Mijn ouders willen niet meer...wij willen elkaar :(

[Samianiel]

Assalaamu alaykum allemaal,

Ik ben hier nieuw, nog maar een paar minuten geleden heb ik mijn account aangemaakt omdat ik objectieve raad nodig heb over een zeer delicate kwestie Of misschien heeft iemand van jullie iets soortgelijks meegemaakt.

Ik heb eind december iemand leren kennen (zal hem soms Hassan noemen ). We hebben elkaar voor het eerst ontmoet tijdens een vergadering. Ik had ereigenlijk geen oog voor, hij wel voor mij, maar we hebben niet verder gepraat ofz. Hij moest een verslag opmaken van de vergadering en doorsturen naar alleaanwezige leden en ik moest aan de hand van die info een uitnodiging maken voorde volgende vergadering. Nadat ik een week of twee later nog steeds nietsontvangen had, stuurde ik hem een mail. Hij stuurde me meteen een mail terug met het verslag dat hij naar iedereen had verzonden, maar ik had per ongelukeen verkeerd emailadres opgegeven en daarom was het bij mij niet aangekomen. Hoe dan ook, ik bedankte hem en we raakten zo aan de praat over wat we nog zouden organiseren enz en na enkele dagen werd het persoonlijker. Hij zei eerlijk dat hij wilde trouwen en hij mij echt zag zitten hij voldeed ook aan alles wat ik in een man zocht. Ik wou eigenlijk nog niet trouwen, maar verwonderde me dat ik zo goed met iemand overweg kon. We hebben dan afgesproken en na de eerste keer wisten we van okay dit zit goed. Niet veel later (nog geen maand) waren we verliefd en hebben we onze ouders meteen geinformeerd. Zo konden we elkaar op wettige wijze verder leren kennen. Het probleem was mijn papa zat in het buitenland, ik dacht dat het niet lang meer zou duren, maar uiteindelijk kwam hij pas na 4 maanden terug. Wij hebben in die 4maanden elkaar wel beter leren kennen (we wisten dat dit eigenlijk islamitisch niet mocht). Nu toen mijn papa van het buitenland is gekomen is de jongen samen met zijn ouders meteen mijn hand komen vragen. Vanaf hier zijn de problemen begonnen.

Hij had me wel al eerder gezegd van, ja ik ben enig kind en ons huis is heel groot. Mijn ouders zijn al oud (vader bijna 80, moeder 65) en wij zijn bovenalles aan het verbouwen, zodat jij en ik daar kunnen wonen. Hij vertelde me hoezijn ouders ineen zaten, dat ze goede begripvolle mensen waren. Ik zei van ja dat kan toch moeilijk worden. Het is belangrijk dat jij je plichten kent tov je vrouw en je moeder en dat je weet dat wij ons eigen leven moeten kunnen leiden. Dat ik alles tegen jou zeg en met jou bespreek en afspreek en niet met jouwouders. Ik zal hen respecteren en helpen, maar we hebben recht op een eigen leven. Dus ze mogen me niet zeggen hoe ik met jou moet leven, wanneer ik naarbuiten ga, wat ik doe, hoe ik dat doe enz. En Hassan beloofde me: nee ik heb het hier al met m'n ouders over gehad en ze gaan zich niet bemoeien.

Dus zo gezegd, ze zijn mijn hand komen vragen. Die dag zat hij, zijn papa, mijn papa en broers en onkel in de ene kamer en mama, zus ik en zijn mama in de andere kamer. We zagen en hoorden elkaar wel. Mijn papa vroeg aan Hassan, wel wat zijn je toekomstplannen? Hassan vertelde dat hij werkte en studeert en datde bedoeling is dat we bij zijn ouders gaan wonen enz. Mijn papa zag daar niet meteen problemen in, ook omdat hij zag dat Hassan een vrij rustige papa had. Ze hebben dan besloten om nog eens samen te komen. Maar aan onze kant ging het er veelanders aan toe. Het eerste wat de mama tegen me zei was: "Wel, je MOET bij ons komen wonen, ik heb da aan m'n zoon gevraagd, en das voor ALTIJD. Mijn zoon zal altijd bij me blijven en me nooit verlaten, ik wil dat m’n kleinkinderen hier opgroeien. Dus je moet niet op een dag zeggen van, ik ga alleen wonen. Ook als je een probleem met mij hebt, moet je mijn zoon zijn hoofd niet zot maken.Als je problemen hebt met je man, moetje ook niet bij jouw moeder gaan klagen. Er wordt gegeten aan één tafel, als jeiets anders wilt mag je da maken en bij ons komen zitten. Awel wat zeg je? Ben je akkoord of niet?" Ik was gelijk in shock, ik antwoordde gewoon niets. Ik had verwacht dat ze ging zeggen, ja bent zoals mijn dochter, je gaat met m'nzoon trouwen en je gaat en staat waar je wilt, je bespreekt alles met jouw manen wij bemoeien ons er niet mee. Want je geeft al een deel van je privacy afwaar je recht op hebt (gedeelde badkamer en keuken). Maar dat had ze dusallemaal niet gezegd. Het leek wel alsof ze mij niet wou ofzo. Mijn papa had dit allemaal gehoord (iedereen was in shock) en zei, ja we hebben besloten om nog es allemaal samen te komen. En de moeder zei, nee we zijn gekomen voor een antwoord. En m'n pa zo we moeten allemaal nog eens nadenken.

Toen ze weg waren, zei iedereen me dat ze er niet mee zouden doorgaan maar dat het mijn beslissing was. Ik barstte op m'n kamer in tranen uit. Ik zei tegen Hassan ja allé vond je da normaal wat je ma zei enz. En hij zo ja maar die wilt je gewoon raad geven voor later. Ik zo wablief? raad voor later? Ze heeft ons hele leven al gepland voor ons, mijn ouders gaan hier nooit mee akkoord, ik ben aan het huilen enzovoort enzovoort. De volgende dag hebben we verder gepraat en ik zei tegen Hassan, kijk dit gaat nooit lukken (ik dacht van wel, maar nu ik je mama heb horen praten gaat het niet meer). Na heel lang praten, zei Hassan als de voorwaarde is alleen wonen, dan gaan we wel alleen wonen (alleen zullen we tijd nodig hebben, want financieel gaat het moeilijk). Ik zei dat dat mij het beste lijkt. Ik zei dan de volgende dag tegen mijn mama van ja ik wil met hem trouwen. En zij vertelde het aan ons papa.

Mijn papa werd gek, hij wilde het absoluut niet. Die dag zelf had hij vernomen dat we ook 4maand contact met elkaar hadden en werd boos. Hij zei die jongen heeft haar zitten manipuleren, hoe kan je met zoiets akkoord gaan, hij wilt haar onderbrengen bij z'n ouders, hij is er niet klaar voor en zijn mama is een tiran. Mijn papa werd woedend en stapte naar Hassan, hij was aan het werken. Hij zei tegn Hassen, je gaat niet met m'n dochter trouwen NOOIT. Hassan hield zich niet in en zei we houden van elkaar. Ze hebben dikke ruzie gemaakt. En alsof het nog niet erg genoeg was, belde zijn mama om mijn mama te beledigen en bedreigen omdat mijn papa haar zoon heeft bedreigd. Ik was toen bij mijn zus, Hassan belde me en vertelde me alles(ondakns dat we meteen contact moesten verbreken). Mijn wereld wou ineen storten, ik kon amper ademen, ik kon niet meer helder denken. Ik wist wat me thuis te wachten stond, maar ik beloofde hem dat ik met papa zal praten en hem alles uitleggen. Ik bleef die dag bij zus slapen om rustig na te denken wat ik tegen papa zal zeggen.

De volgende dag kwam ik thuis en m'n pa was woedend, hij heeft me meteen verboden om ooit nog contact met hem te zoeken. Hij zei, je gaat leven in een hel. Ik zei maar hij heeft me beloofd dat we een appartement gaan huren, we gaan alleen wonen. Papa zei, nee daar gaat het niet meer om. Hij liegt tegen je, hij gaat misschien even met je een appartement huren en als je ruzie hebt met z'n ma gaat ze hem doen kiezen en dan kiest hij voor z’n ma. Ik wil je hiervoor behoeden. Heb je haar niet horen praten die dag? Ik ga je niet in handen geven van zo'n familie. Je hebt hier de volledige vrijheid, je doet wat je wilt, je gaat en staat waar je wilt, je doucht wanneer je wilt, je eet wanneer je wilt en wanneer je trouwt is het de bedoeling dat je die vrijheid behoudt of zelfs vergroot en leuke dingen doet met je man. En ook al zou hij dat willen en belooft hij je dat, je hebt zijn mama zelf gehoord. Dat was de ergste dag van m'n leven. Ik moest meteen m'n simkaart afgeven en de volgende dag een nieuwe halen. Ik stuurde nog snel naar Hassan, we moeten afscheid nemen, ik ga hier dood, je gelooft nooit wat er is gebeurd enzovoort.

Ik ging meteen in m'n bed en heb de hele nacht gehuild tot ik in slaap viel.
Die ochtend ging ik hem meteen mailen. Ik had ondertussen ook al mails van hem ontvangen. We probeerden afscheid van elkaar te nemen, maar het ging niet :'( We houden zielsveel vanelkaar, we kunnen elkaar niet loslaten, want WIJ hebben een super verstandhoudeing en weten wat we gelukkig kunnen worden met elkaar. We waren allebei aan het huilen en mailen. We hebben nu nog enkel contact via mail, we hebben ook ruzie gemaakt via mail, omdat hij niet begrijpt dat zijn moeder hier een groot aandeel in heeft. Alles wat ze doet en zegt is juist (daar baar ik me zorgen om!). Ik heb toegegeven dat mijn papa niet zo had moeten reageren. Maar hij vindt niet dat z'n ma in fout is. Volgens hem is alles de schuld van papa. Ik vind dat zijn mama hem niet kan loslaten en alles wilt controleren, maar hij ziet dat niet zo. Maar hij wilt nog dolgraag met me trouwen en ik ook met hem. Alleen weet ik bijna 100% dat mijn papa nooit zal bijdraaien. Daarom willen we nu de gemoederen laten bedaren. Hassan gaat met geleerden praten en is van plan om met mijn papa nog eens te praten met een imam erbij en misschien nog een persoon om alles uit te praten.

Ik zit nu nog met een paar dingen:
Wat vinden jullie van de situatie? Onze onwettige relatie heeft ook veel problemen gebracht, maar dat was niet de bedoeling om 4maand onwettig samen te zijn.
Vinden jullie dat ik hier mee moet doorgaan of denken jullie dat we problemen gaan hebben later? Zijn mama heeft gezegd ga maar huren als je wilt, maar gaat ze niet proberen om hem terug in huis te halen? Gaat ze mij altijd kwalijk nemen dat we alleen wonen (ook al heb ik daar het volsterecht heb, heb het aan een imam gevraagd). Hij heeft beloofd om me nooit in de steek te laten (hij is verstandig, behalve als het op mama aankomt). Maar zijn papa is al 80 en op een dag zal hij voor zijn ma moeten zorgen (wat normaal is en waar ik hem zelfs bij zou helpen, ik zou m'n ma ook niet in de steek laten), maar zal ik dat aankunnen? Ik hou van hem en hij van mij, ik wil hem niet opgeven, maar storten we ons in het ongeluk? Baseren we ons louter op liefde en onz verstandhouding? Of is dat net het belangrijkste? Ik vind het moeilijk omdat hij niet inziet dat zijn moeder hier aandeel in heeft. Hij is er wel alles aan aan het doen om samen tekomen, ondanks alles. En fouten te herstellen.

[Samianiel]

Trouwens we hebben een super verstandhouding en hij is een erg lieve jongen. En conflictjes hebben we altijd meteen uitgepraat, zelfs nu. Maar toch blijven we met deze zaken zitten nu er andere personen (belangrijke personen in ons leven) bij zijn betrokken.

[leven in schoonheid]

Ik denk dat het voor een Moslima het een probleem is, voor mij (als man) is het antwoord simpel, ik trouw met haar en niet met de familie, maar helaas voor jou, ligt het in jou cultuur anders.
Maar ondanks alles wens ik je sterkte in de beslissingen die je moet nemen.

[youshra]

succes en volg jouw hart

[Schrijfster]

Wat een verhaal zeg, zoals ik het lees denk ik dat je op een gegeven moment zo niet meteen met die vrouw in 1 huis komt te zitten. Dus als ik jou was zou ik naar je vader luisteren.
Ik weet dat het makkelijk van mij gezegd is omdat je zegt dat je die jongen leuk vind maar dat slijt op een gegeven moment ook hoor. En je pa zegt heus niet zomaar nee hij heeft daar een duidelijke reden voor.
Denk dat je het contact helemaal met die Hassan moet stoppen en kijken hoe het over een week met je gaat want zo begin je weer te wennen zonder hem het wordt moeilijk maar naarmate de tijd vordert wordt het makkelijk en hopelijk vind je een man met een normale moeder.

Hoop dat je hier was aan hebt
Succes

[Samianiel]

Bedankt allemaal voor de reacties we hebben vier dagen geleden besloten om het contact te verbreken, want de situatie komt toch nooit meer goed. Nu lijkt het alsof ik het nooit helemaal verwerkt zal krijgen.

[Fietsbell]

Neem het van mij aan dat het veel beter is dat jullie afscheid nemen van elkaar. Mijn zus zat in hetzelfde situatie en heeft echt geluk gevonden. Ze heeft mij een hele toffe zwager gegeven en haar ouders een goede schoonzoon. Ik spreek niet uit eigen ervaring, maar wel vanuit die van mijn zus. Zij heeft het aan he tbegin heel erg moeilijk gehad, qua gezondheid, slaap e.d. Maar je zult je ouders dankbaar zijn. Alsjeblieft lieve zuster, zo'n schoonmoeder zou je never nooit willen. Hassan zal niet veel later na jullie afscheid een ander trouwkandidaat hebben gevonden. Niet eens 2 weken na de afscheid van mijn zus en die man, vierde hij zijn bruiloft met een ander vrouw.

[arieffie]

Ik geef u 1 goede raad en dat is : vraag raad aan u ouders en wat zei zeggen moet je doen en Allah zal dat waarderen !!

[Samianiel]

BarakkaAllahu fiekoem

[Aperfectie]

Als iets vanaf het begin niet van het leien dakje gaat,is dat heel moeilijk om dat later wel zo te laten glijden.
Neem beetje voor beetje afstand,allah swt sluit pas een raam als hij een deur voor je heeft geopend.