PDA

Bekijk Volledige Versie : Don Quichotjes van marsepein



Column van de week
16-04-05, 11:54
Don Quichotjes van marsepein

Er zijn momenten dat je je afvraagt of iets toeval is of niet.
In onze tijden, waarin oproepen tot historisch bewustzijn dagelijkse kost zijn, en je pas salonfähig bent als je de sterfdag weet van de gebroeders Johan en Cornelis De Witt, mag wereldliteratuur niet ontbreken. Dus ook niet Don Quichot.

De ridder van de Mancha is de geschiedenis ingegaan als de zonderlinge, lachwekkende, droevige, meelijwekkende maar vooral onnozele hals die zo rijkelijk door slagen werd getroffen. Als we aan hem denken zien we een magere, slungelige figuur op een zielig, uitgemergeld paard, gebogen neus, gestoken in een karikaturaal harnas met lans, ter zijde gestaan door zijn koddige maar trouwe schildknaap Sancho Panza. Wat zijn persoon ten diepste uitdrukt is die mateloze, onverwoestbare mix van lyriek en dramatiek die even plechtstatig als ziekelijk is. Zo ziekelijk dat hij achter iedere boom of struik een spook of vijand vermoedt, zelfs waar bomen noch struiken zijn. Spreekwoordelijk proefstuk is natuurlijk die scène waarin hij met ridderlijke kloekmoedigheid afstormt op een stel windmolens die hij aanziet voor reusachtige monsters met kwaad in de zin.

Nu, vier eeuwen later, kun je je afvragen of het toeval is dat voor deze beroemde gevechtsscène het meest stereotype merkteken van ons land is uitgekozen: de molen.

Soms dichten we schrijvers te snel profetische gaven toe, maar als we dat op spoken jagende legertje ‘angsthandelaren’ (Geert Mak) aanschouwen dat ons vandaag omringt, mag Cervantes met trots de hand schudden van Nostradamus.

In het 17e eeuwse Spanje bleken reuzenmonsters vredige wiekmolentjes, in de 21e eeuwse Holland zien we iets soortgelijks: 1. Abou Jahjah is niet de alom verfoeide ‘moslimterrorist’, maar gewoon een iets te intelligente moslimdemocraat; 2. de aan het kruis genagelde Abdul Jabbar van de Ven blijkt gewoon een grondwetminnende zeloot die modieus zei wat hij dacht; 3. de ‘discriminerende’ en ‘misogyne’ handjesweigerende imam blijkt een kloon van onze geliefde mediarabbijn Evers; 4. ‘Al Qaida kroonlid’ Samir A. mag rustig naar huis omdat weinig strafbaars op zijn kerfstok is aangetroffen; 5. de ‘van terreur en homofobie vergeven’ Al Tawheedmoskee is ontmaskerd als een normaal vredig godshuis. (let op: dit nieuws had ik zonder loep niet opgemerkt in de krant)

Dit laatste is interessant. Het OM moest na grondig onderzoek die hele Al Tawheed vrijpleiten; hun bibliotheek bleek niet vergeven van draken en bloeddorstige potenrammers, maar van lectuur die aanspoort tot godsvrucht en goede werken. Dit is komisch, want weet u het nog? Je kon de krant of tv niet bekijken of je werd bevangen door het claustrofobische gevoel dat het elk moment gigantisch homo’s kon gaan regenen. Dat zoals in de bizarre film Magnolia plotseling vette kikkers uit de hemel vielen, we in dit land, als we niet snel ingrepen, getrakteerd zullen worden op fikse flikkerbuien; pakketjes zondig vlees die vanaf hoge flats met het hoofd omlaag naar beneden worden gedonderd.

Misschien heb ik iets gemist, maar ik heb evenveel homo’s naar beneden zien flikkeren als zwijnen parels in hun kont hebben.
Don Quichot dus, gereïncarneerd in de lage landen van de eenentwintigste eeuw.

Hoe is het met deze dwaze ridder afgelopen? Tragisch. Zijn naam werd al bij leve een spotnaam. Na vele tegenslagen en een onvervulde want ingebeelde liefde, keert de arme drommel berooid en ontgoocheld huiswaarts. IJlend op een kale sponde geeft hij ten slotte de geest. Zijn tot stervens toe aan hem verknochte metgezel Sancho barst neergeknield aan zijn bedstede in snikken uit.

Zal het ook zo treurig aflopen met onze Don Quichotjes? Zullen onze pathologische verlichtingsriddertjes ook eenzaam en ontgoocheld op een kaal bed eindigen? Vast niet. Onze riddertjes draaien - vóór zij goed en wel bij het oud vuil zijn bijgelegd - hun Duracel-kontjes dusdanig bij dat ze weer eindeloos lang kunnen mee tetteren. Zie maar hoe plotseling mild hun nieuwe toon klinkt, nu alsmaar duidelijk wordt hoe hopeloos leeg hun taal klonk. Zie hoe hun oude handelsmerk – gezwollen retoriek doorspekt met grove generalisaties – stiekem wordt ingeruild voor de nuance, vaak in bijzinnetjes. Zie hoe de bakens worden verzet, door zich bijvoorbeeld dapper af te keren van hun oude strijdmakker Geert Wilders. Alles onder het mom: wie niet van gedachte kan veranderen, heeft geen gedachten. Ja demagogen blijven het, goedschiks of kwaadschiks.

Daarmee openbaart zich ook meteen hét grote verschil met de echte Don Quichot. Deze bleef tot op het sterfbed geloven in zijn idealen en dromen, hoe zot ook. Precies dat maakt hem zo echt, authentiek, en daarom zo minzaam. Onze don quichotjes niet; zij dragen een harnas, daarachter sappelt het marsepein.



Ps. Als de wereld vergaat, vlucht ik naar Nederland; daar gebeurt alles 50 jaar later, zei Heine in een helder moment. Nu pas, bijna 30 jaar na dato, verschijnt de Nederlandse vertaling van misschien wel de belangwekkendste studie van de vorige eeuw: Oriëntalism van Edward Said. Mogelijk dat dit onze wijdverbreide donquichotterie verklaart…

Mohammed Benzakour

Esperanta
16-04-05, 18:49
Schitterend stuk! :lole:

ricknick3
27-04-05, 14:32
Slaap verwekende artikel zzzzz.zzzzzzzzzz.zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
zz.zzzzzzzzzzzzzzzzz.zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
snurk.zzzzzzzz.zzzzzzzzzzzzz.zzzz

Ron Haleber
07-05-05, 12:07
Deze column is zonder bronvermelding gekaapt

uit het topic dat ik er op verzoek van Benzakour over opende en waar deze column geanalyseerd en bekritiseerd wordt:


Mohammed Benzakour: Don Quichotjes van marsepein

http://www.maroc.nl/nieuws/forums/showthread.php?s=&threadid=136369&perpage=15&display=&pagenumber=1

Mohammed Benzakour stuurde mij deze column op - bedoeld voor het laatste nummer van Contrast.

Hij beschrijft daarin op geestige wijze de dwaalridders die ten strijde trekken tegen de als draken veronderstelde moslims.

super ick
02-06-05, 08:53
Geplaatst door Column van de week
Don Quichotjes van marsepein

Er zijn momenten dat je je afvraagt of iets toeval is of niet.
In onze tijden, waarin oproepen tot historisch bewustzijn dagelijkse kost zijn, en je pas salonfähig bent als je de sterfdag weet van de gebroeders Johan en Cornelis De Witt, mag wereldliteratuur niet ontbreken. Dus ook niet Don Quichot.

De ridder van de Mancha is de geschiedenis ingegaan als de zonderlinge, lachwekkende, droevige, meelijwekkende maar vooral onnozele hals die zo rijkelijk door slagen werd getroffen. Als we aan hem denken zien we een magere, slungelige figuur op een zielig, uitgemergeld paard, gebogen neus, gestoken in een karikaturaal harnas met lans, ter zijde gestaan door zijn koddige maar trouwe schildknaap Sancho Panza. Wat zijn persoon ten diepste uitdrukt is die mateloze, onverwoestbare mix van lyriek en dramatiek die even plechtstatig als ziekelijk is. Zo ziekelijk dat hij achter iedere boom of struik een spook of vijand vermoedt, zelfs waar bomen noch struiken zijn. Spreekwoordelijk proefstuk is natuurlijk die scène waarin hij met ridderlijke kloekmoedigheid afstormt op een stel windmolens die hij aanziet voor reusachtige monsters met kwaad in de zin.

Nu, vier eeuwen later, kun je je afvragen of het toeval is dat voor deze beroemde gevechtsscène het meest stereotype merkteken van ons land is uitgekozen: de molen.

Soms dichten we schrijvers te snel profetische gaven toe, maar als we dat op spoken jagende legertje ‘angsthandelaren’ (Geert Mak) aanschouwen dat ons vandaag omringt, mag Cervantes met trots de hand schudden van Nostradamus.

In het 17e eeuwse Spanje bleken reuzenmonsters vredige wiekmolentjes, in de 21e eeuwse Holland zien we iets soortgelijks: 1. Abou Jahjah is niet de alom verfoeide ‘moslimterrorist’, maar gewoon een iets te intelligente moslimdemocraat; 2. de aan het kruis genagelde Abdul Jabbar van de Ven blijkt gewoon een grondwetminnende zeloot die modieus zei wat hij dacht; 3. de ‘discriminerende’ en ‘misogyne’ handjesweigerende imam blijkt een kloon van onze geliefde mediarabbijn Evers; 4. ‘Al Qaida kroonlid’ Samir A. mag rustig naar huis omdat weinig strafbaars op zijn kerfstok is aangetroffen; 5. de ‘van terreur en homofobie vergeven’ Al Tawheedmoskee is ontmaskerd als een normaal vredig godshuis. (let op: dit nieuws had ik zonder loep niet opgemerkt in de krant)

Dit laatste is interessant. Het OM moest na grondig onderzoek die hele Al Tawheed vrijpleiten; hun bibliotheek bleek niet vergeven van draken en bloeddorstige potenrammers, maar van lectuur die aanspoort tot godsvrucht en goede werken. Dit is komisch, want weet u het nog? Je kon de krant of tv niet bekijken of je werd bevangen door het claustrofobische gevoel dat het elk moment gigantisch homo’s kon gaan regenen. Dat zoals in de bizarre film Magnolia plotseling vette kikkers uit de hemel vielen, we in dit land, als we niet snel ingrepen, getrakteerd zullen worden op fikse flikkerbuien; pakketjes zondig vlees die vanaf hoge flats met het hoofd omlaag naar beneden worden gedonderd.

Misschien heb ik iets gemist, maar ik heb evenveel homo’s naar beneden zien flikkeren als zwijnen parels in hun kont hebben.
Don Quichot dus, gereïncarneerd in de lage landen van de eenentwintigste eeuw.

Hoe is het met deze dwaze ridder afgelopen? Tragisch. Zijn naam werd al bij leve een spotnaam. Na vele tegenslagen en een onvervulde want ingebeelde liefde, keert de arme drommel berooid en ontgoocheld huiswaarts. IJlend op een kale sponde geeft hij ten slotte de geest. Zijn tot stervens toe aan hem verknochte metgezel Sancho barst neergeknield aan zijn bedstede in snikken uit.

Zal het ook zo treurig aflopen met onze Don Quichotjes? Zullen onze pathologische verlichtingsriddertjes ook eenzaam en ontgoocheld op een kaal bed eindigen? Vast niet. Onze riddertjes draaien - vóór zij goed en wel bij het oud vuil zijn bijgelegd - hun Duracel-kontjes dusdanig bij dat ze weer eindeloos lang kunnen mee tetteren. Zie maar hoe plotseling mild hun nieuwe toon klinkt, nu alsmaar duidelijk wordt hoe hopeloos leeg hun taal klonk. Zie hoe hun oude handelsmerk – gezwollen retoriek doorspekt met grove generalisaties – stiekem wordt ingeruild voor de nuance, vaak in bijzinnetjes. Zie hoe de bakens worden verzet, door zich bijvoorbeeld dapper af te keren van hun oude strijdmakker Geert Wilders. Alles onder het mom: wie niet van gedachte kan veranderen, heeft geen gedachten. Ja demagogen blijven het, goedschiks of kwaadschiks.

Daarmee openbaart zich ook meteen hét grote verschil met de echte Don Quichot. Deze bleef tot op het sterfbed geloven in zijn idealen en dromen, hoe zot ook. Precies dat maakt hem zo echt, authentiek, en daarom zo minzaam. Onze don quichotjes niet; zij dragen een harnas, daarachter sappelt het marsepein.



Ps. Als de wereld vergaat, vlucht ik naar Nederland; daar gebeurt alles 50 jaar later, zei Heine in een helder moment. Nu pas, bijna 30 jaar na dato, verschijnt de Nederlandse vertaling van misschien wel de belangwekkendste studie van de vorige eeuw: Oriëntalism van Edward Said. Mogelijk dat dit onze wijdverbreide donquichotterie verklaart…

Mohammed Benzakour

Leuk stuk. Als je inderdaad al deze zaken terug kijkt dan is de soep voor betrokkenen beduidend heter opgediend dan dat die gegeten is.
Een typisch gevolg van het populistische klimaat waarin politici maar wat roepen voordat de haalbaarheid is getoetst.
De vergelijking met Don Quichot lijkt dus op te gaan.

Van de andere kant bekeken lijkt ons rechtssysteem in de steigers te moeten. Dat heeft aantoonbaar gefaald en mensen als Samir A. de gelegenheid gegeven de dans te ontspringen.

Wat mij wel enorm stoort is het kort door de bochtwerk van de media. Momenteel is de mishandeling van Homo's in Amsterdam door Marokkaanse jongeren weer in het nieuws opgedoken. De link met Moslims en Islam wordt weer snel gelegd. Iedere keer wordt voorbij gegaan het feit dat je met de term Moslim een miljoen mensen aanspreekt. Van Afrikanen tot Aziaten tot Europeanen.
Volgens mij betreft het hier de groep Marokkanen in spijkerbroek, leren jasje en kort meestal met gel gemodelleerd kapsel. Deze jongeren spreken perfect Nederlands, drinken een biertje en doen aan sex voor het huwelijk. De Moskee zien zij zelden of nooit.
De trouwe moskeebezoeker stoort zich ook aan veel facetten van hun gedrag. Het wordt tijd dat we eens genuanceerder omgaan met de berichtgeving en voorkomen dat wij een miljoen mensen tegen de schenen blijven schoppen bij misdragingen van een klein groepje tuig.

Ron Haleber
02-06-05, 09:22
Geplaatst door superdick
Leuk stuk. Als je inderdaad al deze zaken terug kijkt dan is de soep voor betrokkenen beduidend heter opgediend dan dat die gegeten is.
Een typisch gevolg van het populistische klimaat waarin politici maar wat roepen voordat de haalbaarheid is getoetst.
De vergelijking met Don Quichot lijkt dus op te gaan.

Van de andere kant bekeken lijkt ons rechtssysteem in de steigers te moeten. Dat heeft aantoonbaar gefaald en mensen als Samir A. de gelegenheid gegeven de dans te ontspringen.

Wat mij wel enorm stoort is het kort door de bochtwerk van de media. Momenteel is de mishandeling van Homo's in Amsterdam door Marokkaanse jongeren weer in het nieuws opgedoken. De link met Moslims en Islam wordt weer snel gelegd. Iedere keer wordt voorbij gegaan het feit dat je met de term Moslim een miljoen mensen aanspreekt. Van Afrikanen tot Aziaten tot Europeanen.
Volgens mij betreft het hier de groep Marokkanen in spijkerbroek, leren jasje en kort meestal met gel gemodelleerd kapsel. Deze jongeren spreken perfect Nederlands, drinken een biertje en doen aan sex voor het huwelijk. De Moskee zien zij zelden of nooit.
De trouwe moskeebezoeker stoort zich ook aan veel facetten van hun gedrag. Het wordt tijd dat we eens genuanceerder omgaan met de berichtgeving en voorkomen dat wij een miljoen mensen tegen de schenen blijven schoppen bij misdragingen van een klein groepje tuig.


Ik sluit me bij deze reactie aan... Het lijkt me een goede aanvulling op de meer analyserende reactie van Dicksr die aan het eind van bovenvermeld topic staat.

Het probleem is dan hoe de laatste groep specifiek te benoemen zonder "de moslims" of "de Marokkanen" generaliserend te stigmatiseren.

Ik deed dat op deze site door die groep: "naffers" te noemen... :engel:

Maar dit stuitte op verzet en "een verbod" van de mods hier. Toch lijkt me dit onderscheid juist omdat ik ook mod Taouanza een hele dag aanwezig aantrof op het Amsterdamse "Nafferfestival"! Andere suggesties? :gek:

super ick
02-06-05, 11:36
Geplaatst door Ron Haleber
Ik sluit me bij deze reactie aan... Het lijkt me een goede aanvulling op de meer analyserende reactie van Dicksr die aan het eind van bovenvermeld topic staat.

Het probleem is dan hoe de laatste groep specifiek te benoemen zonder "de moslims" of "de Marokkanen" generaliserend te stigmatiseren.

Ik deed dat op deze site door die groep: "naffers" te noemen... :engel:

Maar dit stuitte op verzet en "een verbod" van de mods hier. Toch lijkt me dit onderscheid juist omdat ik ook mod Taouanza een hele dag aanwezig aantrof op het Amsterdamse "Nafferfestival"! Andere suggesties? :gek:

Ja gewoon: TUIG! (of je tanden er nu uitgeslagen worden door een blanke, gele, zwarte of bruine).

Ron Haleber
02-06-05, 11:54
Geplaatst door superdick
Ja gewoon: TUIG! (of je tanden er nu uitgeslagen worden door een blanke, gele, zwarte of bruine).

Generaliseren blijkt in jouw genen te zitten. Daar helpt niets meer tegen. :zozo:

super ick
02-06-05, 12:06
Geplaatst door Ron Haleber
Generaliseren blijkt in jouw genen te zitten. Daar helpt niets meer tegen. :zozo:

Dan begrijp je mij verkeerd en zal ik dat wijten aan mijn communicatie.

De daders van omschreven delicten noem ik TUIG. Het maakt mij dan niets uit of ze geel of zwart of desnoods paars zijn.
Dat is geen generaliseren.

Ga je de daders verder onder de loep nemen en blijken er veel dezelfde afkomst te hebben, dan moet je dus op zoek naar de redenen. Hierover lopen de meningen ver uiteen.
Echter de kop in het zand steken helpt ook niet. Dat is koren op de molen van de bespelers van zgn. onderbuikgevoelens.

Dus nogmaals als je homo's mishandeld alleen om hun sexuele voorkeur dan ben je TUIG! Je maakt je schuldig aan de zuiverste vorm van DISCRIMINATIE.

Als er op dezelfde schaal Marokkanen zouden worden mishandeld om hun Marokkaan zijn dan is Nederland (terrecht) te klein.
Nokken dus met die vorm van misdragingen en keihard aanpakken dat TUIG!

sweety-mocro
03-07-06, 19:54
Geplaatst door Column van de week
Don Quichotjes van marsepein

Er zijn momenten dat je je afvraagt of iets toeval is of niet.
In onze tijden, waarin oproepen tot historisch bewustzijn dagelijkse kost zijn, en je pas salonfähig bent als je de sterfdag weet van de gebroeders Johan en Cornelis De Witt, mag wereldliteratuur niet ontbreken. Dus ook niet Don Quichot.

De ridder van de Mancha is de geschiedenis ingegaan als de zonderlinge, lachwekkende, droevige, meelijwekkende maar vooral onnozele hals die zo rijkelijk door slagen werd getroffen. Als we aan hem denken zien we een magere, slungelige figuur op een zielig, uitgemergeld paard, gebogen neus, gestoken in een karikaturaal harnas met lans, ter zijde gestaan door zijn koddige maar trouwe schildknaap Sancho Panza. Wat zijn persoon ten diepste uitdrukt is die mateloze, onverwoestbare mix van lyriek en dramatiek die even plechtstatig als ziekelijk is. Zo ziekelijk dat hij achter iedere boom of struik een spook of vijand vermoedt, zelfs waar bomen noch struiken zijn. Spreekwoordelijk proefstuk is natuurlijk die scène waarin hij met ridderlijke kloekmoedigheid afstormt op een stel windmolens die hij aanziet voor reusachtige monsters met kwaad in de zin.

Nu, vier eeuwen later, kun je je afvragen of het toeval is dat voor deze beroemde gevechtsscène het meest stereotype merkteken van ons land is uitgekozen: de molen.

Soms dichten we schrijvers te snel profetische gaven toe, maar als we dat op spoken jagende legertje ‘angsthandelaren’ (Geert Mak) aanschouwen dat ons vandaag omringt, mag Cervantes met trots de hand schudden van Nostradamus.

In het 17e eeuwse Spanje bleken reuzenmonsters vredige wiekmolentjes, in de 21e eeuwse Holland zien we iets soortgelijks: 1. Abou Jahjah is niet de alom verfoeide ‘moslimterrorist’, maar gewoon een iets te intelligente moslimdemocraat; 2. de aan het kruis genagelde Abdul Jabbar van de Ven blijkt gewoon een grondwetminnende zeloot die modieus zei wat hij dacht; 3. de ‘discriminerende’ en ‘misogyne’ handjesweigerende imam blijkt een kloon van onze geliefde mediarabbijn Evers; 4. ‘Al Qaida kroonlid’ Samir A. mag rustig naar huis omdat weinig strafbaars op zijn kerfstok is aangetroffen; 5. de ‘van terreur en homofobie vergeven’ Al Tawheedmoskee is ontmaskerd als een normaal vredig godshuis. (let op: dit nieuws had ik zonder loep niet opgemerkt in de krant)

Dit laatste is interessant. Het OM moest na grondig onderzoek die hele Al Tawheed vrijpleiten; hun bibliotheek bleek niet vergeven van draken en bloeddorstige potenrammers, maar van lectuur die aanspoort tot godsvrucht en goede werken. Dit is komisch, want weet u het nog? Je kon de krant of tv niet bekijken of je werd bevangen door het claustrofobische gevoel dat het elk moment gigantisch homo’s kon gaan regenen. Dat zoals in de bizarre film Magnolia plotseling vette kikkers uit de hemel vielen, we in dit land, als we niet snel ingrepen, getrakteerd zullen worden op fikse flikkerbuien; pakketjes zondig vlees die vanaf hoge flats met het hoofd omlaag naar beneden worden gedonderd.

Misschien heb ik iets gemist, maar ik heb evenveel homo’s naar beneden zien flikkeren als zwijnen parels in hun kont hebben.
Don Quichot dus, gereïncarneerd in de lage landen van de eenentwintigste eeuw.

Hoe is het met deze dwaze ridder afgelopen? Tragisch. Zijn naam werd al bij leve een spotnaam. Na vele tegenslagen en een onvervulde want ingebeelde liefde, keert de arme drommel berooid en ontgoocheld huiswaarts. IJlend op een kale sponde geeft hij ten slotte de geest. Zijn tot stervens toe aan hem verknochte metgezel Sancho barst neergeknield aan zijn bedstede in snikken uit.

Zal het ook zo treurig aflopen met onze Don Quichotjes? Zullen onze pathologische verlichtingsriddertjes ook eenzaam en ontgoocheld op een kaal bed eindigen? Vast niet. Onze riddertjes draaien - vóór zij goed en wel bij het oud vuil zijn bijgelegd - hun Duracel-kontjes dusdanig bij dat ze weer eindeloos lang kunnen mee tetteren. Zie maar hoe plotseling mild hun nieuwe toon klinkt, nu alsmaar duidelijk wordt hoe hopeloos leeg hun taal klonk. Zie hoe hun oude handelsmerk – gezwollen retoriek doorspekt met grove generalisaties – stiekem wordt ingeruild voor de nuance, vaak in bijzinnetjes. Zie hoe de bakens worden verzet, door zich bijvoorbeeld dapper af te keren van hun oude strijdmakker Geert Wilders. Alles onder het mom: wie niet van gedachte kan veranderen, heeft geen gedachten. Ja demagogen blijven het, goedschiks of kwaadschiks.

Daarmee openbaart zich ook meteen hét grote verschil met de echte Don Quichot. Deze bleef tot op het sterfbed geloven in zijn idealen en dromen, hoe zot ook. Precies dat maakt hem zo echt, authentiek, en daarom zo minzaam. Onze don quichotjes niet; zij dragen een harnas, daarachter sappelt het marsepein.



Ps. Als de wereld vergaat, vlucht ik naar Nederland; daar gebeurt alles 50 jaar later, zei Heine in een helder moment. Nu pas, bijna 30 jaar na dato, verschijnt de Nederlandse vertaling van misschien wel de belangwekkendste studie van de vorige eeuw: Oriëntalism van Edward Said. Mogelijk dat dit onze wijdverbreide donquichotterie verklaart…

Mohammed Benzakour




ik heb ooit een taart van marsepein gemaakt...............HET WAS HEEEEEEEEEERLIJK.