coördinatie: GGD Den Haag, Afdeling Gezondheidsbevordering
Marion Ferber, 070-3535266 en Helen Berkel,  070-3537198

http://www.mikado-ggz.nl/agendapunt.php?agenda_id=326

[mark61]

"Ik wilde er niet meer zijn maar toch ook wel"


"Eigenlijk weet ik zelf niet waarom ik het doe. Ik wil er niet meer zijn en toch ook weer wel, maar niet op deze manier." De 15-jarige Malika is niet de enige jongere die geen weg meer ziet uit haar problemen. Uit verschillende onderzoeken blijkt dat meisjes en vrouwen van wie de ouders afkomstig zijn uit Turkije, Suriname en Marokko vaker een zelfmoordpoging doen dan hun autochtone leeftijdsgenoten. Turkse meisjes doen zelfs drie keer vaker een poging om zich van het leven te beroven. Ook in cijfers over zelfverwonding springen migrantenjongeren eruit. Achtergronden hiervan worden toegelicht in het nieuwste nummer van Cultuur Migratie Gezondheid.

Heftige gebeurtenis
Waarom grijpen de meisjes en vrouwen naar zulke drastische middelen om aan hun problemen te ontsnappen? Er kunnen verschillende verklaringen zijn voor (para)suïcidaal gedrag. Soms is het een reactie op een heftige gebeurtenis, of een vlucht uit een situatie die als ondraaglijk wordt ervaren. Ook verlies of falen kan de aanleiding zijn voor een zelfmoordpoging. Sommige jongeren vertonen hun hele leven al parasuïcidaal gedrag. Uit de praktijk blijkt dat Turkse, Surinaamse en Marokkaanse meisjes vaak impulsief 'te werk' gaan. Ze willen een hier-en-nu ervaring stoppen die ze voor hun gevoel niet aankunnen.

Polsen doorgesneden
De Marokkaanse Joemna geeft hier een goed voorbeeld van. "Ik had ruzie met mijn broer en ik zei: 'Sla me maar, dat is het enige wat je kunt.' Nou, dat heeft 'ie gedaan. Hij heeft me helemaal in elkaar geslagen. Mijn vader zat erbij en deed niets. Ik bloedde overal. Die nacht heb ik mijn polsen doorgesneden en een dosis slaappillen geslikt. Ik wilde niet meer verder. Mijn jongste zusje heeft me gevonden." Het gebruik van medicijnen, zoals een overdosis pillen of poeders die toevallig in huis zijn, is een veel voorkomende manier om een einde aan het leven te maken. Andere beruchte middelen zijn: het snijden met of slikken van scherpe voorwerpen, het innemen van giftige stoffen, het opzettelijk in gevaar brengen van het lichaam door bijvoorbeeld vlak langs een snelweg te lopen, alcohol- en drugsmisbruik en uithongering. Allochtone meisjes grijpen opvallend vaak naar giftige middelen zoals chloor, azijnzuur, schoonmaakmiddelen, shampoo of haarmiddelen.

Ik voelde niks meer
Sommige meisjes brengen zichzelf wel schade toe, maar hebben niet de intentie om dood te gaan. In dit geval is er geen sprake van parasuïcide maar van zelfbeschadiging, ook wel automutilatie genoemd. Dit verschijnsel komt helaas steeds vaker voor onder autochtone en allochtone jongeren. De 16-jarige Shanta (Surinaams-Hindostaans) vertelt: "Het was op een dinsdag, ik zat alleen thuis. Ik moest een toets maken en ik was zo bang dat ik het niet zou halen. Ik raakte helemaal 'van de wereld'. Nooit eerder had ik zo'n gevoel gehad. Ik moest ergens op afreageren. Toen ben ik mezelf gaan krassen, met een schaar, eerst mild en oppervlakkig, toen steeds heftiger en wat dieper. De eerste keer deed het pijn, daarna voelde ik het niet meer."

Voor de jongeren is zelfverwonding een manier om met hun emoties om te gaan. Ze proberen hun ondraaglijke gevoelens als het ware dragelijk te maken. Het snijden kan bedoeld zijn om een einde te maken aan ongewenste emoties zoals angst, schuld, schaamte, woede of een negatief zelfbeeld. Maar het kan ook bedoeld zijn als een methode om juist wél wat te voelen. Sommige jongeren zijn zo ongevoelig geworden dat niks hen meer raakt. Door middel van automutilatie willen ze hun ik-besef terug krijgen.

Twee culturen
Het is geen toeval dat allochtone jongeren en vooral meisjes en jonge vrouwen vaker suïcidaal en zelfbeschadigend gedrag vertonen dan autochtonen. Zij moeten immers rekening houden met twee culturen, die niet altijd goed op elkaar aansluiten. Dit kan de nodige stress veroorzaken. Aan de ene kant ervaren de meiden de druk van leeftijdsgenoten om erbij te horen en met hen mee te doen. Aan de andere kant stellen de ouders bepaalde eisen, die soms lijnrecht ingaan tegen de verwachtingen van de buitenwereld. Daarnaast kampen veel meisjes met specifieke culturele problemen, zoals uithuwelijking – al dan niet gedwongen- of de eis om de maagdelijkheid tot het huwelijk te behouden. De gemeenschap heeft vaak hoge verwachtingen en stelt strenge eisen aan meisjes. De Turkse Fatma van 15 jaar leed enorm onder het controlerende gedrag van haar ouders. "Ik mocht niet mee naar het schoolfeest. Toen ik vroeg waarom niet, zei mijn moeder dat ik geen hoer ben en dat soort dingen uit mijn hoofd moet zetten. Ik heb toen een heleboel medicijnen ingenomen."

Behandeling
Bij de behandeling van suïcidale allochtone meisjes is het daarom erg belangrijk om ook de omgeving bij de therapie te betrekken. Vaak staan zowel de ouders als het meisje daar, na enig aandringen, wel open voor. "Ik schrok eerst toen de therapeute vroeg of mijn moeder een keer mee zou willen komen," vertelt de Hindostaanse Kiran. "Wat was dat eng. Mijn moeder is meegekomen en de therapeute heeft met haar gepraat over haar puberteit en hoe ze minirokjes wilde dragen, terwijl dat niet mocht van haar ouders. Mijn moeder besefte dat haar wens om een minrok vrijwel hetzelfde is als mijn wens om een piercing. Wat was ik daar blij mee!"



Bron: I.Boedjarath & M.Ferber, Verborgen verdriet. Parasuïcide en zelfbeschadiging bij allochtone jongeren. Cultuur Migratie Gezondheid, 3(1), 2-13 / Mikado Publicatiedatum: 28 april 2006 14:45 uur

http://www.mikado-ggz.nl/artikel.php?artikel_id=541

[mark61]

Gewoon doorblaten Schaap, dan gaat het vanzelf weg.



Not.