PDA

Bekijk Volledige Versie : Bevrijdingsdag



Ali Eddaoudi
06-05-07, 10:49
04-05-07 Bevrijdingsdag


Het is alweer 4 mei en de eerste dagen van deze prachtige lentemaand staan ieder jaar in het teken van de bevrijding van Nederland. De nazi’s werden in mei 1945 eindelijk het land uitgewerkt en Nederland haalde adem. Een 5-jarige oorlog en een situatie waarin Nederland nooit meer wilde verkeren. De kreet “nooit meer” is dan ook onlosmakelijk met deze dagen verbonden en duidt aan hoe ernstig de Nederlander de oorlog vindt. Ongeveer 57 miljoen slachtoffers kende deze oorlog en ze hadden ook allerlei nationaliteiten. De herdenkingen staan vaak in het teken van westerse gesneuvelde soldaten, joden, zigeuners en homoseksuelen. Er zijn echter veel meer groepen die het slachtoffer zijn geworden van deze enorme strijd.
Afgelopen woensdag was ik in Nijmegen te gast waar we de film “Indigenes” zouden bekijken en vervolgens met elkaar in debat zouden gaan. Deze film was voor mij nieuw en vertelde in twee uur over de Noord-Afrikaanse strijders die in tienduizenden hun levens gaven voor de vrijheid. Een verhaal waar we zelden iets van horen en waar ik met tranen in mijn ogen kennis van nam. Na afloop had ik dan ook gemengde gevoelens. Gevoelens van woede, omdat deze soldaten zo erg misbruikt zijn en door de Franse overheid ook nooit erkenning hebben gekregen voor hun strijd. Maar ook gevoelens van verdriet, dat er zoveel moslimbroeders in de meest erbarmelijke omstandigheden hebben gevochten voor wat we nu hebben. Anderzijds was ik ook opgelucht dat deze geschiedenis in de vorm van deze prachtige film is vastgelegd. Een film die heel Nederland zou moeten zien en als verplichte kost voor integratiedeskundigen als Geert Wilders zou moeten gelden. De Geert Wilders die onlangs ook protesteerde tegen de komst van een Palestijnse moefti en ook tegen een eventuele visumverstrekking voor Hamas-politicus Ismail Haniyeh.
Juist in deze tijd van herdenken en protestmarsen tegen oorlog en geweld zouden politici de handen ineen moeten slaan en de geschiedenis met elkaar moeten delen. Juist nu in deze tijd van het jaar zou Nederland er goed aan doen om een voorbeeld te stellen en deze mensen gastvrij te ontvangen. Maar hier laat men liever een kans liggen en volgt men de adviezen van onder andere een Ronny Naftaniel, van het CIDI, op. Hoe geloofwaardig ben je nog als samenleving als je de ene geweldpleger consequent negeert en de ander - denkt u aan Bush enkele jaren geleden of de vele joodse leiders waarmee Nederland intensief contact onderhoudt – gastvrij ontvangt? Dan op 4 mei de krans legt en vervolgens NOOIT MEER roept? Hoe wil de joodse gemeenschap in Nederland en heel politiek polderland de islamitische gemeenschap serieus bereiken als enkel hun mensen worden uitgesloten? Hoe hypocriet kun je zijn als je een klein incident in Amsterdam, waarbij Marokkaanse jongeren tegen een herdenkingskrans hebben geschopt, zo uitvergroot en tegelijkertijd geen oog hebt voor de werkelijke geschiedenis en hun voorvaderen waar ze net zo trots op zijn als iedere Nederlander dat op de zijne is. Soldaten die zij aan zij hebben gevochten tegen een gemeenschappelijke vijand en die nu beiden anders herdacht worden. Tot slot terug naar de film en het meest bizarre in dit verhaal. Niet alleen in Frankrijk en Italië liggen islamitische soldaten begraven, maar ook in ons eigen Zeeland. Ieder jaar worden zij herdacht. Maar tot op de dag van vandaag wordt daar enkel de Franse vlag gehesen en weigert men hetzelfde te doen met de Marokkaanse. Nou ben ik niet erg nationalistisch ingesteld en heb ik niet zo veel met vlaggen van doen, maar waar hebben we het dan in hemelsnaam nog over als we beweren dat de Marokkaans-Nederlandse jeugd bij de herdenkingen betrokken zou worden. Maxime Verhagen, Wilders en andere politici doen in deze geen recht aan de herdenkingen en ik vraag me werkelijk af of wij, de na-oorlogse generaties, nog wel enig recht doen aan de mensen die werkelijk willen herdenken en echt voelen wat oorlog is?

Column door Ali Eddaoudi
Nioweb©