PDA

Bekijk Volledige Versie : Mohammed Chafik: Islam omarmt laïciteit



Afrux
02-07-05, 12:13
Een vertaling van een klein stukje:
http://www.telquel-online.com/181/sujet2.shtml


- U bent een van de weinigen die geaccepteerd is door de militanten, ondanks dat u heel dicht bij het paleis stond / staat. Wat is uw geheim?

Ik heb altijd geweigerd om privileges te krijgen. Toen ik directeur van ircam werd, heb ik mijn salaris en de dienst auto ingeleverd. Niet dat ik rijk ben, maar om te voorkomen dat mijn ambitie op dit gebied gereduceerd werd tot het materialische aspect. Toen het hoofd van het kabinet me vroeg om in de koninklijke school te komen werken, heb ik hem verteld dat hij de koning moest vertellen dat ik een slecht karakter heb. Dat Ik linkse ideeën heb. Dat ik geen instrument wilde zijn en dat ik geen kenteken wilde gekregen ( dat hij een bepaalde ideologie moet aannemen/uitdragen). Een paar uur later vertelde hij me dat de koning wil dat ik mijn ideeën en karakter houd en dat hij alleen periodieke inspectie rapporten van de school wilde hebben. Jaren later werd ik door M. Bensouda gevraagd om directeur van de school te worden. Ik heb hem verteld dat hij aan het verkeerde adres is, als de koning traditionele onderwijs aan zijn kinderen wilde geven. Ik wilde ook niet aan het koninklijke protocol meedoen. De koning accepteerde beide keren mijn voorwaarden. Dit is mijn geheim.

Hij praat verder over het Arabisme. Hij haalt een gedicht bij dat gepubliceerd is in een Nationalistische blad als voorbeeld van hoe extreem deze ideologie (We hebben het arabisme tot onze religie verklaard) (We hebben het arabisme tot onze religie verklaard) . Hij praat over de namenkwestie, de keuze voor tifinagh en natuurlijk over zijn schoolgenoot en collega(allebei inspecteurs in het onderwijs geweest) Abdeslam Yasin en zijn extreme islamitische partij.

= “Laïciteit” zou het beste omschreven kunnen worden als een systeem met een politieke ruimte waar godsdienst een pure privé-aangelegenheid is. =
= Fatima Mernissi over Chafik:
Hij heeft me vleugels en wortels gegeven . =


Mohamed Chafik. "L'islam prône la laïcité"

(DR)
Fin pédagogue, académicien, chef de file du combat pour l’amazighité, défenseur de la laïcité, Mohamed Chafik passe en revue les questions clés qui lui tiennent _ cœur et révèle des vérités qu’il a longtemps gardées secrètes.


Rester longtemps proche du Palais et préserver une image intacte auprès des militants de base, très peu de personnes ont réussi ce pari. Quel est votre secret ?
En étant proche du centre du pouvoir, j’ai tout fait pour me prémunir et ne jamais accepter de privilège. Quand j’ai été
nommé recteur de l’IRCAM, j’ai renoncé _ mes émoluments, _ la voiture de service et aux dotations d’essence. Non que je sois riche, mais je voulais que personne ne réduise mon ambition _ cet aspect matériel des choses. Depuis le début des années 60, j’ai toujours pris mes précautions. Quand le chef du cabinet royal, M. M’hammedi m’a convoqué pour travailler auprès du roi, je l’ai prié de l’informer que j’avais mauvais caractère, qu’on m’attribuait des idées de gauche et que, par conséquent, je ne risquais ni d’être utile ni d’en sortir indemne. Il me dit, 48 heures plus tard, "Sa Majesté vous demande de garder votre caractère et vos idées. Il exige juste que vous établissiez des rapports sur l’enseignement _ chaque fois qu’il en aura besoin". Quand, des années plus tard, M. Bensouda m’apprit que le roi m’invitait _ prendre la direction du collège royal, je lui fis savoir que si le roi voulait donner une éducation traditionnelle _ ses enfants, je n’étais pas la personne idoine. Je précisai, en sus, que je ne voulais pas de responsabilité pédagogique partagée avec quiconque (sauf le choix des enseignants, bien sûr) et que je préférais ne pas être mêlé aux aspects protocolaires du Palais. _ chaque fois, mes conditions ont été acceptées et plusieurs militants qui me connaissaient de près savaient très bien quelle était mon éthique. Voil_ mon secret.

Plusieurs observateurs trouvent que l’IRCAM a en même temps officialisé la reconnaissance de l’amazighité et ralenti son intégration. Qu’est-ce qui vous dérange le plus, le rythme du Makhzen ou l’impatience des militants ?
Les deux. Mais je préfère plus parler d’administration que de Makhzen. Le panarabisme est passé par l_. Un poème paru dans Al Ittihad en 1986, disait ceci : "Nous avons fait de l’arabisme notre religion". Cette idéologie, il en est resté des choses dans les esprits, d’inspecteurs, de fonctionnaires de l’état civil, et bien d’autres autorités locales. Imaginez qu’un Marocain peut appeler son fils Azz al arab mais il suffit qu’il traduise ce prénom en tamazight (Aburz Imazighen) pour que sa demande soit rejetée. C’est amusant et dramatique. Concernant, les militants de la cause, je pense que les plus jeunes sont impatients parce qu’ils n’ont pas connu les années de plomb. Par ailleurs, il faut savoir que l’IRCAM, mine de rien, avance dans ses travaux. Exemple qui peut faire bondir plus d’un, il est sur le point d’achever la standardisation du tamazight. En guise de comparaison, sachez que l’arabe n’est pas standardisé. Si un jeune élève veut avoir un dictionnaire de l’arabe moderne exhaustif, comme Le Petit Robert, il ne le trouvera tout simplement pas.


Avez-vous vraiment cherché l’efficience en adoptant la graphie tifinagh ? N’était-ce pas une solution médiane, concertée avec le Palais, pour ne pas braquer les islamistes ?
L’adoption du tifinagh s’est faite dans un but pédagogique. A l’époque, j’ai fait un exposé de 2 heures qui n’avait pas convaincu les défenseurs de la graphie latine. Aujourd’hui, ils reconnaissent que je n’avais pas tort. L’argument est clair. D’abord, le tifinagh s’écrit, comme le latin, de gauche _ droite. Contrairement _ l’arabe, cela nous évite d’inverser les claviers et de devoir régler des complications sans fin lorsqu’il s’agit d’algèbre. Il est vrai que l’hébreu, par exemple, s’écrit, comme l’arabe, de droite _ gauche, mais j’ai posé la question aux spécialistes israéliens. Ils m’ont assuré que la vraie langue de travail chez eux est l’anglais. Idem pour les Japonais. Tout le monde cherche donc _ rattacher la modernité _ des langues fortes, standardisées, sauf les Arabes. Voil_ ce qui ramène le tifinagh _ sa vraie dimension, matérialiser l’identité berbère. Moi, je demanderais _ chaque enseignant qui reçoit des enfants en pré-primaire, de partager le tableau en trois parties et écrire sur chaque cadran un texte en lettres latines, arabes et tifinagh. Ainsi, l’élève comprendra comment l’occident écrit, comment les arabes écrivent et comment les amazighes écrivent. Sans cette distinction, il y aurait confusion. Il ne faut pas oublier que le tifinagh est plus ancien que le Phénicien. Il y a dedans une dimension sentimentale.

Afrux
02-07-05, 12:22
Votre manifeste amazigh propose une relecture de notre histoire. Pourquoi pensez-vous que l’état tarde _ s’en inspirer ? Le fait que les socialistes soient en charge de l’enseignement ne devrait-il pas accélérer le mouvement ?
Les acteurs politiques les plus frileux sont le Makhzen et les islamistes. Lisant dans ce manifeste que Moulay Ismaïl avait ouvert une phase de violence, plusieurs courtisans sont allés dire au roi : "Faites attention _ ces gens. Voyez ce qu’ils écrivent sur vos ancêtres ! ".
Quant aux islamistes -y compris les théoriciens de l’ombre et les fondamentalistes de l’état- ils tiennent _ évoquer l’arrivée des musulmans en termes de "foutouhat islamiyya" (conquêtes musulmanes) et occultent, au passage, des vérités historiques. Exemples, les batailles menées _ la fin del'ère Omeyyade où 700.000 "nobles arabes" ont été décimés par les autochtones. Quant _ l’USFP, aujourd’hui au pouvoir, il ne faut pas oublier qu’en 1970, ses ténors actuels ont signé, aux côtés des istiqlaliens, un manifeste appelant, sans discernement, _ une arabisation immédiate pour l’école du peuple contre la langue du colonisateur.

On en vient _ la faillite de l’école. Qui en est vraiment responsable, les partis nationalistes ou le roi Hassan II ?
Toute la classe politique porte la responsabilité de ce gâchis. Mais il faut nuancer. La démagogie est venue des deux grands partis : l’Istiqlal et l’UNFP (puis USFP). En face, Hassan II a été faible. Il n’a pas su leur tenir tête et laisser Mohamed Benhima aller jusqu’au bout de sa réforme. Ce dernier nous avait donné carte blanche et nous avions proposé un plan sur 18-30 ans. On allait _ partir du bilinguisme, construire un enseignement purement marocain, en termes d’effectifs et de programmes. On allait même aboutir _ une arabisation saine, _ condition que les autres Arabes soient au diapason. Entre temps, Ahmed Réda Guédira avait laissé le ministère de l’éducation nationale dans un état lamentable. Il s’était réuni avec les étudiants et leur avait donné satisfaction sur toute la ligne. Un beau jour, il s’est retiré et a laissé les PV attestant de sa capitulation. Le roi m’appelle et me dit : "Si Chafik. Je vous donne un mois. Allez au bureau du ministère et et faites nous un rapport". Une fois nommé sous secrétaire d’état, j’ai préconisé la marocanisation et créé des CPR, qui ont été donnés plus tard _ des imbéciles (et je pèse mes mots). Au fond, entre Hassan II et les partis, chacun ne pensait qu’au pouvoir et certainement pas au bien-être du pays. En jouant _ ce petit jeu, ils ont sacrifié l’école.

Et vous avez cessé de vous battre pour une école marocaine plus intelligente...
Je savais que j’allais perdre. Il y avait un seuil _ atteindre pour que ce soit l’école qui conditionne la société et non l’inverse. Notre société a pendant longtemps sécrété l’msid. Les Français ont greffé artificiellement l’enseignement du français. Pour beaucoup de nationalistes, l’indépendance allait permettre un retour _ la situation d’avant le protectorat. Face _ cette farouche opposition, on se battait sans illusion. Aujourd’hui, au moins, on sait que le modèle du msid a atteint ses limites. Par les échecs, économiques et politiques flagrants.

Oui mais la COSEF peine _ traduire la volonté de réforme sur le terrain. Qui faut-il blâmer, l’état, les experts, les enseignants ?
Personne. Les structures mentales ne peuvent changer par décret. Il faut des dizaines d’années de maturation. Les Allemands ont mis sur pied une commission de réforme de l’enseignement en 1948 mais n’ont mis en place les structures effectives qu’en 1960. Une réforme de l’école ne s’improvise pas. Il faut mener des études sociologiques, historiques, économiques _ cette fin. Vous savez, ce que dicte la raison n’est pas forcément populaire mais l’éducation est censée populariser la raison. Donc, tout cela demande du temps et de la rigueur. Nous en sommes loin.

Une polémique a été déclenchée dernièrement par des inspecteurs demandant l’annulation de l’enseignement de l’éducation islamique. Pensez-vous que c’est le bon moyen de séculariser notre école ?
Il faut être réaliste. Est-ce que les familles, l’état et les partis accepteraient. Supprimer l’éducation islamique aurait certes un avantage. Mais au fond, ce n’est pas l’enseignement religieux qui est en cause, c’est tout l’enseignement. Il faudrait surtout faire en sorte que l’enseignant ne fasse pas preuve d’abus d’autorité morale dans l’exercice de son métier. Ceci est vrai dans n’importe quelle matière. L’éducateur, comme le médecin et le juge, est face _ des êtres humains en état de faiblesse. Il faut qu’il apprenne _ être juste et _ ne pas profiter de leur faiblesse.

Abdeslam Yassine est un mystique islamiste qui profite de la naïveté populaire. Vous l’avez côtoyé en tant qu’inspecteur et interpellé en tant que politicien. Pensez-vous qu’après sa mort, son mouvement pourra lui survivre sans changer d’identité ?
Je ne le pense pas. Je ne sais pas s’il y a des gens de son mouvement qui ont de l’ascendant. Par contre, je suis sûr que son aura ne peut avoir être héritée. Je me trompe peut être, mais Al Adl Wal Ihsane me semble essentiellement rattaché _ la personnalité de Yassine. Il faut savoir que cet homme, que je respecte par ailleurs, a reçu _ la base une formation traditionnelle avant de s’ouvrir sur les langues étrangères. Aux états Unis, il était le plus anglophone parmi nous tous. Mais _ un moment où nous formions les enseignants ensemble, il a été rattrapé par sa formation initiale. Il me confia qu’il était désespéré et avait besoin d’un gourou pour le guider. Il eut une vision et trouva un homme dans une mosquée qui le guida jusque chez Sidi Abbès. Lorsque le cheikh de Madagh est mort, il m’apprit qu’ils allaient déterrer une jarre où il avait caché son testament. Je lui dis : "Sois en sûr, il aura désigné son fils". Il en a été tellement déçu qu’il y fera référence _ la fin de sa lettre, L’islam ou le déluge. C’est tout cela qui fait le personnage de Yassine et le fondement de son mouvement.

En tant que défenseur de la laïcité, pensez-vous que l’état marocain pourra se moderniser sans se défaire de sa composante religieuse ?
La modernité est un tout. Ce n’est pas uniquement la technique importée, mais aussi des valeurs clés, de rationalité, de rigueur, de prise en compte de l’histoire. Ceci dit, je ne suis pas laïciste. Pour moi, l’islam prône "la laïcité". Il faut savoir faire prendre la greffe. Beaucoup d’enseignements de l’islam sont occultés par les tenants de l’islamisme. Ils ne tiennent pas _ ce qu’ils soient explicités. En politique, que veut dire "et les sujets sont en concertation entre eux" (Wa amruhum choura baynahum) ? Nos oulémas ne veulent pas répondre. Or, l’islam a montré, par l_, le chemin de la démocratie. Parmi les derniers versets révélés : vous lisez "Pas de contrainte en matière de religion" (La ikraha fi’ddin). Traduisez, cela montre la voie de la liberté de conscience. Quand le Coran nous dit, "Mohamed est le dernier des prophètes" ou encore que "les savants sont les héritiers des prophètes", cela veut dire, _ mon sens, que la pensée discursive devrait prendre la place de la pensée intuitive. Problème, comment faire admettre _ tous que "savants" dans ce verset ne renvoie pas exclusivement aux oulémas mais aux tenants du savoir en général. La greffe passe par l’assimilation de tout cela.





Bio-express

1926 : Né _ Aït Sadden (Moyen Atlas)
1955 : Inspecteur de l’enseignement primaire (licencié en histoire, diplômé d’arabe classique et de berbère)
1968 : Chargé d’éducation au Cabinet royal
1972 : écrit Pensées sous développées
1976 : Directeur du Collège royal
1980 : Membre de l’Académie du Royaume
1987 : Publie Aperçu sur 33 siècles d’histoire des Imazighen
2000 : Achève le Dictionnaire arabo-amazighe
2001 : Nommé recteur de l’IRCAM
2002 : Reçoit le Prix prince Claus des Pays Bas

Zwarte Schaap
02-07-05, 12:26
Ik constanteer dat de koloniale franse tactiek om de imazighen in te zetten voor de verspreiding van hun ideeen met als hoofddoel de afbraak van de islamitische wereld via deze chafik wordt geinjecteerd. Wederom laten de imazighen zoals deze Chafik zich misbruiken als cultuurdrager van een koloniale virus. Een slimme zet wil je de imazighen koloniseren, immers de geschiedenis heeft al laten zien dat hun geloof een belangrijke rol speelt.



Alhoewel de Imazighen van de Rif vaak overtroffen werden in aantal en vaak aangevallen zijn, hebben ze zich nog nooit onderworpen voor de komst van de Spanjaarden. Trotse, dappere, harde moeilijke, zich zelf noemende Imazighen''Het volk'', verkozen liever de dood dan buitenlandse overheersing.

Sir John Drummon-Hay, Britse minister in Tanger tijdens de laatste helft van de 19de eeuw, zei over deze stammen:''Ze zijn wild en wetteloos, maar de meest rasechte sportmannen, en in staat om tot grote prestaties en toeweiding te kunnen komen. En een anonieme engelsman schreef in de Tangier Gazette in 1905, zei:''Pathetisch als dat het op het mischien lijkt, er is geen man van de Rif tot aan de Atlas die niet gelooft dat hij en zijn broeders, gewapend met roestige remmingtons (geweren) en honderd windingen met kogels, niet op zouden kunnen tegen elke leger in de wereld die zich tegen hen keert.

Deze 500.000 mensen bestaande uit geharde moelijke vlaktebewoners en bergbewoners geloven, ook, in een God...en eerlijk gezegd zoals wij in geld, onze marine, en in andere tasbare zaken geloven.......een God die vecht voor de Islam. En zij achten het verdienen van een plaats in de hemel door te sterven in een heilige oorlog hoger dan het toegeven aan een interventie in de zaken van de Islam

Een Noord-Afrikaanse spreekwoord spreekt van: De Tunesier is een vrouw, de Algerijn is een man, en de Marokkaan is een leeuw. Je zou, eenmaal ontwaakt, aan toe kunnen voegen dat de Marokkaanse Imazighen een bijzondere wrede/woeste leeuw zijn.

Dit is het volk waarmee de Spanjaarden en eventueel Frankrijk mee te maken zullen hebben. Het is met zekerheid te zeggen dat geen ene imperialistische of koloniale mogendheid ergens in de wereld ooit met zo een formidabelere tegenstander slaags is geraakt dan de Imazighen van de Rif.

REBELS IN THE RIF: ABD EL KRIM AND THE RIF REBELLION. Author: Woolman, David S.
Stanford, CA: Stanford Univ. Press, 1968, 1st edition

Afrux
02-07-05, 12:37
Geplaatst door Zwarte Schaap
Ik constanteer dat de koloniale franse tactiek om de imazighen in te zetten voor de verspreiding van hun ideeen met als hoofddoel de afbraak van de islamitische wereld via deze chafik wordt geinjecteerd. Wederom laten de imazighen zoals deze Chafik zich misbruiken als cultuurdrager van een koloniale virus. Een slimme zet wil je de imazighen koloniseren, immers de geschiedenis heeft al laten zien dat hun geloof een belangrijke rol speelt.



Alhoewel de Imazighen van de Rif vaak overtroffen werden in aantal en vaak aangevallen zijn, hebben ze zich nog nooit onderworpen voor de komst van de Spanjaarden. Trotse, dappere, harde moeilijke, zich zelf noemende Imazighen''Het volk'', verkozen liever de dood dan buitenlandse overheersing.

Sir John Drummon-Hay, Britse minister in Tanger tijdens de laatste helft van de 19de eeuw, zei over deze stammen:''Ze zijn wild en wetteloos, maar de meest rasechte sportmannen, en in staat om tot grote prestaties en toeweiding te kunnen komen. En een anonieme engelsman schreef in de Tangier Gazette in 1905, zei:''Pathetisch als dat het op het mischien lijkt, er is geen man van de Rif tot aan de Atlas die niet gelooft dat hij en zijn broeders, gewapend met roestige remmingtons (geweren) en honderd windingen met kogels, niet op zouden kunnen tegen elke leger in de wereld die zich tegen hen keert.

Deze 500.000 mensen bestaande uit geharde moelijke vlaktebewoners en bergbewoners geloven, ook, in een God...en eerlijk gezegd zoals wij in geld, onze marine, en in andere tasbare zaken geloven.......een God die vecht voor de Islam. En zij achten het verdienen van een plaats in de hemel door te sterven in een heilige oorlog hoger dan het toegeven aan een interventie in de zaken van de Islam

Een Noord-Afrikaanse spreekwoord spreekt van: De Tunesier is een vrouw, de Algerijn is een man, en de Marokkaan is een leeuw. Je zou, eenmaal ontwaakt, aan toe kunnen voegen dat de Marokkaanse Imazighen een bijzondere wrede/woeste leeuw zijn.

Dit is het volk waarmee de Spanjaarden en eventueel Frankrijk mee te maken zullen hebben. Het is met zekerheid te zeggen dat geen ene imperialistische of koloniale mogendheid ergens in de wereld ooit met zo een formidabelere tegenstander slaags is geraakt dan de Imazighen van de Rif.

REBELS IN THE RIF: ABD EL KRIM AND THE RIF REBELLION. Author: Woolman, David S.
Stanford, CA: Stanford Univ. Press, 1968, 1st edition


daar gaan we weer met de complot theorien.. hahaha.. arme en eenvoudige zielen... ik zie geen verband met je onzin..

Die man heeft een overtuiging en principes... die jij nooit zult hebben in je leven..

tip:

lees het boek: Een brief aan mijn Amazigh vriend
van Yasin bestemd voor chafik (zij hebebn samen op het berberse collega in Azrou hun onderwijs genoten, na de onafhankelijkheid werd het onderwijs in het berbers verboden omdat we allemaal arabisch als religie moest hebben. Dan zal je zien hoe racistisch deze achterlijke yasin is.

Mohammed chafik nam niet d emoeite op deze achterlijke brief te antwoorden. Dat heeft wel professor en filosoof Asid gedaan in de vorm van een boek. Deze moet je ook lezen om een idee te krijgen over de Amazigh strijd.

Hou nou een keertje met je koloniale achterlijke leugens. Wat heeft ijveren voor een seculaire systeem met colonialisme te maken. Ten slotte zijn het enkel de seculaire systemen (tot nu toe) die religies hebebn beschermd en hun rechten hebben gegeven, dat kan je niet zeggen van je achterlijke kalifaats.

Zwarte Schaap
02-07-05, 12:52
Geplaatst door Afrux
daar gaan we weer met de complot theorien.. hahaha.. arme en eenvoudige zielen... ik zie geen verband met je onzin..

Die man heeft een overtuiging en principes... die jij nooit zult hebben in je leven..

tip:

lees het boek: Een brief aan mijn Amazigh vriend
van Yasin bestemd voor chafik (zij hebebn samen op het berberse collega in Azrou hun onderwijs genoten, na de onafhankelijkheid werd het onderwijs in het berbers verboden omdat we allemaal arabisch als religie moest hebben. Dan zal je zien hoe racistisch deze achterlijke yasin is.

Mohammed chafik nam niet d emoeite op deze achterlijke brief te antwoorden. Dat heeft wel professor en filosoof Asid gedaan in de vorm van een boek. Deze moet je ook lezen om een idee te krijgen over de Amazigh strijd.

Hou nou een keertje met je koloniale achterlijke leugens. Wat heeft ijveren voor een seculaire systeem met colonialisme te maken. Ten slotte zijn het enkel de seculaire systemen (tot nu toe) die religies hebebn beschermd en hun rechten hebben gegeven, dat kan je niet zeggen van je achterlijke kalifaats.

Jarenlang horen we niets over de term laicitie, maar ineens regent het laicitie sinds onze voormalige onderdrukker het inzet tegen de moslimas met hun hijaabverbod in de openbare ruimte. Het ziet ernaar uit dat Chafik subsidie uit Frankrijk wil ontvangen.

Ik zie grote overeenkomsten met de berberdahir waar de fransen in de jaren 30 in Marokko de imazighen onder de islamitische rechtspraak wilden weghalen. Ik zie de inzet van de laicitie als een moderne ''berberdahir''

Afrux
02-07-05, 13:09
Geplaatst door Zwarte Schaap
Jarenlang horen we niets over de term laicitie, maar ineens regent het laicitie sinds onze voormalige onderdrukker het inzet tegen de moslimas met hun hijaabverbod in de openbare ruimte. Het ziet ernaar uit dat Chafik subsidie uit Frankrijk wil ontvangen.

Ik zie grote overeenkomsten met de berberdahir waar de fransen in de jaren 30 in Marokko de imazighen onder de islamitische rechtspraak wilden weghalen. Ik zie de inzet van de laicitie als een moderne ''berberdahir''

De berberdahir is een sprookje dat verzonnen is door de istiklal en door de nationalisten om lege hoofden zoals jij te manipuleren. Er zijn hier de afgelopen jaren genoeg boeken over verschenen (leesbijvoorbeeld: De berber Dahir, de grootste politieke leugen in de geschiedenis van Marokko).

deze naam is verzonnen en komt in geen enkel dicreet voor. Wat ze bedoelen is het dicreet van 30 mei (dat is ook de titel van het deze dahir). Deze dahir is niet getekend door de berbers maar door de sultan en de nationalisten zelf die collaborateurs waren van de fransen, toen Imazighen in het noorden en zuiden aan het vechten waren tegen de bezitter.

De inhoud van deze dahir kan je hier lezen:
http://www.amazighworld.org/countries/morocco/documents/dahir_berbere/texte_du_dahir_du_16_mai_1930.php

het enige wat daarin komt is dat Imazighen buiten de steden hun rechtsysteem die ze al duizenden jaren gebruikten mochten behouden i.p.v. het rechtsyteem dat door de fransen in de steden is geintroduceerd.

Dus voortaan die onzin van de dahir voior jezelf en de achterlijke nationalisten houden en kom daarmee ons niet vervelen.

Nee meneer Mohammed chafik is een man van principes, als weinige in het land, hij krijgt van niemand gelkd, hij is een democraat en iemand die in zijn overtuiging gelooft. vechten voor democratie is geen complot, maar dat zouden we moeten steunen. Bovendien is hij niet de enige die voor secularisme in marokko vecht, maar er zijn miljoenen met hem. Vergeet niet dat hij een jaar heeft vast gezeten in 1981 omdat hij een artikel publiceerde waarin hij uitlegt dat Tamazight ook een taal is net als het Arabisch.

Afrux
02-07-05, 13:10
Federatie? Secularisme? respect voor taalkundig, religieus en culturele diversiteit?


"For the moment, the Interior Ministry observes a total dumbness on our request", adds Omar Louzi. "the PDA is opened to all the Morrocans, to Arabic-speaking people and Amazigh-speaking", specifies the statutes of the future party. Among the posted objectives of the PDA appear "the federalism", "the promotion of cultural, linguistic and religious diversity" and the "promotion of secularity", whereas Islam and Arabic are the official religion and the language of the Moroccan State, according to the Constitution.


http://www.emazighen.com/breve.php3?id_breve=82

Imazighen want to fit in the opening of the national political scene
11 June 2005

After the islamist ones, from now on represented by two legal political parties, the militants of the Amazigh cause in Morocco officially deposited a request for authorization to launch the Democratic Amazigh Party (PDA), of which the constitutive congress is envisaged on next 15 November.

If it is authorized by the Interior Ministry, the PDA will be the first political formation in Morocco to be claimed under the articles in favour of the Amazigh identity recognition. Supported by a very powerful associative network, the Amazigh speaking population in Morocco is estimated between 50 and 60% of the total population (30 million inhabitants). "There is a new sensitivity today on the amazighe question and it is time to do a political work to avoid its instrumentalisation", declared to Associated Press Omar Louzi, president of the preparatory committee of the constitutive congress of the PDA.

"For the moment, the Interior Ministry observes a total dumbness on our request", adds Omar Louzi. "the PDA is opened to all the Morrocans, to Arabic-speaking people and Amazigh-speaking", specifies the statutes of the future party. Among the posted objectives of the PDA appear "the federalism", "the promotion of cultural, linguistic and religious diversity" and the "promotion of secularity", whereas Islam and Arabic are the official religion and the language of the Moroccan State, according to the Constitution.

Questioned on the compatibility of these statutes with the bill carrying reform of the political parties, which prohibits any religious or ethnic reference frame, Omar Louzi recalls the authorization granted Tuesday to the creation of a new islamist party, baptized "civilisationnelle Alliance". "There cannot be two weights, two measurements in favour of islamist", explains the amazigh militant. "the word ’ amazigh’ does not return to a race but to a civilization".

Original inhabitants of North Africa and Sahel, before the Arab conquest of VIIIe century, Imazighen nourish a sharp identity feeling marked by regular rebellions against the central power (Rif in Morocco, Kabylia in Algeria, Tuareg in Niger). To answer these identity claims, which remain a very sensitive subject in Morocco, king Mohammed VI set up in 2002 a royal institute of the culture amazighe (IRCAM). Directed by the academic Ahmed Boukous, the IRCAM standardized the teaching of the tamazight (language Berber) and its writing system (tifinagh), from now on gradually introduced into the Moroccan schools at the sides of Arabic. IRCAM crashed to pieces in February because of the resignation of seven of the members of the IRCAM, which denounced "the absence of palpable results" of the royal institution and "the lack of advanced" of the officialization of Tamazight like official language of the kingdom. This started again the political debate on the promotion of the Amazigh identity in Morocco.

Nicolas Marmié Associated Press, Translated by emazighen.com

Afrux
02-07-05, 13:14
Hier kan je een hele dossier over deze achterlijke dahir van je vinden. Deze benaming is gegeven door de beschermers van de kolonialisten (arabische nationalisten).


http://www.amazighworld.org/countries/morocco/documents/dahir_berbere/index.php

Zwarte Schaap
02-07-05, 14:04
Geplaatst door Afrux
De berberdahir is een sprookje dat verzonnen is door de istiklal en door de nationalisten om lege hoofden zoals jij te manipuleren. Er zijn hier de afgelopen jaren genoeg boeken over verschenen (leesbijvoorbeeld: De berber Dahir, de grootste politieke leugen in de geschiedenis van Marokko).

deze naam is verzonnen en komt in geen enkel dicreet voor. Wat ze bedoelen is het dicreet van 30 mei (dat is ook de titel van het deze dahir). Deze dahir is niet getekend door de berbers maar door de sultan en de nationalisten zelf die collaborateurs waren van de fransen, toen Imazighen in het noorden en zuiden aan het vechten waren tegen de bezitter.

De inhoud van deze dahir kan je hier lezen:
http://www.amazighworld.org/countries/morocco/documents/dahir_berbere/texte_du_dahir_du_16_mai_1930.php

het enige wat daarin komt is dat Imazighen buiten de steden hun rechtsysteem die ze al duizenden jaren gebruikten mochten behouden i.p.v. het rechtsyteem dat door de fransen in de steden is geintroduceerd.

Dus voortaan die onzin van de dahir voior jezelf en de achterlijke nationalisten houden en kom daarmee ons niet vervelen.

Nee meneer Mohammed chafik is een man van principes, als weinige in het land, hij krijgt van niemand gelkd, hij is een democraat en iemand die in zijn overtuiging gelooft. vechten voor democratie is geen complot, maar dat zouden we moeten steunen. Bovendien is hij niet de enige die voor secularisme in marokko vecht, maar er zijn miljoenen met hem. Vergeet niet dat hij een jaar heeft vast gezeten in 1981 omdat hij een artikel publiceerde waarin hij uitlegt dat Tamazight ook een taal is net als het Arabisch.

Gozertje je zult toch echt je geschiedenisboekjes er beter op na moeten slaan. Zelfs de westerlingen ontkennen het niet.

Chafik zal ongetwijfeld wat goeds verricht hebben maar hij is van de oude orde die gehersenspoeld zijn. hij is een product van de franstallige berber-elite die de Fransen wilden creeren. Zijn ideeen zijn teveel vergiftigd met het koloniale virus.

Onderstaande stuk is niet van een nationalist maar van een proffesor geschiedenis van de universiteit van Berkely.


De Fransen brachten ook de Marokkaanse elite onder hun controle. De 'Ulama' en de administratieve rechtspraak werden ondergeschikt gemaakt door inzet van een Minister van Justitie die aangewezen was om de qadi's te besturen...De Fransen creerden ook concurerende administratieve tribunalen, die strafrechtelijke zaken overhevelde naar de Franse rechtbanken, promoten imazighen gewoonterecht, en namen andere maatregelen om de jurisdictie van de sharia aan banden te leggen...

Verder zagen de Fransen de Imazighen als niet-arabieren die gescheiden konden worden van de rest van de Marokkaanse bevolking om te dienen als geallieerden van de Fransen; zij probeerden een francofiele-gestudeerde berber-elite te creeren die veilig zou zijn van arabische en islamitische invloeden.

De berber-dahir, of decreet, uit 1930, waarin voorgesteld werd om systeem van imazighen rechtbanken, opererend onder het gewoonterecht, te organiseren (behalve het strafrecht dat overgeheveld werd naar de franse rechtbanken), voor het gebruik als afschrik/schoonmaak middel tegen het Islamitisch recht en als aanmoediging voor de berbercultuur.

Moslims zagen het als een poging om de weg te plaveien voor de bekering van de imazighen tot het Christendom en om een tweedeling te creeren in Marokko. Er was weinig kans voor een Franse succes. Imazighengemeenschappen weigerden om de gewoonterecht-rechtbanken te stichten en eisten het gebruik van de sharia wetgeving. Imazighen leerden liever arabisch dan frans en adopteerden eerder nationalistische ideeen dan sympathie voor seperatistische ideen.

Ook verbeterde communicatie, migratie naar de steden, en de installatie van arabischtallige administratieve officieren droegen bij tot de identificatie van de imazighen met de Islam. De droom van een onafhankelijke imazighen society die als geallieerden/helpers voor de Fransen zouden fungeren bleef een mythe.

Bron: blz 607 van: A Historie of Islamic Societies, second edition, Ira M. Lapidus. (vertaald door ZS)

Iwan
03-07-05, 00:25
Geplaatst door Zwarte Schaap
Gozertje je zult toch echt je geschiedenisboekjes er beter op na moeten slaan. Zelfs de westerlingen ontkennen het niet.

Chafik zal ongetwijfeld wat goeds verricht hebben maar hij is van de oude orde die gehersenspoeld zijn. hij is een product van de franstallige berber-elite die de Fransen wilden creeren. Zijn ideeen zijn teveel vergiftigd met het koloniale virus.

Onderstaande stuk is niet van een nationalist maar van een proffesor geschiedenis van de universiteit van Berkely.


De Fransen brachten ook de Marokkaanse elite onder hun controle. De 'Ulama' en de administratieve rechtspraak werden ondergeschikt gemaakt door inzet van een Minister van Justitie die aangewezen was om de qadi's te besturen...De Fransen creerden ook concurerende administratieve tribunalen, die strafrechtelijke zaken overhevelde naar de Franse rechtbanken, promoten imazighen gewoonterecht, en namen andere maatregelen om de jurisdictie van de sharia aan banden te leggen...

Verder zagen de Fransen de Imazighen als niet-arabieren die gescheiden konden worden van de rest van de Marokkaanse bevolking om te dienen als geallieerden van de Fransen; zij probeerden een francofiele-gestudeerde berber-elite te creeren die veilig zou zijn van arabische en islamitische invloeden.

De berber-dahir, of decreet, uit 1930, waarin voorgesteld werd om systeem van imazighen rechtbanken, opererend onder het gewoonterecht, te organiseren (behalve het strafrecht dat overgeheveld werd naar de franse rechtbanken), voor het gebruik als afschrik/schoonmaak middel tegen het Islamitisch recht en als aanmoediging voor de berbercultuur.

Moslims zagen het als een poging om de weg te plaveien voor de bekering van de imazighen tot het Christendom en om een tweedeling te creeren in Marokko. Er was weinig kans voor een Franse succes. Imazighengemeenschappen weigerden om de gewoonterecht-rechtbanken te stichten en eisten het gebruik van de sharia wetgeving. Imazighen leerden liever arabisch dan frans en adopteerden eerder nationalistische ideeen dan sympathie voor seperatistische ideen.

Ook verbeterde communicatie, migratie naar de steden, en de installatie van arabischtallige administratieve officieren droegen bij tot de identificatie van de imazighen met de Islam. De droom van een onafhankelijke imazighen society die als geallieerden/helpers voor de Fransen zouden fungeren bleef een mythe.

Bron: blz 607 van: A Historie of Islamic Societies, second edition, Ira M. Lapidus. (vertaald door ZS)
Het triest van het verhaal is, dat Fransen hoefden alleen het woord berbers te vervangen met het woord Arabieren om hun plannetje uit te voeren. Het zo me niet verbazen als Fransen met twee Dahirs (Arabieren en berbers) gaan werken. Zo kunnen ze het proces versnellen.

Zwarte Schaap
03-07-05, 01:01
Geplaatst door Iwan
Het triest van het verhaal is, dat Fransen hoefden alleen het woord berbers te vervangen met het woord Arabieren om hun plannetje uit te voeren. Het zo me niet verbazen als Fransen met twee Dahirs (Arabieren en berbers) gaan werken. Zo kunnen ze het proces versnellen.

Dat deden ze zeker ! De fransen deden aan een meersporenbeleid.

Jonathan K. Gosnell, The Politics of Frenchness in Colonial Algeria 1930-1954. Rochester, N.Y.: University of Rochester Press, 2002. xiii + 234 pp. Map, illustrations, and index. $75.00 U.S. (cl.). ISBN 1-58046-105-0.

Review by Patricia M. E. Lorcin, Texas Tech University, for H-France, February 2003.
--------------------------------------------------------------------------------

Jonathan K. Gosnells The Politics of Frenchness forms part of the growing literature on the creation, significance, and politics of French identity in colonial Algeria (1830-1962).[1] In line with recent historiography on French colonialism, Gosnell stresses the importance of the overseas territories to Frances evolving sense of self, but he also seeks to uncover whether the settlers in Algeria articulated alternative definitions of French identity to those of the Hexagon. The ethnic complexity of colonial society in Algeria meant that Frenchness, or the desire to achieve it, was governed by a variety of factors ranging from allegiance to metropolitan values to self-interest. If the majority of the settlers wanted Algeria to become French, most Arabs and Berbers were indifferent or did not. The pivotal question for Gosnell, and the one around which he builds his arguments, is: just how French did this disparate population want Algeria to become?

Colonial society in Algeria was multi-cultural, comprising Arabs, Berbers, and Jews, who were native to Algeria, and European settlers, the bulk of whom were not originally French but were nationals of the countries lying along the northern shores of the Mediterranean. French citizenship, and its acquisition, was an important factor in acquiring a perception of Frenchness. One of the aims of this work is to explore the link between citizenship and identity in order to gauge its importance in creating a sense of belonging.

A sense of belonging is a mental state and participation in events or institutional activities are important to its formation. In this regard, Gosnell pays special attention to the two World Wars, the 1930 centenary celebrations, the impact of military service, and the role of French education, all of which served to draw the different groups together. If these factors helped to endorse the colonial rhetoric of inclusiveness, others highlighted the incoherence of assimilation as a colonial policy and the divisiveness of identity politics. The naturalization laws of 1870 and 1889, both of which excluded the Arabs and Berbers, and the 1881 Code dindignat, a judicial code specific to the Arabs and Berbers, served to create a two-tier society of citizens and subjects.[2] Time did nothing to improve matters, as the settlers, fearful of loosing their political hegemony, adamantly refused to make concessions to the Arabs and Berbers. Demographic concerns shaped attitudes towards citizenship. The relative absence of French citizens among the settlers, Gosnell argues, prompted the naturalization decrees of 1870 and 1889, just as the disparity between the size of the settler presence and the majority Arab and Berbers population induced settlers systematically to block attempts to redress the two-tier system.[3] In each case the fear was of a diminishing or diminished French presence, and hence influence.

More often than not colonial discourse and practice were at variance, and Gosnell does a fine job of highlighting the ambiguities and inconsistencies of French attempts at imposing their cultural and political presence on the colony. The book is organized into six chapters dealing with the discourses and institutions that contributed to the creation of a sense of identity among the different groups of Algeria.

Gosnell begins with a chapter on the significance of the term lAlgrie franaise. Using a wide array of sources from fiction to official documents, he demonstrates the limits of its spatial organization and the complexity of its cultural and demographic make-up. French Algeria, essentially the areas along and immediately behind the coast, consisted of about 10 percent of the surface area of the country. The southern hinterland was devoid of a meaningful French presence and hence was outside the sphere of French influence. If it remained isolated from French influence, it nonetheless was incorporated into the mythology of French exoticism. It was the foreign and mysterious space that so inspired nineteenth-century travel writers and novelists (p.17). Its metaphorical qualities fostered the artistic dimension of French Orientalism.

The second chapter focuses on the importance of the French educational system in the colony. It was in the wake of the Ferry laws that an extensive schooling system was established in Algeria. Although school textbooks helped to introduce unknown aspects of French culture to a body of students largely unfamiliar with France, thus contributing to identification with the Hexagon, the rhetoric of inclusiveness was belied by the development of a two-tier system of education. Until 1949, when major reforms were introduced, most Arab and Berber children attended indigenous schools, which emphasized practical over intellectual knowledge. They were thus excluded from the mainstream acculturation process. Furthermore, until the post-World War I period, most Arabs and Berbers were reluctant to send their children to French schools. Even then attendance remained very low, relatively speaking. In 1936, 8.9 percent of Arab and Berber children attended school; in 1954 it was still only 15.4 percent (p. 48). French language was, of course, the mainstay of French acculturation for its acquisition was intended to instill a certain degree of Frenchness in all members of the colonys population, regardless of their legal status.

The importance of the French-language press in the colony is the subject of the next two chapters. It was, Gosnell suggests, a powerful educational tool in that it informed its readers of who they were and defined the boundaries of the local and national space they inhabited (p.73). The particularity of the colonys press was that it encouraged the French sensibilities of some, while informing others of the distance that separated them from ever being fully accepted into the French fold. This was due to the presence of two separate presses, the settler press and the indigenous press. Whereas the settler press was France-oriented, focusing on political and national events of importance to them as an extension of metropolitan France, the indigenous press, according to Gosnell, subscribed to both indigenous and French norms.

The chapter on the settler press is useful for the historical and political background it provides, but it is the chapter on the indigenous press that is the most innovative of the book. The primary readership of indigenous press was narrow, being restricted mainly to the Muslim elite, but in spite of this it was instrumental in disseminating a different North African reality than that of the settler press. From its inception, the main concern of the indigenous journalists was the process of cultural assimilation, examining in detail the degree to which privileged social groups achieved it and how the Muslim population could attain it. Gosnell traces the development of this press, examining the constituencies of the various papers involved and explaining the objectives of each. Common to them all was the desire to eradicate biases and close the real and imagined gaps that separated the European from the indigenous populations. There was considerable ambivalence among the Muslim elites about ever attaining the coveted status of French citizen, and as time progressed this ambivalence mutated into desires for autonomy and, eventually, independence. As Gosnell rightly points out, these journalists left a fascinating record of the evolution of Muslim sentiment in colonial Algeria (p.134).

The last two chapters of the book address the complexities of identity in colonial Algeria by examining the colonial hierarchy of Frenchness and, finally, the emergence of a non-French colonial identity. At the bottom of the scale in the hierarchy were the Arabs and Berbers, followed by the Jews, then the settlers of non-French origin (zoals de Sylvain Ephimenco) , or neo-French as they were sometimes called. At the top were the settler of French origin and the recently arrived French. Although these chapters are essentially a synthesis of existing literature, Gosnell does a fine job of demonstrating the ambiguities and contradictions inherent in the quest for Frenchness and its uneven acquisition throughout the settler and indigenous populations. Gender, class, ethnicity, or generation conditioned the attainment of French identity, which was, Gosnell declares, a battlefield where rival, and unequal, social groups constantly clashed. During the last three decades of colonial rule both the settler and indigenous populations moved away from the idea of Frenchness. The settlers formulated their own sense of identity as Algrianit, a concept that excluded the Arabs and Berbers but bound together the disparate groups of Europeans. The Muslim elites, on the other hand, endlessly frustrated in their attempts to redress the inequalities to which they were subjected, started to view the emerging nationalist movements as a better means of attaining their goals and hence their identity.

Overall the book is well researched and the material well presented. Every now and then, however, there are some surprising aberrations from the general professionalism of the work. Why, for example, has Gosnell translated pris entre lenclume et le marteau as caught between a rock and a hard place (p.116), when the correct, and more elegant translation, is caught between the anvil and the hammer? Similarly jarring is the following factual error, namely that the 1871 rebellion was a Muslim insurrection led by Abd-el-Kader (p.153). Abd-el-Kader spent the period from 1852 to his death in 1883 in exile, first in France and then in Damascus, and at the time of the rebellion was benefiting from a French pension. The rebellion was a Kabyle insurrection led by al-Muqrani (Mokrani). Gosnell also states that the insurrection was probably the result of dissatisfaction over the 1870 Crmieux law naturalizing the Jews, citing as his source the 1897 work of Louis Forest. In fact Forests thesis was the exact opposite. He argues that the law had little to do with setting off the rebellion, there being no Jews in Kabylia and a significant time lag between the two events.[4] He was one of several authors who refuted the Crmieux thesis, current in the immediate aftermath of the insurrection. Furthermore, the leader of the revolt, al-Muqrani, did not oppose naturalization of the Jews, whereas he did oppose that of the Muslims, believing that obtaining French citizenship was inferior to adhering to the Islamic faith.[5] A more likely reason for the uprising was the Prussian victory over France and the subsequent discrediting in Algeria of the military and its administrative displacement by the civilians. But nineteenth-century Algeria is not Gosnells focus, which may account for such slips and the fact that background information on the nineteenth-century is so perfunctory (pp.15-17).

In spite of these lapses, Gosnells work is essential reading for anyone interested in colonial Algeria and the way in which identity politics shape and are shaped by a multi-ethnic society.



--------------------------------------------------------------------------------

NOTES

[1] David Prochaska, Making Algeria French, Colonialism in Bne, 1870-1920 (Cambridge: Cambridge University Press, 1990); Patricia M.E. Lorcin, Imperial Identities (New York: St. Martins Press, 1995); James Le Sueur, Uncivil War, Intellectuals and Identity Politics during the Decolonization of Algeria (Philadelphia: University of Pennsylvania Press, 2002).

[2] The 1870 Crmieux Law naturalized all Jews and the 1889 law granted Algerian born children of non-French European immigrants automatic citizenship.

[3] To become French citizens Arabs and Berbers had to renounce their personal status as Muslims, an act that amounted to apostasy for the devout.

[4] Louis Forest, La Naturalisation des Juifs algriens et linsurrection de 1871 (Paris: Socit franaise dimprimerie et de librairie, 1897), p. 55.

[5] Annie Rey-Goldzeiguer, La France Coloniale de 1830-1870, vol 1. in Jean Meyer, Jacques Thobie et al., eds., Histoire de la France Coloniale, 2 vols. (Paris: Armand Colin, 1990-1991), p. 542.

Patricia M. E. Lorcin
Texas Tech University
[email protected]

Copyright 2003 by the Society for French Historical Studies, all rights reserved. SFHS permits the electronic distribution for nonprofit educational purposes, provided that full and accurate credit is given to the author, the date of publication, and its location on the H-France website. No republication or distribution by print media will be permitted without permission. For any other proposed uses, contact [email protected]

Zwarte Schaap
03-07-05, 01:19
Imperial Identities : Stereotyping, Prejudice and Race in Colonial Algeria (Society and Culture in the Modern Middle East), Patricia M. E. Lorcin

Using colonial Algeria as the starting point of her analysis, Patricia Lorcin explores the manner in which ethnic categories and cultural distinctions are developed and used as instruments of social control in colonial society. She focuses on the colonial images of "good" Kabyle and "bad" Arab (usually referred to as the Kabyle Myth) and examines the circumstances out of which they arose, as well as the intellectual and ideological influences which shaped them.

Her study demonstrates how these images were used to negate the underlying beliefs and values of the dominated society and to impose French cultural, social and political values. By tracing the evolution of ethnic categories over time, Lorcin reveals their inherently unstable nature and the continual process of redefinition in accordance with circumstance and political or social expediency. She demonstrates how racial attitudes that where developing in Europe became a major influence on ethnic stereotyping in Colonial North afrika.

About the Author

Patricia Lorcin has a doctorate from Columbia University and presently lives in Abidjan.

Iwan
03-07-05, 11:37
Geplaatst door Zwarte Schaap
[ [/B]
Wat ik niet begrijp is dat Dahir berber een opstand in Marokko (Frans koloniale gebied) heeft veroorzaakt. De moskeen hebben hier een belangrijke rol gespeeld.
Toen de Fransen de Arabische sprekende elite naar voren hebben gebracht om hun plan uit te voeren werd het geaccepteerd.
De Imams (geleerden) hebben van zich ook weinig laten zien toen deze elites de Imazighen vrijheidstrijders uitgroeiden (1957).
Vind jij niet dat de moskeen (geleerden) een dubbelmoraal hebben gehanteerd?

Iwan
03-07-05, 11:46
Geplaatst door Afrux
Nee meneer Mohammed chafik is een man van principes, als weinige in het land, hij krijgt van niemand gelkd, hij is een democraat en iemand die in zijn overtuiging gelooft. vechten voor democratie is geen complot, maar dat zouden we moeten steunen. Bovendien is hij niet de enige die voor secularisme in marokko vecht, maar er zijn miljoenen met hem. Vergeet niet dat hij een jaar heeft vast gezeten in 1981 omdat hij een artikel publiceerde waarin hij uitlegt dat Tamazight ook een taal is net als het Arabisch. [/B]
Chafik is democraat: Hoe kwam jij aan deze conclusie?
Hij is directeur van IRCAM. Wat heeft deze organisatie voor Riffijnen hunnen betekenen? Wat is de rol van IRCAM in de huidige marokkaanse politiek?

Zwarte Schaap
03-07-05, 13:57
Geplaatst door Iwan
Wat ik niet begrijp is dat Dahir berber een opstand in Marokko (Frans koloniale gebied) heeft veroorzaakt. De moskeen hebben hier een belangrijke rol gespeeld.
Toen de Fransen de Arabische sprekende elite naar voren hebben gebracht om hun plan uit te voeren werd het geaccepteerd.
Welk plan?


De Imams (geleerden) hebben van zich ook weinig laten zien toen deze elites de Imazighen vrijheidstrijders uitgroeiden (1957).
Vind jij niet dat de moskeen (geleerden) een dubbelmoraal hebben gehanteerd? Kennelijk ga je ervan uit dat de imams en moskeen georganiseerd waren, dat denk ik niet.

Angmar
20-07-05, 12:42
...

JobHopper
20-07-05, 12:48
Geplaatst door Zwarte Schaap

Een Noord-Afrikaanse spreekwoord spreekt van: De Tunesier is een vrouw, de Algerijn is een man, en de Marokkaan is een leeuw. Je zou, eenmaal ontwaakt, aan toe kunnen voegen dat de Marokkaanse Imazighen een bijzondere wrede/woeste leeuw zijn.

Aha....dat verklaart de groepsvorming....Leeuwen leven ook in een troep.. :D