
ik weet niet goed hoe ik moet beginnen en met wat, en of ik dit schrijf om mijn verhaal eens echt kwijt te kunnen.
Een aantal jaar geleden ben ik mijn grootste trots uit mijn leven verloren.
Mijn moeder met wie ik alles deelde en die er altijd voor mij was.
Ik kwam uit een gescheiden gezin met alleen maar problemen.
Mijn moeder kwam op haar 40e verjaardag erachter dat ze borstkanker had. Na dat bericht stond mijn leven op zn kop.
Na veel hoop en verdriet ging het alleen maar slechter met mijn moeder.
Hier gingen jaren overheen, zelf nam ik het volledige huishouden over toen ik 13 jaar was

Veel sterkte
Hoe voel je je nu?
Het is zeker niet gemakkelijk om je moeder kwijt te raken, maar zo is het leven. Niemand gaat eeuwig leven.
Je hebt zeker een te grote verantwoordelijkheid gekregen op een zeer jong en gevoelig leeftijd, maar kijk je hebt het overleefd.
Ik wil graag helpen, maar ik weet niet hoe. Kan ik iets voor u doen?

ik heb noooit echt kind kunnen zijn, en heb heb na de dood van mijn moeder daar ook misbruik van gemaakt,
ik deed dingen waar ik nu spijt van heb. Na rechtzaken en dat soort dingen kreeg mijn vader mijn voogdij, ik was toen 16.
Wilde ik dat.. Nee! absoluut niet maar ik had geen keus.
Ik kwam in een huishouden waar ik niet kon huilen om mijn moeder en deed dat dan ook niet.
Ik huilde elke avond mijzelf in slaap, want wie kon dat zien.
Toen mijn moeder was overleden ging in vrij snel weer naar school.
Ik moest ik had geen keus, Daar leerde in een vrouw kennen, zie jaren ouders was dan mij.
Zij bood mij een appartementje aan en daar trok ik in. Zef was ze moeder vn drie kinderen en getrouwd.
Zij gaf mijn moederliefde, iets wat ik nodig had. Helaas veranderde dat na tijdern. Zij deed har eigen ding en haar leven groeide uit elkaar.
Ze heeft mij dingen aangedaan die ik haar nooit zal vergeten, maar ook hier heb ik van geleerd.
Ik moest in een antikraak woning gaan wonen, ik kon nergens heen.
Ook daar zocht in verkeerde vrienden en raakte mezelf kwijt.
Er was drugs en drank in het spel. Heerlijk was dat want ik voelde me opgelucht..... dacht ik.
Ik ging met jongens om die echt gewoon vrienden waren, maar toen ik iemand leerde kennen bleken mijn vrienden twee gezicht te hebben.
Zelfmoordpogingen drank weglopen verdriet, alllemaal dingen wat mij dagelijks bezig hield.
Weer ben ik mijn leven ergens anders begonnen. Ik nam mij voor om vooral niemand meer in mijn leven toe te laten.
Maar eenmaal een paar dagen gesetteld in een nieuwe stad stond er weer een jongen in beeld.
Deze jongen werd mijn grote liefde, nu ander half jaar samen en ook veel te hebben meegemaakt ben ik zwaar de kluts kwijt.\
Al hoewel hij alles is wat ik wil verlies in mezelf weer.
Bestaat mijn geluk wel of is alles gedoemd om te mislukken

hoe gaat het nu met jou wollah toen ik leesde kreeg ik gewoon tranen in me oogen inshallah komt alles goed en vind je je waare liefde

Hoi Mmeisje,
Zou het helpen als je jouw hele verhaal eens kunt vertellen? En dat ik dat voor jou op papier zet? Mijn ervaring is dat je daar meer duidelijkheid door krijgt en daarna vast wel weer weet hoe je verder moet...
Groetjes

Hoii meid, heb echt medelijden met je?? Alles heeft een oplossing je moet vertrouw in Allah wswt hebben en alles komt goed! Hoe gaat het trouwens met jou nu?? Zet alles op rijtje.
Liefst A.
Bladwijzers