PDA

Bekijk Volledige Versie : ..Het Mysterieus Meisje.. (moeite waard)



Diss-Girl
24-09-06, 20:18
Ik brak mijn zin bruusk af. Chaib luisterde niet meer. Hij was op zijn tenen gaan staan en keek heimelijk over mijn schouder. Dat maakte me wrevelig.
"Wat is er?" vroeg ik. "Verveel ik je?"
Chaib bleef alleen goedkeurend voor zich uit kijken. "Hamid," zei hij. "Hij heeft de stoot van de eeuw aan de haak geslagen!"

Het was maandagochtend en iedereen zag elkaar terug na het weekend. Overal op het schoolplein stonden kleine groepjes jongens en meisjes, heel dicht bij elkaar en stampvoetend van de kou. Ze stonden te roken en te praten en wachtten op de bel van 8:25. En overal hoorde je gelach, geroep en gepraat. Plots waaide een vleugje frisse wind de geur van tabak naar me toe, de geur van goedkoop parfum, van zweet en muntkauwgom. Een herfstgeur.

Ik wist niet waar die vandaan kwam. Chaib legde zijn hand op mijn schouder en wees met zijn duim naar rechts. "Daar, vlak achter Malika."
Ik deed een stap opzij. Zowat vijf meter verderop, aan de andere kant van de afrastering, stond Hamid een prinses van duizend-en-een-nacht te versieren. Een meisje in jeans en lichtkleurige pull. Slank, bleke huid, weelderig zwart krulhaar tot op haar heupen, amandelgroene, prachtige maar erg koude ogen, zo ondoorgrondelijk alsof de flonkering helemaal niets schuilging, in de schaduw van bruine wimpers.
Niet mooi. Mooie meisjes vind je overal. Nee, beter. Vanzelfsprekend mooi. Zoals mijn Mira was. Ik voelde me hulpeloos, geraakt, als stond ze daar alleen maar en was ze zich niet eens bewust van mijn bestaan. Met een steek in mijn hart bedacht ik dat ik nog altijd weg kon lopen als Hamid haar versierde...

Hij voerde zijn gewone nummertje op: stralend glimlachen, steken onder water geven, met zijn zijdeachtige wimpers knipperen, geruststellende gebaren maken met zijn handen. Zij luisterde wel naar hem, maar om haar mond lag een lichte, een beetje trieste glimlach.
Plots kreeg Hamid me in de gaten. Hij wees naar me en zei iets. De ogen van het meisje rustten even op mijn gezicht, maar onmiddellijk zweefden ze weer over het plein, vervolgens naar de lucht en ten slotte naar het schoolgebouw. Een van de serveillanten kwam eraan en zei iets tegen hem. Het meisje maakte een vaag handgebaar in Hamids richtin en liep naar het secretariaat. Ik liet Chaib staan waar hij stond, duwde het hek in de afrastering open en liep naar Hamid toe.

'Wie is die meid? Wat heb je over mij gezegd tegen haar?'
'Hola! Rustig, jongen. Ze is naar hier gekomen om professionele redenen.' Hij gaf me een knipoogje. Zijn nicht... Ik onderdrukte een zucht van opluchting. Hij keek aandachig naar mijn gezicht met een spottend uitdrukking om zijn mond. 'Je bent vanmorgen echt goedgemutst,' zei hij toen ik bleef zwijgen. 'Oké, jij bent vanmorgen bijzonder goedgeluimd. Ach, datwas natuurlijk onzin. Ze komt bij ons wonen omwille van de rust en de gezonde, schone lucht van Gent. Haar cité is te erg vervuild, daar voelde ze zich niet goed. En dan heeft ze nog de mazzel dat ze bij ons in de klas zit. Goed voor haar hé? Zo kunnen we ons over haar ontfermen.'

Ons over haar ontfermen... Dacht hij soms dat ik niet goed wijs was? Ik voelde er helemaal niets voor om me over dat meisje te ontfermen. Ik herinnerde me dat hij een paar dagen eerder iets gezegd had over zijn nicht die naar onze school zou komen, maar ik had daar toen geen aandacht aan geschonken. Het was toen vrijdagavond, we hadden al wat gedronken en gerookt en op zeker ogenblik, alsof dat hem erg bezighield, had hij gezegd dat zijn moeder naar Antwerpen ging om zijn nicht op te halen. 'Lekkere meid?' had ik fijntjes gevraagd. 'Ben je gek!' had hij koel geantwoord.
Daarbij was het gebleven en ik had er niet meer aan gedacht. Nu veronderstelde hij kennelijk dat het hoofdstuk over zijn nicht afgesloten was, want hij begon over muziek te praten. Ik luisterde maar met één oor. Mijn hoofd tolde. Een naam schoot in alle richtingen door mijn hersens en weerklonk in mijn schedel als een echo: Jamila, Jamila, Jamila...

De bel ging en we liepen naar het blok met de klaslokalen. Een lange stroom jongens en meisjes, dicht bij elkaar en berustend, twaalf schooljaren lang goed gedrild. Net toen we bij de trap van blok B kwamen, kwam Jamila terug van het secretariaat met een paar papieren in de hand. Zonder één woord ging ze naast Hamid staan. Hij legde zijn hand op haar schouder en ze liepen samen de trap op. Ik volgde hen, ook zonder iets te zeggen. In de gang besloot ik iets stoms te zeggen, want ikwilde dat ze me zou opmerken. Nora en Ghizlaine schaterden het uit, maar Jamila leek me te zien noch te horen. Mij niet en de anderen niet. Ze was alleen, ze had een muur om zich heen opgetrokken. Ze trok zich niets aan van al wie haar omringde, van wie zich afvroeg wie ze was en waar ze vandaan kwam. Haar schoonheid was als een onzichtbaar pantser, nauwsluitend en elastisch, dat iedereen op een afstand hield. Ik had er graag doorheen gebroken om dicht bij haar te kunnen komen en haar een blik te ontlokken, een glimlach. Een woord.

Nora kwam heel dicht bij me staan. 'Wie is die nieuwe?' fluisterde ze in mijn oor met haar lieflijke stem. Ze rook naar vanille en haar bruine krullen kietelden mijn wang. Ik pakte er eentje tussen duim en wijvinger en trok ze zachtjes naar mijn mond toe. 'Een bovennatuurlijk wezen, liefje,' antwoordde ik op dezelfde toon. 'Een djinn, die onrust komt zaaien in hethart van de jongens van onze klas.'
'Om in jouw hart onrust te zaaien zal ze vroeg moeten opstaan!'
Toen was het afgelopen met zoetsappigheid en stekeligheid. Nora draaide zich gewoon om en liep naar Ghizlaine. Ik deed alsof ik niets gehoord had. Ik bleef staan en keek naar de neuzen van mijn schoenen: mijn avontuurtjes van vorig jaar wil ik vergeten.
Mevrouw Verpoten kwam eraan. Ze deed de deur open en we liepen naar binnen. Ze zei dat ze op het secretariaat gehoord had dat er een nieuwe leerling aangekomen was. Toen wendde ze zich tot Jamila en vroeg of ze zich wilde voorstellen. Jamila zei haar naam en voegde eraan toe dat ze uit de buurt van Gent kwam en hier bij haar tante kwam wonen omwille van familiale omstandigheden. Toen zweeg ze. De lerares keek verbaasd omdat ze zo weinig verteld had, maar ze drong niet aan. Ze schudde alleen maar haar hoofd, gaf Jamila een kaartje dat ze na de les moest teruggeven en begon met de les.

Ik lette niet op, ik hoorde niets van wat ze zei. Ik hoorde nog altijd de slepende, diepe stem van Jamila. Ik zag haar voor me zitten en kon alleen maar naar haar kijken. Tot Hamid me een por gaf met zijn elleboog.
'Mo, familie is erg belangrijk voor me,' fluisterde hij. 'Zit niet naar mijn nicht te staren als een lekkernij.' Het klonk niet echt spottend. 'Ik heb nog nooit zo'n mooi meisje gezien,' zei ik. 'O nee? Het schijnt dat iedereen in onze familie zo mooi is!' Toen zwegen we, want de lerares keek in onze richting en fronste haar wenkbrauwen. Ik zuchtte en probeerde me te concentreren. Jamila zat aandachtig te luisteren en noteerde netjes alles wat de lerares op het bord schreef. Hamid kuchte eens, opzettelijk luid. Jamila draaide haar hoofd in onze richting en glimlachte naar hem. Ik glimlachte terug, maar dat leek ze niet te zien. misschien zag ze me wel helemaal niet. Hamid boog zich naar me toe. 'Zeg. ik heb Jérome gisteren gezien. HIj is helemaal alleen thuis, want zijn ouders zijn op vakantie. HIj zei dat we overmorgen maar iets moeten gaan drinken bij hem thuis.' Ik haalde mijn schouders op en keek even naar Jamila. 'Wat denk je daarvan?' drong Hamid aan. 'Wie gaan ereen?' vroeg ik. 'Alleen onze groep, drank en dope.' Dat klonk goed... Ach, waarom ook niet, dacht ik. Ik kan daar drinken en roken en er emijn gedachten een beetje verzetten... Ik knikte ja en Hamid gaf me met zijn knie een por van verstandhouding. Met beide handen streek Jamilia haar lange haar langzaam naar achteren en meteen begon ze weer te schrijven. Ik rilde.

Een halfuur later vroeg Jamila of ze naar de wc mocht. Toen ze opstond, keek ik naar haar ogen. Die blonken van de tranen. Ik dacht dat ze zou gaan huilen. Ze liepp naar buiten en ik draaide me naar Hamid toe. Hij zag er bezorgd uit. 'Wat is er aan de hand met Jamila?' fluisterde ik. 'Ik denk dat ze gaat janken.' Hij tekende een paar warrige krabbels op zijn blad. 'Ze is ver weg van haar familie, ze is weg uit haar wijk, ze ziet haar vriendinnetjes en vriendjes niet meer. Ze zit in de put. Dat is toch normaal.

Na school, liepen we een kroeg binnen en gingen helemaal achteraan zitten. Hamid stak zijn pakje saffies naar me uit, mar ik wuifde zijn aanbod weg. 'Ach ja, da ik waar ook, jij bent clean... Oké!
Régi, de kelner, bracht onze biertjes. Hamid wierp hem een donkere blik toe en antwoordde niet. Ik tastte in mijn zak en haalde mijn laatste geld te voorschijn. Daarna zou het een probleem worden om de rest van de week door te komen. 'Laat maar zitten, ik heb kleingeld.' Hamid duwde mijn hand weg, betaalde ook mijn biertje en gaf Régis een fooi. 'Jij hebt het getroffen met zo'n kameraad!' grijnsde die en hij liep van ons weg. 'Heb je het gehoord wat die kerel zei? Je mag van geluk spreken dat je mij hebt!' Ik dronk mijn glas halfleeg. 'Waarom is Jamila bij jullie komen wonen?' ging ik opnieuw in de aanval. 'Ik weet er ook niet alles van,' gaf Hamid toe met een gesloten gezicht. 'Problemen op haar school. En met haar vader. En sinds mijn zus naar Toulouse vertrokken is, stond haar kamer leeg. Jamila heeft daar nu haar intrek genomen.' Hij bleef erg vaag. Hij probeerde me te beduvelen. Zijn stem verraadde hem als hij me een oor wilde aannaaien. Ik wist zeker dat er meer was. 'Ken je haar goed?' 'Niet echt. Ik weet alleen maar dat ze erg intelligent is. Maar ze laat niet veel los over haar leven. Dat doen jongens en meisjes bij ons nooit. 'Heeft ze een vriend in Gent?' 'Weet ik niet. Vraag het haar.' 'Ze is bloedmooi' 'Ja. Te mooi voor jou, kerel... Zo, ik moet ervandoor. tot morgen.'
Hij stond op, gaf me een hand en liep naar buiten. Ik liet me drijven op het geroezemoes in de kroeg en mijn ogen vielen dicht. Ik zag twee donkere, trieste ogen met een gouden glans. 'Nog eentje?' Régis wees naar mijn glas. Ik dronk het restje bier op. 'Nee, dank je, ik moet weg. Aju'

Toen ik thuiskwam, zat mijn vader in de salon te lezen. 'Is mama er niet?' 'Nee, ze is bij je tante.' zei hij met een glimlach en hij dook weer in zijn krant. Al drie weken las hij kranten alsof hij eraan verslaafd was. Hij wilde alles weten, alles begrijpen. Hij had het gevoel dat het beter zou gaan met de wereld als hij alles begreep. En dus ook met hem. Dus las hij. Ik betwijfelde of het iets zou uithalen. Maar ook ik kon die dinsdagavond niet vergeten... Ik kwam opgewekt thuis van school. Mijn vader zat in de salon naar televisie te kijken. Toen ik binnenkwam, draaide hij zelfs zijn hoofd niet in mijn richting. Hij zat lijkbleek en verstard voor zich uit te staren. Ik keek naar het scherm en zag een donkere rookwolk boven een stad. Ik herkende New York. Ik begreep niet wat daar gebeurd kon zijn. ik dacht aan een brand of aardbeving. Maar opeens verscheen een ander beeld. Ik zag een toren. Een vliegtuig kwam aangevlogen, botste tegen de toren en ontplofte. Toen verschenen er nog andere beelden. Een toren wankelde en stortte ineen en een enorme stofwolk joeg keurig geklede mensen voor zich uit, die zich tierend in veiligheid probeerden te brengen. Ik kon mijn ogen niet geloven. Ik dacht dat het een trucagebeeld uit een rampenfilm was. Maar diep in mijn binnenste wist ik dat het echt was. Dat het afschuwelijk was. 'Liggen daar mensen onder?' was het enige wat ik kon uitbrengen. Mijn vader knikte en ik ging naast hem zitten. 'Wat is daar gebeurd?' 'Ik weet het niet. Misschien het begin van een oorlog.' De hele avond, ook nadat mama thuisgekomen was, bleven we aan het scherm gekluisterd. Telkens weer keken we naar dezelfde beelden, zonder ophouden, tot we ervan walgden. Alsof we ons erbij neer zouden kunnen leggen als we er maar vaak genoeg naar keken, alsof we dan het verdriet en de schaamte beter zouden kunnen verwerken, alsof we wat onaanvaardbaar was toch kunnen aanvaarden en minder bang zijn.

Van die dag af las mijn vader. Tot zijn ogen er niet meer tegen konden.
Ik liep voorbij de deur van Mira's kamer. Ik wilde er naar binnen gaan, in haar spullen snuffelen, op haar bed gaan liggen en aan haar denken. maar ik liep door naar mijn eigen kamer. Heel even zag ik haar grote ogen voor me, rood van het huilen, haar bruine haar, dat ze met een ruk naar achteren schudde, haar nagels .

Diss-Girl
25-09-06, 12:00
Hamid gaf me een por met zijn elleboog. 'Wil je nog altijd iets gaan eten, nu ik alleen ben?' 'Ja.' Hij keek alsof hij me maar half geloofde. Toen we zowat tien meter gelopen hadden, hoorden we een stem. 'Hamid! Wacht even, asjeblieft!'
Het was meneer Delouche, de leerlingbegeleider. Hij kwam naar ons toe en ik zag dat hij bedrukt keek. Zijn handen zaten diep in de zakken van zijn jas. 'Hamid, ik wil je even praten over je nicht...' Ik keek naar Hamid. Hij stond er koel bij. Ijzig koel. hij was duidelijk niet van plan iets toe te geven en ging meteen in de aanval. 'Het was Jordans schuld, meneer. Hij behandelde haar zonder respect. Zij reageerde daar alleen maar op...' Meneer Delouche krabde in zijn haar. 'Maar haar reactie was wel veel heftiger dan de aanval.' 'Die klootzak heeft haar billen bepoteld! Is dat niet erg genoeg misschien?' Hamid deed alsof hij met zijn vingers het achterste van meneer Delouche wilde aanraken en die deed een stap achteruit. 'O!' zei hij onzeker. 'Dat heeft ze me niet verteld. Ze zei alleen maar dat hij haar beledigd had.' Hamid begon zich op te winden. Ik legde mijn hand op zijn arm, maar dat merkte hij niet eens. 'Zoiets kan ze u toch gewoon niet vertellen! Jordan heeft gekregen wat hij verdient, want zo behandelt hij alle meisjes!' 'Ja... hoe dan ook, je hebt geluk dat zijn neus niet gebroken is en dat hij geen klacht zal indienen...' 'Een klacht indienen? Nee maar, Droom ik nu? Het was híj toch die...'
Meneer Delouche haalde uitgelaten zijn schouders op. 'Luister, Hamid, zeg tegen je nicht da ze hier niet in haar stad is. We hebben ermee ingestemd haar hier in allerijl in te schrijven. Daarvoor hebben we zelfs een paar voorschriften van de directie omzeild. We hebben dat gedaan omdat we je moeder goed kennen en respect hebben voor haar en haar familie. Maar een en ander is ons niet helemaal duidelijk in verband met je nicht. Ze heeft haar studies afgebroken in het midden van vorig schooljaar, zonder duidelijke reden, ze is naar buitenland getrokken en nu komt ze in een andere stad wonen... Maar goed, met haar privé-leven mag ik me niet bemoeien, toch niet zolang ze op school geen problemen heeft. Maar ze zou zich nu beter kalm houden. We hebben hier regels en daar moet iedereen rekening mee houden. Iedereen! Je kunt een probleem toch wel anders oplossen dan met je vuisten? Als Jamila een probleem heeft, moet ze me komen opzoeken en dan zullen we het oplossen. Als Jordan haar nog een keer lastigvalt, of iemand anders, zal ik de nodige maatregelen nemen. Strenge maatregelen. Daar mag je op rekenen.'
Hamid keek nukkig. Hij schudde zijn hoofd. Meneer Delouche zei dat en liep naar zijn kantoor. 'Hij hoeft zich geen zorgen te maken,' mompelde Hamid. 'Als Jordan Jamila nog een keer lastigvalt, zal ík wel maatregelen nemen. Heel strenge maatregelen, neem dat maar van mij aan. Het kan me niet schelen wat ervan komt, een etter blijft een etter... Oké, we gaan een hapje eten en daarna gaan we een aperitief drinken, weet je nog wel? Het leven kan toch mooi zijn he?'
Hij glimlachte breed en het viel me op dat hij dezelfde ogen had als Jamila. Oké, ik was dus de hele dag bezet. Ik voelde dat er wel niets in huis zou komen van de taken die de leerkrachten ons opgegeven hadden.
'Ja het leven kan heel mooi zijn,' zei ik. maar ik zat wel nog met een paar vragen... Waarom had Jamila haar studies vorig jaar opgegeven, als ze zo hard kon hengsten zoals Hamid zei? Waar had ze de laatste maanden gezeten? Hamid had me verteld dat ze van Gent kwam, maar Delouche had gezegd dat ze naar het buitenland getrokken was. Ikvond dat helemaal erg verwarrend. Maar vrienden of geen vrienden, Hamid zou niets loslaten...

Jérome had de drankkast van zijn ouders weer eens geplunderd. niet dat hun dat kon schelen, want ze waren niet erg opmerkzaam. Elke keer als ze er niet waren, ging het er ruig aan toe, maar dat liet hen koud. Zolang er niets gebroken werd... De flessen werden op de salontafel uitgestapeld en een voor een gekraakt, over de isla en over integratie. Hamid was geen voorstander van vermenging en hij discussierde heftig. Het was een netelig onderwerp en we begonnen dus maar snel over iets anders.
'Zegt een filmpje jullie iets?' vroeg Jérome even later opeens. Met zijn glas in de hand wachtte hij op onze reactie. Jipé en Nacer klapten in hun handen, de anderen lachten. 'Wat bedoel je precies?' vroeg Hamid. 'Want cultuur, daar heb ik een broertje aan dood...'
'Eerste klas siliconen, in het lab gekweekt! Je gelooft je ogen niet.' Hij dronk zijn glas leeg, stond op en verdween in zijn kamer. Even later kwam hij terug met een dvd. HIj stopte die in de spelen en drukte op play. 'Waar heb je die vandaan?' vroeg Nacer.
Hij keek gefacineerd naar de doos, die Jérome voor onze ogen heen en weer zwaaide. 'Dat is mijn geheim! Ik heb relaties. Ik kan je wel zeggen dat het internet te gek is. Je moet wel een betaalkaart hebben!' Jérome ging languit op de bank liggen en wreef veelbetekend zijn duim en wijvinger over elkaar. Nacer floot zacht tussen zijn tanden van bewondering en keek toen opnieuw naar het kunstwerkje dat hij aan het maken was. Zo gespannen als een horlogemaker naar een uniek uurwerk. Afgemeten, zorgzaam, haast liefdevol legde hij een beetje tabak op vloeitjes. Snippertjes shit, die hij zorgvuldig op een staafje gelegd had en uitgestrooid. Hij plaatste behendig het kartonnen cilindertje dat ervoor moest zorgen dat er niets van zijn kostbaar mengeling verloren kon gaan en rolde zijn joint dicht. Hij deed dat allemaal zo handig dat iedereen kon zien dat hij het al vaak gedaan had. Met een verrukte uitdrukking op zijn gezicht keurde hij het resultaat. Om zijn lippen verscheen de glimlach van een ambachtsman die naar een keurig afgewerkt stuk kijkt.

Ondertussen regelde Jérome het geluid van de televie met de afstandbediening. Hij kon alles betalen wat hij wilde hebben, mijn maatje. En hij was zo genereus dat hij zijn vrienden van alles liet meegenieten. De lucht om me heen geurde lekker naar poen. De meubels kwamen niet van Ikea: het waren allemaal familiestukken van echt hout, die een fortuin gekost moeten hebben. Hier noemde men een fauteuil een bergére en een canapé een causeuse. Ovela lagen tapijten, aan de muren hingen echte schilderijnen, de vitrinekasten stonden vol porselijnen beeldjes van overal ter wereld .

moemoe
06-10-06, 16:23
verder? :)

rajkumar
14-10-06, 21:36
Kom op met die tori man! :boos:

*MissyN*
18-10-06, 15:06
ej ik zie je mopperen op andere lui..omdat het lang duurt..maar zelf ben je 10 x erger....

:confused: :confused: :confused:
vind ik een beetjuh jammer..

Diss-Girl
18-10-06, 18:33
Geplaatst door *MissyN*
ej ik zie je mopperen op andere lui..omdat het lang duurt..maar zelf ben je 10 x erger....

:confused: :confused: :confused:
vind ik een beetjuh jammer..


Ik wil heel graag verder doen. Maar ik zag niet echt fans. :jammer:
dus dat ontmoedigde me telkens om verder te doen.

Maar ik ga zo vlug mogelijk weer verder

*MissyN*
18-10-06, 20:06
hesgat...

:) je bent top...
en ik ben benieuwd na je vervolgjuhs
en sorry..vond het alleen niet leuk dat je je verhaal niet verder doet..
maar ik ken het..denken dat je geen fans hebt.. :traan2:
maar wees gerust meid..ik ben je nieuwe fan
YOEPIE

fatima0611
19-10-06, 13:02
Nieuwe fan meldt zich aan! :lole:


Fatima :belgie:

Tamtam185
26-10-06, 19:25
Niewe FAN!!!!!!!!!
Ga zo door meid je begin is echt prachtig.

Veel sucses Faatje. :Iluvu:

Disz-Girl
28-10-06, 17:42
Jérome's kamer was zo groot als het flatje van Hamid's moeder. En hij voelde zich daar echt thuis. Languit op een canapé, met zijn voeten op het salontafeltje, nipte hij van een dure whisky en wachtte tot het spektakel zou beginnen.
Het was al een hele tijd geleden dat ik nog zo'n privé-voorstelling bijgewoond had. Toen Jérome nog mar dertien was, had hij met de video van zijn ouders al pornofilms van Canal+ geplukt. Hij programmeerde de video's s'avonds en pakte de cassette er voor dag en dauw uit. Fluitje van een cent. En nu hij zijn eigen Visakaart had en zovel poen als hij maar wilwde - hij zette ook heel wat zaakjes op die hem heel wat opbrachten - bestelde hij gewoon films of liet er door zijn vrienden één brengen van Parijs.

Aanvankelijk had ik het best leuk gevonden om stiekem naar zulke films te kijken. Dat had me opgewonden en ik had me altijd een bult gelachen. Maar toen had Jérome een paar keer een meisje meegebracht en daardoor was het uit de hand gelopen. Dat was natuurlijk waarop we hadden zitten wachten... het waren geen meiden geweest die je koud lieten. We waren er allemaal overheen gegaan, de ene na de andere. Ze waren het daarmee eens geweest, maar er was toch iets geweest wat me stoorde: het bleef altijd bij mechanische, haast machinaal neuken, zoals we net ervoor in de films gezien hadden. Telkens als het mijn beurt was, wilde ik er eigelijk gewon vandoor gaan, maar ik durfde dat niet te laten merken.
Aan Mira vertelde ik altijd alles. Echt alles. Rechtuit, zonder de minste terughoudendheid. Op zekere dag vertelde ik haar ook van onze "exploten". Eerst lachtte ze me uit, alsof ik een sukkel was die zijn hormonen niet de baas was. En toen vroeg ze hoe ik gereageerd zou hebben als zij me verteld had dat ze vijf of zes kerels over zich heen had laten gaan als in een sexfilm.. Ik voelde me ellendig en wist niet wat te antwoorden.

Nu, al zowat een jaar, had ik het moeilijk met pornofilms. En ik voelde er niets meer voor nog meisjes te zien opdagen. Ik had een hekel gekregen aan films voor debielen, waarin kerels en meiden alleen maar n*uken. Alsof dat net zo vanzelfsprekend was als water drinken. khad er wel eens met de anderen over willen praten maar ze hadden me bekeken alsof ik aan het raaskalken was.
Chaib gaf me de joint door. Ik na meen stevige trek en voelde hoe de geurige rook mijn longen helemaal vulde. Ik hield mijn adem in om hem vlugger te laten werken. Dat deed deugd, het beurde me op en maakte me rustig tegelijk. Ik inhaleerde diep. De film was al begonnen, zonder dat ik het gemerkt had. Het was een Fransstalige film, maar dat bleek mijn maten niet te storen. Beelden, op de man af en met opvallend weinig woorden. Telkes weer dezelfde beelden, dezelfde grimassen, hetzelfde gekreun. Het meisje op het scherm had een glanzende, gebruine huid en ideale maten. Zo perfect dat ze haast onwerkelijk leek. Ze werd omring door breedgeschouderde kerels, die onvoostelbaar actief waren. Haar gezicht leek vaag op dat van Jamilia, maar dat wond me niet op. Ik voelde me ongemakkelijk. Als ik verliefd was, was dat niet het soort beelden dat in me opkwam. Maar mijn maten waren aan het gekscheren. Ze gavan bij de beelden commentaar die me deed walgen. Voor hen had het meisje op het scherm geen naam, geen gedachten en gevoelens. Eigelijk bestond ze voor hen niet eens echt. Ze was gewoon een slet die gen*ukt werd. Een lichte druk van een vinger op de afstandsbediening en ze bestond niet meer. Ik deed alsof ik hun geile praatjes leuk vond en lag heel confortabel op mijn cannabiskussen. Hamid gaf me een teken met zijn hand en knipoogde naar me. Ik deed nog een trek aan de joint en gaf hem door aan Jérome. natuurijk had ik zin in een meid. Maar Jamila was geen meid, ze was een droom .

Disz-Girl
28-10-06, 18:45
Achter de toog liep Rémy, de entertainer, voor vijf lekkere meiden te paraderen.
"Wat wil je drinken, maestro?" "Als gewoonlijk"
hij zette een biertje voor me neer en ik nipte ervan zonder iets te zegen. Jamilia spookte door mijn hoofd. Ze drong door tot in al mijn hersencellen en veroorzaakte er ongeneeslijke letsels. Mohamed was dodelijk verliefd. Dat knaagde vanbinnen aan hem als een gulzige krab.
Iemand klopote op mijn schouder en ik keek om. Een klein blondje met haar ellebogen op de toog keek me aandachtig aan en boog zich naar me toe. Haar ogen waren lichtgroen, haar fijne lippen waren zorgvuldig gestift. Ze zag eruit om op te eten en keek naar me alsof ik ook een snoepje was. Haar vriendinnen wachtten. Ik voelde me gevleid dat ze juist naar mij kwam. Net toen ik mijn mond wilde opendoen om iets te zeggen, hoorde ik achter me iemand lachen. Hamid!

"Uitkijken, meisjes, hij is vanavond bloedgeil!" brulde hij. "Hij heeft de hele middag naar n*ukfilms zitten kijken!"
Ik bloosde als een kleine jongen. Dat ontbrak er nog maar aan! Hamid ging zitten. Hij voelde zich helemaal niet ongemakkelijk. "Hallo! Hij heet Mohamed. Ik moet hem in de gaten houden met wie hij omgaat. In opdracht van degenen die hem verwekt hebben! Hij is toch zo naïef, de arme jongen... Hij ziet een leuk meisje en vlam! Ze kan met hem doen wat ze maar wil." Hij onderstreepte zijn woorden met gebaren, die hij jarenlang ingestudeerd had. Rémy en zijn meiden vonden het om je te bescheuren, maar ik trok ostentatief een lelijk gezicht. Hamid sloeg zijn arm om me heen en trok me tegen zich aan. "Toe, Mo, niet zo preuts! Ik stel je even voor aan de dames..." Hij wendde zich tot het blondje dat me aangesproken had. "Hij heet Mo, deze knappe jongen. Hij is nogal timide. En hij kijkt ook graag pornofilms" voegde het meisje er opgewekt aan toe.
"O maar dat is veeleer geruststellend, juffrouw. Dat bewijst dat hij gevoelens heeft. Want weet je, soms vraag ik me af of hij wel een hart heeft..."
Daar had je het! Hij begon weer de spot met me te drijven. Ik kon geen woord meer uitbrengen toen hij haar voorstelde om iets te drinken.
Even later kreeg hij een leuk roodharig meisje in de gaten en meteen probeerde hij haar te versieren. Een paar mintuen later pakten ze hun glas en gingen alleen aan een tafeltje zitten. Het blondje ging opnieuw in de aanval. "Ik ben Valérie. Steekt Hamid altijd de draak met je?"
"Ja, hij is mijn beschermgeest. De meesten vinden me geen stommeling en hij dat beeld een beetje bijstellen..."
"Een echte gabber, dus?" "Meer. Een vriend."
Ze begon luid te lachen. Oké ik stond weer voor. Ze leek me best aardig. Rustgevend. Hoewel... ze zat op ee nhoge kruk en mijn ogen vielen op twee ronde,gladde, gebruinde knieën. Mijn hart begon sneller te kloppen. Ondanks mijn reserves had ik die middag tot het einde naar de film gekeken en een aantal beelden verschenen af en toe nog altijd op mijn netvlies. Als ik een beetje nauwlettender naar Valérie keek, kreeg ik het wel erg warm...
Dat stoorde haar kennelijk niet. Ze praatte tegn me alsof we elkaar al heel lang kenden. Ze vertelde me dat ze in het laatste jaar zat op de Victor Hugoschool, het enige gymnasium in het stadcentrum. Het irriteerde me dat er twee manden lang totaal niets gebeurd was en dat ik nu, in vierentwintig uur, op twee geweldige meiden gebotst was. Nou ja, twee... Ik wist niet eens of Jamila wel gemerkt had dat ik bestond. Ik vermoedde dat ze alleen maar een paar keer een onopvallende, haast onzichtbare neus naast Hamid had zien staan.
"Ik moet weg." "Hé?" "Ik zei dat ik weg moet."
Ik keerde terug naar de werkelijkheid. Valérie was haar jasje aan het aantrekken.
"Nu al? Als je wilt, loop ik even met je mee."
"Oké."
Valérie gaf haar vriendinnen een kusje. Ik liep achter Valérie naar buiten. Bij de deur keek ik nog even om. Hmaid en de roodharige waren verdwenen. Hij was haar vast het verhaal van de Arabische prins op zijn volbloedpaard aan het vertellen. Hamid, de man die sneller meiden inpakte dan zijn schaduw. Buiten was het fris en de straatjes waar we door liepen, lagen er haast verlaten bij. Valérie woonde pal in het centrum. Ik zou ten minste een halfuur moeten lopen voor ik weer thuis was. Ach wat, het is pas tien uur, dacht ik. Ik slaap morgen op school wel. Hoe langer we liepen, hoe minder we praatten. Toen we op de Libertiteitsplaats bij haar huis aankwamen, hadden we al een paar minuten geen woord meer gezegd. Ik keek naar de enorme poort van massief hout. Daarachter moest een grote tuin liggen met in het midden een kast van een huis. Ik dacht aan de ééngezinswoning van mijn ouders... We kwamen uit verschillende werelden, Valérie en ik, we hadden een verschillende achtergrond.
Ze leunde tegen de poort. Haar handen hield ze achter haar rug, haar ogen strak op mijn gezicht gericht en ze keek heel ernstig, alsof ze iets van me verwachtte. Kom op, Mo, verman je! dacht ik. Ik deed een stap naar voren en drukte mijn lippen op haar mond. Ze deed die meteen een beetje open en ik voelde haar tong bewegen tegen de mijne. Dat was makkelijk gegaan, haast vanzelfsprekend. Ik drukte haar tegen me aan en ze liet har handen over mijn gezicht glijden. Brand! Als ze me liet doen, stond ik niet meer in voor mezelf!
Maar ze duwde me weg.
"Is het waar, wat je maat daarnet zei?"
Die vraag bedierf op slag mijn humeur. Bedankt Hamid!
Ging die kerel mijn leven blijven vergallen?
"Over de film?" fluisterde ik? "Nee, dat je vanavond bloedgeil bent." Ik zag ondeugende lichtjes in haar ogen. Ik kreeg niet de tijd om te antwoorden. Ze pakte de revers van mijn jack stevig vast en trok me opnieuw tegen zich aan. "Mijn kamer ligt ver van die van mijn ouders. Kom je mee?" Ik knikte van ja en huiverde even.
Ze trok een enorme sleutel uit haar zak, duwde de klink naar beneden en trok me mee.

De volgende ochtend grijnsde Hamid toen hij me zag. Jamila was bij hem en ik voelde er niets voor hem stomme opmerkingen over Valérie te horen maken. "Ben je moe, jongetje?" "Ja, ik heb slecht geslapen." "Dat kwam vast door de volle maan. Ik ben ook uitgeput..."
Was was hij toch een meester in dubbelzinnige opmerkingen, mijn maatje." Jamilia stond erbij zoals altijd: hautain, afstandelijk en zwijgzaam. Het was duidelijk, dat meisje was er niet bij, ze deed maar alsof. Twee meer voor ons uit, meedrijvend met de luidruchtige stoom leerlingen, liep ze de trap op.
"Die rosse gisteren, was me dat een wijf!" fluisterde Hamid me toe. "Die kan maar beter niet in een pornofilm optreden, want dan laat ze de boel in brand schieten!"
Hij wachtte gretig op mijn reactie, maar ik keek onverstoorbaar voor me uit. "En wat heb jij uitgehaald met dat blondje? De wallen onder je ogen liegen er niet om. Je moet aardig op dreef geweest zijn!" "Niks..."
"Hoezo niks? Zak! Die meid vrat je op met haar ogen! Je moest har alleen volgen! Kl**tzak! Zal ik je de volgende keer maar bij je handje nemen?" Hij schudde zijn hoofd. Hij kon er duidelijk niet bij. We liepen naar de groep die voor het klaslokaal stond. Ik had geen zin om Hamid iets te vertellen. Het was meegevallen met Valérie, heel erg zelfs. En daardoor was ik helemaal in de war. Ik kon het niet laten naar het haar, de rug, de taille, de dijen en de benen van Jamila te kijken. En terwijl ik met Valérie aan het vrijen was, had ik aan Jamila gedacht.

Na school ging Hamid er nog vlugger vandoor dan het gevleugelde paard vn de profeet.
"De rosse?" kon ik nog net zeggen. "Ze heet Lisa," zei hij alleen maar en hij holde de trap af. Jamila was nog in het klaslokaal. Iedereen was al weg, ook de leraar, maar Jamila zat nog te krabbelen. Dat had ik haar die week al verschillende keren zien doen. In de ak van haar jack zat een notitieboekje. Zo'n meisjesboekje, met bloemmetjes op de omslag. Af en toe, bijvoorbeeld als we tussen twee lessen nie tnaar een ander lokaal hoefden, pakte ze dat boekje en bergon erin te lezen. soms begon ze er met har balpen ook razendsnel in te schrijven. Ik vroeg me af wat ze aan dat boekje toevertrouwde. Persoonlijke dingen? Iets voer de lui om haar heen? Over de lessen? Ik gin op de speelplaats in een hoek staan en wachtte tot ze naar beneden kwam.
Daar kwam ze! Ze liep naar de uitgang, trok het hek open en liep in de richting van het blok met het flatje van Hamids moeder. Ik volgde haar. Van op een afstand. Net zo gejaagd alsof ik naar een eerste afspraakje ging. Mijn ogen lagen op haar heupen, die erg opwindend ritmisch bewogen terwijl ze liep. hoe dichter ik bij haar kwam, hoe hoger ik de spanning voelde stijgen. Ik moest vlug iets doen, want ze was maar zowat tweehonderd meter meer van het woonblok verwijderd. Als ze daar aankwam, was mijn kans verkeken...

Ik liep nog sneller om haar in te halen.
"Jamila!" riep ik. Ze schrok en draaide zich helemaal om. Ik merkte dat ze heel bleek zag. Maar toen ze zag dat ik het was , werd ze weer rustig. Had ik haar maar niet zo laten schrikken!
"Hoi," zei ik toen ik voor haar stond. "Ik ben Mo, de beste vriend van je neef. "Ik weet wie je bent." Toegegeven, dat was nogal stom van me. Ze bleef staan, maar zei geen woord meer; "Mag ik met je meelopen tot aan het blok van je tante?" "Doe maar." Ze liep door en ik bleef zo dicht bij haar dat onze schouders elkaar bijna raakten. Ik durfde haar niet aan te kijken. Ik zag haar alleen maar bewegen vanuit mijn ooghoek.
"Ken je hier nog niemand?" "Nee." "Was je hier al eens geweest?" "Nee." "Vind je het leuk op school?" "Ja." Nou! als ze alleen maar ja en nee zei, zou ik heel vlug niet meer weten wat te vragen. Wat jammer dat ik niet zo welbespraakt was als Hamid.
"Jamilia, ik wilde je beter leren kennen..." Ze bleef staan en keek me aan. " Waarom wilde?" "Ik bedoel, ik wíl je beter leren kennen..." "O." Ik zweeg. "En waarom wíl je me beter leren kennen?" Haar krampachtige glimlachje en haar gevit over tegenwoordige of verleden tijd brachten me van mijn stuk, maar ik was zo blij dat ze al in zinnen van méér dan één woord praatte, dat ik ook weer wat durfde te zeggen.
"Ik weet niet... Je bent de nicht van mijn beste vreind. Je bent onvoorspelbaar. Gisteren heb je Jordan een bloedneus geslagen..."
"Irriteert je dat?" Ik voelde me erg ongemakkelijk. "Helemaal niet..." stamelde ik. "Ik wilde ook nog zeggen dat ik je heel mooi vind."
Ze keek me weer aan. Ik had het gevoel dat ze opnieuw in een standbeeld van ijs veranderd was.
"En dat vind jij een goede reden om em beter te leren kennen? Als ik een misbaksel was, zou je me dus niet aangesproken hebben? Voor jou volstaat het dus mooi te zijn om interessant te zijn?"
In wat voor een wespennest had ik me nu gestoken? Moest ik nu echt op elk woord gaan letten? Ik besloot het toch nog maar eens te proberen. "Helemaal niet! Je bent heel anders dan de andere meisje. Het is net alsof... Ik weet niet hoe ik het moet zeggen... Alsof je probeert te verbergen wie je eht bent. Dat is het!"
Haar gezicht betrok.
"Jij leest te veel stripverhalen, Mo'tje. Wat verwacht je eigelijk van me?
Ze was nog erger dan Hamid. Ze speelde een kat-en-muisspel en ik vond het helemaal niet fijn dat ik de muis was.
"Ik wil je echt graag beter leren kennen," zei ik en ik vond het erg dat het zo banaal klonk. "Juist. En daarna wil je me waarschijnlijk nog bter leren kennne? Wat vind je het belangrijkste, romantiek of sex? Ik heb een bloedhekel aan kerels die allene maar sex denken, dus veel keus heb je niet." "Waarom doe je zo vijandig?" stamelde ik.
Ze wierp me een vernietigend blik toe en zwaaide haar rugtasje over haar schouder. "Jij valt mij lastig met je smoesjes! Je hebt gewoon zin om me te bespringen, probeer me dus maar niks wijs te maken! Maak dat je wegkomt!"
Ze draaide zich om en liep van me weg. Als een idioot bleef ik op de stoep staan. Nog nooit had ik iemand gekend die zo hard was, zo opvliegend. Voor haar waren jongens dus vijanden. Waarschijnlijk had ze met iemand een rekening te vereffenen en nu had ik de volle laag gekregen. Ik voelde me een schijtluis en dat vond ik pas echt erg. Ik wilde weten waarom ze moe zo afgemaakt had. Dat ze Jordan hard aangepakt had, begreep ik, hij had in haar billen geknepen. Maar ik... Ik vroeg me af hoe ze de jongens [SIZE=3]inhaar cité aanpakte, maar als ik dat aan Hamid zou durven vragen, kreeg ik er vast nog een keer van langs. Een keer volstond wel voor de dag. Gelukkig had niemand gezien hoe ik vernederd werd.

Toen ik terug in de richting van de school liep, bleef Jamila door mijn hoofd spoken. Het was twintig over twijf en om zes uur had ik met Valérie afgsproken op de Libertiteitsplaats. Valérie zag er leuk uit, was intelligent en aardig. Ik had een geweldige nacht met haar doorgebracht. Waarom voelde ik me dan niet echt gelukkig nu ik haar terug zou zien ?

Disz-Girl
28-10-06, 18:49
Héy damess

Alles goed met jullie? Hopelijk wel.

Eerst en vooral wil ik jullie bedanken dat jullie mijn verhaaltje lezen en op de meest hartelijke manier reageren.

Ik weet dat ik lang niet meer van me heb laten horen, daarom dat ik hier juist een groot vervolg heb achterlaten.
Hopelijk heb ik het hiermee goedgemaakt.

Veel leesplezier

*MissyN*
01-11-06, 08:51
he meid...

ik vond het helemaal geweldig..
ga snel verder...
ik kan niet wachten :vreemd:
je doet het echt goed....

dikke kus

orka-ogen
07-11-06, 09:25
Nieuwe fan!!!!!!

je schrijft echt wel goed, laat ons niet te lang wachten ,
Ben echt benieuwd

:duim: :duim: :duim: