PDA

Bekijk Volledige Versie : Een brief aan mijn moslimbroeders



Ali Eddaoudi
09-01-06, 12:06
EEN BRIEF AAN MIJN MOSLIMBROEDERS

Vrouwenonderdrukking binnen de zogenaamde moslimgemeenschap. Een heet hangijzer en veelbesproken thema. Moet ik er ook nog over schrijven, vraag ik mezelf al enige tijd af. Het antwoord is moeilijk en het probleem is complex en niet voor iedere leek te begrijpen. Want al gauw vervallen buitenstaanders in allerlei clichés en worden hun vooroordelen zomaar bevestigd. Dan de gemeenschap in kwestie, deze voelt zich al heel snel aangevallen en schiet daarom maar in de verdediging. Toch kan ik er niet meer omheen en mag ik niet langer mijn kop in het zand steken. De moslimvrouw wordt onderdrukt! Deze conclusie trek ik zonder een moment te hoeven aarzelen. Ze wordt onderdrukt door zowel de zogenaamde “moderne beschaving”, wat deze ook moge zijn. En erger nog, de onderdrukking vindt ook plaats binnen de eigen groep, gemeenschap, door geloofsgenoten en zelfs in haar ouderlijk huis. Een triest gegeven dit laatste, want juist in een tijd van onderdrukking en uitsluiting door de maatschappij, zou je verwachten dat de eigen gemeenschap deze vrouwen met extra liefde opvangt en behandelt. Het aantal echtscheidingen binnen de islamitische gemeenschap, in het bijzonder onder de Marokkaanse en Turkse geloofsgenoten, is enorm toegenomen. Vaak ook vanwege een verslechterde relatie, communicatiegebrek, importhuwelijken die niet werken en nog veel vaker door ernstige verwaarlozing.
Mannen die aan de drugs en alcohol verslaafd zijn, vormen ook binnen deze gemeenschappen geen uitzondering meer. Het gevolg is dat menig vrouw jarenlang klappen moet incasseren, helaas vaak ook letterlijk. Maar ook in het ouderlijke huis vinden vreemde praktijken nog altijd plaats. Als Nederlandse Marokkaan heb ik mij altijd ingezet tegen vooroordelen en de negatieve berichtgeving jegens de minderheden. Maar de afgelopen jaren heb ik met eigen ogen en oren mogen aanschouwen hoe het binnen sommige (in mijn ogen nog teveel) gezinnen eraan toe gaat. Meiden die niet alleen door vaders, moeders en broers gecontroleerd worden. Maar ook worden belangrijke keuzes als trouwen, omgang met vriendinnen en hun hele sociale leven door anderen beheerd. Een enorme aanslag op de vrijheden van deze, vaak jonge vrouwen en zelfbewuste moslima’s. Ze zijn niet alleen vergeten, maar worden ook door de maatschappij die ze zou moeten beschermen stelselmatig genegeerd. Hun mening doet er thuis en in de samenleving niet toe. Vandaag de dag zijn er enkele geluiden van bijvoorbeeld een aantal kamerleden die zo nu en dan wat schreeuwen, maar echte resultaten worden maar niet geboekt. De thuissituatie blijft hetzelfde en de mentaliteit van ouders en ouderwetse broers verander je niet alleen door ze voor achterlijk uit te maken en hun geloof aan te vallen. Er moet van binnenuit wat gebeuren en het is de taak van alle moslims, zeker de zogenaamde praktiserende broeders, om dit probleem aan te kaarten. Durf je vader tegen te spreken als die je zus, vaak uit onwetendheid en omwille van dom geroddel, onderdrukt. Spreek niet namens de islam als je vanuit je culturele achtergrond handelt. Jonge moslims hebben een belangrijke taak als het gaat om het doorbreken van taboes en het tegengaan van misstanden die onrecht in de hand werken. Het ondergaan van een mentaliteitsverandering kan juist alleen maar een meerwaarde zijn voor je geloof en het zuivert je hart van tradities die de vrouw die je negen maanden droeg discrimineren en onderdrukken. Laat de niet-moslims zien dat islam en vrouwonderdrukking niet samengaan. Het zeggen dat het zo is, haalt niets uit. Laat het dus zien en verander eerst je eigen leefomgeving. Stel jezelf de vraag of je wel voldoende doet voor de vrouw die voor je zorgt en er altijd voor je is. Als je beweert dat je een volgeling van Mohammed, vrede zij met hem, bent, dan weet je waarschijnlijk ook hoe hij met vrouwen omging. Hij was het die ons leerde dat zij die hun vrouwen goed behandelde de beste mannen onder ons vormen. Anno 2005 mogen we niet meer de macho’s uithangen en kan de man niet langer doen wat hij wil met de vrouw. Een treurig gegeven dat dit bij wet geregeld moet zijn voor een moslim die weet dat hij zijn vrouw, dochters en zussen met veel warmte en respect moet behandelen. Vooroordelen werken moslims vaak zelf in de hand, het aannemen van een slachtofferrol kan en mag niet meer. Nederland is niet langer het probleem. In gesprek met moslims hoor ik vaak het argument dat de vrouw hier te vrij wordt gelaten. Alsof dit reden is om er maar op los te slaan en te onderdrukken. Het probleem komt van de macho’s die zichzelf ver boven de vrouw verheven voelen en hun krachten op primitieve wijze misbruiken. De eerste vrouw was een geschenk en liefdevolle echtgenote voor Adam, zo wilde de Schepper het!

Ali Eddaoudi

Reina
12-01-06, 16:38
Diner is HIER.

Spitsboef
23-01-06, 12:43
Hoe plaats ik zelf een Column dan? :verward:

Spitsboef
23-01-06, 12:44
Geplaatst door Marruecos
Discussie wordt HIER (http://www.maroc.nl/forums/showthread.php?threadid=170236) gevoerd. :( Hoe dan?

nourrif
02-02-06, 08:09
Misschien worden bij jullie thuis vrouwen onderdrukt!!? Bij ons wordt een gelijke behandeling gehanteerd..........

"Want al gauw vervallen buitenstaanders in allerlei clichés en worden hun vooroordelen zomaar bevestigd"
Vraag: En wat doe je met dit stuk?
Antwoord: De vooroordelen van de buitenstanders bevestigen.

mvg

1JAMILLA1
05-02-06, 14:03
Salaam Ali,
Het enigste wat ik hier over kwijt wil is dat vrouwen niet langer hun mond dicht moeten houden en voor zichzelf moeten opkomen.De meeste vrouwen die onderdrukt zijn,zijn meestal vrouwen die bang zijn en geen zelfvertrouwen hebben in zichzelf,maar dat is nog geen rede dat een vader,broer of man haar te onderdrukken.Ik vindt dat de mannen die dat doen heel erg dom en heel erg laf zijn en naar mijn mening ook geen ware moslim zijn.Want een ware moslim zou nooit zijn vrouw,dochter of zus dit aan doen.Maar ja ik zeg altijd er leven meer gekken buiten dan in een inrichting.

Wasalaam w. van de Lady..

Reina
06-02-06, 15:18
Discussie is daar niet hier , negerhoeren.

jaliel
14-02-06, 16:14
Geplaatst door Ali Eddaoudi
EEN BRIEF AAN MIJN MOSLIMBROEDERS

Vrouwenonderdrukking binnen de zogenaamde moslimgemeenschap. Een heet hangijzer en veelbesproken thema. Moet ik er ook nog over schrijven, vraag ik mezelf al enige tijd af. Het antwoord is moeilijk en het probleem is complex en niet voor iedere leek te begrijpen. Want al gauw vervallen buitenstaanders in allerlei clichés en worden hun vooroordelen zomaar bevestigd. Dan de gemeenschap in kwestie, deze voelt zich al heel snel aangevallen en schiet daarom maar in de verdediging. Toch kan ik er niet meer omheen en mag ik niet langer mijn kop in het zand steken. De moslimvrouw wordt onderdrukt! Deze conclusie trek ik zonder een moment te hoeven aarzelen. Ze wordt onderdrukt door zowel de zogenaamde “moderne beschaving”, wat deze ook moge zijn. En erger nog, de onderdrukking vindt ook plaats binnen de eigen groep, gemeenschap, door geloofsgenoten en zelfs in haar ouderlijk huis. Een triest gegeven dit laatste, want juist in een tijd van onderdrukking en uitsluiting door de maatschappij, zou je verwachten dat de eigen gemeenschap deze vrouwen met extra liefde opvangt en behandelt. Het aantal echtscheidingen binnen de islamitische gemeenschap, in het bijzonder onder de Marokkaanse en Turkse geloofsgenoten, is enorm toegenomen. Vaak ook vanwege een verslechterde relatie, communicatiegebrek, importhuwelijken die niet werken en nog veel vaker door ernstige verwaarlozing.
Mannen die aan de drugs en alcohol verslaafd zijn, vormen ook binnen deze gemeenschappen geen uitzondering meer. Het gevolg is dat menig vrouw jarenlang klappen moet incasseren, helaas vaak ook letterlijk. Maar ook in het ouderlijke huis vinden vreemde praktijken nog altijd plaats. Als Nederlandse Marokkaan heb ik mij altijd ingezet tegen vooroordelen en de negatieve berichtgeving jegens de minderheden. Maar de afgelopen jaren heb ik met eigen ogen en oren mogen aanschouwen hoe het binnen sommige (in mijn ogen nog teveel) gezinnen eraan toe gaat. Meiden die niet alleen door vaders, moeders en broers gecontroleerd worden. Maar ook worden belangrijke keuzes als trouwen, omgang met vriendinnen en hun hele sociale leven door anderen beheerd. Een enorme aanslag op de vrijheden van deze, vaak jonge vrouwen en zelfbewuste moslima’s. Ze zijn niet alleen vergeten, maar worden ook door de maatschappij die ze zou moeten beschermen stelselmatig genegeerd. Hun mening doet er thuis en in de samenleving niet toe. Vandaag de dag zijn er enkele geluiden van bijvoorbeeld een aantal kamerleden die zo nu en dan wat schreeuwen, maar echte resultaten worden maar niet geboekt. De thuissituatie blijft hetzelfde en de mentaliteit van ouders en ouderwetse broers verander je niet alleen door ze voor achterlijk uit te maken en hun geloof aan te vallen. Er moet van binnenuit wat gebeuren en het is de taak van alle moslims, zeker de zogenaamde praktiserende broeders, om dit probleem aan te kaarten. Durf je vader tegen te spreken als die je zus, vaak uit onwetendheid en omwille van dom geroddel, onderdrukt. Spreek niet namens de islam als je vanuit je culturele achtergrond handelt. Jonge moslims hebben een belangrijke taak als het gaat om het doorbreken van taboes en het tegengaan van misstanden die onrecht in de hand werken. Het ondergaan van een mentaliteitsverandering kan juist alleen maar een meerwaarde zijn voor je geloof en het zuivert je hart van tradities die de vrouw die je negen maanden droeg discrimineren en onderdrukken. Laat de niet-moslims zien dat islam en vrouwonderdrukking niet samengaan. Het zeggen dat het zo is, haalt niets uit. Laat het dus zien en verander eerst je eigen leefomgeving. Stel jezelf de vraag of je wel voldoende doet voor de vrouw die voor je zorgt en er altijd voor je is. Als je beweert dat je een volgeling van Mohammed, vrede zij met hem, bent, dan weet je waarschijnlijk ook hoe hij met vrouwen omging. Hij was het die ons leerde dat zij die hun vrouwen goed behandelde de beste mannen onder ons vormen. Anno 2005 mogen we niet meer de macho’s uithangen en kan de man niet langer doen wat hij wil met de vrouw. Een treurig gegeven dat dit bij wet geregeld moet zijn voor een moslim die weet dat hij zijn vrouw, dochters en zussen met veel warmte en respect moet behandelen. Vooroordelen werken moslims vaak zelf in de hand, het aannemen van een slachtofferrol kan en mag niet meer. Nederland is niet langer het probleem. In gesprek met moslims hoor ik vaak het argument dat de vrouw hier te vrij wordt gelaten. Alsof dit reden is om er maar op los te slaan en te onderdrukken. Het probleem komt van de macho’s die zichzelf ver boven de vrouw verheven voelen en hun krachten op primitieve wijze misbruiken. De eerste vrouw was een geschenk en liefdevolle echtgenote voor Adam, zo wilde de Schepper het!

Ali Eddaoudi


ware taal en zo vast als de dood maar verandering moet komen en wel 1 met begrip en respect voor elkaar en dat imams hun mond open doen tegen hun gemeenschap en dat is een feit wij de marokkaanse gemeenschap is het proobleem en dat heeft 1 reden we denken allemaal het staat ver van mij deur , die brief hier boven moet je niet alleen lezen maar begrijpen lees nog een keer en sta even bij stil ,WIJ ROEPEN ALLEMAAL WE ZIJN MAROC''S MAAR VERGETEN DAT WE MOSLIMS ZIJN , IN DE ISLAM ZIT JOU CULTUUR ,GELOOF,BEGRIP,VERGEVENIS EN INCHALAH PARADIJS .

Rourchid
12-03-06, 17:20
Geplaatst door Ali Eddouadi
Maar de afgelopen jaren heb ik met eigen ogen en oren mogen aanschouwen hoe het binnen sommige (in mijn ogen nog teveel) gezinnen eraan toe gaat. Meiden die niet alleen door vaders, moeders en broers gecontroleerd worden. Maar ook worden belangrijke keuzes als trouwen, omgang met vriendinnen en hun hele sociale leven door anderen beheerd. Een enorme aanslag op de vrijheden van deze, vaak jonge vrouwen en zelfbewuste moslima’s.


Dit doet zich voor aan twee kanten. Het omgekeerde gebeurt ook, namelijk dat in Marokkaanse gezinnnen waar niemandn van de meisjes/vrouwen een hoofddoek draagt en waar een dochter een hoofddoek wel vindt behoren bij hasr invulling van de Islam spelen zich dezelfde taferelen af.
Verbindende schakel tussen beide is uiteraard de machistische dictatuur van het gezinshoofd.
Een meisje/vrouw opgroeiend in een Marokkaans gezin waar de Islamitische ritualistiek koud, afstandelijk en nietszeggend door haar bevonden wordt, kan op zoek naar warmte vluchten in bij voorbaat tot mislukken gedoemde liefdesrelaties. Andersdom kan een meisje/vrouw opgroeiend in een Marokkaans gezin waar het uiterlijk aangeven de Islam te belijden belet wordt vanwege materialistische belangen, vluchten richting sektarische invullingen van de Islam; twee verschillende gevolgen met allebei dezelfde oorzaak: dominant machisme.
In de context van 'een brief aan mijn moslimbroeders' wordt alleen de Islam als (abstract) religieuze orde aansprakelijk gesteld voor machistisch gedrag, terwijl het onaanvaardbare machistische gedrag cultureel bepaald wordt.
Slechts een kant van de medaille belichten kan het gevolg hebben dat 'een brief aan mijn moslimbroeders' onbedoeld de zoveelste opmaat wordt voor het bevestigen van de stationair gebleven visie die het niet-Islamitisch gedeelte van Nederland over de Islam heeft:

"Want hoewel we weinig van de islam weten, stemt het weinige wat we ervan weten niet gerust. Zo is de kledij van veel islamitische vrouwen in de achterstandswijken in de grote steden in beginsel natuurlijk hun eigen zaak - oorspronkelijke Nederlanders kunnen er tenslotte ook wat van - maar het is wel van belang om te weten wat er schuilgaat achter het dragen, het verplicht dragen, van hoofddoek en gewaad tot op de enkels. In de Rotterdamse wijk Feyenoord, waar ik lang woonde, kan men dergelijke vrouwen als schichten over straat zien gaan. Contact wordt gemeden, zeker met mannen, zelfs oogcontact is niet mogelijk. Het geeft een onbehaaglijke sfeer aan het straatbeeld. Hoezeer ook een ieder vrij is en behoort te zijn in het al dan niet aankijken van passanten, het geeft toch een uitermate vervreemdende sfeer als oogcontact stelselmatig wordt vermeden. Deze vrouwen blijven daardoor steken in een sociaal isolement, in elk geval ten opzichte van mannen in het algemeen en ten opzichte van mannen van oorspronkelijk Nederlandse afkomst in het bijzonder. Het is een grote hindernis voor culturele, mentale en sociale integratie. Aan economische integratie komen dergelijke vrouwen niet eens toe.

De positie van de vrouwen zelf is ondertussen aan allerhande beperkingen en codes onderworpen. Beperkingen en codes die in ons land geen enkele grond vinden in wet- of regelgeving, integendeel zelfs in een aantal gevallen regelrecht in strijd zijn met die wet en regelgeving, zoals met artikel één van de grondwet. Indien dit zou gebeuren in een keurige middenstandswijk ergens in Nederland onder oorspronkelijke Nederlanders, zouden pek en veren hun deel zijn en zou de politiek, zo niet justitie, zich er diepgaand mee inlaten. Dit gebeurt echter niet in de achterstandswijken, daar laat men dit alles ongemoeid. De 'klederdracht' van deze vrouwen, die een uitdrukking is van de onderdrukkende voorschriften en hun tweederangspositie, verhindert hen intussen om volwaardig te participeren in het publieke domein, zichzelf te ontplooien en om zich een sociale en economische positie te verwerven die evenwaardig is aan die van de man.
We zien het wel, maar we doen er niets aan, we stellen dit schandaal zelfs niet ter discussie en het verdwijnt onder een sausje van cultuurrelativisme. De islamitische vrouwen zouden geheel en al zelfstandig, en vooral vrijwillig voor deze met hun cultuur overeenkomende positie kiezen. We zouden daar zelfs respect voor moeten hebben.

Natuurlijk, ook in oorspronkelijk Nederlandse gezinnen komen de verschrikkelijkste dingen voor, maar daar praten we over, daar doen we onderzoek naar, daar helpen we zo mogelijk en we keuren het in elk geval publiekelijk af.
Voor de islamitische gezinnen geldt dat echter niet. Zij bevinden zich in een sociale en publicitaire nis en daarin kan die eigen cultuur, die haaks op de onze staat, volop gedijen, ten koste van de emancipatie van de islamitische vrouwen natuurlijk op termijn die van de islamitische man. Deze nis wordt deels gecreëerd door een stilzwijgend verbond van zwijgen en de andere kant opkijken en vaak gevoed door medeleven met de underdog en schuldgevoel. Immers, het gaat hier om mensen die onze gastarbeiders waren en het vuile werk deden waarvoor wij collectief de neus ophaalden, en ook nu verkeert die groep veelal aan de onderkant van de samenleving. Of gevoed door dat misplaatste gevoel dat het hun eigen cultuur is en een ieder tenslotte recht heeft op zijn eigen cultuur, ook al leidt die tot onderdrukking van de helft van de islamitische mensheid. Daar moet kennelijk begrip voor worden opgebracht, niet voor de onderdrukte vrouwen wel te verstaan, maar voor de onderdrukking."
(Pim Fortuyn, De islamisering van onze cultuur p. 72-74)