• + Plaats Nieuw Onderwerp
    Resultaten 1 tot 9 van de 9

    Onderwerp: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verdedigen

    1. #1
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verdedigen

      Fred Teeven. © ANP

      Advocaten woedend op Teeven om valse reden bezuinigingen

      Voormalig staatssecretaris Fred Teeven (VVD) heeft zich de woede op de hals gehaald van de advocatuur. In een interview in het tijdschrift De Groene Amsterdammer zegt hij dat hij als staatssecretaris bezuinigde op de advocatuur - niet om geld te besparen, maar: 'Als je aan een advocaat niet al te veel tijd geeft om aan een verdachte te besteden, dan wordt het ook niet zo veel, die verdediging.'

      Bewerkt door:Wil Thijssen 18 mei 2017, 18:48

      Teeven greep naar deze bezuinigingsmaatregel omdat 'een verdere verstrenging van het strafrecht er niet meer inzat', doordat toenmalig coalitiepartner PvdA tegen minimumstraffen was.

      Teeven ontkent desgevraagd dat hij dit zo heeft gezegd, beweert dat die uitspraak uit de context is gerukt en dat het ging om een onderzoek, niet om een interview.


      Ik sta ervoor in dat hij dit zo heeft gezegd, en dat hij wist dat ik dit in De Groene ging publiceren
      Henri Beunders, auteur van het artikel in de Groene


      De auteur van het artikel, historicus en publicist Henri Beunders, hoogleraar aan de Erasmus Universiteit, weerspreekt dat. 'Ik sta ervoor in dat hij dit zo heeft gezegd, en dat hij wist dat ik dit in De Groene ging publiceren. Ook is het artikel op meerdere manieren aan hem voorgelegd. Ik heb een bevestiging dat hij het heeft ontvangen, maar hij heeft er niet op gereageerd.'

      De Volkskrant kreeg van Beunders de mailwisseling met Teeven en diens toenmalige secretaresse, en van de hoofdredactie van De Groene Amsterdammer inzage in de uitgetypte bandopname. Daarin staat het citaat nog een tikkeltje scherper: 'Ik was in het 2e kabinet Rutte toen wel klaar met die verstrenging [van het strafrecht, wt.], want die zat er toen gewoon niet meer in en toen heb ik me toegelegd op de bezuiniging in de advocatuur. En dat was ook niet iets waar je van iedereen de handen voor op elkaar kreeg. De rechtsbijstand afknijpen. Dat is een andere manier om het effect te bereiken. Als je aan een advocaat niet al te veel tijd geeft om aan een verdachte te besteden dan wordt het ook niet zoveel, de verdediging. En dat hadden ze wel goed door die advocaten.'

      'In het pak genaaid'

      Het was de bedoeling advocaten het werk zo moeilijk mogelijk te maken. Dat is schokkend
      Geertjan van Oosten, secretaris Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten


      De Nederlandse Vereniging van Strafrechtadvocaten (NVSA) reageert woedend. 'Wij voelen ons vierkant in het pak genaaid', zegt secretaris Geertjan van Oosten. 'Teeven was een hoeder van de rechtsstaat die bij ons kwam: we moeten bezuinigen. Wij gingen serieus meedenken, maar nu blijkt dat het daar helemaal niet over ging. Het was de bedoeling advocaten het werk zo moeilijk mogelijk te maken. Dat is schokkend, zeker als je in het artikel leest dat hij het niet erg vindt als mensen onterecht vast zitten.'

      Ook Algemeen Deken Bart van Tongeren van de Nederlandse Orde van Advocaten (NOvA) noemt Teevens uitspraken 'ontluisterend': Het afknijpen van de verdediging in strafzaken beperkt de toegang tot het recht, dat is een aantasting van de rechtsstaat.'

      Zowel de NVSA als de NOvA vinden dat de bezuinigingen van Teeven moeten worden teruggedraaid en dat bezuinigingen waarover nog wordt onderhandeld, van tafel moeten.

      De Raad voor de Rechtspraak wil niet reageren: 'De Raad heeft destijds Teevens wetsvoorstellen op hun merites beoordeeld. Als achteraf blijkt dat er andere motieven waren, is het aan hem om daarover verantwoording af te leggen, niet aan ons.'



      http://www.volkskrant.nl/politiek/ad...ngen~a4495721/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'
      Antwoord met Citaat Antwoord met Citaat 1 Thanks, 0 Likes, 0 Dislikes

    2. #2
      Very Important Prikker SportFreak's Avatar
      Ingeschreven
      Apr 2002
      Leeftijd
      87
      Berichten
      96.414
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      2757427

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      Hij is een vuile smiecht ..ik heb hem ooit tegengekomen in de trein .gewoon doen als ik 1 van die gasten was die in bak is gegooid in die periode

    3. #3
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      Nederland sluit steeds meer mensen onterecht op

      De emotionalisering van het strafrecht 3

      Onrust en botte bijlen

      20 mei 2017

      Fred Teeven raakte afgelopen week in opspraak door de uitspraken die hij in De Groene Amsterdammer deed over bezuinigingen in het strafrecht. Die uitspraken deed hij in dit artikel, ‘Onrust en botte bijlen’, het derde deel van Henri Beunders’ drieluik over emotionalisering van het strafrecht.

      Van alle landen in Europa stopt Nederland het snelst en het vaakst mensen in voorlopige hechtenis, ook steeds vaker ten onrechte. ‘Ik lig daar niet wakker van’, zegt Fred Teeven, die als symbool kan gelden van de steeds grotere nadruk op veiligheid en strenger straffen.

      door Henri Beunders beeld Floris Tilanus 16 mei 2017



      ‘Als staatssecretaris was ik natuurlijk wel een beetje met een bijl aan het rondhakken af en toe.’ vvd-Kamerlid en oud-officier van justitie Fred Teeven zegt het met een zeker plezier. Tussen 2010 en eind 2015 was hij staatssecretaris van Veiligheid & Justitie, onder minister Ivo Opstelten, zijn partijgenoot. Hij vertelt over het begin van het kabinet-Rutte I, toen de discussie in het parlement ging over de vraag of er minimumstraffen moesten komen, waar de vvd net als gedoogpartner pvv groot voorstander van was. Het zou leiden, zo schatte men, tot achtduizend meer detentiejaren, de bajes zouden dus vollopen. ‘In 2011 dachten we serieus na over het bijbouwen van gevangenissen. Twee jaar later was ik de bestaande aan het sluiten.’

      De Bijlmerbajes wordt tegenwoordig gebruikt voor vluchtelingenopvang. Waarom? Tussen 2011 en 2013 zat verkiezingsjaar 2012, toen de vvd mede dankzij het harde veiligheidsbeleid van Opstelten en Teeven weliswaar tien zetels had gewonnen maar toch met de pvda moest gaan regeren. En de pvda was tegen minimumstraffen. ‘Verdere verstrenging van het strafrecht zat er nu niet meer in’, zegt Teeven. ‘Toen heb ik me toegelegd op de bezuiniging op de advocatuur. Het is een andere manier om hetzelfde effect te bereiken. Als je aan een advocaat niet al te veel tijd geeft om aan een verdachte te besteden, dan wordt het ook niet zo veel, die verdediging.’

      Politicus Teeven, ooit lijsttrekker van Leefbaar Nederland en nu beoogd lid van de Raad van State, kan als symbool gelden van de grote nadruk die op veiligheid en strenger straffen is komen te liggen sinds hij in 2006 Kamerlid werd. Dat was niet toevallig ook het jaar waarin oud-vvd’er Geert Wilders leider van zijn nieuwe Partij voor de Vrijheid werd. Met reden kan worden gezegd dat Wilders al tien jaar het beleid inzake veiligheid en justitie voortstuwt, uitgevoerd door politici als Teeven en Opstelten. De zuigkracht van repressiever strafbeleid – waarin bijna altijd Opsteltens refrein ‘dat gaan we aanpakken, dat gaan we keihard aanpakken!’ te horen was – lijkt in het afgelopen decennium zo groot geworden dat een Kamerlid zich wel tien keer bedenkt voordat hij of zij zich hiertegen verzet. Het resultaat is volgens velen in en buiten Den Haag deze stilzwijgende conclusie: ‘Dan maar een wet die niet werkt, dan maar een wet waarvan je weet dat de rechter die niet zal toepassen.’ Teeven zegt het op zijn manier: ‘Als je te hoge straffen oplegt, heb je alleen last van de NRC, en een handjevol beroepscolumnisten. Als je te laag straft, heb je van zeventig procent van Nederland last.’

      Met deze electorale afweging is in feite de vraag beantwoord waarom een bewindsman als Teeven, en indirect de pvv, zoveel macht wist te ontplooien door allerlei wetgeving door te drijven die soms als onnodig of zelfs als haastig broddelwerk werd gezien. Het is een combinatie van ‘de tijdgeest’, de (on)mogelijkheden van de regering (ook in financieel opzicht), incidenten en vooral de maatschappelijke reacties erop, en de veranderende kwaliteit van ‘de politiek’.

      Vanaf 9/11, en de moorden op Pim Fortuyn en Theo van Gogh, is volgens de sindsdien steeds vaker gehouden ‘politieke barometer’ de belangrijkste zorg verschoven van de sociale welvaartsstaat naar de fysieke veiligheid in de publieke ruimte. De politieke opwinding ging steeds vaker over voetbalvandalisme en uitgaansgeweld. Daarna werd het heetste hot item geweld tegen politiemensen en hulpverleners, met name tijdens Oud en Nieuw. Zo kwam er steeds meer wetgeving die het makkelijker maakte om verdachten na een delict langer vast te zetten dan nodig is om onderzoek te doen naar het feit. De verontwaardiging in de samenleving over vergrijpen en misdrijven die vroeger niet voorkwamen – zoals het lastigvallen en bespugen van agenten en ambulancebroeders – was namelijk zo groot dat de politici de praktische en juridische nadelen op de koop toe namen.

      Door 9/11 en de terreuraanslagen in Europa was het ook niet verwonderlijk dat publieke veiligheid het dominante politieke thema werd. In 2006 kwam de wetswijziging inzake extra bevoegdheden bij verdenking van het voorbereiden van terroristische aanslagen. Het aloude principe van het ‘daadstrafrecht’ – burgers kunnen niet worden vervolgd voor gedachten, opvattingen of plannen, alleen voor door hen gepleegde gedragingen – werd hierdoor overboord gezet, wat toch een juridische revolutie mag heten. Voortaan was het kopen van een zak kunstmest door iemand die niet eens een balkon heeft voldoende aanwijzing dat hier de intentie tot het maken van een bom zou kunnen spelen, en dus reden voor allerlei maatregelen zoals voorlopige hechtenis. Kamerleden die zich hier om principiële redenen tegen verzetten, waren intussen ruim in de minderheid.

      Aan wiens brein ontsproot die uitbreiding in 2014 van de voorlopige hechtenis als het gaat om het aanvallen van hulpverleners, dat van Opstelten of van Teeven? De laatste zegt met enige trots: ‘Die uitbreiding komt rechtstreeks uit een officiersbrein. Toen ik vvd-Kamerlid werd in 2006 heb ik het slachtofferbeleid gebruikt als rechtvaardiging om mensen langer in voorarrest te houden. Het OM had daar behoefte aan, en de politie ook. En in de maatschappij hoorde je ook: “Die mensen die vastzitten voor geweldsdelicten, die zijn veel te snel weer op straat.” Het achterliggende idee was, en daar hebben wij een politiek punt van gemaakt, dat rechters veel te slap straffen. Dat vond ik al vijftien jaar.’

      Zo werd op 14 mei 2014 de wet van kracht die een extra grond gaf aan het Wetboek van Strafvordering (WvS) voor voorlopige hechtenis. In artikel 67a werd ingevoegd: ‘Indien er sprake is van verdenking van een van de misdrijven omschreven in de artikelen 141, 157, 285, 300 tot en met 303 of 350 van het Wetboek van Strafrecht, begaan op een voor het publiek toegankelijke plaats, dan wel gericht tegen personen met een publieke taak, waardoor maatschappelijke onrust is ontstaan en de berechting van het misdrijf uiterlijk binnen een termijn van 17 dagen en 18 uren na aanhouding zal plaatsvinden.’ Als uitleg werd erbij vermeld: ‘Onder personen met een publieke taak zijn begrepen personen die ten behoeve van het publiek en in het algemeen belang een hulp- of dienstverlenende taak vervullen.’

      Niet alleen de term ‘personen met een publieke taak’ is onduidelijk – ook alle leraren en ambtenaren? – de zinsnede ‘waardoor maatschappelijke onrust is ontstaan’ is dat ook: is rumoer op Twitter voldoende? Rechtsgeleerden wijzen erop dat volgens het Europees Hof voor de Rechten van de Mens ‘public disorder’, ontstaan door strafbare feiten van een bijzondere ernst, in uitzonderlijke gevallen tijdelijk voorarrest wel kan rechtvaardigen. Maar dat deze grond alleen kan worden aangevoerd als feiten aantonen dat invrijheidstelling daadwerkelijk sociale onrust zal veroorzaken. Daarnaast is voortzetting van het voorarrest alleen legitiem als het risico van een verstoring van de openbare orde aanwezig blijft. ‘De noodzaak om het voorarrest voort te zetten kan dus niet alleen worden beoordeeld op het abstracte niveau van de ernst van de feiten’, aldus het Hof.
      In de Kamerdebatten konden minister Opstelten en staatssecretaris Teeven niet precies aangeven wat zij verstonden onder ‘maatschappelijke onrust’ en hoe die moest worden gemeten. Teeven zegt terugkijkend: ‘Tja, maatschappelijke onrust is divers, die kan ook ontstaan doordat politici het aanzwengelen, zoals de pvv deed bij de vrijlating van Volkert van der Graaf.’

      Strafrechtgeleerde Lonneke Stevens (VU) oordeelt op basis van haar eigen onderzoek naar voorlopige hechtenis hard over de wetswijziging: ‘Zorgvuldige letterknechterij past niet bij het dominante streven van nu, namelijk risicobeheersing. Wat betreft de voorlopige hechtenis en ook dat snelrecht, en die uitbreiding van artikel 67a, gaat het Den Haag maar om één ding: het op minimale wijze evrm-proof maken van zo’n nieuwe maatregel.’ evrm staat voor Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens, dat geldigheid heeft boven nationaal recht. ‘Daarom dacht men misschien: maatschappelijke onrust, dat is toch de vertaling van de evrm-term public disorder? Mooi, dan gebruiken we die term.’

      Niet alleen Geert Wilders, Ivo Opstelten en Fred Teeven zijn verantwoordelijk voor het repressieve veiligheidsdenken


      Menig internationaal orgaan – het Europees Hof van Justitie, de Commissie voor de Rechten van de Mens van de Verenigde Naties, Amnesty International – hekelt het gemak waarmee in Nederland met het ‘uiterste middel’ van vrijheidsbeneming wordt omgesprongen. Aangezien de kern van ons recht is dat iedereen onschuldig is tot het tegendeel bewezen is, staat de voorlopige hechtenis daar op gespannen voet mee. Terwijl er ook andere methoden zijn om de verdachte niet te laten vluchten, zoals een waarborgsom, paspoort inleveren, huisarrest, een elektronische enkelband. De praktijk is dat de rechter die moet beslissen of een verdachte, na de inverzekeringstelling en inbewaringstelling, ook nog eens maximaal negentig dagen in voorlopige hechtenis mag worden genomen, bijna altijd akkoord gaat met de vordering in deze van de officier van justitie.

      Sterker, van alle landen in Europa stopt Nederland het snelst en het vaakst mensen in voorlopige hechtenis, ook steeds vaker ten onrechte. Dat laatste betekent steeds meer schadeclaims, onder meer omdat die verdachten langer in voorarrest hebben gezeten dan hun uiteindelijke straf werd; soms volgde op het proces zelfs vrijspraak. In 2015 bedroegen de claims in totaal bijna dertig miljoen. ‘Ik lig daar niet wakker van’, zegt Teeven. ‘Elke dag dat we zo’n verdachte te pakken hebben kan ook een voordeel zijn. En het is ook zo dat als iemand wordt vrijgesproken het nog niet wil zeggen dat hij het niet heeft gedaan. De echte koude vrijspraak is niet boven de twee procent.’

      Dit soort redenaties roept bij strafrechtgeleerden veel verzet op. Zoals bij juriste Leonie van Lent van het Montesquieu Centrum. Volgens haar komen in de voorlopige hechtenis alle pijnpunten van de Nederlandse rechtsstaat samen. ‘Hier werken het politieke veiligheidsdenken, het politiseren van de rechtsstatelijke waarborgen, en de publieke opinie op een bijzonder pijnlijke wijze in op de onafhankelijkheid van de rechterlijke macht, die kritische toetsing en de onschuldpresumptie moet waarborgen.’
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    4. #4
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      Ondanks de dominantie van Wilders, Opstelten en Teeven in het repressieve veiligheidsdenken van het afgelopen decennium is het te veel eer om alleen dit trio hiervoor verantwoordelijk te stellen. Er was door de kabinetten-Balkenende al allerlei voorwerk gedaan om een wettelijke sfeer van zero tolerance in de openbare ruimte te creëren. Dat betekende dat ook cda, pvda en ChristenUnie het grosso modo met deze beleidslijn eens waren.

      Wat bij de aanvallen van morele paniek die aan de aanscherping van wetgeving vooraf gingen precies de lont in het kruitvat was en zo voor een structureel kantelmoment zorgde, dat is ook achteraf niet zo gemakkelijk te reconstrueren. Het waren er vele: voetbalgeweld, ‘kopschoppers’ in het uitgaanscentrum van Eindhoven, en ook het bericht in 2008 in De Telegraaf over overlast bezorgende Marokkaans-Nederlandse jongeren in een wijk in Gouda: ‘Reljeugd is de baas in Gouda’. Kamerlid Wilders riep daarop direct uit: ‘Stuur het leger erop af!’ Wel is zeker dat Wilders met zijn radicale retoriek over ‘islamisering’ en ‘straattuig’ uiteindelijk het taalgebruik over incidenten ging domineren, en daarmee de politieke sfeer ook radicaliseerde.

      Er ging in die jaren weinig tijd voorbij voor er weer een politieke kwestie ontbrandde. Een lont in het kruitvat was Oud en Nieuw 2009-10 toen Guusje ter Horst (pvda) minister van Binnenlandse Zaken was, in het laatste kabinet-Balkenende. Een ruwe schatting op nieuwjaarsdag luidde: tientallen uitgebrande auto’s, honderden arrestaties, drie zwaargewonden en een agent die een half jaar lang arbeidsongeschikt was verklaard. ‘Het is toch beter verlopen dan het jaar ervoor’, zei een korpschef. Minister Ter Horst had een heel andere conclusie gehoord van een andere korpschef, naar aanleiding van de heftige oudejaarsrellen in Culemborg, waar agenten door rivaliserende groepen jongeren werden bekogeld met flessen en stenen. Daarop zou ze met het van haar bekende volume hebben uitgeroepen: ‘Dit kán toch helemaal niet!’ Ineens was er een collectief ontwaken en zei men plotseling allemaal: ‘We moeten onze meters bijstellen!’ Die zijn toen bijgesteld, eerst door de politiek, daarna door het OM en de rechters. Er kwam snelrecht, en toen supersnelrecht. Raddraaiers tijdens oudjaar stonden op 2 of 3 januari al voor de rechter.

      Guusje ter Horst staat dit verhaal nu zelf niet meer zo helder voor de geest. Wel dat haar kabinet-Balkenende IV zich niet zo intens bezighield met de rechtsstatelijkheid, maar vooral met praktische kwesties. Zoals met de Voetbalwet en een huisverbod bij huiselijk geweld. Of met de bestuurlijke boete die een strafproces overbodig zou maken, reden waarom haar collega van Justitie Ernst Hirsch Ballin (cda) er tegen was. ‘Ik was vóór de bestuurlijke boete. Het is toch onzin dat als je een vuilnisbak had omgetrapt daar een rechter aan te pas moest komen? Juristen zijn altijd tegen. Ik zei: “Veiligheid boven privacy.”’

      Terwijl haar partij direct ‘preventie!’ riep als de vvd ‘repressie!’ riep, was zij, net als haar voorganger Johan Remkes (vvd), sterk voor verruiming van de voorlopige hechtenis. ‘Het is toch krankzinnig dat de slachtoffers de daders de volgende dag al weer kunnen tegenkomen!’ Hierbij had zij overigens vooral de vrouwen op het oog, als slachtoffers van huiselijk geweld. Zij wilde huis- en straatverboden, wat de bevoegdheid van de burgemeesters is. Die dat veelal niet aandurfden. ‘Veel burgemeesters hebben een ruggengraat van stopverf.’

      Vooral d66 beschuldigde Ter Horst ervan dat ze lid was van een ‘betuttelkabinet’ en dat zij – net als coalitiegenoot ChristenUnie – van de burgemeester een soort sheriff wilde maken, met ook opvoedkundige taken. ‘Zij wilde dat de burgemeester minderjarige kinderen een oorvijg zou geven als die ’s avonds laat alleen op straat zouden spelen, en een boete uitdelen aan de ouders!’ roept d66-Senator Hans Engels nu nog misprijzend uit.



      Critici van het huidige repressieve beleid formuleren menig bezwaar tegen het gebruik van begrippen als ‘ernstig geschokte rechtsorde’ en tegen die nieuwe wetsterm ‘maatschappelijke onrust’. Waarom? Omdat ze van rubber zijn, en telkens anders worden ingevuld, naar aanleiding van andere plotseling als héél erg beschouwde incidenten. Met haastige en slechte wet- en regelgeving tot gevolg. Niettemin zijn er ontwikkelingen in de samenleving die bijna unisono als wezenlijk goed of wezenlijk slecht worden beschouwd. Er zijn er maar weinigen die tegenspreken dat het tijd werd dat slachtoffers en nabestaanden een belangrijker stem krijgen in het strafproces. En de vraag blijft of een maatschappelijke ontwikkeling, hoe klein deze ook (nog) is, zoals het belagen van hulpverleners, niet direct om principiële antwoorden vraagt.

      ‘Guusje ter Horst wilde dat de burgemeester kinderen een oorvijg zou geven als die ’s avonds laat op straat zouden spelen’

      Hoe zeer d66 ook gelijk kan hebben dat het maar zeer weinig voorkomt, het aanvallen van hulpverleners is een grensoverschrijding die niet kan worden geaccepteerd, zo werd de brede consensus. Waarom het als zo extra schokkend wordt gezien als een hulpverlener wordt aangevallen? Omdat deze, in de redenering van rechtsgeleerde Dorien Pessers, een barmhartige Samaritaan is. ‘Het is pre-juridisch. Want hoe verhouden we ons intussen tot elkaar? We handelen juridisch en contractueel. En dat is de grote makke van onze samenleving, dat alle verhoudingen contractueel zijn, tussen leerlingen en docenten, tussen patiënten en huisartsen, enzovoort. Dit zijn je rechten, en dit zijn je plichten. En daarbuiten hebben we helemaal geen boodschap meer aan elkaar.’

      Maar wat doet nou zo’n hulpverlener? Die schiet iemand in nood te hulp en denkt helemaal niet aan zijn contracten. Hij heeft zelfs geen contract met die persoon in nood. Hij handelt als een barmhartige Samaritaan die moet doen wat er op dat moment gedaan moet worden, in overeenstemming met zijn kunde, kennis, inlevingsvermogen, maar vooral met zijn warme hart. Men kan tegenwerpen dat het in zijn arbeidsovereenkomst staat dat hij moet helpen, maar dat wuift Pessers weg. Een arbeidsovereenkomst bestaat uit veel ongeschreven plichten. ‘Het gaat om de duty of care. Die omvat heel erg veel. Daarom heeft Freud ook altijd gesproken over het onmogelijke beroep van hulpverleners. Waarom? Omdat je altijd op een feitencomplex stuit waarvoor niemand heeft voorgeschreven hoe je daar nu mee om moet gaan. Maar we hopen wél dat die mensen ons dan gaan redden. Daar hebben we giga veel vertrouwen in.’

      Volgens deze redenering weten we deep down dat het voortbestaan van ons leven, en van onze samenleving, afhankelijk is van wat er buitencontractueel verricht wordt. Het gaat in deze visie om die primaire verantwoordelijkheid voor de ander, omdat we anders als robotten tegenover elkaar komen te staan. ‘Als je hulpverleners gaat aanvallen, dan is dat buiten-juridisch. Want zij gaan verder dan het contract. Dat is de reden dat we zo geschokt zijn, denk ik.’

      Maar het is wel van groot belang dat ‘de politiek’ met kennis van zaken oordeelt over de groeiende stroom van wetsvoorstellen om ‘de veiligheid’ verder te verbeteren. En daar ontbreekt het, zeggen de meeste gesprekspartners, tegenwoordig wel vaak aan. Terwijl Teeven bij hen ondanks alles een goede pers krijgt – ‘Hij kende wel zijn dossiers’ – wordt met terugwerkende kracht van zijn baas Opstelten niet veel heel gelaten. Bij debatten werd hij soms gefileerd, vooral in de Eerste Kamer. Als hij weer eens iets niet kon lezen wat op zijn lessenaar lag, zei hij: ‘Ik kom hierop terug. En dan vraag ik mijn ambtenaren om het in blokletters op te schrijven.’ vvd-senator Sybe Schaap zegt: ‘Justitie was niet zijn specialiteit. Je vroeg je soms af in hoeverre de vvd bezig was de pvv-terminologie over te nemen. Terwijl justitie wél de ruggengraat is van de samenleving.’ Deze uitspraak is ook de kern van zijn in 2016 verschenen boek Rechtsstaat in verval.

      Wat pvda-politicus Herman Tjeenk Willink als vice-voorzitter van de Raad van State (1997-2012) meermalen in zijn jaarrede ‘incidentalisme’ noemde wordt door velen als een toenemend ernstig euvel gezien van de Tweede Kamer. Er zitten steeds minder bestuurders en juristen in, en slechts twee oud-rechters bijvoorbeeld. De fractie van de ‘partij van de democratische rechtstaat’, d66, telde tot de verkiezingen van 15 maart 2017 geen enkele vakjurist. Het oordeel van d66-senator Hans Engels is daarom hard. ‘Net als in de gemeenteraden is in de Tweede Kamer het K-woord taboe, de K van kwaliteit. De leden worden steeds jonger, zien het als opstapje in hun carrière.’ vvd’er Schaap gebruikt een sterker woord voor de wetgevende kwaliteit van zijn collegae aan de overkant van het Binnenhof: ‘rampzalig’.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    5. #5
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      De tendens naar een repressievere samenleving en dito wetgeving is zonneklaar. Toch is nuancering op zijn plaats. Daarvoor zijn er te veel parallelle of zelfs tegenstrijdige ontwikkelingen. Zo zegt procureur-generaal Rinus Otte: ‘Over het algemeen vind ik de samenleving vrij stabiel, denk maar terug aan de tijd van veel grotere heisa in de jaren zeventig en tachtig – abortuskliniek Bloemenhoven, krakers, Rara – maar politiek gaat het in dit land wel altijd alle kanten op, dat wel.’ Hij wijst op paradoxale ontwikkelingen als de omgang met verkeersdelicten, een van zijn stokpaardjes.

      Na dramatische dodelijke ongevallen in de jaren negentig met een veel te hard rijdende Porsche en een snelheidsduivel op een motor in Zeeland wilde de Tweede Kamer dat dit soort zaken – doodslag – harder vervolgd werden, en wel per direct. De strafmaat ging op voorstel van de pvda van drie naar maximaal negen jaar. Maar de straffen die de rechters oplegden kropen helemáál niet omhoog. Waarom niet? ‘De wetgever snapt keer op keer niet dat het hier om schuldmisdrijven gaat. Dat betekent dat we het niet hebben over opzet, maar over schuld. En dat betekent dat iemand in de kern het gevolg – zwaar letsel of dood – niet heeft gewild. Daarom blijft de taakstraf zo populair.’

      Wie ook uiteenlopende ontwikkelingen ziet is de directeur van Reclassering Nederland, Sjef van Gennip. ‘Het is voor het parlement niet sexy om nu te zeggen dat harder straffen weinig effect sorteert. Dat leidt tot de paradoxale benadering dat je enerzijds uitspraken in de media ziet van politici en wetgevers om de wetgeving harder te maken. Maar je ziet tegelijkertijd dat men er ook van overtuigd is dat celstraf weinig effect heeft. Dus wordt er een Wet Bijzondere Voorwaarden aangenomen die als kern heeft om de korte gevangenisstraf juist terug te dringen.’ Als hij dit aan politici voorlegt, luidt vaak het antwoord: ‘Sjef, je hebt helemaal gelijk als je het over het positieve effect van taakstraffen hebt. Maar je denkt toch niet dat ik dit aan mijn electoraat kan uitleggen?’

      Taakstraf is ook het favoriete voorbeeld van juridisch commentator Folkert Jensma als het gaat om slechte wetgeving, dat wil zeggen de afschaffing van de ‘kale taakstraf’ bij zedendelinquenten. ‘Iedere kenner zei, dat gaat niet werken, maar in de Tweede Kamer is het veiligheidsdenken over de volle breedte dominant, dus het hele parlement stemde voor. En inderdaad, de rechter past het sindsdien zo toe dat het geen effect heeft. De rechter legt dan 240 uur werkstraf op, plus één dag cel.’

      In januari 2017 onthulde een onderzoek van het Algemeen Dagblad dat rechters in 2015 622 keer een taakstraf in combinatie met één dag celstraf hadden opgelegd, terwijl dat in 2012 slechts 83 keer was geweest. Gevolg: boze Kamervragen. pvv-Kamerlid Lilian Helder beklom direct weer háár stokpaardje: afschaffen al die taakstraffen, afschaffen die reclassering ook.

      Maar ja, sinds premier Ruud Lubbers begin jaren tachtig als homo economicus over doelmatigheid begon, beseft bijna iedereen dat taakstraffen veel goedkoper zijn dan celstraffen. Mentaal, praktisch en budgettair nam men in de jaren tachtig afscheid van de jaren zestig en zeventig. Voortaan ging men denken in termen van een ‘doelmatiger strafrecht’ en (later) ‘bruikbare rechtsorde’. Nu spreekt de Raad van de Rechtspraak van ‘maatschappelijk effectieve rechtspraak’. Niet ethiek en theorie maar geld en efficiency zijn dominant geworden.

      Klassenjustitie: witteboordencriminaliteit is niet zo erg, met oudjaar een vuurpijl naar de politie richten is dat wel

      Soms loopt ‘de politiek’ achter bij de maatschappelijke ontwikkelingen. Zo wilde Den Haag lang niet zien dat de criminaliteit na de jaren zestig drastisch toenam, en ook harder werd. Het gebrek aan gevangenissen leidde eind jaren tachtig zelfs tot het curieuze fenomeen van de ‘wegzendofficier’. Die bepaalde op het politiebureau welke verdachten sowieso weer naar huis mochten, bij gebrek aan plaatsen in het Huis voor Bewaring. Dit leidde tot grote verontwaardiging in de samenleving, en minister Korthals Altes maakte er een einde aan door snel meer gevangenissen te laten bouwen. Praktische factoren als gebrek aan capaciteit en geld staan een eenduidige houding in het strafrecht dus vaak in de weg, naast de altijd langzaam of sneller veranderende opvattingen over wat mag en wat niet (meer) mag.

      Soms breekt er totaal onverwacht een enorme rel uit over een nieuwigheid inzake misdaad en veiligheid. Zoals de ‘bolletjesslikkers’ in 2002. Ze illustreren een van die golfbewegingen in het strafrecht waar ingewijden met de meeste verbazing op terugkijken. De lange aanloop naar de paniek was deze: de georganiseerde drugscriminaliteit die vanaf de jaren tachtig Nederland veroverde, en de ‘criminaliteit van het overheidsapparaat’, OM en politie, door zelf te helpen bij de doorgeleiding van grote partijen harddrugs, om de top dogs te kunnen vangen.

      Deze irt-affaire zette in de jaren negentig de politiek langdurig op z’n kop. Toen er jaren later steeds meer toeristen uit de Antillen op Schiphol arriveerden met in hun maag een plastic zak met soms wel drie, vier kilo cocaïne brak er dan ook een morele paniek uit: ‘De overheid heeft het wéér niet onder controle!’ De marechaussee op Schiphol kon er namelijk wel tien of twintig aanhouden, alle andere bolletjesslikkers liepen lachend achter hen langs. Internationaal kwam het kabinet-Kok zwaar onder druk te staan. De Duitse minister van Binnenlandse Zaken Otto Schily kwam er speciaal voor naar Den Haag.

      Wat te doen met de aangehouden drugskoeriers? In voorlopige hechtenis nemen? Het probleem was dat de gronden daarvoor in het Wetboek van Strafvordering er vaak niet waren (ze hadden bijvoorbeeld wel een vast woonadres, en waren vaak niet eerder met justitie in aanraking gekomen). Dus kon vastzetten vaak alleen als de rechter bepaalde dat er sprake was van ‘een ernstig geschokte rechtsorde’. Die term werd dan ook voortdurend gebezigd. Tot het gerechtshof van Haarlem oordeelde dat onze rechtsorde door die toeristische cocaïnekoeriers helemáál niet geschokt was.

      De officier van justitie die toen in het oog van de orkaan opereerde, Henk Wooldrik, noemt de bolletjesslikkers terugblikkend hét bewijs dat de term ‘ernstig geschokte rechtsorde’ verandert als het weer. ‘Onder druk van allerlei politieke belangen moesten er opeens een noodwet, extra opvang, extra personeel enzovoort komen. Heel kostbaar. En het werden er steeds meer. Maar minister Korthals wilde geen opgepakte verdachten naar huis sturen. Dus moest ik ervoor zorgen dat er elders minder mensen werden opgepakt. Een jaar later zag men al in dat men toch wel erg achter de waan van de dag aan had gelopen.’ Toen gaf de minister alsnog opdracht om koeriers met minder dan 2,5 kilo cocaïne in hun maag met een dagvaarding weg te zenden. Dus gisteren zorgde 2,5 kilo drugs voor een geschokte rechtsorde, de volgende dag mocht hij gewoon naar huis. De reactie van boze burgers luidde daarom: ‘Halfzachte polderpolitiek!’

      Anno 2017 is er nauwelijks sprake meer van structurele drugsbestrijding. Ja, af en toe is er een symbolische inval in een Brabantse schuur waar wietplantjes staan. De ‘korte klap’ heet dat. En intussen eisen sommige politici, zoals van het cda, een einde aan het ‘gedoogbeleid’ inzake softdrugs, terwijl enkele burgemeesters, vooral in het zuiden, juist legalisatie bepleiten. Zo heeft elk politiek tijdsgewricht zijn eigen dynamiek als het gaat om het strafrecht.

      Fraudebestrijding kent ook zo zijn eigen politieke ups and downs. Teeven moest, zegt hij, in de jaren tachtig als ambtenaar bij de Fiscale Opsporingsdienst (Fiod) de blaren op zijn tong praten wilde een Fiod-officier zo’n zaak in gang zetten. Hij kon fraude aan de straatstenen niet kwijt. Dan, medio jaren tachtig, komt ineens de fraude van Slavenburg’s Bank, en van Ajax-spelers die nooit belasting betaalden. Ineens werd fraude een hot item. Dat ebde snel weer weg, tot het Ahold-boekhoudschandaal in 2002 uitbrak. Tien jaar later kwamen de fraudezaken van de Rabobank met de Libor-rente, en van SBM-Offshore. Bij dit soort zaken treft het OM steeds vaker buiten de rechter om een schikking met de verdachte bedrijven en topmensen, iets wat ook in het klein steeds vaker voorkomt, om ‘het apparaat te ontlasten’. Nu krijgt de winkeldief te horen van het OM: ‘Geef ons vijfhonderd euro en je bent er vanaf.’ In het groot gaat dat ook zo. Ahold-baas Cees van der Hoeven kwam er met een boete van dertigduizend euro vanaf, Rabo betaalde driekwart miljard euro om strafrechtelijke vervolging te voorkomen.

      Afgezien van de structurele ontwikkelingen richting het Amerikaanse systeem van ‘plea bargaining’ – onderhandelen over eis en sanctie tussen OM en advocaat – zijn deze fraudezaken en de schikkingen ook hierom belangrijk. Al die fraudezaken hebben wel voor forse krantenkoppen gezorgd, maar leidden níet tot grote politieke en publiekelijke opwinding. Terwijl de huurders van Vestia door het smeergeld en die mislukte derivatenhandel van hun Maserati rijdende directeur toch forse huurverhoging voor hun kiezen kregen, werd in geen van deze gevallen door OM of rechter gezegd dat de rechtsorde door dit soort fraude ernstig was geschokt, zoals bij de bolletjesslikkers.

      Sindsdien blijft de term ‘ernstig geschokte rechtsorde’ vooral voorbehouden voor zeden- en geweldsdelicten. Je kunt het een vorm van klassenjustitie noemen: witteboordencriminaliteit is niet zo erg, met oudjaar een vuurpijl naar de politie richten en afsteken is dat wel. De reden? Misschien deze: drugscriminaliteit en fraude spelen zich in het verborgene af, daar voelen weinigen zich fysiek onveilig door. Geweldsmisdrijven in de anoniemer en onveiliger gewaande openbare ruimte is een ander verhaal, dat raakt mogelijkerwijs iedereen.

      Zo dringt zich de vraag op in hoeverre de als steeds wisselvalliger en slechter beoordeelde wetgeving, de steeds strakkere Richtlijnen en Aanwijzingen van het OM en de steeds heftiger uitslaande ‘publieke opinie’ effecten hebben op degenen die uiteindelijk de oordelen vellen, de rechters. Oud-president van de Hoge Raad Geert Corstens erkent dat het geluid van de ontevreden burger gemakkelijker wordt gehoord, en dat alles sneller gaat. ‘Maar ik geloof niet dat rechters zich daardoor laten beïnvloeden.’ Sommige rechters zeggen iets anders. Zoals Liliane van Rens, rechter bij het tweede Wilders-proces. Zij zei in 2012 op de radio: ‘In de huidige politieke constellatie staan harde aanpak en vrijheidsbeneming voorop; ook rechters hebben zich daarnaar te voegen.’ Want als het misgaat ‘valt iedereen over ons heen’.

      Wie in deze ook gelijk heeft, de rechterlijke macht moet in dit dichter en doorniger wordende struikgewas van paradoxale ontwikkelingen zijn eigen koers zien te vinden. Soms volgt men slaafs wat van hogerhand wordt bevolen. Maar soms, en de blijvende populariteit van de taakstraf geeft dat al aan, denkt men, het zal, en probeert men stilletjes om de wetswijzigingen heen te tijgeren.

      Henri Beunders is hoogleraar ontwikkelingen in de publieke opinie aan de Erasmus Universiteit. Deze serie is tot stand gekomen mede dankzij Fonds 1877. Deel 1 en 2 uit deze serie leest u hier en hier.

      Strafrecht en emotie


      Onder de kabinetten-Balkenende en zeker de kabinetten-Rutte is de nadruk sterk komen te liggen op de veiligheidsproblematiek. Daardoor wordt strafrecht vaker ingezet dan voorheen. En er zijn nu meer partijen bij betrokken, zoals de slachtoffers, hun advocaten, de ‘boze burgers’ en niet te vergeten de (sociale) media. Beleven we een emotionalisering van het strafrecht?

      Deel drie van een serie artikelen over deze vraag.


      https://www.groene.nl/artikel/onrust-en-botte-bijlen
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    6. #6
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      14.805
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745190

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      .
      Ondermijnen van de rechtsstaat is vragen om geweld.
      En Geld zag, dat het god was.

      Het belangrijkste economische inzicht in onze tijd is dat een kapitalistische economie geen vrije markteconomie is.
      Kapitalisme is economisch inefficiënt, onrechtvaardig, verwoestend en antidemocratisch.
      De paradox van kapitalisme: een kapitalistische economie maakt onnodige productie nodig.

      Kapitalismus macht frei

    7. #7
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      En dat wil dan nog lid worden van de Raad van State.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    8. #8
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      Rechtsbijstand vanuit de kofferbak

      Advocatuur
      De vergoedingen voor zaken in het strafrecht en de sociale advocatuur zijn zo laag dat adequate dienstverlening voor dat geld niet meer valt te leveren, blijkt uit een rondgang van NRC. „Soms moet je gratis werken.”


      Jan Meeus 30 mei 2017 om 22:29


      Strafrechtadvocaat Louis de Leon: „Sinds 2010 lopen de inkomsten terug en sinds een paar jaar is een praktijk zoals ik die had eigenlijk niet meer levensvatbaar.” Foto Ilvy Njiokiktjien

      Strafrechtadvocaat Louis de Leon is een one-man band, een eenpitter. Hij trekt van rechtbank naar rechtbank voor strafzaken, met een mobiele scanner en printer in de achterbak van zijn auto om brieven te printen of stukken te kopiëren.

      Secretariële ondersteuning heeft hij niet meer: hij plant en regelt tegenwoordig alles zelf, met zijn smartphone. „Eigenlijk wel zo handig”, vertelt hij telefonisch terwijl hij in de file staat op weg naar een zitting. „Voorheen werd die agenda automatisch bomvol gepland, nu bepaal ik zelf waar ik ja tegen zeg.”

      Tien jaar geleden had De Leon (49) nog zeker tien mensen in dienst: advocaten en ondersteunend personeel. Van de crisis die in 2008 uitbrak, had hij nog niet zoveel last. Van de bezuinigingen die de overheid doorvoerde des te meer. „Sinds 2010 lopen de inkomsten terug en nu is een praktijk zoals ik die had eigenlijk niet meer levensvatbaar.”

      De dag dat hij al zijn personeel bij elkaar riep om hun te vertellen dat ze naar ander werk moesten uitzien, herinnert hij zich nog precies: 2 november 2015. „Aan de grote tafel in de keuken heb ik ze verteld dat ik ermee wilde stoppen. En vijf maanden later was het zover.”

      Zijn kantoor verhuurt hij


      Het prestigieuze kantoorpand in het centrum van Utrecht is het enige wat nog herinnert aan zijn oude praktijk, zegt De Leon grappend. Hij werkt daar nog samen met zijn echtgenote, ook strafrechtadvocaat. De rest verhuurt hij aan andere advocaten. „Financieel is dat zeker zo aantrekkelijk als die oude praktijk.”

      Louis de Leon is zeker geen uitzondering. Dat blijkt uit reacties op een oproep die NRC een week geleden deed naar aanleiding van alle commotie rond uitspraken van Fred Teeven, voormalig staatssecretaris van Justitie (VVD), over bezuinigingen op de rechtsbijstand.

      Twintig advocaten namen de moeite om te reageren op de oproep. De conclusie: de vergoedingen voor zaken in het strafrecht en de sociale advocatuur zijn zo laag dat adequate dienstverlening voor dat geld niet meer valt te leveren. En dus hebben veel advocaten dezelfde stap gezet als Louis de Leon: schrappen in kantoorkosten, medewerkers en secretariële ondersteuning ontslaan.

      In 2010 werkten 2.085 advocaten voor zichzelf, 13 procent van het aantal dat bij de Nederlandse Orde van Advocaten is ingeschreven. Eind 2016 was dit opgelopen tot 3.004 advocaten, ruim 17 procent van het totaal.

      Ilvy Njiokiktjien

      Lidewij Calis deed een nog radicalere stap. Nadat het kantoor waar ze werkte er in 2015 mee was uitgescheiden, is ze volledig gestopt met haar strafrechtpraktijk en als letselschadeadvocaat gaan werken bij een gespecialiseerd kantoor. „Een enkele keer sta ik nog een verdachte bij in een strafzaak, maar verder heb ik niets meer te maken met de rechtsbijstand”, aldus Calis. „De bezuinigingen hebben mij het plezier in het strafrecht ontnomen en het trieste is dat ik niet de enige ben.”

      Diverse advocaten, en ook officieren van justitie, signaleren dat de concurrentie tussen advocaten toeneemt en dat ze vechten om de grote strafzaken. Het gaat om zaken waarbij de toewijzing van extra uren niet snel ter discussie staat. Eén zo’n megazaak legt een basis in de orderportefeuille van een advocaat. En de publiciteit die zulke zaken kunnen genereren, levert vaak weer nieuwe klanten op, vertellen advocaten.

      Sociale advocatuur


      De bezuinigingen op de rechtsbijstand treffen niet alleen strafrechtadvocaten. Het probleem speelt ook in de sociale advocatuur. Daar gaat het om civiele geschillen tussen burgers en bijvoorbeeld overheidsinstellingen of woningbouwcorporaties. De sociale advocatuur behandelt naast strafzaken bijvoorbeeld ook familiegeschillen.

      Strafrechtadvocaat John Crepin begon zijn carrière in 1981 bij een sociaal advocatencollectief. Sinds 2000 houdt hij kantoor in het Rotterdamse Charlois, een achterstandswijk waar naar schatting 65.000 mensen wonen. Hij biedt rechtshulp aan mensen die zonder uitzondering uit een sociaal-economisch zwak milieu komen. Al zijn cliënten zijn aangewezen op door de overheid gefinancierde rechtsbijstand. En dat zijn niet alleen criminelen. Er zijn ook gezinnen met jonge kinderen bij die in het geweer komen tegen huisuitzetting, of vrouwen die willen scheiden van een gewelddadige man.

      In de ruim 35 jaar dat hij advocaat is zijn de vergoedingen voor zijn werk nog nooit zo laag geweest als nu. De eigen bijdrage van ruim 700 euro die gebruikers van gefinancierde rechtsbijstand verplicht zijn te betalen, is volgens Crepin nauwelijks te innen. „Vrijwel al mijn cliënten leven op bijstandsniveau. Zij hebben dat geld niet en zien af van rechtshulp als ze het vooraf moeten betalen.”

      Net als vrijwel al zijn collega’s hekelt Crepin de vergoeding voor rechtsbijstand bij het eerste verhoor. Die rechtsbijstand voerde Nederland als een van de allerlaatste Europese landen in nadat het Europese Hof forse kritiek had geuit op het ontbreken ervan. Maar de vergoeding noemt Crepin „belachelijk” laag. „Maximaal 150 euro voor soms meer dan een dag werk. Neem daarbij je investeringen in verplichte opleidingen en automatisering, dan is een praktijk nauwelijks meer draaiende te houden.”

      Volgens Crepin gaat dit uiteindelijk ten koste van de kwaliteit en daarmee van de cliënt. „De rechtsstaat heeft een prijs en het risico bestaat dat die rechtsstaat ernstig aan kwaliteit gaat inboeten omdat advocaten in de gefinancierde rechtsbijstand noodgedwongen bezuinigen.”

      Ook Louis de Leon ziet dat gevaar. „Het gaat niet om dat statige kantoorpand waar cliënten vijftien jaar geleden met alle egards werden ontvangen. Je kunt je afvragen of het erg is dat die luxe is verdwenen Maar door de bezuinigingen moet je soms gratis werken om te voorkomen dat de kwaliteit van de dienstverlening door de ondergrens zakt. En dat kan niet de bedoeling zijn.”


      https://www.nrc.nl/nieuws/2017/05/30...24724-a1561047
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #9
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      16.955
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011779

      Standaard Re: Rattenstreek:VVD'r Teeven bezuinigde op advocatuur zodat ze minder goed verdachten zouden verded

      Hard veiligheidsbeleid is juist niet gediend met zwakke advocaten

      Er is geen positief verband tussen een zwakkere verdediging en minder criminaliteit. Diana de Wolff weerspreekt in de Togacolumn het VVD-idee dat bezuinigen op strafadvocaten de veiligheid ten goede komt.

      Diana de Wolff 31 mei 2017

      Foto ANP/ Martijn Bee

      Oud-staatssecretaris Teeven houdt de gemoederen weer bezig. De Groene Amsterdammer onthulde eerder deze maand zijn werkelijke drijfveren voor de bezuiniging op rechtsbijstand aan verdachten in 2015: “Als je aan een advocaat niet al te veel tijd geeft om aan een verdachte te besteden, wordt het ook niet zo veel, die verdediging.”

      De bezuiniging betrof destijds onder meer de vergoeding voor grotere, bewerkelijke strafzaken, die omlaag ging. Nadat over het citaat commotie ontstond, liet Teeven weten dat hij niet geïnterviewd was, dat hij het stuk evenmin had geaccordeerd en dat hij er ook niet achter zou staan. Hij zou zelfs juridische stappen tegen het weekblad overwegen. Maar duidelijkheid over wat hij dan wel zou hebben gezegd gaf de gewezen bewindsman niet, laat staan dat hij zich distantieerde van de gedachte die uit het citaat naar voren komt.

      Woedend

      Begrijpelijk is dat de advocatuur woedend op de uitspraak van Teeven reageerde, vooral omdat de balie indertijd uitvoerig met hem en zijn ambtenaren overleg heeft gevoerd over de bezuinigingen. De verenigde strafrechtadvocaten voelden zich na de publicatie in De Groene ‘vierkant in het pak genaaid’, geschokt en verbijsterd. De landelijk deken vond de woorden van Teeven ontluisterend. Toch verbaasde de gewraakte uitlating mij ook weer niet echt. Teevens partij, de VVD, won de Kamerverkiezingen van 2012 met de slogan “Meer straf en minder begrip voor criminelen”.

      Hoe duidelijk wil je het krijgen? Binnen de politieke ruimte die hij had, gaf Teeven als staatssecretaris van veiligheid en justitie met een minimum aan nuance invulling aan die verkiezingskreet. Stel nu dat hij de korting op de advocatenvergoeding indertijd niet louter als budgettair noodzakelijk had voorgesteld , maar met zijn nu genoemde motief had onderbouwd. Dat zou de relatie met coalitiepartner PvdA onder flinke spanning hebben gebracht. Dat Teeven op de valreep van de samenwerking in Rutte-II alsnog zijn werkelijke agenda toont, zou je met enig politiek cynisme ook openhartig kunnen noemen. Inmiddels heeft de Tweede Kamer het kabinet gevraagd om opheldering. Mogelijk debatteert de Kamer binnenkort alsnog over de werkelijke drijfveren van Teeven.

      Verstrenging

      Dat zou interessant zijn, want de vraag is of een hard veiligheidsbeleid eigenlijk wel gediend is met het beperken van de ruimte voor de verdediging. Het aan Teeven toegeschreven citaat suggereert dat verband. Blijkens het Groene-artikel zou hij ook gezegd hebben dat verdere verstrenging van het strafrecht er met de PvdA niet meer in zat en dat de bezuiniging hetzelfde effect, verstrenging dus, zou hebben.

      Maar klopt deze suggestie? Ik denk dat zo’n simpel verband niet bestaat. Niemand zal van het plegen van een strafbaar feit worden weerhouden omdat advocaten een lagere vergoeding ontvangen. Slecht voorbereid optreden van advocaten kan vaker tot onterechte voorlopige hechtenis leiden en vervolgens tot fikse schadeclaims op de overheid. Een verdachte die niet goed wordt bijgestaan, zal eerder switchen naar een andere advocaat, met alle kosten en oponthoud van dien. Een strafrechter moet begrijpen waarom een strafbaar feit is gepleegd en bepalen wat een adequate straf is en heeft daarbij niets aan een raadsman met een weinig zeggend standaardverhaal. Een advocaat die forensisch-technisch onderzoek niet kan (laten) analyseren zal de waarheidsvinding niet dichterbij brengen met een groter risico op tunnelvisie en rechterlijke dwalingen als gevolg. Een openbaar ministerie dat de verdediging geen deuk in een pakje boter ziet slaan, verliest uiteindelijk scherpte en overtuigingskracht.

      Onveilig


      Landen waar de verdediging in strafzaken is gemarginaliseerd, zijn doorgaans onveilig. Daarmee is niet gezegd dat een betere positie van de verdediging een land automatisch veiliger maakt. Maar een omgekeerd verband, de gedachte dat Nederland veiliger zou worden als advocaten minder tijd aan hun werk kunnen besteden, is verre van vanzelfsprekend. Hopelijk grijpt de Kamer de jongste Teevenrel aan om niet louter een politiek nummer te maken, maar om het belang van goede rechtsbijstand zorgvuldiger en onbevangener dan Teeven te wegen.


      Diana de Wolff is advocaat en bijzonder hoogleraar advocatuur aan de UvA. De Togacolumn wordt wekelijks geschreven door een rechter, advocaat of officier van justitie.



      https://www.nrc.nl/nieuws/2017/05/31...caten-a1561091
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •