PDA

Bekijk Volledige Versie : Meknes.hier Melden.!!!!!!!!!



laila1
12-01-05, 18:48
Zijn hier ook mensen uit meknes.Zoja waar in meknes wonen jullie?

love y 4-ever
16-02-05, 07:59
salaam
ik zelf woon niet in meksen maar ik heb wel en tante die in meksen wont en waarom wil je graag weten wie er n meknes woont n waar???

beslama
XxXxXxXjes fatima

Saysay25
18-02-05, 12:02
Salam,


Hier ben ik, ik woon ook in meknes.


xxxx

love y 4-ever
18-02-05, 12:23
ey,Saysay25 jij wont toch in meknes ik zou graag weten wat jij van meknes (als jij niet wil antwoorden dan moet dat niet he ;) )


beslama fatima

love y 4-ever
18-02-05, 12:28
ik zou graag willen weten wat jullie van deze verhaal vinden??

salaam alaykoum wr wb,

Hierbij zend ik jullie en MashAllah van een verhaal. Het is wel lang, maar het is de moeite waard! Moge Allah (SWT) jullie hierbij helpen InshaAllah,

fatima

wa salaam alaykoum wr wb



Bismillah



Weer stond diezelfde jongen bij de bushalte. Sinds ik mijn eigen auto heb zit ik nooit meer met hem in de bus. Gelukkig het stoplicht springt op rood, ik grijp meteen mijn kans om hem stiekem te bekijken. Ik ken hem niet, heb zelfs nog nooit een woord met hem gewisseld. Maar hij fascineert me. Ik ken geen enkele Moslim. Walging voel ik bij ze. Maar deze jongen is anders. Even kruisen onze ogen elkaar. Snel werpt hij zijn blik weer van me af, naar de grond. Wat zal hij zeggen als ik vraag of ik hem lift mag geven, spreekt hij überhaupt wel Nederlands? Even aarzel ik, maar draai dan snel mijn raampje open. Ik grijp mijn kans voordat het stoplicht aangeeft dat ik weer verder moet rijden. “Spreek je Nederlands?” wat een stomme openingszin. Ik zal hem vast beledigd hebben, tenminste als hij me verstaan heeft. “Ja, en u?” antwoord hij me met dezelfde vraag. Ik voel mezelf rood worden. “Ik wil je een lift geven”, vervolg ik mijn rare impuls. In afwachting van zijn reactie, hoor ik de auto achter me toeteren. Die jongen kijkt me vragend aan, hij twijfelt, net alsof ik dat niet gedaan zou hebben. Hij opent de deur en stapt in. Shit, dit had ik niet verwacht. Waarom vraag ik dan ook zoiets. “Waar moet je naar toe?” vraag ik hem maar. Net alsof ik dat niet weet, jaren lang zaten we in dezelfde bus. “Naar Oost graag” zegt hij zonder me aan te kijken. Er volgt een stilte. Wanhopig zoek ik naar woorden, vragen die ik hem kan stellen, dit is mijn kans, wellicht mijn enige. “Waarom geef je mij een lift?” vraagt hij me ineens. Wat moet ik hier nu weer op antwoorden, ik weet het zelf niet eens. “Omdat ik niemand ken zoals jou. Ik heb nog nooit gesproken met een Moslim” antwoord ik.
“Hoe weet je dat ik Moslim ben”?
“Ben je dat niet dan?”
“Wat vind jij er zo bijzonder aan om met een Moslim te praten?”
“Weet ik veel”.
“Wil je iets weten over de Islam?”
”Nee, natuurlijk niet”.
Wat denkt hij wel niet.

“Waarom wil je mij dan zo graag ik je auto?”.
Ik zwijg, ik weet het zelf ook niet meer. Ik had niet gedacht dat hij zo goed Nederlands zal spreken, niet verwacht dat hij in de auto zal stappen. Niet nagedacht over als hij het wel zou doen. Ik ook, met mijn stomme impulsieve gedrag.

”Je spreekt goed Nederlands”.
“Had je dat niet verwacht dan?”
“Nee”.
Weer vervallen we beide in zwijging. Wat moet ik nou zeggen tegen zo iemand. We zullen vast niet dezelfde interesses hebben. Hij staart uit het raam en zwaait even naar een paar voorbijgangers, Nederlanders.
”Ken je hun?”
”Ja, is dat zo gek?”.
”Ik dacht dat jullie alleen maar met je eigen soortgenoten om ging”.
“Zijn mensen dan niet mijn soortgenoten?”
“Ik bedoel Moslims”.
“Zij zijn Moslim”
Ik schiet in de lach.
“Dat zijn Nederlanders hoor”
“Nou en?”
”Je weet zelf toch ook wel dat de Islam iets is voor Arabieren, zoals jij. Niet voor beschaafde Nederlanders”.
Nu is het zijn beurt om in de lach te schieten.
“Ten eerste bestaat het grootste gedeelte van de Moslims niet uit Arabieren hoor. En ten tweede, jullie beschaafd? Laat me niet lachen”.
“Zijn wij niet beschaafd dan?”
“Ken je je eigen geschiedenis niet”.
“Natuurlijk wel”.
“Bekijk die dan eens wat objectiever”.
“Hoe durf je ons onbeschaafd te noemen?”
“Kijk de geschiedenis er maar op na. Het westen is gebouwd op mensenlevens”.
“Wat zeg je me nu, dat is niet waar”.
“Niet waar? Wie heeft Amerika ontdekt?”
“Dat weet je zelf ook wel, neem ik aan. Columbus. Iedereen weet dat”.
“En wie waren de eerste bewoners van Amerika”.
“De indianen, ook dat weet iedereen”.
“Luister zelfs eens naar wat je zegt”.
“Hoezo?”
Even zucht hij diep.
“Hoe kan Colombus Amerika ontdekt hebben, terwijl er al Indianen woonde. Zij waren de eerste bewoners. Tot wie behoort Amerika dan?”.
Ik twijfel even.
“Tot de Indianen?”
“Ja precies. Maar waar zijn de Indianen nu?”
“Ze bestaan niet meer?”
“Precies. Ze bestaan bijna niet meer. En hoe komt dat?”
“Door de komst van Columbus?”.
“Bravo!!! Zie je, je weet het zelf ook”.
“Wat weet ik ook?”
“Dat het westen gebouwd is op mensenlevens. Kijk dus naar Amerika, gebouwd op de mensenlevens van de Indianen, tot wie dat land toebehoorde”.

In stilte denk ik na over zijn woorden, het komt heel er logisch over.
“Je bent slim”.
“Dat is niet slim, maar logisch nadenken. Vele mensen missen helaas die eigenschap tot het zelfstandig nadenken”.
“Waar slaat dat nou weer op?”.
“Het slaat zelfs op jou”
“Wil je beweren dat ik niet zelfstandig kan nadenken? Hoe durf je?”
“Hoe denk je over de Islam?”
Ik schiet in de lach, dat is heel simpel natuurlijk.
“Ik vind de Islam iets walgelijks. Jullie hebben jullie verspreid met het zwaard. Kijk daar jouw geschiedenis maar eens op na. Kijk maar naar de gebeurtenissen van 11 september. Jullie uitten jullie zelf met agressie. Terroristen dat zijn jullie”.
Nu heb ik hem te pakken, hier heeft hij onmogelijk een weerwoord op. Amerika is dan misschien gebouwd op mensenlevens, de Islamitische wereld heeft veel meer mensenlevens op zijn geweten.
Tot mijn grote verbazing is zijn reactie anders dan ik zou verwachten, hij lacht.
“Dit is nou precies wat ik bedoel”.
“Hoe bedoel je?”
“Hoe kom je aan die informatie?”
“Uit de kranten, internet, t.v. enzo”.
“Heb je gecontroleerd of die gegevens die zij zeggen kloppen?”
“Nee”.
“Dan heb je jezelf de mogelijkheid tot zelfstandig nadenken ontnomen”
“Huh???”
“Je laat de media voor je denken, en jij neemt het blindelings over”.
“Dat doet iedereen”.
“Dus ben je een meeloper?”
“NEE!!!”
“Maar je doet toch wat iedereen doet, je bent enkel een van de grote massa. Die hetgene wat onbekend is haat. Zonder ooit maar eens de Qur’ aan gelezen te hebben”.
“Dus jij zegt dat ik de Qur’aan moet lezen”.
“Absoluut, iedereen moet die lezen”.
“Wat word ik wijzer als ik de Qur’aan lees?”
“Wellicht dat je dan de rechte weg zal volgen”.
“Is de Islam de rechte weg?”
“Ja de Islam is de enige rechte weg”.

Hij verward me met zijn woorden. Ik had een onontwikkelde jongen verwacht. Een zielige jongen, een jongen die medelijden verdient. Maar hier naast me zit een zelfverzekerde jongen, welke mij zelfs durft te beledigen. En zijn woorden komen nog logisch over ook. Wat is er met mij? Hoe kan ik de woorden van een Moslim als logisch beschouwen? Is hun Religie dan niet gebaseerd op leugens? Ik schud wild mijn hoofd op deze gekke gedachtes van me af te schudden.

Eenmaal thuis gekomen spoken zijn woorden nog steeds door mijn hoofd heen. “Mama, wist je dat Amerika gebouwd is op mensenlevens”
“Wat zeg jij me nou, doe niet zo gek”.
“Wie waren de eerste inwoners van Amerika?”
”De indianen natuurlijk”.
“En waar zijn de indianen nu?”
”Uitgestorven ofzo”
“Nee niet uitgestorven, uitgemoord. Door de komst van Columbus. Amerika behoort in werkelijkheid toe aan de indianen. Maar Columbus heeft met grof geweld dat land toegeëigend”.
Mijn moeder luistert aandachtig “Zo sinds wanneer interesseer jij je daarvoor?”
”Gewoon ik had vandaag een gesprek met een jongen, hij heeft me dat geleerd”.
“Welke jongen?”.
“Een Moslim mam”.
Ik zie mijn moeders gezicht vertrekken, “Een Moslim? Ik wil niet meer dat je je inlaat met zulke mensen hoor”.
“Hij is heel aardig en echt heel erg slim”.
Mijn moeder zucht diep en werpt me een dreigende blik toe, “Moslims zijn gevaarlijk, dat weet je zelf ook. Kijk maar naar de tv”.
“Maar mama, wie zegt dat de tv de waarheid spreekt. Wij hebben toch zelf hersens gekregen van God om na te denken. Waarom volgen we dan blindelings wat er op tv gezegd wordt?”
“Mijn dochter toch, hoe lang ga je al met deze Moslim om?”
“Ik ken hem pas sinds vandaag”
“Sinds vandaag” zegt ze geschokt. “En nu heeft hij je al gehersenspoeld. Hij is gevaarlijker dan je denkt. Blijf bij hem uit de buurt zeg ik je”.
“Ik zie hem waarschijnlijk toch nooit meer”.
Ik hoor mijn moeder zuchten van opluchting.

Heeft hij me gehersenspoeld? Ben ik zo gemakkelijk te vangen door een Moslim? Het is en blijft een Middeleeuwse cultuur. Maar zijn kijk op de wereld fascineert me. Eindelijk eens iemand die alles vanuit een ander oogpunt belicht. Het zal mij enkel helpen mijn eigen mening te ontwikkelen. Hij boeit me, hij zegt me dingen die niemand me ooit verteld heeft. Zelfs de geschiedenisboeken verzwijgen wat hij me gezegd heeft. Hoe kan hij het wel weten, vraag ik me opeens af. Wie heeft hem die wijsheid geschonken? Zijn zijn woorden werkelijk waar, wanneer hij zegt dat we onszelf de mogelijkheid tot zelfstandig nadenken hebben ontnomen. Hij heeft mijn volk beledigd, maar zo voelt het niet. Het voelt als advies, als een verduidelijking. Waarom reageert mijn moeder zo opstandig? Alsof het zo moet zijn, komt mijn moeder net de woonkamer binnen wanneer die gedachte opspeelt.
”Mam, waarom haat je Moslims?”.
“Kijk, naar alle rottigheid in deze wereld lieverd. Allemaal veroorzaakt door Moslims. Ben je de ramp van 11 september vergeten. Als deze jongen die jij hebt leren kennen, werkelijk zo slim is als jij beweerd zal hij niet geassocieerd willen worden met mensen die zulke daden plegen”.
“Heb je ooit wel eens met een Moslim gesproken?”
Mijn moeder voelt waar ik naar toe wil.
“Nee, maar dat wil niet zeggen dat ik niet begrijp waar ze mee bezig zijn”.
“Je weet niet eens waar Moslims in geloven. Is heel de gebeurtenis van 11 september geen oorzaak, gevolg iets?”
“Hoe bedoel je dat?”
“Nou, als Amerika zich nooit bemoeit had met het midden-oosten, nooit zoveel Moslimslevens op hun geweten hadden, hadden ze ook niet zo een grote vijand gecreëerd”.
Mijn lieve Hemel, waar komen deze gedachtes ineens vandaan? Geloof ik hier werkelijk in, of spreek ik enkel deze dwaze woorden uit om een reactie bij mijn moeder uit te lokken?


love y 4-ever
18-02-05, 12:30
hier is het vervolg als jullie het willen he!!




“Wat is er met jou aan de hand?”
“Hoezo?” vraag ik zo onschuldig mogelijk.
“Hoe durf je het op te nemen voor die… die… die terroristen?” stottert mijn moeder.
“Nederland is toch een vrij land, ik mag hier alles zeggen wat ik wil”
“Jij, blijft uit de buurt van die jongen. Als ik ook maar een keer hoor dat je met hem gesproken hebt. Dan zwaait er wat” raast mijn moeder van woede.
“Zoals ik al gezegd heb, zie ik hem waarschijnlijk toch niet meer” roep ik haar toe terwijl ik opstandig extra hard op de treden van de trap stamp.

Verward ga ik op mijn bed liggen, ook ik vraag wat er met mij aan de hand is. Had ik zijn woorden nodig om zelfstandig na te gaan denken? Of praat ik nu weer enkel hem na? Ben ikzelf zo naďef dat ik zijn woorden geloof?
Langzaam laat ik mezelf van bed af glijden om zelf op onderzoek uit te gaan op internet. Stilletjes verlang ik ernaar om hem mijn vragenvuur toe te zenden.

Snel toets ik bij Google in “Columbus, indianen, moord”. Allerlei pagina’s speur ik af. En zeker zij bevestigen de woorden van die fascinerende jongen. Het verward me, had ik gehoopt op iets anders? Wat moet ik nu weer met deze bevestiging. Ik studeer datgene wat ik gelezen heb, heb ik in ieder geval een weerwoord op mensen zoals mijn moeder. Ik zie dat Jorick online komt op msn, ook hem stel ik dezelfde vragen als mijn moeder. Ik beschouwde hem altijd als een intelligente jongen. Zijn reactie bevreemd me: “Wat kan mij dat nou allemaal schelen?” is het enige wat hij zegt. Hoe kunnen wij net doen alsof wij onschuldig zijn en elke schuld afschuiven op de Arabische wereld, terwijl wij onze handen evengoed wassen in bloed. Ik heb hier nooit over nagedacht, me er nooit voor geďnteresseerd. Was het omdat het me tegen zat dat die Moslim meer wist dan ik. Dat hij mij mijn eigen geschiedenis moest vertellen. En nog gelijk had ook!!!

Wanneer ik elk woord van de artikels in mijn hoofd heb geprent, zoek ik op google ook op “Islaam”. Al snel kom ik uit op www.al-islaam.com. Wat ben ik geschokt als ik het verhaal lees van een meisje dat bekeerd is tot de Islam. Hoe kan een Westers meisje nou bewust kiezen voor zo een geloof? Ze gooit al haar vrijheid weg voor een geloof, ruzie met haar ouders en ze wil zelfs een hoofddoek gaan dragen. Tegelijkertijd fascineert haar manier van schrijven me. Haar verhaal roept vele vragen in me op. Ik ben verbaasd dat ook Nederlanders Moslim kunnen worden. Wat had ik graag contact gehad met dit meisje. Het riep een gevoel van jaloezie in me op. Zo voelde ik me helemaal niet bij mijn geloof. Hoe kon dat? Ze koos voor een leven vol beperkingen, maar ze leek gelukkig.
Gefrustreerd zet ik snel mijn computer uit.

Ineens valt mijn oog op de Bijbel, al jaren staat ie verborgen in mijn boekenkast. Dat ik het gevoel wat dit voor mij, vreemde maar tegelijkertijd heel bijzondere meisje, heeft bij haar geloof, niet heb, komt natuurlijk omdat ik te weinig weet van het Christendom. Ik besluit de Bijbel te gaan bestuderen en beloof God een kuiser leven te gaan leiden.
Tevens besluit ik, wanneer ik de Bijbel goed ken, een dialoog aan te gaan met die Moslim. Ik zal hem eens aan het denken zetten!!!

Met een tevreden gevoel laat ik het bad vol lopen, om me eens lekker te gaan ontspannen.
Mijn gedachtes gaan weer uit naar het meisje, dat zich bekeerd heeft tot de Islam. Hoe zal het nu met haar gaan, zal ze nog steeds zo gelukkig zijn met haar keuze? Ze zal nu een jaar of 20 moeten zijn. Zal ze nog wel Moslim zijn? Zal ze al een hoofddoek dragen? Hoe zal haar familie en haar omgeving en elke vreemdeling die denkt zoals ik, tegen haar doen wanneer ze haar tegenkomen op straat. Zal ze vaak worden uitgescholden? Zal ook zij werkelijk onderdrukt zijn, haar woorden kwamen juist over alsof ze haar vrijheid terug gevonden had. Zo wijs klonk ze voor nog zo een jong meisje. Zo sterk moest ze zijn om te kiezen voor haar eigen leven. Op zo een jonge leeftijd al zo een keuze maken. Het schokt me, maar tegelijkertijd fascineert ze me zo erg. Zullen er meerdere Nederlandse meisjes zijn die Moslim worden? En jongens zullen die dat ook doen? Ja, want we waren ze tegengekomen toen ik hem weg bracht. Maar waarom? Hoe kan dit meisje zoveel opgeven en tegelijkertijd zo verschrikkelijk gelukkig over komen.
Hoe is dat mogelijk? Hoe kan je een leven vol met regeltjes kiezen en daar tegelijk tevreden mee zijn. Hoe kan dat je vrijheid geven.

Ik word moe van al het denken, wat had ik mezelf onderschat zeg. Ik dacht te walgen van Moslims. Maar nu, na een enkel gesprek waar zulke wijze woorden in gezegd waren en een verhaaltje van een meisje dat al mijn respect verdient. Ik zucht diep. Ik besef dat ik ernaar verlang om de wijsheid van die jongen te leren en tevens verlang ik ernaar een gesprek aan te gaan met dit meisje en wil ik mezelf dolgraag zo voelen als zij.
Wat is er toch met mij aan de hand?




Zwetend schrik ik wakker van de meest angstaanjagende droom die ik ooit gehad heb. Er schieten tranen in mijn ogen, als nawerking van de droom. Alsof ik nog niet genoeg verward was. Ik doe snel het licht aan en ren naar de kamer van mijn broertje. “Robin… Robin… wordt wakker” schud ik aan hem. “Wat? Laat me met rust” is zijn chagrijnige reactie. “Gaat alles goed met je?” Ook zijn licht doe ik aan. Uit irritatie trekt hij de dekens over zijn hoofd heen. Mijn droom was zo werkelijk, zo hevig. “Robin, geef eens antwoord. Gaat alles goed met je?”. “Ja, behalve dan dat mijn zus mij midden in de nacht wakker schrikt”. Hij doet het licht weer uit “Ga slapen, laat me met rust”. Gelukkig, met hem is er niets aan de hand. Snel kruip ik weer terug in mijn nog warme bed. Het licht laat ik maar aan. Ik overdenk mijn droom:

“Mijn broertje, Robin, kwam naar me toe. Op me af gerend. Hij was bezeten van djinns, wat dat ook moge zijn. Geesten wellicht. Ik werd bang van hem en rende het huis uit. Razend snel rende ik naar het station. Toen ik niet meer verder kon rennen, omdat ik tegen gehouden werd door een hek. Kwam mijn broertje met vooruitgestoken armen, alsof hij me wilde grijpen, op me af. Het was mijn broertje maar tegelijkertijd ook weer niet. Hij was groot geworden, veel groter dan mij. Wanhopig zocht ik naar bescherming. Tot ik ineens uit het niets “Allah, Allah” riep. Als een goed gegokte toverspreuk verdween mijn broertje. Ik was weer veilig door Allah”.

Ik probeer de droom te analyseren. Ik pak pen en papier en schrijf alles wat ik me herinner op. Daaronder schrijf ik de vragen die de droom opwekken.
Vastberaden de antwoorden te vinden.
Ik vraag me af wat djinns zijn en waarom ik Allah om hulp riep en niet “mijn” God. “Het zal wel een nawerking zijn van alles wat ik vandaag gehoord en gelezen had”, stel ik mezelf gerust. Wanneer ik die Moslim weer zal zien, zal ik hem eens vragen wat het zou kunnen betekenen. Niemand anders zou ik durven te vertellen over deze droom. Ze zouden me voor dwaas verklaren.
Het duurt een tijd, maar uiteindelijk van ik weer in een, gelukkig, droomloze onrustige slaap.

Zenuwachtig sta ik voor het stoplicht, nog even en ik kom bij “zijn” bushalte. Waarom voel ik me zo? Gisteren durfde ik hem ook zonder schaamte in mijn auto uit te nodigen. Wanneer ik weer door mag rijden zie ik dat hij er weer staat. “Kom, stap in” roep ik hem commanderend toe. “Waarom mevrouw?” vraagt hij me beleefd. Hij heeft duidelijk meer indruk op mij gemaakt dan ik op hem. “Ik moet je iets vragen”
“Waarover?”
“Over een droom die ik had”.
“Wat voor droom?”
“Stap nou in”.
Weer twijfelt hij.
“Alsjeblieft” fluister ik. Dit lijkt ook voor hem het “magicword” te zijn, want hij stapt snel in. Achterin dit keer.
Vragend kijk ik hem aan, wanneer hij mijn blik negeert vraag ik hem recht voor zijn raap: “Waarom ga je in Godsnaam achterin zitten?”
”In Godsnaam ga ik achterin zitten ja”.
“Huh?”
“Ja, God zegt dat mannen en vrouwen afstand van elkaar moeten houden. Omdat dat buitenechtelijke relaties kan veroorzaken. En dat weer buitenechtelijke kinderen die opgroeien zonder vader, of zelfs afgestaan worden met alle gevolgen van dien”.
“Ohh logisch denk ik”.
Ik schrik van mijn eigen gedachte, weer krijgt hij het voor elkaar.
“Vind je het echt logisch?”
“Ja, weet ik veel”.
Pas enkele woorden heeft hij uitgesproken, en de verwarring slaat nu al weer toe. Hij zegt het ook alsof het allemaal de normaalste zaak is.

“Geweldig”, zegt hij.
“Hoezo?”
“Geweldig dat jij, als niet-Moslim zoiets in ziet. Het verbaasd en veranderd tevens mijn beeld van jou”.
“En wat was je beeld dan hiervoor van mij?”
“Geloof me, dat wil je niet weten. Maar het beeld verbeterd al hoor” lacht ie.
In mijn achteruitkijkspiegeltje kijk ik naar zijn lach. Het valt me op dat hij er zo onschuldig uitziet, zo liefelijk.
“Maar waarom wil je mij spreken?” vervolgt hij.
“Nou… ik heb zo een rare droom gehad. En daar heb ik een paar vragen over. Weet jij wat Djinns zijn?”
“Ja, natuurlijk weet ik dat. Het verbaasd me dat jij dat weet”.
“Nou dat weet ik dus niet, ik vermoed geesten”.
“Dat klopt. Djinns zijn de onzichtbare wereld, ook zij moeten gehoorzamen aan het bevel van hun Schepper, God dus. Zij zijn uit vuur geschapen en onzichtbaar voor het menselijke oog. Zij bezitten net als wij over verstand en ze kunnen het verschil tussen goed en kwaad onderscheiden. Ze kunnen, net als wij, zelf de keuze maken om in God te geloven en Hem te gehoorzamen of om polytheďst of zelfs atheďst te worden”.
“Echt waar? Hoe weet je dat allemaal?”
”Uit de Qur’aan en de overleveringen van de Profeten”.
“Wat een wijsheid. Het verklaart al die geestesverhalen”.
“Ja, natuurlijk is het wijsheid. God bezit alle wijsheid. Hoe zou dan hetgene wat Zijn Woorden zijn, geen wijsheid bevatten?”
“Wat zijn Zijn Woorden dan?”
”De gehele Qur’aan is van begin tot eind Zijn Woord”.
“Wil je zeggen dat de Qur’aan het Woord van God is?”
“Ja dat is precies wat ik zeg”.

Hij brengt me weer in de war, de Qur’aan het Woord van God? En de Bijbel dan? De woorden liggen op mijn lippen, maar ik besluit al snel dat dit alweer teveel was. En we weer afwijken van datgene wat ik hem wilde vragen. Meer wil ik niet weten, niet nu.

“Uhh… die djinns he. Kunnen die ook zorgen dat iemand bezeten raakt?”, vervolg ik meteen mijn zinnen.
“Ja, dat kunnen ze. Hoezo?”
“Het is heel raar. Ik heb gedroomd dat mijn broertje bezeten was van djinns. Maar ik had nog nooit van djinns gehoord. Ik vermoedde eigenlijk dat het een zelfverzonnen woord was ofzo. Maar het bestaat. Het verward me allemaal erg. Hoe kan dat dan”.
“Wat bijzonder, vertel verder”.
“Nou ik rende weg voor mijn broertje, hij wilde mij pakken. Niets kon me nog beschermen. Ik zat in de val, maar toen riep ik “Allah, Allah” en die woorden overwonnen het kwaad als het ware”.
“Allahu Akbar”.
“Wat zeg je?”
”Ik zeg dat Allah de Allergrootste is”.
“Waarom zeg je dat?”
”Weet je wel wat dit zou kunnen betekenen. Dat Allah jou beschermt. Wellicht zal Hij je ook beschermen als je Hem toelaat tot jou leven”.

Ik schrik van zijn woorden. Het wekt nog meer vragen op, dan de vragen die ik al had.
“Maar waarom dan Allah?” zeg ik verward. Alsof hij de antwoorden op elke vraag kent.
“Omdat Allah, de Enige is die ons kan beschermen. Laat Hem toe in je leven en je zal gelukkig zijn. Je zal rust vinden. Ik nodig je uit om de Islam te bestuderen en Moslim te worden. Want dan ga…”.
“Stop, alsjeblieft stop”, onderbreek ik hem. Wat een uitwerking hebben zijn woorden weer. De tranen schieten in mijn ogen.
“Waarom, wil je de waarheid niet horen?” raakt hij doel.
“Houd je mond zeg ik je” schreeuw ik hem fel toe.
“Jouw arrogantie leidt jou naar de Hel”
“Alsjeblieft stop, als die Allah van jou zo graag zou willen dat ik Moslim zal zijn. Was ik wel geboren als een Moslim. Je maakt me in de war met je woorden. Die droom was niets, okee, helemaal niets”
Even opent hij zijn mond, om hier weer een reactie op te geven. Welke wellicht weer doordrongen zal zijn van logica. Maar toch besluit hij dat het genoeg is.
Waarom ben ik telkens zo labiel als ik met hem ben, zo makkelijk te vangen door hem?
Bijna altijd heb ik mijn woordje klaar, laat ik anderen met hun mond vol tanden staan, maar bij hem klap ik dicht.
Hij stelt me op mijn gemak zonder woorden, ik durf te zijn wie ik ben. Onbeschaamd toe te geven dat ik zwak ben. Zonder angst een afwijzing van hem te ontvangen, waar ik anders vaak voor vrees als ik mijn zwakheid toon. Wat doet hij toch met me?

“Denk na over mijn woorden, wil je?” vraagt hij me net voordat hij uitstapt.
“Ik doe niet anders”, fluister ik zacht, zonder dat hij het hoort.
Met een klap slaat hij de deur dicht, ik zucht diep en staar hem na.
Wat is er toch aan hem wat mij zo aantrekt, waarom vroeg ik uitgerekend hem in mijn auto? Juist hij, die zoveel wijsheid bezit. Woorden kan uitspreken, die doordrongen zijn van de waarheid. Ik ken niemand die zo overtuigd is van zijn eigen geloof, zo vol trots spreekt en zo een overtuigingskracht bezit. Als ik die bewuste dag, iemand anders had gevraagd in te stappen, zo een straatjongen bijvoorbeeld, dan was ik nu nooit zo verward geweest. Dan was ik hoogstwaarschijnlijk versierd, zonder respect behandeld. Zoals altijd gebeurd in de stad. Dan had dat mijn kijk op Moslims en daarmee de Islam enkel bevestigd. Maar uitgerekend hij, vroeg ik in mijn auto. Waarom? Omdat Allah het zo gewild heeft, zal hij waarschijnlijk zeggen. Spottend lach ik om mijn eigen dwaasheid.
Ik start mijn auto en rijd hard weg, wanhopig proberend zijn woorden uit mijn gedachte te halen.

“Kom je nog eten” roept mijn moeder voor de derde keer naar boven. Na ons laatste gesprek beschouw ik haar ineens als erg oppervlakkig. Ze heeft nog nooit een Moslim gesproken, maar ze verafschuwd ze. Ach… dacht ikzelf tot vorige week niet precies hetzelfde. Schoof ik alle rottigheid ook niet af op Moslims? Dacht ik niet toen er hier een aantal Moslims opgepakt waren op verdenking van terrorisme, dat ze hier goed bezig waren. Zelfs die jongen die me zo aan het denken zet, beschouwde ik als een potentiële terrorist. Hij heeft gelijk toen hij zei, dat ik enkel een van de massa ben, die hetgene wat onbekend is haat. Maar ik haat hem niet, totaal niet. Ik voel eerder liefde voor hem dan dat ik hem haat. Hij fascineert me, met zijn woorden, zijn houding, zijn uitstraling. Hoe krijgt hij het voor elkaar om mijn gedachtegang in een week tijd zo te veranderen? Vragen, enkel vragen razen door mijn hoofd heen. Ik blijf denken aan zijn woorden.
Ineens besef ik dat als ik hem niet haat, ik datgene wat hij praktiseert ook niet kan haten. Ik weet nog niet of ik blij ben met deze bevinding, het beangstigd mij, maar ik moet toegeven dat ik de Islam niet haat. Zelfs nieuwsgierig ben naar datgene waar hij zijn wijsheid uit haalt.

Saysay25
18-02-05, 12:31
hoi,

ik woon in Sidi Said niet ver van Hemria.

en jij?


xxx

love y 4-ever
18-02-05, 12:31
Als in een opwelling word ik kwaad op mezelf, hoe kan mijn hart zo een andere weg kiezen dan mijn verstand? Om ze beide weer op dezelfde lijn te krijgen, besluit ik verder te gaan lezen in de Bijbel. Dat zal mij standvastiger moeten maken in mijn eigen geloof. Dan zal ik niet meer zo zwak zijn, zo makkelijk te vangen door zijn woorden.

Diep verzonken ik de woorden van de Bijbel, wordt er op de deur geklopt.
Zonder te wachten op toestemming zie ik mijn broer binnen komen.
“Mama maakt zich zorgen om je” begint hij. “Je bent zo afwezig de laatste dagen. Net alsof je je afsluit voor iedereen”.
“Ze moet zich niet zo druk maken” antwoord ik fel.
“Wat is er dan met je. Het is zelfs mij opgevallen hoor”.
“Weet je, Ezra, ik heb een jongen leren kennen”
“O.. mijn zusje is gewoon verliefd” lacht hij.
”Nee, nee, dat is het niet. Maar die jongen is zo wijs. Hij zegt woorden die me zo aan het denken zetten”.
“Zoals wat?”
“Nou, dat het westen is gebouwd op mensenlevens. Dat Amerika toebehoort aan de Indianen, dat Columbus met grof geweld hun verjagen heeft”.
Ik zie dat Ezra in de lach schiet: “Wist je dat nog niet dan”.
Die opmerking laat me opklaren, eindelijk iemand die er net zo overdenkt.
“Maar dat is niet het enige. Hij is Moslim en zegt dingen over de Islam en de Qur’aan. Hij is zo zeker van zijn zaak, dat hij me laat twijfelen”.
“Twijfelen waaraan”.
“Weet ik veel, aan mijn geloof. Aan mijn gehele leven Ezra”.
“Hoezo dan?”
“Ik weet het niet, maar hij doet echt wat met me. En ik had een droom waarin Robin bezeten was door geesten. Tenminste in mijn droom heette ze djinns. Ik kende dat woord niet. Maar dat blijkt ook van de Islam te zijn. Hoe kan dat zomaar in mijn droom komen. En toen Robin mij wilde pakken, en niets me meer kon beschermen riep ik “Allah, Allah”. En dat beschermde mij”.
“Wat apart”.
“Ik vertelde het tegen die jongen, en hij zei me, dat als ik Allah toe zal laten in mijn leven dat Hij me altijd zal beschermen enzo”.
“Maar waarom ben je dan in de war”.
“Dat weet ik niet eens, hij fascineert me zo. Zijn woorden lijk ik blindelings over te nemen zonder twijfel. Hij nodigde me uit om Moslim te worden”.
“Wat zei je toen?”
“Heel stom, ik schreeuwde naar hem dat hij moest stoppen en begon te huilen”.
Ezra kijkt me vragen aan.
“Ja, ik begon te huilen. Toen vroeg hij me of ik de waarheid soms niet wilde horen en zei hij dat mijn arrogantie me naar de Hel zou leiden. Ezra wat moet ik daar nu mee?”
“Zo dat zijn nogal pittige woorden he”.
Zwijgend knik ik, opgelucht dat ik het eindelijk kwijt ben aan iemand.

“Maar wil je Moslim worden dan”.
“Nee, misschien. Ik weet het echt niet” zeg ik verward.
“Nou zoek dat dan uit”.
“Huh, hoe bedoel je?”
“Zoek uit of je Moslim wilt worden en als je dat wilt worden, wordt je dat toch”.
“Is dat niet stom, gek of zelfs dwaas?”
“Waarom, als jij denkt dat dat de goede weg is ben je juist dwaas die weg niet te nemen”.
“Zo simpel?”
“Yep, zo simpel zusje” zegt hij terwijl hij me een zoen op mijn wang geeft en weg loopt

love y 4-ever
18-02-05, 12:32
ik zelf woon in tanger en el hoceima

beslama fatima

morientes
06-06-05, 23:03
dag laila ik kom uit zorhomija++++++

Adilio2
21-06-05, 23:06
hoi
ik kom uit meknes.en ik woon in el bassatine en vwo in mouly ismael.
en mijn vraag is mis mensen uit meknes ?? of zoek je iemand uit mijn stad .ik denk dat ik je kan helpen.

tot hamria of lmdina

DieHard
22-06-05, 14:18
Hamria hier!! :jeweetog: :jeweetog:


Maar Mella7 is ook wel heel gezellig mijn grootouders wonen daar
een gezellige jodenwijk waar je op zaterdag de heerlijke "sabat"
geuren het water in de mond doen lopen! Verse koekjes !! jammie

morientes
13-08-05, 16:17
was leven in meknes vooral in tanger larose bleu [email protected]