[Jobine]

Hallo ik ben Jobine en ik heb een nieuw verhaal geschreven. Heb hem op meerdere fora's staan en ben benieuwd wat jullie vinden! Tips & opbouwende kritiek is welkom!! Heel veel leesplezier!:

Ik wierp een blik in de spiegel, en begon te gillen. Wat was er met mijn gezicht gebeurd? Terwijl mijn hand over mijn wang gleed werd de deur open gesmeten.
“Waar is de brand,?” Mijn vader keek me aan. Ik kon mijn oog niet meer dicht krijgen, hoe hard ik mijn best deed. En als ik lachte dan bleef een kant van mijn mond staan.
“E-er is geen brand, moet je mijn gezicht zien!,” Paniekerig keek ik mijn vader aan terwijl die me verbouwereerd aan keek.
“Jezus, wat heb jij gedaan,?” Mijn vader kwam naar me toe en zijn hand gleed over mijn wang.
“I-ik kan mijn oog niet sluiten,” Angstig probeerde ik nogmaals mijn oog dicht te doen, maar het wilde echt niet. Tranen van angst rolde over mijn wang.
“We gaan naar het ziekenhuis,” Mijn vader draaide zich resoluut om en sprong met grote stappen van de trap af. Terwijl ik naar beneden liep hoorde ik mijn vader praten.
“Ja ik weet toch niet hoe dat komt, ik wil dat er iemand naar mijn dochter kijkt,” zijn stem klonk nijdig.
“Mooi dan komen we er nu aan,” Mijn vader legde de telefoon neer, en keek me vastbesloten aan.
“We gaan naar het ziekenhuis,” Mijn moeder pakte de huissleutels en binnen een half uurtje was ik in het ziekenhuis.
“Mevrouw Klijn komt u maar verder,” Een verpleegster keek om haar heen, en ik stond op.
“Benieuwd wat eruit komt,” fluisterde ik zo zacht dat alleen mijn moeder kon horen. Terwijl ik de verpleegster volgde voelde ik honderd ogen in mijn rug prikken. We liepen achter de verpleegster aan die ons naar een hokje bracht.
“Gaat u hier maar heen, de dokter zal zo bij u komen,” zei de verpleegster terwijl ze wachtte tot dat iedereen in het hokje was en sloot het witte gordijn. Er kwam een jonge dokter binnen en stelde zich voor.
“Ik ben Arvid,” zei de erg jonge dokter terwijl hij iedereen een hand gaf. Het was best een mooie jongen om te zien.
“Zo Jobine, ik ga je vragen stellen en je gezicht onderzoeken, oké?” Ik knikte en voelde dat mijn wangen rood begonnen te worden. Het was echt een lekker ding.
“Dit voel je niet?” Terwijl zijn hand over mijn wang streek keek ik in zijn prachtige zeeblauwe ogen.
“Nee spe- nee,” Mompelde ik. Kon mezelf wel voor het hoofd slaan. Ik kon beter maar mijn mond houden.
“Oké, sluit je oog eens,” Hoe hard ik het ook probeerde het wilde gewoon niet.
“Hm, laat me eens in je oor kijken, gaan we zo nog een proefje doen met je andere oog,” De jonge dokter stond op en stond gebogen in mijn oor te kijken.
“Wat kan het zijn?” Mijn vader keek mij geïrriteerd aan en keek vervolgens de dokter aan.
“Ik ga eerst nog even wat testjes doen met haar gezonde kant,” De dokter ging weer zitten op zijn kruk en rolde naar mij toe. Ik kneep mijn ogen dicht, en moest proberen met druk van de dokter mijn oog open te krijgen. Aan de linkerkant wou het wel, maar rechts kreeg ik het niet voor elkaar. Terwijl hij mijn oog dicht probeerde te drukken stak hij per ongeluk in mijn oog.
“Au!!” Geschrokken keek ik de dokter aan. Ik zag hoe zijn wangen rood begonnen te kleuren. Moet je zien wat een schattig wipneusje hij heeft, alleen dat haar moest wel wat korter en een beetje wax erin zou hem echt een schattig koppie geven. Jezus, moet je die armen eens zien. Beetje gespierd maar niet te veel. Wat zou ik daar graag in willen liggen avonds, schoot het door mijn hoofd heen en ik voelde me wangen nog roder worden. Als ie zo door gaat dan moet hij me nog reanimeren ook.

[Jobine]

“Sorry meisje, maar ik heb goed nieuws. We weten wat het is,” zei de dokter.
“Wat is het? Is het erfelijk?” vroeg mijn vader en ik wou dat hij zijn mond eens dicht hield.
“Je hebt de ziekte van Bell. Het is een gezichtverlamming die lang kan duren voor het geneest. Je hebt de symptomen die daar om bekend staan: geen smaak meer van de tong, je oog niet kunnen sluiten, krokodillentranen zomaar, hangende mond,” vertelde de dokter.
“Maar wat is de oorzaak?” Mijn vader keek de jonge dokter aan.
“Dat weten we niet, het kan zijn dat er een bacterie in je oor is gekropen en je spier uit heeft geschakeld. Je krijgt hele zware dosis prednison, en daarbij een ontstekingremmende medicijn,” vertelde de jonge dokter.
“En de dagelijkse dingen dan? Kan ze dat blijven doen?” voor het eerst zei mijn moeder wat.
“Ja, maar ze moet heel rustig aan doen, en vooral niet te zwaar inspannen en veel rust houden,” somde de jonge dokter op.
“Maar ik heb volgende week tentamens, hoe moet ik dat doen?” Ik voelde me verdrinken in zijn ogen.
“Gewoon ze maken, maar wel rust houden en de medicijnen nemen,” zijn blik in zijn ogen keek me liefdevol aan.
“Oh dat word zo schamen,” Somber keek ik naar mijn voeten.
“Lieverd, iedereen kan het krijgen, je hoeft je er niet voor te schamen,” Mijn moeder legde troostend een arm om mij heen.
“Je krijgt deze medicijnen mee, neem ze goed in en maak de kuur helemaal af!” zei de dokter en schreef iets op een briefje die hij vervolgens aan mij gaf. Mijn blik bleef erop rusten. Waarom schreef hij zijn nummer niet op het briefje? Ik zal wel veel te jong voor hem zijn dacht ik. We gaven de jonge dokter een hand en verlieten het ziekenhuis.
“Hm, gelijk ophalen bij de apotheek,” mompelde mijn moeder toen ze het briefje in haar handen had. Ik zette mijn mobiel aan, en een paar minuten later begon mijn telefoon te trillen. Ik wierp een blik op mijn telefoon en zag dat Rose mij gesmst had. ,,lieffie maak je niet druk. Hoop dat het niks ernstigs is. Laat me wel even weten hoe het is afgelopen, loveyou bb,,. Glimlachend smste ik dat ik de ziekte van Bell had en dat ik een ongelofelijk lekker ding als dokter had. We stapte in de auto en reden zo naar onze apotheek. Een kwartier later stapte we onze apotheek binnen en ik gaf het briefje aan de mevrouw die ons hielp.
“Hier zijn u medicijnen, u moet wel de kuur afmaken,” zei de apotheker. Ik knikte en met het besef dat ik een verlamming aan mijn gezicht begon door te dringen. Wat zouden ze op school zeggen?
“Liefje het komt goed,” troostte mijn moeder. Toen we eindelijk thuis waren liep ik naar mijn computer en zette hem aan.
“Je mag niet te lang computeren, oké?” Mijn moeder begon te rommelen in de keuken. Het was tijd voor avondmaal maar ik had helemaal geen honger. Eenmaal op internet begon ik de woorden de ziekte van Bell in te typen en begon een beetje op internet op te zoeken naar informatie.
“Mam!, heb een mooie site gevonden over mijn verlamming!” riep ik naar mijn moeder terwijl ik op msn een berichtje aan het typen was voor Rose.
“Mooi, maar we gaan eerst eten, je gaat daarna je huiswerk maken dus je sluit je af?” mijn moeder begon te tafel te dekken, terwijl ze een blik op mij wierp.
“Jaja, moet even met Rose praten,” mompelde ik, en begon te lachen.
“Haha, Rose is lekker op dreef,” Ik tikte wat terug en sloot de pc van mijn ouders af.

[Jobine]

“Schat, je moet veel rusten, dus morgen gaan we naar school om te praten met je mentor. Je gaat of s’ morgens naar school of s’ middags, ligt eraan wat school wil,” begon mijn vader te praten. Ik keek hem verbaasd aan.
"Maar dan mis ik veel," protesteerde ik, wetend dat ik over tien weken weer tentamens heb.
“Lieverd het is echt niet anders, je moet wel naar de dokter luisteren. Je hebt ook over paar weken weer controle,” voegde mijn moeder gehaast aan toe. Dan zie ik die leuke jongen weer! Na het eten ruimde ik samen met mijn moeder de tafel op, en liep vervolgens naar boven om huiswerk te gaan maken. Ik had daar helemaal geen zin in. Ik zette mijn computer aan en zette zachtjes een cd op. Moest toch bezig op de computer dus even een snelle blik op hyves en op msn. Binnen een uurtje had ik mijn huiswerk af. Ik pakte wat schone kleren en vertrok naar de douche. Eenmaal onder de douche begon het pas te beseffen wat ik had. Terwijl de tranen over mijn wangen rolden liet ik me op de grond zakken. Waarom moest mij dit overkomen? Waarom zag ik er nu zo vreemd uit? Ging het over? Zou je er nog wat van terug zien? Al die rare blikken straks op school. Al die rare vragen. Hoe moest ik daar mee omgaan? Wat en wie moest ik het vertellen? Na al die tranen was mijn gezicht rus geworden. Ik stond nasnikkend op en zette de douche uit. Nadat ik mij had aangekleed liep ik naar de woonkamer waar mijn ouders zaten.
“Lieverd, je gaat gewoon morgen naar school, pap en ik hebben om 3 uur afspraak bij je mentor en zouden jou er ook wel bij willen hebben,” zei mijn moeder.
“Goed, ik ga nu naar bed, Truste,” Ik draaide me om en liep naar mijn slaapkamer. Eenmaal in mijn bed kon ik de slaap niet vatten en bleef maar draaien in mijn bed. Het voelde net alsof iemand je strafte voor wat je gedaan had. Een rilling liep over mijn rug. “Ik wil niet meer leven, hoe kun je me dit aan doen!”
Woedend en verdrietig staarde ik naar het plafond, maar kreeg geen antwoorden. Laat me morgen niet in de steek, anders spring ik morgen echt van de brug af!” Met een blik op mijn wekker draaide ik me om. Na een onrustige nacht werd ik wakker van mijn wekker. Ik gaf het ding een dreun en draaide me kreunend om. Tenslotte kwam ik moeizaam uit mijn bed en wierp een blik in de spiegel. Stilletjes hoopte ik dat ik in een nachtmerrie was beland maar helaas wat dat niet het geval. Ik kleedde me aan en liep vervolgens waar mijn ouders waren naar de keuken.
“Morgen,” mompelde ik en liep naar de koelkast om mijn broodje te smeren. Een half uur later stapte ik op de fiets op weg naar school. Ik had een sjaal om mijn gezicht gedaan om het warm te houden, maar ook om het te verbergen.
“Jobine!” Luid riep Rose mijn naam en ik moest lachen.
“Morgen, jij bent lekker vrolijk,” mompelde ik terwijl ik op mijn ellebogen op het stuur liet rusten.
“Sorry lief, ik heb zo’n lief smsje gekregen van Thom, ik voel de vlinders weer in mijn buik vliegen,” Rose staarde dromiger voor zich uit. Ik moest grinniken om Rose haar dromerige blik.
“Niet te ver dromen, we zijn er,” Ik stapte af en zette mijn fiets weg.
“Je moet me vertellen over die lekkere dokter van je,” Rose keek me nieuwsgierig aan.
“Oh Rose, hij is zo hot. Hij heeft van die mooie blauwe ogen waar je in kunt verdrinken. Hij heeft ook een heel schattig wipneusje, dat lijkt zo sexy bij hem. Oh die beetje gespierde armen van hem, en dat kontje,” terwijl ik het vertelde aan Rose voelde ik mijn wangen gloeien.
“Zie je hem weer? Heb je z’n nummer?” Rose keek me nieuwsgierig aan.
“Nee ik heb z’n nummer niet, maar ik zie hem volgende week weer,” zei ik.

[Jobine]

“Jobientje is verliefd,” plaagde Rose me, maar ik kon aan haar zien dat ze het echt meende.
“Hou maar op, er komt toch niks uit. Hij is veel te oud voor mij,” En hoopte dat Rose ophield.
“Goed goed, trouwens zaterdag weer even te stappen?” Rose keek me aan en ik knikte.
“Ja heb ik zin in. Even alles van me af zetten. Kom je bij mij?” zei ik terwijl ik mijn sjaal wat beter om mijn gezicht heen deed.
“Ja is goed, maar wil je die sjaal afzetten?” Rose keek me bijna smekend aan. Ik schudde mijn gezicht en liep zonder een woord te zeggen verder.
“Jobientje wacht, ik weet hoe je voor schaamt, maar als je de sjaal om laat gaan mensen je raar aan kijken en vragen stellen,” zei Rose.
“Dat weet je niet hoe ik hier voor schaam, ik heb hier ook niet om gevraagd! En mensen zullen me toch raar aan kijken ook met sjaal,” Mijn stem begon te trillen van woede.
“Sorry, je hebt gelijk. Ik wil geen ruzie, je hebt je vrienden nodig,” Ik wist dat Rose gelijk had en daarom begon ik te zuchten.
“Nee je hebt ook gelijk, maar nu nog niet, je ziet het toch wel aan mijn oog. Misschien later op de dag oké?” Ik keek Rose met een glimlach aan.
“Goed, kom we moeten nu naar de les,” Rose trok me lachend mee het lokaal in.
“Morgen meneer,” De leraar keek Rose verbaasd aan.
“Hm wat zijn we vandaag vrolijk,” merkte de leraar op en we zochten een plekje in de klas.
“Jobine, zou je de sjaal af willen zetten want het is echt hier niet koud,” De leraar keek me aan.
“Eigenlijk meneer niet, maar het zal wel moeten van u,” Langzaam trok ik de sjaal voor mijn gezicht, en in de klas weerklonk een “Oh,”.
“Wat is er met je gezicht gebeurd?” De leraar keek me geschrokken aan.
“Ik heb een gezichtverlamming in mijn gezicht, kunnen jullie nou ophouden met staren naar mij alsof ik een griezel ben?” Tranen begonnen te branden.
“Ja jongens, we gaan verder met de les,” De leraar begon weer verder en ik haalde opgelucht adem. Eindelijk ging de bel. Jezus wat duurde dat lang.
“Zullen we naar buiten of kantine?” Rose keek me aan.
“Naar de kantine,” antwoordde ik en samen liepen we naar de kantine. De deuren stonden open en we zochten een plekje. In de kantine kon je allerlei dingen kopen, zoals broodjes, snacks en zulke dingen. Er was altijd een hele lange rij. In de kantine stonden allemaal tafels in een lange rij waar je aan kon zitten. De stoelen waren verschillende kleuren.
“He kanjer!!” Ik keek achterom en zag dat het Jesper was.
“Dag Jesper,” zei ik met een zucht in mijn stem.
“Ik vroeg me af, wat heb je met je gezicht?” Jesper kwam naast me zitten.
“Ik heb een gezichtverlamming, daarom hangt alles er zo bij,” Ik zag Jesper naar mijn gezicht kijken.
“Je hebt een prachtig gezicht, hier kan je niks aan doen,” Ik voelde me opgelucht.
“Schat, morgen stappen!” Rose keek me aan.
“Nou schat, als iemand je pest met je gezicht dan weet je me te vinden,” Met een knipoog liep Jesper weg.
“Ik vind hem naar niks, ik hoop dat die spetter van mijn dokter ook uitgaat waar wij ook heen gaan,” Dromerig staarde ik voor me uit, en Rose moest lachen.
“Ik denk niet dat hij te stappen gaat. Volgende keer gewoon zijn nummer vragen,” voegde Rose er aan toe.
“Ja en wat zullen mijn ouders dan wel niet denken?” Rose keek me lachend aan.

[Jobine]

leest iemnd nog meee:

[Jobine]

wodt het nog wel gelezen??????????????????????????????????????