PDA

Bekijk Volledige Versie : Tata tussen Mokro's



Column van de week
26-10-05, 13:30
Tata tussen Mokro's

Het bericht dat de meester ontslag heeft genomen en een jaar in Marokko gaat wonen, stuit op ongeloof bij zijn leerlingen. 'Marokko is kapot saai. Ga in Turkije wonen!

In Marokko ben ik nog niet, maar ik ben onderweg. Het is nog maar kort geleden dat ik tegen mijn leerlingen heb gezegd dat ik ontslag genomen heb, om in Marokko te gaan wonen, voor een jaar.
In Marokko? Er was niemand die dat geloofde. Waarom zou iemand in Marokko willen wonen?
Pas toen ik het een dag later herhaalde, jongens, jullie weten dat ik over drie weken weg ben hŔ, dat ik naar Marokko ga? Pas toen begonnen de eerste leerlingen zich af te vragen of ik het misschien meende.
'U gaat echt in Marokko wonen, meester?', vroeg de 14-jarige Metin, een Turk met blauwe ogen die altijd vlak voor mij zit.
Metin en ik kennen elkaar ruim twee jaar, vooral vorig jaar is er tussen ons een band ontstaan.
Het eerste jaar, als brugklasser, was hij een wat teruggetrokken jongen, in de klas hoorde je hem maar zelden, misschien had dat ook te maken met het feit dat hij als een van de weinigen nog maar een paar jaar in Nederland was, en het Nederlands nog niet foutloos sprak.
In de tweede klas groeide Metin bijna zienderogen, en groeide ook zijn zelfvertrouwen. Hij liet zich door andere leerlingen niets meer zeggen en ook als die leerlingen iets over hem zeiden, tegen mij, liet hij nooit na daar stante pede op te reageren: 'Wat lieg je Turk! Waarom praat je over mij!'
Bij dat soort gelegenheden noemde de Turkse Metin leerlingen steevast Turk', ongeacht waar ze vandaan kwamen, ja of het nu Blakka's (zwarten) of Mokro's (Marokkanen) waren, ze waren voor Metin Turk.
Misschien dat hij een Tata (Nederlander) niet zo had genoemd, dat weet ik niet, er zitten nauwelijks Tata's bij ons op school, misschien betekende Turk' voor Metin gewoon allochtoon.
'U moet niet naar Marokko gaan meester, u moet in Turkije gaan wonen. U bent daar geweest toch! U weet toch hoe mooi het daar is? Waarom gaat u niet in Turkije wonen meester?'
Zelf had ik er nog niet eens bij stilgestaan dat ik de Turkse leerlingen wel eens zou kunnen teleurstellen met mijn besluit in Marokko te gaan wonen.
'Maar ik wil graag Arabisch leren Metin, dat kan niet in Turkije...'
Al was het waar, het klonk zwak en misschien voelde Metin dat ook. Hij bleef proberen mij over te halen, dat ik veel beter Turks kon leren, dat ik daar meer aan had, Turkije ging toch een Europees land worden!

Bovendien, in Marokko zou ik het toch niet lang volhouden, die Mokro's zouden mij zeker parra maken, ik kende de Mokro's toch. Ik vermoed dat parra afkomstig is van parano´de. Voor mijn leerlingen in ieder geval is parra een heel gewoon woord, het betekent 'gek' in de zin van: ik word gek van je gezeur, een soort mengsel van boos en ge´rriteerd, misschien komt 'opgefokt' er nog het dichtst bij.
Ja, ik kende de Mokro's inmiddels wel, ik heb er in de loop der jaren tientallen, zo niet honderden in de klas gehad. Parra hebben ze mij zelden gemaakt, integendeel, ik heb de meesten altijd erg aardig gevonden. Zelfs de jongens aan wie in een oogopslag te zien was dat ze niet deugden, bleken voor mij in de klas aardige jongens.
Daarbuiten, tegen anderen die ze niet kenden, waren ze vermoedelijk minder aardig.
Ik probeerde Metin uit te leggen dat ook dat voor mij een reden was om naar Marokko te gaan: 'We hebben hier in Nederland minder problemen met Turken dan met Marokkanen. Het kan geen kwaad meer over ze te weten te komen.'
Ik weet niet of Metin mij hier begreep. De Marokkaanse Abdel kwam erbij staan, Abdel die 14 jaar is, een jongen met een leuk gezicht maar met een kapsel zo verschrikkelijk ordinair, hoe kan ie het zichzelf aandoen. Als brug-en tweedeklasser knipte hij zijn haar gewoon kort, dat stond hem goed, nu laat hij het alleen aan de zijkanten van zijn hoofd wegscheren.
Abdel is zo'n jongen die zich op straat in gezelschap van vrienden regelmatig misdraagt, een jongen zonder vader, een jongen ook die als ik hem zou zeggen dat ik graag een i-pod wilde kopen onmiddellijk zou antwoorden dat hij er een voor mij zou hosselen (regelen, versieren), 'morgen heb ik hem voor u meester'. Hij zou hem morgen dan ook hebben, misschien een nieuwe, misschien een tweedehands, sowieso tegen sterk gereduceerde prijs.
Abdel heeft wel flair, hij is het type van de player. Hij hangt half op mijn bureau, ongeveer zoals een diva op een piano, en zegt: "Je gaat je daar vervelen meester, wat ga je daar in Marokko doen? Het is daar kapot saai."
Abdel is in Amsterdam geboren maar zijn familie komt uit Tetouan, niet ver van Tanger, de zomervakanties brengt hij daar door. De eerste twee, drie weken is dat leuk, zegt hij, iedere dag naar het strand, 's avonds met vrienden rondlopen in de stad, maar na de derde week wordt het eentonig en wil hij er weg.
Dan wil je weer terug naar Nederland? vraag ik.
'Wat moet ik daar langer meester. Tetouan is droog. Amsterdam is beter.'
Tetouan, ja heel Marokko is droog, saai.
Voor Abdel, meer Amsterdammer dan Marokkaan.
Voor mij voorlopig niet.


Kees Beekman
Copyright: De Volkskrant 26-10-2005

MarocMuisje
13-11-05, 12:19
:student: Ik zou best met deze leraar willen ruilen...

Wat meer van mijn eigen cultuur proeven.
4 ß 6 weken op 'vakantie' ... Het vult mijn verlangen niet.
Maar het verschil tussen de marokkanen hier en de marokkanen daar, merk je al op de dag van aankomst...

Ze zijn niet zo bitter, in welke omstandigheden ze ook leven.
Er verschijnt altijd wel een glimlach op hun gezichten...
Vaak met scheve rotte tanden, maar toch blijft het een bijzonder mooie glimlach... die iemand met een mooi, glanzend wit gebit hen niet kan nadoen!