PDA

Bekijk Volledige Versie : De reis, of paradijs?



28-07-02, 22:08
In een ruk, met zweet op mijn voorhoofd zit ik recht overeind in mijn bed. Terwijl mijn ogen wagenwijd open staan is het zicht als die van een blinde. Klikkend op mijn nachtlampje neem ik waar dat het 01.00 's nachts is. Met mijn kussen veeg ik de vocht van mijn voorhoofd af. Ik besluit om het van me af te zetten, en forceer alsnog een dwingende slaap, zonder ook maar aan iets te denken, totaal leeg als dat mijn gedachten doen overkomen dompel ik weer in...
In een zwart, licht ondoordringbare, niet zichtbaar, maar naar mijn gevoel totaal afgelegen gebied, ben ik alrennend op zoek naar enige vorm van schemering, een schemering die mij van de vlucht bevrijden kan. Terwijl ik om me heen kijk, beeld ik me in dat er een massa aan mensen hetzelfde aan het doen zijn, op dezelfde manier als dat ik dat doe. Allemaal rennend, allemaal 1 richting op, niet wetend waar deze heen zal leiden. Ik vraag mezelf af of dit niet een 1 of andere marathon is. Maar ik wist dat die gedachte slechts een droom kon zijn, mensen die de marathon lopen kijken uitgeput, hier zijn er mensen waarbij hun angst aanvoelt als een ijsklont dat zich ontdoet van zijn vastheid door de warmte van de zoekende huid. Het lijkt alsof er aan niets gedacht wordt dan aan dat ene doel. Het vinden van verlossing. Verlossing van het ongrijpbare, van datgene waar men geen zicht op heeft noch de controle. Dan slaat ineens een ongekende stilte toe, het lijkt alsof de eenheid tijd zijn laatste slag heeft geslagen, verslagen, een slag dat voor ons het verschil maakt tussen licht of geen licht. Is het dan toch zo? Hebben ik en al die mysterieuze mensen het dan niet verdient om ook maar enige vorm van het ongrijpbare te kunnen bemachtigen? Mijn benen voelen loodzwaar aan, ik probeer een stap naar voren te doen, tevergeefs. Als een soort verlammende die wel de kracht heeft om te staan maar zich niet kan voortbewegen sta ik genagelt als een pion die aan zet is maar verspert wordt door een pion voor mij. Wie zal het zijn? Wat zal het zijn? Komt de paard mij van deze positie af rossen en zal ik goed schiks dan wel kwaadschiks verlost zijn van deze akelige tijdloze medium, of is er dan toch een klein sprankje bevestiging op de hoop een kleine glimp te onvangen? Dan besef ik me ineens dat er helemaal niemand is, waarom moets ik mij dan al die mensen in beelden? De tijd zal het leren.. mind ur own steps carefully, your neighboor might do it as well..

TOSKA
01-08-02, 22:48
:fpetaf: voor bilal de verhaaltjesmaker