PDA

Bekijk Volledige Versie : Een sterk verhaal? Nee, erger..waar gebeurd!



Chanella
08-07-04, 15:31
Ik moet ECHT even iets kwijt...denk sterke verhalen...daar hoort het mijne ook bij!!
Het rare ervan alleen is dat het nog echt gebeurd is ook.
Ik kan niet het hele verhaal achter elkaar ratelen, dan ben ik hier vanavond nog aan het schrijven.
Waar gaat het om?
Na een relatie van bijna twee jaar is het sinds een paar dagen uit.
Uiteraard ben ik verdrietig, maar het mooiste komt nog:
Meneer rotzooit met 3 meiden, nu 2 nog, tegelijk...en ik wil jullie ( buiten het vertellen van mijn verhaal, als het jullie interesseerd?? ) waarschuwen..
Uiteraard moet ik sommige dingen aanpassen, zoals: namen, plaatsen enz. , maar dat begrijpen jullie zelf ook wel denk ik

Batata24
08-07-04, 15:38
kom op .. tik maar door

Chanella
08-07-04, 15:57
Ik zit nu op mijn werk en het is bijna 5 uur.
Zal -proberen vanavond en anders morgen een begin ermee te maken.
Dank je voor je reactie

Chanella
08-07-04, 19:34
Ik leerde Sad ongeveer 2 jaar geleden kennen.
Iets meer over mezelf:
Ik ben Nederlandse van geboorte, heel erg genteresseerd in andere culturen en discriminatie op grond van ras, kleur en geloof is mij helemaal vreemd.Ik ben opgegroeid in dit land en heb al sinds ik me kan herinneren vrienden en vriendinnen uit allerlei culturen.
Sinds er een PC in huis kwam zat ik regelmatig te chatten, ik had een klein kind thuis,ging daardoor niet vaak uit en mijn (ex) man en ik waren aan het scheiden. De PC was een mooie afleiding voor me,even geen sleur,even geen ruzie's.
Op een zekere dag raakten Sad en ik aan de praat in een chatroom.Het waren hele gezellige gesprekken. Het ging over van alles en nog wat en al snel bleek dat we op dezelfde golflengte zaten.De gesprekken werden steeds dieper en langzaam, beetje bij beetje leerden we elkaar steeds beter kennen en vertrouwden we elkaar steeds meer toe.
Ik leerde hem kennen als een integere knul, hij was een paar jaartjes jonger, serieus type, veel gevoel voor humor, met veel diepgang.
Al snel zochten we elkaar steeds op 's-avonds en chatten er vrolijk op los. Logisch vervolg was het uitwisselen van telefoonnrs. en dat was nog leuker dan chatten. We hadden dezelfde interesses, zelfde gevoel voor humor. We zeiden weleens: zou het in het echt net zo leuk en gezellig zijn?
Aangezien we allebei toch wat verlegen types zijn kwam het niet dadelijk tot een ontmoeting.
Er gebeurde heel veel tegelijk in mijn leventje,mijn scheiding, familie omstandigheden, ik had het druk en we verloren elkaar een beetje uit het oog.
Hadden eerst nog wel contact, maar een periode lang was het echt even helemaal stil.
Toen de storm overgetrokken was, een paar maanden later, herinnerde ik me Sad ineens weer en dacht: hoe zou het toch met hem zijn?
Na een paar dagen had ik al mijn moed verzameld en belde ik hem op.
Hij nam niet op, dacht: die wil me niet meer kennen, maar na een tijdje belde hij terug. Ik vroeg of hij me nog kende en hij antwoordde:
naturlijk, ik ben je nooit vergeten, maar dacht dat je geen contact meer wilde.
Dat was een misverstand, ik denk dat we gewoon allebei even druk waren en naderhand te verlegen om weer als eerste contact te zoeken.
Vanaf daar ging alles in een stroomversnelling.
Sad woont welliswaar niet om de hoek, ergens in het midden van het land, maar niet zo ver weg zodat we al snel afspraken elkaar nu eindelijk te ontmoeten.
Wat kan ik ervan zeggen?????
Het was leuk, nee niet leuk, het was geweldig!!!!!!!!!!
De spanning was te voelen en de vonken vlogen ervan af. Sad is niet uitgesproken knap, maar heeft een bepaalde uitstraling, en ooooooo, die ogen!
Ik verdronk erin.
In het begin waren we even verlegen, daar zit je dan ineens tegenover elkaar. Je weet al veel van elkaar, kent elkaars stem, en nu kun je elkaar ineens ook zien.
De tijd vloog gewoon voorbij, we hadden zoveel te vertellen. In korte tijd hadden we alletwee het nodige meegemaakt. Geen seconde viel er een stilte of voelden we ons ongemakkelijk en het was al vroeg in de ochtend toen we met tegenzin afscheid namen.
Hierna spraken we al snel weer af en voordat we het wisten was het al een gewoonte dat hij in de weekenden bij mij was.
Ik weet dat menigeen van jullie nu zijn neus gaat ophalen, maar jaaaa, hij bleef ook slapen.
Ik ben geen slet, maar ook niet de heilige maagd Maria, voor mij ligt het anders dan voor menig meisje wat hier mijn verhaal nu leest dat nog geen huwelijk achter de rug heeft en juist voor jullie schrijf ik dit verhaal.
Sad was ook geen maagd meer toen hij mij leerde kennen en heel eerlijk gezegd heb ik er nooit zo heeeeeel diep over nagedacht, dat kwam allemaal later pas. Ik kan jullie vertellen: je merkt het ECHT wel of een man enige ervaring heeft of niet.
Na een maand of drie begon Sad zich een beetje vreemd te gedragen.
Soms hoorde ik dagen lang niets van hem. Op gegeven moment was het zo erg dat ik me ontzettend ongerust maakte, was hij ziek?
Was er iets gebeurd?
Ik was blij met zijn sms-je, een teken van leven.
Maar wat ik las maakte me niet blij, hij schreef:Channie ( zijn koosnaampje voor mij ) ik heb er geen zin meer in, bel me maar niet meer.
Ik was helemaal verslagen, totaal kapot. Zonder enige uitleg,zonder ruzie, er was helemaal niets aan de hand en nu dit.
Het duurde een paar weken en ik was dolblij toen de telefoon ging en ik SaIds naam in mijn schermpje las.
Wat bleek: er waren zoveel rare dingen gebeurd in zijn priv leven dat zijn hoofd niet naar een relatie stond.
Vanaf daar hadden we weer regelmatig contact en al snel was alles alweer als vanouds.

Een aantal dingen begon ik me zo langzamerhand af te vragen.
Als ik belde nam hij niet altijd de telefoon aan en ook als hij bij mij was beantwoorde hij niet alle gesprekken.
Ik vroeg hem eens hoe dat nu zat.
Tjsaa, zei hij, familie h?
Hij was ook altijd druk druk druk en ik kreeg meestal als antwoord over het niet openemen: ooo, ik had even geen tijd, was te druk met mijn werk.
Is een logische verklaring, maar de meeste mensen werken niet om 9 uur 's-avonds.
Ik moet heel eerlijk zeggen, ik ben heel goed gelovig, heel goed van vertrouwen.
Ik ben zelf heel eerlijk en open en ga er daardoor vanuit dat een ander dat ook is.

De tijd vliegt en voordat je het weet ben je zomaar een aantal maanden verder.
Ik heb zelf ook een druk leven, ik heb mijn kind thuis wonen, heb mijn werk, mijn huishouden, hobbie's en echt geen tijd om me constant af te vragen : hoe zit dit, hoe zit dat.
Op een dag waren Sad en ik aan het praten en ik denk dat ik iets vroeg over onze relatie.
Hij wendde zijn rug naar me toe en liep naar het raam en zei:
het zal nooit een serieuze relatie kunnen worden Channie, als je iemand tegenkomt die je leuk vind moet je niet rekening houden met mij.
Ik was geschokt, maar bij mij komt de echte reactie altijd wat later.
Ik voel me dan net alsof ik in een film speel, als een actrice en uren later dringt de harde werkelijkheid pas door.
Vlak daarna ging hij weg, zei dat hij me wel zou bellen en ik zakte als een plumpudding inelkaar.
Dacht: dit kan niet waar zijn!!!!!!!
Kort daarna spraken we elkaar aan de telefoon, dit soort gesprekken verliepen heel stroef, daar waar we normaal nooit gebrek hadden aan gespreksstof, als het om onszelf ging hadden we daar beiden heel veel moeite mee.
Het kwam erop neer dat we maar besloten een punt achter de relatie te zetten, het afscheid zou op den duur alleen maar zwaarder worden.

Bloed kruipt daar waar het niet gaan kan.
Ik hield me weken groot, dacht dat ik me na een tijdje heus wel beter zou gaan voelen.
Een vriendin van me nam me regelmatig mee op sleeptouw, we gingen dansen en ik had aandacht genoeg van de heren, maar ik voelde niks.
1 groot leeg diep zwart gat daar waar het mannen betrof.
Niet een was zo grappig als Sad, zo lief, zo.....Sad.
Na een maand of 3 hield ik het niet meer uit.
Ik belde hem op om te vragen hoe het ging en vertelde hem dat ik hem zo vreselijk miste.
Hij zei dat hij mij ook ontzettend gemist had en vroeg me of het goed was om contact te houden.
Wekenlang belden we weer alleen, soms zaten we weer in de chatroom en na een tijdje vroeg hij of hij me weer mocht zien.
Mensen, verliefd zijn is zo moeilijk, houden van nog veel meer.
Je raad het al, het ging gewoon verder waar we gebleven waren.

In de tussentijd had ik wel nagedacht, heel veel nagedacht zelfs.
Mijn vrienden en kenissen zagen mijn verdriet en vertelden me met een grote boog om Sad heen te lopen.
Hem te negeren als hij belde, hem niet meer in mijn leven toe te laten.
Het kon toch niks worden??
Ik vertelde Sad dan ook steeds weer dat ik een echte relatie zocht, 1 met een toekomst en met weinig wist hij me dan toch weer te kalmeren, me gerust te stellen.
Dan was het weer gezellig, hadden we weer een hoop lol samen en buiten dat werden we ook steeds meer elkaars maatje.
Hij liet me steeds meer delen in zijn priv leven, nam tegenwoordig ook de telefoon op als er andere mensen bij waren en eindelijk kreeg ik steeds meer het gevoel: dit gaat wel lukken, samen redden we het wel tegen de boze buitenwereld.
We gingen steeds meer dingen samen doen en het leven leek een sprookje.
Eindelijk leek ik na een paar jaar van verdriet en tegenslag toch het geluk gevonden te hebben.

Tot een kwade dag, donkere wolken pakten zich samen.
Net als in het begin van onze relatie was er ineens weer stilte.
Dagenlange stilte.
Sad kennende was er iets aan de hand, priv bedoel ik en ik was eraan gewend geraakt.
Dan hoorde ik hem 2 3 dagen niet en als hij alles weer op een rijtje gezet had belde hij weer of kwam hij weer en legde dan de situatie uit.
Zo was er eens een sterfgeval in zijn familie.
De hele familie ging erheen, en ja, dan kan je toch moeilijk in gezelschap je telefoon opnemen??
Het klonk allemaal zo verklaarbaar, zo logisch en ik was zo gauw weer gerustgesteld en tevreden.
Ik probeerde te bellen, maar kreeg constant zijn voice-mail, ik stuurde een berichtje maar kreeg niets terug.
Na bijna een week belde hij met de mededeling dat hij iemand anders ontmoet had.
Een Marokkaans meisje.
Hij zie tegen me: dat had jou toch ook kunnen gebeuren?
Tsja, in theorie wel natuurlijk. Geen enkele relatie heeft een garantie dat het voor altijd stand houdt, maar als je ECHT van iemand houd dan komt het niet eens in je hoofd op, althans in de mijne niet.

Binnen 2 weken kwam hij met hangende pootjes terug.
Ik was zo gekwetst, zo diep gekwetst, dat ik echt niets meer van hem moest weten.
Vond al zijn praatjes onzin en geloofde hem niet meer.
Wekelang heeft hij me achterna gelopen en ik hoor het jullie denken, ze zal toch niet weer???????????
Uiteindelijk wel, na veel gepraat en gepraat en ook geruzie heb ik hem gezegd: ok, dit is je laatste kans.
Bewijs me dat je het nu ECHT serieus meent, stel me maar voor aan je familie, pas dan geloof ik dat je er ECHT spijt van hebt en dat een Marokkaans meisje NIKS voor je is.
Ik stelde hem een utlimatum en alles wat ik vroeg was goed, hij zou alles doen wat ik vroeg.
Het heeft maar een paar weken stand gehouden.
Ik was totaal veranderd en ik realiseer me nu eigenlijk pas hoezeer ook hij veranderd is in die totaal 2 jaar.
Van een rustige, serieuze man is hij uitgegroeid naar een Casanova.
Blijkbaar een laatbloeier die nu pas de luchtige en frivole kant van het leven door heeft.
Mijn vertrouwen was weg, logisch lijkt me, en ik vertrouwde hem voor geen cent.
Ik begon zijn tel. te checken, ik schaam me er eigenlijk nog voor, maar was wel DE manier om erachter te komen of hij eerlijk was.
De 1e keer dat ik dat deed was ik tevreden, hij zei in duidelijke woorden tegen zijn ex hem niet meer lastig te vallen, dat hij een vriendin had. Verder zag ik niets wat me niet aanstond. Ook zijn gedrag was perfect, hij besteedde al zijn vrije tijd aan mij en zei dat hij al heel snel me zou gaan voorstellen.
Maar ik checkte weer zijn telefoon, een week erna en zag dat hij weer sms-te met zijn ex. De berichtjes waren niet mis te verstaan, gewoon een verliefd koppeltje wat elkaar lieve berichtjes stuurt.
Buiten dat stonden er ook tientallen berichtjes in van een voor mij vreemd meisje en haar berichtjes sloegen alles, het was (en is) een regelrechte lellebel die hem de meest vunzige berichtjes stuurt en....hij beantwoord ze..
Daar stond ik, met de harde bewijzen in mijn hand. Ik confronteerde hem ermee, ik was de slechterik natuurlijk, ik had in zijn telefoon gerommeld en dat was niet eerlijk.
NEE ,HIJ WAS EERLIJK!!!!!!!!!
Meiden, ik weet jullie namen, kan ze niet noemen, maar ik zou willen schreeuwen PAS OP!!!!!!!
Vooral voor het Marokkaanse meisje vind ik het zielig, hij schreef haar nl. boos te zijn omdat ze niet serieus genoeg zou zijn, waarschijnlijk zo'n lief en niets vermoedend ding.
Ik weet dat hij haar voor elf uur in het weekend ontmoet, de rest van de avond en nacht waren voor mij.
De Nederlandse vunzige sms-ster, ach, als je zulke berichten naar mannen stuurt vraag je om problemen, daar maak ik me niet zo bezorgd over.
Alle Marrokaanse meiden met een Marokkaanse vriend: opgepast!!
Check voor de lol een keer zijn telefoon als je de kans krijgt.
Het is niet netjes , maar kan je wel veel inzicht geven in de bezitter.
Dus bij elke vorm van twijfel, doen!!!!!!!!
Lieve Marokkaanse meid, van mij mag je hem hebben, ik hoef hem niet meer.Hij heeft je onlangs eerst afgedankt en probeert het nu weer goed te maken, denk 2 keer na voordat je verder gaat, of misschien heb je geluk en bekeert hij zich als hij eenmaal met je getrouwd is.
Een sterk verhaal niet? Maar wel ECHT WAAR gebeurd!

Batata24
09-07-04, 07:30
ik wil je bedanken dat je je verhaal hier deelt.. ik hoop dat alle marokkaanse en niet marokkaanse meiden dit lezen om er een les uit te leren.

niet alleen betreft de marokkaanse mannen, maar betreft alle mannen.,... wees altijd op je hoede en geef je niet altijd meteen bloot....

Alles heeft zijn tijd ....

Sim
09-07-04, 12:08
Goed voor de jonge dames onder ons!
Goed van je Chanella!!!

Chanella
09-07-04, 13:54
Geen dank.
Het is inderdaad bedoeld voor alle meiden en niet alleen Marokkaanse mannen zullen zich op deze manier gedragen, daar heb je helemaal gelijk in.
Good and bad people everywhere :moe: