PDA

Bekijk Volledige Versie : Oproep



omma
07-07-02, 19:58
OPROEP

Oproep aan alle oorspronkelijke nederlanders, die ook islamitisch zijn, Autochtone nederlanders. Om bij elkaar te komen om een nederlands islamitische stichting op te zetten.
Zodat wij de nederlandse maatschappij kunnen vertellen over de islam zoals wij die begrijpen, deze laten zien en laten horen in het nederlands.
Het is tijd om het negatieve beeld over de islam te veranderen.
Kom allen!
En denk mee over hoe wij dit aan kunnen pakken.


Omeima Bloem, Nederlands Islamiet.
[email protected]

Mohammed Amin
09-07-02, 09:02
as salaam aleikoem wa raghmatoellahi wa barakatoehoe,

Uw doelstelling is een nobel initiatief.

Maar waar ik voor vrees is dat een "je kan door de bomen het bos niet meer zien" situatie onstaat.

Op dit moment zijn er al te veel stichtingen en belangen organisaties die opgeworpen worden om het woord te voeren namens alle moslims.

Soms kan dit een onduidelijk of vertekend beeld oproepen, met als gevolg tegenstrijdige berichten.

Ik stel dan ook voor om onze goede bedoelingen te steken in de al bestaande platformen en via dezen onze inspannigen te verrichten.

Ook dienen we te kijken naar de reden dat men zo`n moeite heeft met de islam in Nederland :

Er was eens...
Nederlanders zijn steeds minder wit. Er komen steeds meer kleuren bij. Dat is op zich een aardig gezicht, al die varianten in huidskleur en gelaatstrekken. Die noemen we gemakshalve ‘zwart’. Maar ‘witte’ Nederlanders voelen zich er vaak wat ongemakkelijk bij. Zeker als ze, zoals in wijken van grote steden voorkomt, in de minderheid zijn geraakt. Waren witte Nederlanders al wat langer gewend aan landgenoten van Chinese, Indonesische, Spaanse, Italiaanse en Griekse afkomst, later zijn daar tal van medelanders van Turkse, Marokkaanse, Antilliaanse en Surinaamse afkomst bijgekomen. Dat vraagt wel heel wat aanpassing van met name mensen die in ‘achterstandswijken’ wonen. Want dure wijken blijven wit.
Witte Nederlanders denken vaak dat Nederlanders wit horen te zijn. En wit horen te denken, te praten, te wonen, te eten, te bidden, te feesten, en te rouwen. Dat noemen ze dan de Nederlandse cultuur, of kortweg ‘onze cultuur’.
De ‘echte’ Hollanders, de ‘kaaskoppen’ vanouds, vormen weliswaar nog steeds de overgrote meerderheid van de bevolking van Nederland, maar het idee dat ons land een land van witten is behoort allang tot het rijk der fabelen. Er was eens...

Col en cul
Nederland is veelkleurig, of we dat nou leuk vinden of niet, multicoloreel als het ware, én multicultureel. Vaak worden die twee door elkaar gehaald. Multicultureel is weliswaar een modewoord, maar wat het betekent is niet nieuw. Ons land is altijd al multicultureel geweest: altijd al hebben grote groepen mensen ons land bevolkt die heel verschillend dachten, praatten, woonden, aten, baden enz. Denk maar aan de boeren, de burgers en de adel. De elite en de arbeiders. De protestanten en de roomsen. Altijd waren er dominante en kortgehouden culturen. En altijd al kwamen er nieuwe groepen uit buitenlanden bij, vaak vluchtelingen, en die namen hun eigen gewoonten mee. Portugese joden, Franse Hugenoten, zigeuners, Italiaanse ijsverkopers, Poolse mijnwerkers.


Rimpels
De combinatie echter van ‘multicoloraliteit’ en multiculturaliteit brengt zorgrimpels op de voorhoofden van beleidsmakers en gezagshandhavers. Ze is oorzaak van grote maatschappelijke spanningen, vooral in de steden. Wit – tot voor kort in een monopoliepositie en kleur van macht, welvaart, wetenschap en het goede – voelt zich bedreigd door zwart – tot voor kort een maatschappelijke curiositeit en kleur van onderdrukking, armoede, onwetendheid en het kwade. Vage gevoelens van wantrouwen en rivaliteit worden sinds zo’n vijftien jaar nog verhevigd door de komst van grote groepen vluchtelingen. Door de concentratie van al deze nieuwkomers in vaak achtergestelde buurten. En door de stempels waarmee het overheidsbeleid velen van hen merkt: ‘economische vluchteling’, ‘illegaal’, met voor velen de bijklank van ongewenst en half crimineel.


Zwarte tulpen
Populair onder witte Nederlanders is het debat, politiek en publiek, of al die vreemdelingen (‘die zwarten’) wel moeten worden toegelaten. Ze leggen dolgraag normen en criteria aan, stellen graag de voorwaarden en condities. Migratie is echter een wereldwijd feit. Het gaat er niet om of ‘ze’ mogen komen; feit is dat ‘ze’ komen. En de vraag is hoe wij met dat feit omgaan.
Het aantal zwarte Nederlanders neemt snel toe, of je dat nu leuk vindt of niet. Er komen andere winkels en andere waren, andere geuren en andere smaken, andere talen en andere klanken. Andere opvattingen over gezin en opvoeding, over omgang tussen mannen en vrouwen – en tussen mannen en mannen en vrouwen en vrouwen – over politiek en vrije tijd, over mooi en lelijk. Er komen andere geloven en andere goden. Naast de vertrouwde kerktorens rijzen er minaretten op aan de wijde horizon van de Lage Landen. Er bloeien duizend bloemen achter de duinen en er zijn veel nieuwe bij; de tulpen moeten wat inschikken.


Waarom zo zorgelijk
Waarom roept multiculturaliteit zoveel negatieve emoties op: bezorgdheid, angst, woede, onveiligheid, rivaliteit? En waarom zoveel spanningen en relachtige incidenten, vaak met een al dan niet openlijk racistische ondertoon? ‘Multicultureel’ wordt minder met leuk dan met lastig verbonden.
De komst van nieuwe groepen bewoners is in de loop van de vaderlandse geschiedenis vaker met spanningen en agressie gepaard gegaan. Angst voor nieuwkomers gaat dikwijls aan gewenning vooraf. Maar de factor kleur brengt een nieuwe dimensie in, belemmert snelle integratie en maakt groepen met een ‘afwijkende’ cultuur schijnbaar makkelijk aanwijsbaar. In reactie op een snelle aanwas van zwart is wit geneigd één witte cultuur te bedenken. Een cultuur die bedreigd wordt en zich dient te verdedigen. Waarbij cultuur ten nauwste verbonden lijkt met machtsposities en status quo. De spraakmakende witte elite weet mooi te zeggen en te bespelen wat vele minder bevoorrechte witten voelen.
Zorgelijke debatten vullen krantenkolommen en praatprogramma’s. Er wordt aangedrongen op waakzaamheid. Tolerantie is onvoldoende en naïef. ‘We’ moeten ‘onze’ normen en waarden verdedigen: een taalgebruik waarmee de gelederen zich sluiten. Want horen zwarte Nederlanders, Nederlanders met een hindoe- of moslimachtergrond, dan niet bij ‘we’ en ‘ons’? Geen wonder dat in de niet witte hoofden parallelle gedachten gaan leven.



Op kousenvoeten
De zorgelijkheid met betrekking tot multiculturaliteit spitst zich met name toe op de snelle groei van het aantal moslims in ons land. De ‘oosterse’ culturen kunnen op vage sympathie tot warme belangstelling rekenen. Veel witte spiritualiteit flirt met de wijsheid en De Wijzen uit het Oosten. India en Tibet scoren hoog. Een legioen backpackers zag er Het Licht. De New Age beweging is zwaar schatplichtig aan het gedachtegoed uit Azië.
De relatief soepele acceptatie van niet-moslims van buiten Europa heeft echter ook te maken met de relatief kleine aantallen waar het om gaat. Wanneer echter in de jaren tachtig een groot aantal Tamils uit Sri Lanka naar Nederland vlucht, is het gauw met de witte sympathie voor het Oosten gedaan en wordt de eerste draconische uitzonderingswet gemaakt, ‘de bed-bad-brood-regeling’, in plaats van een tot dan voor vluchtelingen gebruikelijke uitkering. Net als voorheen de Chinezen en Vietnamezen liepen de Tamils echter, na aanvankelijke strubbelingen en zelfs brandstichtingen in hun miserabele opvangcentra, op kousenvoeten door hun nieuwe land. Ze pasten zich geruisloos en ‘voorbeeldig’ aan. Wit Nederland accepteerde hen omdat ze zich een beetje onzichtbaar maakten.


Hoofddoekjes en ramadan
Met de moslims is dat anders. Niet alleen omdat hun aantal groter is, maar ook omdat ze zich duidelijker present stellen. Ze maken zich naar buiten toe niet kleiner en eisen hun plaats. Plaats voor hun overtuigingen en hun cultuur. Voor hun religie en hun feesten. Voor hun moskeeën en scholen. Studentes dragen met trots hun hoofddoekjes. Moslim werknemers eisen arbeidstijden die rekening houden met hun religieuze verplichtingen en de Ramadan. En dan schrikken veel witte Nederlanders. En wijzen met al hun vingers naar de in hun ogen zijnde zwakke of niet acceptabele plekken van de Islam: het fundamentalisme en ‘fanatisme’, de ‘onderdrukking’ van de vrouw, de vrouwenbesnijdenis, het ‘ondemocratisch karakter’ en natuurlijk de Heilige Oorlog.
Vaak zonder dat men ook maar iet afweet van deze zaken verdraait men woorden, plakt men teksten aan elkaar, laat men uitleg achterwege, en worden zogenaamde deskundigen erop los gelaten.
Zou men daadwerkelijk verder durven kijken dan men nu doet dan zou bijvoorbeeld snel het beeld vrouwenbesnijdenis als een voorwaarde in islam kunnen verwerpen.
Dit ritueel is een cultureel erfgoed en staat los van ons geloof.
(hulde aan het blad "Elsevier" dat hier onlangs een stukje over schreef)
Ook bepaalde groepen jongeren, jongens vooral, van Marokkaanse afkomst, zorgen voor hoofdschudden en afwijzing van tolerantie. Meegezogen in een neerwaartse spiraal van onderwijsachterstand en werkeloosheid en verleid door de onbereikbare glamour van de Nederlandse samenleving, veroorzaken ze relatief veel overlast en vervalt een aantal van hen in kleine zowel als zware criminaliteit.


Participatie
Niet tolerantie legt de basis voor een humane multiculturele samenleving en ook integratie niet. Tolerantie en integratie gaan uit van de rechten van de dominante, witte meerderheid. Die meerderheid verdraagt, duldt, gedoogt. Of eist aanpassing. Daar heeft ze weliswaar voor een deel gelijk in, mits er een basis is van participatie: de mogelijkheid van eenieder tot deelname aan de samenleving op basis van gelijke rechten.
Nederland mag terecht trots zijn op zijn traditie van tolerantie. Al te vaak echter stoot die op een grens, zodra het om erkenning van de fundamentele rechten gaat van degenen van wie men bereid is zoveel te tolereren: recht op huisvesting, werk, onderwijs, gezondheidszorg enz. Tolerantie en integratie kunnen zeker bijdragen aan een humane samenleving. Mits. Voorwaarde is een samenleving van gelijkberechtigden. Anders worden tolerantie en integratie makkelijk instrumenten van onderdrukking en bevestigen ze het recht van de sterkste.


salaam,

omma
09-07-02, 20:45
Assalaama alaikum wa rachmatoela wa barakatoe,

Meneer Mohammed Amin

Met belangstelling heb ik uw antwoord op mijn oproep gelezen. Mijn dank.
Het geeft mij een mogelijkheid te verduidelijken wat ik bedoel.

In de nederlandse maatschappij zijn zeker velen, die spreken namens de islamieten hier in dit land. Wat ik echter zie is dat velen niet islamieten, autochtone nederlanders geen goede informatie over de islam krijgen en dat nagenoeg alle gebedsdiensten en preken in het arabisch of turks zijn, zodat de nederlanders slecht kunnen nagaan wat de inhoud is.
Het geeft de media een grote macht om alleen dat te zeggen wat hen uitkomt.

Indien alles, of nagenoeg alles in het nederlands zou zijn. zou dat niet het geval zijn.
Een niet islamiet kan dan immers zelf komen luisteren. Bijvoorbeeld 2 weken geleden kwam er in buitenhof een Imam die alleen arabisch sprak en slecht vertaald werd door zijn zoon.
En een Nederlandse groep islamieten, die uit hun cultuur komen hun taal spreken.
Die weten wat sinterklaas inhoud, die ook naar de kerk zijn geweest, die weet wat er hier gedacht wordt over de islam. Hoe men hier thuis met het geloof is groot gebracht. Die naar school zijn geweest hier met bijna of geheel autochtone nederlanders.

Het is mijn bedoeling om deze nederlanders bijelkaar te brengen en een eigen groep te creeren. Ik weet zeker dat er velen zijn, duizenden. Hoeveel van deze nederlanders kennen elkaar? Waarom laten wij ons vertegenwoordigen door mensen uit een ander land?
Mijn droom is een islamitische nederlandse gemeenschap met een nederlandsgezicht, zodat de drempel tussen islamieten en de andere nederlanders wordt verlaagd. Bijvoorbeeld door een nederlandse moskee of nederlandse gebedsdiensten, door nederlandstaligen, door autochtonen.
Kort geleden hoorde ik dat er in Noorwegen het vrijdagsgebed wordt uitgezonden op de T.V. een gesprek gevoerd door een autochtone noorse Imam, in het noors. Het is niet de bedoeling andere Islamieten buiten te sluiten.

Het doel is om de Islam beter te representeren in de nederlandse maatschappij, zodat het beeld over de Islam wordt veranderd.
Alsalam alykom