Gij zult niet scheiden! Scheiden moet moeilijker gemaakt worden.

[Zwarte Schaap]

Gij zult niet scheiden

Door René Diekstra

Vraag: is scheiden in het belang van kinderen? Antwoord: voor een kleine groep kinderen wel want het beëindigt een voor hen ongezonde situatie. Maar voor de overgrote meerderheid van de kinderen is scheiding van hun ouders niet in hun belang. Vraag: heeft scheiding voor kinderen negatieve gevolgen?

Antwoord: op de korte termijn voor de overgrote meerderheid van de kinderen wel. Op de lange termijn heeft scheiding voor driekwart van de kinderen weinig schadelijke gevolgen. Maar bij 25 procent van de kinderen blijkt scheiding ook na vele jaren nog onmiskenbaar schadelijke effecten te hebben, zowel in sociaal als emotioneel opzicht.

Dat percentage is tweeëneenhalf maal zo hoog als het percentage kinderen uit intacte gezinnen dat met soortgelijke problemen kampt. Vraag: verhoogt scheiding van ouders de kans dat ook hun kinderen later scheiden? Antwoord: scheidingsvoorbeeld door ouders doet inderdaad scheiding door kinderen volgen.

Vraag: leidt scheiding ertoe dat (ex-)partners zich gelukkiger gaan voelen en betere relaties met nieuwe partners hebben? Antwoord: voor 30 procent van de mensen die gescheiden zijn breekt na de scheiding een duidelijk gelukkiger levensfase aan. Voor 40 procent is er niet veel verschil tussen de situatie voor en na de scheiding. En voor de resterende 30 procent wordt het er na de scheiding over het algemeen beroerder op.

Vraag: Is een regeling waarbij een kind na een scheiding aan een van de ouders wordt toegewezen, in het belang van het kind? Antwoord: zelden. Voor de overgrote meerderheid van de kinderen geldt dat verlies of ernstige beperking van contact met een van de ouders na een scheiding schadelijk is. Bovendien kan zo'n situatie gevaarlijk zijn. Frustrerende omgangsregelingen lokken niet zelden geweld uit, zoals buitengesloten ouders die de kinderen ontvoeren of hun ex-partner, soms samen met de kinderen, van het leven beroven. ,,Als ik ze niet kan hebben, dan jij ook niet!''

Voor alle duidelijkheid, de gestelde vragen en antwoorden heb ik geformuleerd op basis van de meeste recente onderzoeksgegevens over de gevolgen van echtscheiding. Die leiden een overduidelijke conclusie: `laat na te scheiden, als het ook maar enigszins kan'. Want gescheiden ben je zelf op de lange duur meestal niet beter af, en je stelt je (jonge) kinderen aan risico's bloot waar ze hun leven lang last van kunnen hebben. Maar als dat allemaal zo is, waarom wordt er dan toch zoveel gescheiden?

De meest genoemde redenen voor scheiding zijn psychologische, zoals niet goed met elkaar kunnen communiceren, op elkaar uitgekeken raken, onverenigbaarheid van karakters, gebrek aan gemeenschappelijke interesses. Andere redenen zoals overspel, geweld, alcohol- en drugsmisbruik of verslaving spelen minder vaak een hoofdrol. Simpel gezegd is scheiding in de meeste gevallen dus een soort van psychologische zelfmedicatie.

Laten we die vergelijking even vasthouden. Stel, scheiding is een medicijn dat een farmaceutische industrie op de markt wil brengen. Om daarvoor toestemming te krijgen moet die industrie onderzoek laten doen, dat aantoont dat het medicijn veilig en effectief is. Zou, gegeven wat we nu over scheiding weten, die toestemming gegeven worden? Zeker weten van niet.

En zou het medicijn toch door de mazen van de geneesmiddeleninspectie doorglippen, dan zou het in een mum van tijd regenen van de klachten en processen tegen de industrie. Dat brengt me op de vraag wie ervoor verantwoordelijk is dat het gevaarlijke medicijn scheiding op zo'n enorme schaal tegenwoordig verkrijgbaar is? Dat zijn wij op de eerste plaats natuurlijk zelf. Eerst hebben we als samenleving scheiding in toenemende mate gedoogd. Vervolgens zijn we het recht erop in de wet gaan vastleggen. Daarna zijn politiek en overheid de mogelijkheden tot echtscheiding steeds verder gaan oprekken.

Zodoende leven we nu al in het tijdperk van de flitsscheidingen. Maar we hebben verzuimd aan dat steeds gemakkelijker uit te oefenen recht op echtscheiding de nodige plichten te verbinden. Er staat bijvoorbeeld nergens in de wet dat na een scheiding ouders op een gelijke manier verantwoordelijkheid moeten blijven houden voor de opvoeding van hun kinderen. Er is ook geen rechter die eist dat de ouders een document overleggen waarin duidelijk beschreven staat hoe ze die opvoedingsverantwoordelijkheid met elkaar gaan waarmaken. Dat is raar en het is vragen om problemen.

Scheiding verandert niets aan je verantwoordelijkheid als opvoeder. Maar het wordt meestal wel lastiger om die verantwoordelijkheid goed uit te voeren omdat je dat moet doen met een `collega' waarmee de relatie moeilijk, zo niet beroerd is. Voordat een echtscheiding formeel van kracht wordt, moet daarom in het belang van kinderen glashelder zijn afgesproken en vastgelegd hoe de ex-partners gaan opvoeden, wie wat gaat doen, en wat gezamenlijk wordt gedaan. En ook dat ze elkaar nooit de toegang tot de kinderen mogen weigeren. Een samenleving die echtscheiding mogelijk maakt zonder dat dit alles goed geregeld is, is kindvijandig. De conclusie: scheiden moet moeilijker gemaakt worden opdat het voor tienduizenden kinderen gemakkelijker wordt gemaakt.


Bron: Rotterdams Dagblad 21/02/04

[Daviddavid]

Trouwen en kinderen krijgen zouden ze moeilijker moeten maken. Zo voorkom je een hoop scheidingsleed en kinderleed.

[taouanza]

[Mark]

Mensen moeten elkaar eerst maar eens goed leren kennen voordat ze trouwen, dat zou een hoop narigheid voorkomen.

[TonH]

Geplaatst door Daviddavid
Trouwen in kinderen krijgen zouden ze moeilijker moeten maken.

Ik pleit voor een soort puntenrijbewijs:

-Heel vaak oefenen voor je toestemming krijgt om te gaan trouwen en kinderen te krijgen.
-Wanneer je één kind te zeer verkloot, krijg je zoveel strafpunten dat je vergunning voor een volgend kind wordt ingetrokken.
-Bij ook het in de soep laten draaien van je tweede kind wordt je huwelijksrijbewijs helemaal ingetrokken en moet je opnieuw lessen nemen en examen doen.

Ook zie ik voor me:

-Strafpunten voor het slaan van je echtgenoot/-note.
-Verminkingen, verkrachtingen en nog zo'n rijtje levert ook heel wat strafpunten op.
-Het als schoonmoeder je overmatig bemoeien met je kinderen en kleinkinderen
-enzovoort....

[Mark]

Nog een opmerking:

Deze plagiateur vergeet nog even dat je dan onderscheid moet maken tussen scheidingen met en znoder kinderen.

Of moeten stellen zonder kinderen dan minder makkelijk kunnen scheiden vanwege onderzoek over scheidingen met kinderen?

[~Panthera~]

Trouwen afschaffen, die flauwekul.
Als je niet eens voor elkaar kunt kiezen zonder papiertje, wat stelt het papiertje dan nog voor ?
Een lus om je nek ?

[freya]

Ik ken mensen wiens hele jeugd is verpest omdat de ouders zo nodig voor de kinderen bij elkaar moesten blijven.

[~Panthera~]

Geplaatst door freya
Ik ken mensen wiens hele jeugd is verpest omdat de ouders zo nodig voor de kinderen bij elkaar moesten blijven.

-----------

Yep, ken ik er ook een paar van : de moeder werdt regelmatig de tanden uit haar mond gerost, maar LEKKER bij elkaar blijven voor de kinderen
Terwijl de kinderen doodsbang in hun kamer zaten en zich afvroegen wanneer het ophieldt.
Nooit dus.
Leuke jeugd gehad mijn zwager :kan het iedereen aanbevelen !
Zit nu nog bij een psycholoog de rotzooi op te ruimen.

Vooral bij elkaar blijven !

[Simon]

Er bestaat geen onderzoek naar gedwongen bij elkaar blijven omdat dit zo goed voor de kinderen zou zijn dus de conclusies van het artikel hier bovenaan zijn wat 'makkelijk' gemaakt.