PDA

Bekijk Volledige Versie : 16 en zwanger deel 2



Just_A_Woman32
21-09-06, 07:50
Bedankt voor jullie reacties.

Hier is dan DEEL 2.

Gedurende mijn zwangerschap kreeg ik langzaam weer wat meer contact met mijn ouders.
Mijn man was nog steeds heel vaak weg, maar de gedachte aan het kindje dat is spoedig op de wereld zou zetten maakte mij sterk.
Omdat ik nog zo jong was moest ik toestemming van mijn ouders hebben om te trouwen en dat we moesten trouwen was een feit.
Mijn man moest zijn verblijfsvergunning hebben. En als we niet zouden trouwen zou ik geen recht hebben op een uitkering.
Ik raakte mijn baan kwijt, net toen ik 4 maanden zwanger was liep mijn contract af, ik werkte in die tijd als verpleeg hulp en zou dat jaar de opleiding gaan doen. Vanwege mijn zwangerschap kon ik deze niet meer doen. Bovendien wie moest er voor mijn kind zorgen als ik naar school ging? nee dit was mijn verantwoordelijkheid en die zou ik nemen ook!!!

Maar ja ik moest dus toestemming hebben van mijn ouders.
Mijn moeder was geen probleem, die gaf hem gewoon.
Mijn vader was een ander verhaal.
Om te beginnen is mijn moeder van mijn vader gescheiden toen ik 7 was en hertrouwd.
Mijn eigen vader was een zware alcoholist die ons mishandelde en misbruikte op de meest verschrikkelijke manieren.

Jullie begrijpen dus dat ik hem niet meer wou zien. Ondanks dat ik zo jong was toen hij weg ging waren de herineringen die ik aan hem had zo verschrikkelijk dat ik hem nooit meer wilde zien.

Via een advocaat is hij toen opgespoord, en waar ik al bang voor was gebeurde. Hij wilde enkel zijn toestemming geven als hij mij kon zien.
Gelukkig regelde de advokaat dat dit in de rechtbank zou gebeuren.
Doordat ik minderjarig was moest alles via de recht bank gebeuren, zelfs de koningin moest haar toestemming geven.

Op het laatste moment veranderde mijn vader van gedachten, hij gaf toestemming maar eisde niet meer om mij te zien.
Ik was zo opgelucht echt, het laatse wat ik wilde was mijn kindje en mijzelf blootstellen aan dit monster!!!
Mijn man begreep dit niet, vanwege zijn cultuur zei hij dat je je ouders altijd moet vergeven.
Ik begreep zijn reactie wel, ik had hem tenslotte niet alles over mijn vader verteld. De schaamte, de jarenlang eenzaamheid, het minderwaardigheidsgevoel, het was te zwaar.

Door mijn jeugd voelde ik mij niets waard geen cent.
En omdat mijn man nooit thuis was, werd dit enkel maar versterkt.
Ik was het tenslotte niet waard om van te houden! Waarom zou iemand bij me willen zijn?

We trouwden, en alles ging gewoon zijn gangetje, man niet thuis, we hadden amper geld, maar toch was ik op een vreemde manier gelukkig.
Ik zou weldra een klein wondertje in mijn armen houden.
En ik zweerde dat mijn kindje een heel gelukkig leven zou krijgen als zou dat mijn eigen leven koste.

Ik beviel van een dochtertje, echt het mooiste wezentje dat er bestond op aarde. Het grootste wonder dat Allah had voorgebracht.

Mijn geluk duurde ( uiteraard ) maar een maand.
Het huis waar we in woonde was onderhuur.
Ik had nog lang geen recht op een eigen woning, het zou nog lang duren voor ik aan de beurt was.
Degene van wie wij onze woning onderhuurde wilde er zelf weer wonen.
Echt no mercy wij moesten eruit.

Daar was ik dan, een baby van 1 maand en nergens om naar toe te gaan. Mijn ouders hadden al te kennen gegeven dat ik niet bij hun hoefde aan te kloppen en vrienden had ik niet.

Mijn wereld storte wederom in, waar moesten we naartoe?????


Als jullie willen dat ik verder ga hoor ik dit graag.

xxx Just_A_Woman32

Fara_Nadoriatje
21-09-06, 20:25
ga snel verder , echt leuk man

Just_A_Woman32
22-09-06, 07:41
Dankje voor je reactie Faatje

Deel 3 zal er na het weekend opstaan.

Knuffel Just_A_Woman32

Just_A_Woman32
22-09-06, 07:43
Ik zet deel 1 er nog even bij, maakt het wat makkelijker te volgen

16 en Zwanger (#)
Het verhaal waar ik nu een start mee ga maken is een verhaal uit het leven gegrepen.

Ik begin bij het moment dat ik 15 jaar was, het was vakantie en om wat extra geld te verdienen nam ik een vakantie baantje aan als schoonmaakster bij een ziekenhuis.
Bij dat zelfde ziekenhuis werkte mijn huidige man ook in de schoonmaak.

Na een maand om elkaar heen gedraait te hebben vroeg hij me op mijn laatste dag mee uit.

Hij was toendertijd 22 jaar en van Marokaanse afkomst ( ik ben zelf een Nederlandse ). Al gauw kwam ik erachter dat hij al 3 jaar in Nederland was en illegaal in nederland verbleef.

Omdat ik nog thuis woonde moest ik mij constant in allerlei bochten wringen om hem te zien. Ik ging in het weekend vaak naar hem toe, als ik terug kijk waren de tekenen van problemen er toen al.
Maar iedereen zal weten dat liefde blind maakt!
En verliefd was ik zeker, deze werd met de dag meer en meer.

Vaak gebeurde het dat hij niet kwam opdagen op de afgesproken plek, als ik naar zijn huis ging stond ik soms uren beneden voor de deur te wachten omdat hij niet opendeed. Zijn bel deed het niet dus was constant steentjes tegen het raam aan het gooien.

Al gauw vroeg hij of ik bij hem wou komen wonen.
Ik was toen inmiddels 16 jaar, en natuurlijk wou ik dat maar was nog zo jong en mijn ouders zouden het nooit accepteren.
Ondanks mijn Nederlandse afkomst ben ik streng opgevoed.
Hij vertelde ook dat hij graag een kind wilde.
Uiteraard probeerde ik hem duidelijk te maken dat ik nog zo jong was, net mijn school had afgerond en zou gaan werken in de bejaarde zorg.

Ik probeerde hem duidelijk te maken dat we beter nog een paar jaar konden wachten en het op de goede manier doen.
Omdat hij hier illegaal verbleef zei hij dat hij niet kon en wilde wachten.
Hij was bang dat ze hem zouden oppakken en terug moest naar Marokko.
Tijd om te wachten had hij dus niet.

Omdat ik zoveel van hem hield en hem niet kwijtwilde beloofde ik bijna wanhopig dat ik bij hem zou gaan wonen. En dat ik zwanger zou worden van zijn kindje.

Een paar maanden verstreken, ik was nog niet zwanger en had mijn ouders nog niet durfen vertellen dat ik bij hem zou gaan wonen.
Mijn ouders hadden hem zelfs nog nooit gezien!

Op een gegeven moment zette hij me voor het blok. Of ik zou bij hem komen wonen of hij zou het uitmaken en kijken of hij iets anders kon regelen om aan zijn papieren te komen.

Hier schrok ik zo van dat ik mijn ouders vertelde dat ik bij hem zou gaan wonen of ze het wilde of niet.
Nou ik hoef niet te vertellen hoe geschrokken mijn ouders waren.

Maar ik was vastbesloten om weg te gaan.
Uiteindelijk hebben ze me laten gaan omdat ze geen andere keuze hadden.

De eerste dag dat ik met mijn spullen bij hem kwam stond er een kerstboom. Hij vertelde dat dat de eerste en de laatse keer was dat er ooit een kerstboom in huis zou komen, hij zei dat in zijn geloof een kerstboom haram is.
Dit was mijn eerste aanraking met de islam.
Ik voelde me gellukkig echt, zelfs toen hij nadat ik een uur bij hem was en bezig was mijn spullen uit te pakken hij vertelde dat hij even weg zou gaan.
Waarnaartoe vertelde hij niet, maar dat maakte me toen ook niets uit.
Om 4 uur s'nachts was hij nog niet thuis, ik voelde me eenzaam en alleen in een vreemd huis.

Toen ik daarover begon toen hij eindelijk thuiskwam zei hij dat ik er geen probleem van moest maken.
Dit was de eerste van vele eenzame nachten die uiteindelijk uitliepen op zowel eenzame dagen als nachten.

Na een maand raakte ik zwanger. Hij was echt door het dolle heen en ik ook.
Ik verwachte veel van ons samenzijn en was ervan overtuigt dat hij nu meer thuis zou zijn nu ik zwanger was.

16 jaar en zwanger, geen contact met mijn familie of vrienden, in een buurt die ik niet kende, met een man die nooit thuis was.

Als jullie willen dat ik de rest van het verhaal vertel wil ik dit graag horen.
Dit is maar het begin van een lang verhaal die waargebeurt is.

Ik hoor jullie reacties graag
xxxxx Just_Woman_3216 en zwanger

Fara_Nadoriatje
22-09-06, 15:57
oke

Nounous
25-09-06, 14:53
zeg aub niet dat we elke keer moeten smeken om de rest te kunnen lezen. Zoveel geduld kan ik niet opbrengen...........

Just_A_Woman32
25-09-06, 16:13
Ik beloof jullie dat vanavond of morgen het volgende deel erop staat!
Knuffels

Just_A_Woman32

Fara_Nadoriatje
30-09-06, 15:15
ga plieees snel verder

Zina_Naual
17-10-06, 12:09
gaaa verder ..weet je hoe mooi verhaal is ..ga verder plsssssss :love:

*MissyN*
18-10-06, 14:33
is dit een waar gebeurd verhaal..???

fatima0611
19-10-06, 13:27
:wow:



Fatima :belgie:

jokar
19-10-06, 16:21
ga alstublieft verder ik kan niet wachten

sweet_egypt
21-01-07, 23:39
De dag dat we uit ons huisje moesten zei mijn moeder dat ik en de kleine
wel een week of 2 bij hun konden komen tot we iets anders hadden gevonden.
Mijn man was niet welkom die moest maar bij vrienden gaan slapen.

Het voelde zo raar om met mijn spulletjes en de baby bij mijn ouders aan te komen.
Het voelde alsof ik gefaald had!
Daar was ik dan 17 een baby en ik sliep in mijn oude slaapkamertje met posters van George Micheal en Madonna
op de muur.
Heel bizar was dat, maar nog vreemder was het feit dat ik getrouwd was en niet eens wist waar mijn man
op dat moment zou slapen.

Na 2 weken had ik het ook wel weer gezien daar, de spanning was om te snijden en ik voelde me
totaal niet op mijn gemak.
In die 2 weken had ik mijn man 3 x gesproken, dat deed pijn en voelde me erg verdrietig.

Op een gegeven moment belde hij op en zei dat hij iets geregeld had.
Een vriend van hem had een huis in een vreselijke buurt, hij woonde daar nu niet omdat er al maanden geen
gas en electra was.
Maar wij mochten er wel een tijdje zitten van hem tot hij zijn gas en licht rekening betaald had.

Bepakt en bezakt met baby ging ik op weg om mijn man te ontmoeten zodat we naar ons nieuwe plekje!
Ik was zo blij om hem weer te zien, om weer bij hem te zijn.

Toen we aankwamen in dat huis was het donker we hadden wat kaarsen bij ons en staken die aan.
Ik dacht dat hij ook blij was eindelijk weer bij ons te zijn. Maar blijkbaar had ik het fout!
Hij trok zijn jas weer aan en zei dat hij even weg ging.

Vreselijk vond ik het, daar zat ik in een huis van een vreemde zonder electra en gas en was weer alleen!
Ik besloot van ellende maar om de kleine bij me te nemen en te gaan slapen.
Ik liep naar het bed, had al schone lakens gepakt. Ik sloeg de dekens open en kreeg de schrik van mijn leven!

Er liepen kakkerlakken over het bed! en toen ik eindelijk goed keek zag ik dat ze niet alleen in het bed zaten.
Ze zaten werkelijk overal.

Ik pakte de kleine op en ging terug naar de huiskamer, overal waar ik keek zag ik die grote viese beesten!
Ik ging met haar midden in de huiskamer zitten en begon te huilen.
Het verdriet wat ik op dat moment voelde was zo intens en hevig!
Verdriet gemengd met angst is een dodelijk gevoel.

Van wat ik me kan herinneren heb ik daar uren gezeten tot mijn man weer terug kwam.
Ik kon niet eens boos worden op hem zo blij was ik dat hij er was.
Hij zei dat ik me niet druk moest maken en dat alles goed zou komen.
En ik wilde het zo graag geloven dat ik hem ook werkelijk geloofde.
Hij was nu bij me eindelijk na een lange tijd wat wilde ik nog meer!!
Is Dit NIet Het VervOlgJe?? :confused:

Halfbloedje__01
24-01-07, 03:59
soooooow mooi he dat verhaaal

Fara_Nadoriatje
27-01-07, 15:45
thnx voor je vervolg , ga gauw verder.

jokar
29-01-07, 18:47
ewa ga verder ga verder

orka-ogen
31-01-07, 12:45
ik vind het heel erg dat je dat moest overkomen, maar graag vervolgjes