PDA

Bekijk Volledige Versie : In de genade van de zon (vervolg III, laatste deel)



CaBoe!
08-07-02, 16:58
Ik was bang dat hij zijn lichaam voedsel zou ontzeggen om zo zelfmoord te plegen.

Die nacht nog hoorde ik zacht kloppen op de voordeur. Ik dacht dat ik aan het dromen was, maar nee, het kloppen werd duidelijk herhaald. Tegelijkertijd merkte ik dat Khalid de deur reeds opende. Ik hoorde een bedeesde vrouwenstem. Ik ging snel rechtop op mijn matras zitten. Khalid kwam terug en deed het licht aan. Hij stond mij met een stomme glimlach aan te kijken. Blijkbaar wist hij niet wat hij moest zeggen. Een meisje stond beschroomd achter hem met een grote tas over haar schouder. Ze had zwarte lange haren en grote ogen. Dat moest Kaltoem zijn. Hij stelde haar voor. Ze kwam schuchter naar binnen en groette mij met een hoofdknik.

Khalid kreeg van haar te horen dat het volgens haar vader een schande was als Kaltoem met een schoolmeester zou trouwen. De man wilde niet zijn hele leven met gebogen hoofd door het dorp lopen, terwijl er veel zediger jongeren met haar wilden trouwen.
Maar Kaltoem kon zich niet voorstellen dat zij met een ander zou kunnen leven.

Ik pakte mijn bed, deken en kussen en ging met een zucht de slaapkamer uit. Ik ging naar de keuken om de rest van de nacht door te brengen.

De volgende ochtend wisten de kinderen van de kleine school dat Kaltoem vorige nacht haar ouderlijke huis ontvlucht was. Ik had door gerichte vragen gepoogd erachter te komen of de dorpelingen wat meer daarover wisten of vermoedden. Het bleek dat onverhoedse huisbezoek van de vader ons buiten verdenking stelde. Maar onbekommerd waren we niet. We hadden afgesproken om niemand meer ons huis binnen te laten. Toch had Kaltoem voor zichzelf een geheim schuilplek met dekens en tassen ontworpen, voor onvoorziene bezoekers. Het huis werd nog kleiner. Ik trachtte zoveel mogelijk de geliefden meer ruimte te geven. Ik bleef tot laat in mijn klaslokaal werken en ging vroeg naar bed. Ik maakte vaak het ontbijt voor hen klaar en soms ook tajine of couscous als diner. Kaltoem maakte voor ons ook heerlijke lokale gerechten, en het huis werd netter en schoner.

Wie kon zijn adem en stem zo lang inhouden! Onvoorstelbaar! Kaltoem en Khalid konden het maandenlang. Maar op een nacht hoorde ik kloppen op de deur van mijn keuken. Het was Khalid. Hij was duidelijk bezorgd. Hij verwachtte dat hij binnen een paar uur vader zou worden. Ik feliciteerde hem met een hese stem en bleef hem verbluft aankijken. Khalid wordt vader! Kaltoem had niet eens zeven maanden bij hem verbleven! Binnen zeven maanden! Hoe is dat nu mogelijk!

Ik had eerder gemerkt dat de buik van Kaltoem steeds dikker werd, maar ik had verwacht dat het negen maanden zou duren.

Khalid mompelde zenuwachtig dat Kaltoem dringend hulp nodig had, maar waarom had hij mij wakker gemaakt? Wat kon ik dan voor haar doen? Haar aanmoedigen en over haar voorhoofd strijken? Dat kon hij zelf ook!
Ze had een vroedvrouw nodig, niet mij. Fadma kon misschien wel helpen, zei Khalid. Ik trok mijn kleren aan en vertrok in het donker. Moest hij zo in zeven haasten kinderen krijgen? Had de wereld het kind dringend nodig?

Toen Fadma bij Kaltoem aankwam en haar wat vragen had gesteld, wist ze dat het kind tegen de ochtend het licht zou zien. Ze had een gekruide harira voor de aanstaande moeder klaargemaakt, terwijl ik koffie zette voor mezelf en ook voor de anderen. Doorslapen wilde ik niet meer, dat zou ik ook niet kunnen in zo'n lawaaiige nacht. Ik staarde een tijdje naar het plafond. Nu gingen wij met z'n vieren in dit kleine huis wonen. Wat een wurgende krapte! Ik dacht meteen aan mijn moeder, zij vond dat krapte in het hart zitten.

De geborene was een jongentje, Zodra hij het licht zag, schreeuwde hij alsof hij spijt had dat hij op deze wereld was gekomen. Toen ik hem zag, schrok ik, het was een donkerblauw mensje met een gerimpelde huid, met een groot hoofd en kleine gesloten ogen. Zijn gezichtje drukte de pijn en ellende van de vijf continenten uit. Maar zijn bewegende kleine armpjes en beentjes maakten hem toch heel schattig.

Khalid wilde zijn gezin niet meer voor de mensen en het daglicht verbergen. Iedereen mocht meteen weten dat hij een kind van Kaltoem had gekregen.
Maar ik vond het een krankzinnige idee, had hij nu zijn verstand verloren! Vooral omdat de zomervakantie voor de deur stond, hij kon dan zo weg met zijn gezin en op zijn gemak een oplossing bedenken.

Tegen de avond klopte er iemand aan de voordeur. Het was de de vader. Ik had hem diezelfde avond verwacht, net als iedereen in het huis. Zenuwachtig deed Khalid, met de baby in zijn linkerarm, de deur open. Ik stond achter hem. Het was een historisch moment. Ik had me al de hele dag verschillende scenario's voorgesteld, witte en donkere scenario's. Nu stond ik met gemengde gevoelens een aankomend triest tafereel af te wachten.

De man keek ons aan met een stalen gezicht, Khalid kon een glimlach forceren, een bevroren glimlach. De baby trok opeens de aandacht van zijn opa. De blik van de man verzachtte en zijn gezichtssprieren begonnen geleidelijk aan te ontspannen om een uiteindelijk een glimlach te produceren. Het was een glimlach de ik in mijn witste scenario's niet had verwacht.

mack_379
08-07-02, 23:09
Echt een vet verhaal jongens, jullie moeten echt boeken gaan schrijven, het is net alsof ik gewoon een boek aan het lezen ben..

Echt klasse :)

moenna
08-07-02, 23:29
Zekers Klasse, jongens:)

MySweety
09-07-02, 17:46
.

sssss
10-07-02, 08:48
ik lees het voor de tweede keer en nog steeds lees ik het in 1 keer door.

Sensual
13-07-02, 23:09
netjes... :lole: :lole:

larissa
15-07-02, 17:06
Super...:rolleyes:


Blijf het lezen.....



Casawie stijl dit, niet??