PDA

Bekijk Volledige Versie : Een lichtpuntje in deze tobbende samenleving



Ali Eddaoudi
02-09-07, 20:58
Een lichtpuntje in deze tobbende samenleving

Het is Nederland niet ontgaan, jong en oud neemt deze dagen afscheid van een van de grootste televisie- en theaterartiesten in de Nederlandse geschiedenis. Althans, zo denk ik er in ieder geval over. Jos Brink is op 65-jarige leeftijd overleden, klonk het afgelopen week vanuit mijn televisiescherm. Ik kon het even niet geloven, temeer omdat ik net terug was van vakantie en mezelf van alle berichtgevingen had afgesloten. Jos Brink is overleden, zei ik tegen mijn 11-jarige zoon. Natuurlijk besefte ik meteen dat ik er met hem niet echt over kon praten, want voor hem was deze man totaal onbekend. Jos Brink is van mijn generatie en daarvoor; Wedden Dat… daarvan kent iedereen hem van mijn generatie. Miljoenen Nederlanders die aan de buis gekluisterd zaten om naar deze vriendelijk ogende man te kijken en zich te laten vermaken door zijn simpele, maar gemeende humor. Dat is ook wat ik van hem heb onthouden; Jos was echt! Een man die gevoel toonde in zijn doen en laten en met mensen begaan was. Hij wilde, zoals hij het zelf ooit zei, een lichtpuntje zijn in onze tobbende samenleving. Zijn vriend en later man Frank kwam in vrijwel elk gesprek terug. Hij had hem lief en dat droeg hij ook uit. Dat maakte dat Jos Brink een andere kant van de homo’s in Nederland liet zien. Voor mij als mens, maar ook als moslim, was hij dan ook een voorbeeld voor vele homo’s in dit land. Hij droeg het uit, maar op zo’n natuurlijke wijze dat iedereen daar ook eigenlijk heel normaal mee omsprong. Zo kun je dus ook met je homoseksualiteit omgaan, dacht ik zelf. Ooit bracht hij mij wel in verlegenheid. In een extra lange uitzending van het radioprogramma Schepper en co waren wij samen te gast waarin hij mij aankeek en mij vroeg of ik kinderen had. Ik deelde hem mee dat ik inderdaad vader ben. Waarna hij mij vroeg of mijn zoontjes ook zulke prachtige ogen hadden! Dat was even slikken dat een oudere man en homo mij op die wijze aansprak en dat alles in bijzijn van een groep mensen. Even voelde ik mij erg onzeker, maar al gauw besefte ik dat het Jos Brink was. Jos die altijd veel kon zeggen en dat alles met een mooie en vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Voor het eerst voelde ik dan ook dat deze opmerking niet voor een vervelende spanning in mijn lijf zorgde. Een homoseksueel die dat eerder tegen mij zou zeggen, en in mijn jeugd gebeurde dit ook wel eens, zou ik op zijn minst een boze blik hebben toegeworpen en waarschijnlijk ook een lading aan lelijke woorden hebben verkocht.
Maar Jos Brink stelde mij meteen gerust en zo speels als hij kon overkomen,, schakelde hij over op een serieuze toon en vertelde hij over zijn jeugd, zijn ouders en natuurlijk zijn christelijke achtergrond en pastorschap.
De man die mij en mijn ouders die nauwelijks Nederlands begrepen ooit wekelijks wist te vermaken, is niet meer. Maar Jos Brink zal voor mij zeker het lichtpuntje van de Nederlandse televisie blijven.

Ali Eddaoudi, publicist