PDA

Bekijk Volledige Versie : Mijn leven



amardounya
13-02-13, 12:33
Mijn hart brandt, het leven is de benzine die zorgt voor de onblusbare vlammen.
Ik vergelijk mijn leven met de trein, het kent verschillende haltes waar het iedereen toelaat. Keer op keer.
Mijn leven bestaat uit verschillende haltes waar ik verschillende mensen toelaat. Foute mensen, ik ging geen foute mensen meer toelaten, maar bij de volgende halte liet ik ze terug in mijn leven en zo ging het verder. Tot nu, ik moet stoppen.

Ik ben Zahra, een vrouw van achter in de 20. Mijn leven zou één en al zonneschijn moeten zijn, zoals ik steeds droomde, maar mijn leven kende alleen tegenslagen, verdriet en zorgen.

Het begon op mijn 16de leeftijd. Ervoor was ik laten we zeggen een seut. Ik studeerde hard en deed niets anders dan studeren, maar dan op mijn 16de liet ik de eerste trein vertrekken in mijn leven.

Ik ging naar school, had leuke vriendinnen en amuseerde me goed. Mijn leven was simpel, tot ik haar leerde kennen. Hallo zei ze tegen mij op de eerste schooldag. Ik ben nieuw en ken hier niemand, ben jij ook nieuw? Neen, ik zit hier al van mijn eerste middelbaar antwoordde ik. Leuk, mag ik dan wat met je rondlopen hier, zo kan ik dat hier ook wat leren kennen. Ja natuurlijk, hoe noem jij?
Ik ben Siham en jij? Aangenaam, ik ben Zahra. En zeg eens hoe verloopt hier alles, is het een leuke school? Leuke boys? Hmm, ja leuke school en toffe mensen, van de boys weet ik niets, moet je zelf uitzoeken! Hahaha meen je toch niet, nooit contact gehad met iemand? Neen, geen tijd en geen zin. Ale meid, wees toch geen seutje! Ik was geschrokken, pas nieuw en ze vind me al een seutje? Zie ik er dan echt zo uit?
Ik negeerde haar en stapte naar mijn groepje. Mijn gsm gaat af, riep één van mijn vriendinnen, verstop me zodat ik kan opnemen, het is mijn vriend. Wij gingen in een kring rond haar staan zodat de leerkracht haar niet kon zien bellen, want mocht niet op school. Wayow hij wilt mij straks zien riep ze na haar telefoontje, iedereen begon vragen te stellen en was geïnteresseerd. Ik dacht bij mijn eigen, ok iedereen is er mee bezig, ben ik dan niet normaal? Ik riep mijn beste vriendin en vroeg of we terug door de gangen gingen lopen, want dat deed ik graag en daar hield ik mij mee bezig. We liepen elke middag door de schoolgangen en moesten zien dat we niet gepakt werden, het gaf ons een kick en we lachten ons kapot!

Dagen gingen voorbij en ik leerde Siham meer en meer kennen, ik liet haar toe mij haar verhalen te vertellen, hoe kon zij al zoveel meegemaakt hebben op zo een leeftijd vroeg ik me telkens af. We wisselden van nummer, zo konden we mekaar ook buiten school horen.
We smsten mekaar en gingen dan op msn om daar verder te gaan en daar begon het...

amardounya
14-02-13, 12:25
Op msn waren we over van alles bezig tot ze iemand toevoegde bij het gesprek.
Mohamed uit antwerpen, een vieze vent vond ik hem.
Ik ging weg van dat gesprek en opende een andere venster met haar en daar voegde ze iemand anders toe. Hatim een jongen ook van het Antwerpse. Hij praatte mee over leuke dingen, over school, hobby’s enz. Het was een normale gesprek. Siham vond het saai en verliet het gesprek.
Ik ging verder met hem en we voegden mekaar ook toe. Uren hebben we gepraat.
En elke dag keek ik er naar uit. Een nieuwe wereld opende voor mij. Het was leuk zonder verkeerd te zijn. Door Hatim zijn gepraat leek het me allemaal veilig.
Ik zat uren achter de pc en deed niets anders.
Mijn leven werd in beslag genomen door mijn computer. Ik zag niet in dat ik fout bezig was, want alles leek me zo leuk en zo juist. Het was iets nieuw voor mij en ik leek er van te genieten.
Op den duur begon ik meerdere mensen toe te voegen aan mijn lijst en zat nog langer op de pc.
Ik vermagerde zwaar en zat vol stress, want was als een drugs voor mij. Als ik er niet op zat werd ik gek. Telkens dacht ik eraan, wie zou er online zijn, zou ik een nieuwe mail hebben ontvangen?
En zo ging mijn leven verder tot ik een leuke jongen leerde kennen. Hij was zo lief ! Ik smolt weg van zijn mooie woorden. Na een tijdje vroeg hij mijn nummer en ik gaf het hem.
We belde vaak met mekaar en al heel snel werd ik in een andere wereld gegooit.
Bellen en bellen en nog eens bellen. We hadden op school examen en tussen het leren door belden we mekaar. Ik had niet veel zin meer in het leren, het leek me allemaal niet meer nodig.

Ik genoot altijd van zijn zachte stem en lieve woorden. Die heeft mij gewoon omgetoverd tot een gelukkige jongevrouw die steeds dagdroomde!
Na de examen vroeg hij of we konden afspreken. Ik dacht er eens niet bij na en antwoordde onmiddellijk ja. Het leek me het juiste moment, we spraken mekaar genoeg en wisten al wat over mekaar. En ik wou heel graag weten welke persoon achter zo een zachte stem school.

Woensdag om 10u eindigde mijn examen en ik ging vliegend naar huis om me klaar te maken, want we spraken af om 12u. Ik droeg mijn jeansrok en een mooie kleurige hemd.
Mijn haar maakte ik los en deed wat mascara en parfum op. Even checken voor de spiegel en ik kon vertrekken. Ik heb stijl kastanjebruin haar en lichtbruine ogen.
We spraken af aan het station. Hij belde mij om te vragen waar ik was, onderweg antwoordde ik.
Daar aangekomen stuurde ik een sms en zei waar ik juist stond, hij kwam dan direct.
Het was alsof ik even niet meer op deze wereld was, ik verschoot enorm.
Voor mij stond een grote man, niet mooi gekleed, 3 dikke ringen rond zijn vingers en had geen voorste tanden. Was dit de persoon met de zachte stem en lieve woorden? Ik kon het maar niet geloven! Hij zag er eng uit. Ik moest natuurlijk niet laten merken dat het niets was voor mij, want hij werd kwaad omdat ik altijd neen zei op wat hij voorstelde om te doen. Hij stelde voor om met de auto naar ergens te rijden, maar ik wou niet mee in zijn auto stappen en dan stelde hij voor om met de trein dan naar een leuke stad te gaan. Neen, wou ik ook niet!
Ik moest iets vinden om weg te gaan. Ik dacht aan toen hij vroeg om met de auto weg te gaan, zijn auto stond iets verder van het station geparkeerd. Ik zei dan, awel kom we gaan met de auto, ga jij die halen en ik wacht hier op je, want voorkant van het station is wat riskant.
Hij knipoogde en zei blijven wachten jij en vertrok. Ik stond wat met mijn ring te spelen en als ik hem zag verdwijnen, pakte ik mijn rok op en liep zo snel mogelijk weg. Nooit heb ik zo snel gelopen als toen! Telkens keek ik naar achter en bleef aan onze gesprekken denken, ik heb toch niet veel persoonlijke dingen gezegd, toch niet waar ik woon, toch niet mijn achternaam en zo bleven veel vragen door mijn hoofd spoken!

Mezelf_man
14-02-13, 20:09
mss wordt het eens tijd dat je bij een perron (halte) stopt en geen mensen meer in je trein laat maar mss wordt het eens tijd om mensen te laten uitstappen.

ga verder met je verhaal ben benieuwd wat er volgt.

lopititia
28-02-13, 18:00
Oepaaa :o

Farahtjeeuuh
28-02-13, 19:54
goed bezig uppp upp

nachtvlinder
03-03-13, 20:46
mmmmm,

Saatje51
23-04-13, 14:48
Ga verder met je verhaal , ben benieuwd wat gebeurde erna? xxx

amardounya
20-06-13, 13:47
Gelukkig, hij liet me met rust.
Ik liet het achter mij en ging verder. Ik leefde en was zo gelukkig. Met niets anders hield ik rekening dan met plezier maken. Alle dagen en elke nieuwe dag met een nieuwe ervaring.

Schooljaren gingen voorbij, heb verschillende mensen leren kennen en werd een andere persoon dan ik was. Nu walg ik van de persoon die ik werd, maar toen leek alles prima en juist te gaan.
Ik heb mijn hart aan velen verloren en verliep altijd fout. Het was een nieuwe wereld voor mij, ik kon er niet mee omgaan. Was mijn wereld niet.
Is afgezaagd om het telkens op de ander te steken. Tja foute vrienden, maar ik vraag me altijd af, beslis jij tenslotte niet zelf over je doen en laten?
Ik was inderdaad nog jong, niet bewust van wat ik deed. Het leek juist terwijl het fout was.

Nu ik volwassen ben zoek ik naar de reden van mijn fouten. Want hoe ik ben heel diep vanbinnen leef ik niet uit naar buiten. Ik was niet hoe ik moest zijn. Waren het echt de verkeerde vrienden of miste ik iets?
Ik leefde altijd in mijn eigen wereldje. Ik was sterk genoeg om alles aan te kunnen. Hoe liet ik me dan gaan op mijn 16de, hoe kon ik tegen die val niet vechten?
Inderdaad, het was iets nieuw in mijn leven, jongens en liefde, niet bepaald de jongens. Want ik was de hartenbreekster, meer de liefde.
Ik wist niet wat het was, kreeg het niet mee. Wanneer je er dan instapt wil je er nooit meer uit.
Ik kreeg iets dat ik nooit kende…
De aandacht, liefde en zorgen die je dan ervaart, wil je nooit kwijt.

Ik kom uit een groot gezin, die nooit 1 geheel was. We leefden in groepen. Je had groep 1, bestaande uit 3 meisjes en groep 2 mijn broer en ik. Mijn ouders waren aanwezig, maar niet actief in ons leven. Ieder van ons had al op een jonge leeftijd zijn eigen weg te volgen. Zijn eigen keuzes te maken en zelf te beslissen. Zelfs over de belangrijkste zaken kon jezelf beslissen, zonder samenspraak.
Ik ging van het lager naar het middelbaar, klasgenoten waren maanden bezig met discussiëren, weliswaar samen met de ouders, welke richting ze gingen volgen enz. Ik stond er alleen voor, helemaal alleen.
Maar toch, ook al op jonge leeftijd verzon ik vanalles, ik zei dat mijn vader liever dit wou en mijn moeder liever dat.
Wist ik veel over wat ze het hadden, maar ik wou er ook zijn, ik wou ook laten weten dat ik twee personen achter mij heb staan. Maar het was anders. Ik kreeg mijn getuigschrift en ging verder. Nu vraag ik me af, hoe kon ik op die leeftijd al weten wat ik moest doen? Hulp van God, ben ik zeker van.
Ik verwijt mijn ouders niets, de taal niet kennen maakt het voor hun nog moeilijker dan mij, met mijn enigste probleem jong te zijn en niet te weten wat te beslissen.

Maar goed, fouten maken is menselijk en boet je tenslotte alleen voor, ook al mag heel de wereld je bijstaan. Het geeft je moed dat wel, maar daar stopt het ook.
Zo dit was de reden van mijn fouten, wil ik alleszins mijn eigen doen geloven, want anders kon ik mijn eigen niet uit de diepe put halen.
Ik korte relaties gehad, ze vroegen meer of spraken me gewoon niet meer aan.


Tot ik hem leerde kennen, de jonge met de lichtbruine ogen…

Mezelf_man
21-06-13, 15:27
ga verder