PDA

Bekijk Volledige Versie : Geen terreurbestrijding zonder zelfkritiek.



Column van de week
11-07-05, 20:33
Geen terreurbestrijding zonder zelfkritiek

Door hun weigering een verband te zien tussen het beleid in Irak en terrorisme, brengen politici de veiligheid in gevaar, meent Thomas von der Dunk.

Durft Nederland wel de denkwereld van Al Qa'ida ogen te zien? De weigering dat te doen, begint op te vallen. Wanneer het kabinet spreekt over blindheid, doelt het steeds op de blindheid voor de urgentie van extra veiligheidsmaatregelen - niet op de blindheid voor de motieven van de daders. Ook na Londen blijft 'officieel' Den Haag volhouden dat het willekeurig ieder Europees land kan treffen, omdat de westerse levenswijze nu eenmaal de haat van de moslimfundamentalisten oproept. Het aantal aanslagen in Zwitserland is nihil. Waarom dat zo is, zou men kunnen begrijpen als men eens zou proberen de redeneringen van de daders te begrijpen en hen niet meer als irrationele dwazen te verketteren. Een zinvolle bestrijding begint met een poging te begrijpen wat degenen beweegt die men wil bestrijden.
De enige die daartoe donderdagavond op tv een zinnige poging ondernam, was de Arabist Leo Kwarten. Het was kenmerkend dat zijn gesprekspartner Uri Rosenthal, naast veiligheidsdeskundige ook WD-senator en als zodanig deel van het Haagse circuit, op het door Kwarten te berde gebrachte niet inging. Rosenthal sprak in Bushiaanse termen van Goed en Kwaad, zoals ook zijn partijaanvoerder Van Aartsen de laatste tijd doet. Hardnekkig bleven hij en de eerder in de uitzending opduikende De Hoop Scheffer negeren dat er een verband bestaat tussen de aanslagen en de westerse Midden-Oostenpolitiek. En dus dat Nederland, op grond van zijn horigheid aan Washington een aanmerkelijk groter gevaar loopt dan Zwitserland.
Om dat onder ogen te zien moet men eindelijk eens de verklaringen van Al Qa'ida serieus nemen. De terroristen beschouwen dat wat Bush en Kamp als bevrijding van Irak zien, als een bezetting, ge´nspireerd door een 'zionistische' kruisvaardersgeest. Voor hen zijn de aanslagen onderdeel van de jihad, die zij naar het land van de vijand hebben verplaatst. De willekeurige burgerslachtoffers op de stations van Madrid en Londen zijn hun antwoord op de honderdduizend doden in Irak. En op de even willekeurige burgerslachtoffers van het westerse ingrijpen die steeds als collateral damage worden doodgezwegen - niet in de laatste plaats door de VVD, die elk onderzoek weigert naar de niet geheel met de waarheid strokende motieven van de Haagse Irak-poli-tiek van twee jaar geleden.
Wat wij 'hun volk' aangedaan hebben, zo is de redenering van de terroristen, betalen zij nu met gelijke munt terug, opdat de westerse kiezer ook eens weet hoe het is om je vrouw door een bom uiteengereten terug te vinden. Dat mag men een hoogst betreurenswaardige opvatting vinden, volstrekt onlogisch is zij niet - en dat zij bij vele zich uitgekotst voelende moslims in Europa en elders steun vindt, evenmin. Het optreden van 'bondgenoot' Poetin in TsjetsjeniŰ en de wijze waarop Sharon op slinkse wijze heel Jeruzalem poogt te annexeren, draagt daar aan bij.
De hamvraag is of Al Qa'ida zich tegen het Westen als zodanig richt, of vooral tegen wat Al Qa'ida als een westerse bezetting van de Arabische wereld beschouwt. De meeste westerse politici klampen zich vast aan het eerste, om aan
een kritische kijk naar hun optreden te ontkomen. Maar het laatste domineert, zeker op de korte termijn, als recruteringsargument voor nieuwe terroristen veel meer.
We moeten niet na´ef zijn, zo roepen onze ministers. De ware na´viteit geldt niet de bommen van Al Qa'ida, maar de samenhang tussen die bommen en ons politieke opereren. Dat getuigt van het onvermogen in te zien dat het eigen handelen door anderen anders kan worden ge´nterpreteerd. Door stelselmatig te weigeren om die voor de jihadstrijders zelf zo logische samenhang onder ogen te zien, begint de Nederlandse regering langzaamaan een bedreiging te vormen voor onze veiligheid.

Thomas von der Dunk is cultuurhistoricus.

Copyright: De Volkskrant 11 juli 2005

angkor
12-07-05, 13:27
De reactie van onze nationale provocateur/reactionair Efimanko spreekt hier boekdelen.

Neem het artikel van Von der Dunk en deze reactie en je ziet in een notedop in welk spanningsveld Nederland zich momenteel bevindt (net als op dit forum gebeurt trouwens).

Defaitisme

Tegenover de woorden of zelfs het geschreeuw van de schender zijn tal van replieken te verzinnen. Maar wat te doen met zijn stilte? Met de minachting en het zwijgen van de slachter van Theo van Gogh? Of met de leegte die de bommenleggers van Londen na hun vlucht hebben geschapen? Er zijn dagen dat ik bijna hoop dat de stilte louter met stilte beantwoord zal worden. De weerbare stilte van de Londenaars bijvoorbeeld. Jammer alleen dat sommigen zich geroepen voelen om dit vacuŘm met hun eigen detaitisme te vullen. Soms met begrip voor de motivaties van de schenders die niet zelden worden gevoed door de angst om zelf getroffen te worden.
Gisteren in de brievenrubriek schreef een lezer dat we beter 'de degeneratie van het Westen een halt zouden moeten toeroepen' om de vrome moslimterroristen 'niet te irriteren en te inspireren'. Geen homohuwelijk meer, geen abortus en euthanasie. Ach, en waarom ook niet alvast vijf keer per dag bidden?
Gisteren ook, maar dan in de Volkskrant, riep cultuurhistoricus Thomas von der Dunk dat er geen terreurbestrijding kan zijn zonder zelfkritiek. Ja, we zijn joods/christelijk opgevoed en dus schuldbewust. Zouden we niet eindelijk de samenhang tussen 'ons politieke opereren' en de 'bommen van Al-Kaida' willen aanvaarden? Von der Dunk schuift alvast de volgende aanslag in de schoenen van zijn eigen bestuurders: door zijn weigering de logica van de schenders te begrijpen 'begint de Nederlandse regering langzaamaan een bedreiging te vormen voor onze veiligheid.' Je kunt zo'n laffe zin akelig vinden.
Ik voel meer voor de uitleg van Volkskrant-columnist Arie Elshout, die het Syndroom van Stockholm in herinnering roept: de gegijzelden gaan steeds meer begrip voor hun gijzelnemers tonen en worden de facto hun bondgenoten.
De meest droeve en verbijsterende illustratie hiervan wordt dezer dagen in Amsterdam door het bestuur van stadsdeel Oost/Watergraafsmeer gegeven. De dames en heren wensen geen herdenkingsteken op de plek waar Theo van Gogh is afgeslacht: het zou als een provocatie worden opgevat jegens moslims. Je zal maar als Amsterdammer door een coalitie van de Partij van de Aftocht van Martin Verbeet en GroenSlinks bestuurd worden. Om gillend de verhuiswagen in te vluchten.
Ach, dit allemaal, het defaitisme, de aftocht en het onvermogen om het relitotalitarisme van Osama bin Laden en Mohammed B. te willen doorgronden, stond al in februari in het pamflet van Geert Mak duidelijk weergegeven. De 'immense woede' van de slachter van Van Gogh had volgens Mak onder andere als bron 'het materialisme en de soms blinde arrogantie van de westerse cultuur, de ontwrichting, de vernedering die moslims - ook in Nederland - ondergaan.'

Sylvain Ephimanko

Copyright Trouw 12 juli 2005