PDA

Bekijk Volledige Versie : herinneringen uit de hel



keob nepo
25-12-02, 20:00
Ik weet nog hoe het was, hoe het voelde om opgesloten te zitten. Vier muren om me heen, met alleen een uitgeslapen matras op de grond en daarnaast een emmertje om mijn behoefte in te doen. Het sterkste wat ik me kan herinnerenis de geur. Die vochtige, naar schimmel en bederf stinkende geur, een soort mix van stront, pis, bloed, zweet en de geur van die smerige derrie wat we als "eten" moesten beschouwen. De nachten waren het ergst. Dat gegil, dat gehijg en dat geluister, hele nachten door, jarenlang. Soms hoor ik ze nog schreeuwen, met wanhoop, pijn, maar vooral angst in hun stem. De woede van de slagen die ze opvingen deden mij net zoveel pijn in mijn ziel als bij hen op het lichaam. Ik heb het ook gevoeld, op mijn lichaam, vooral op mijn rug, diepe wonden heb ik eraan overgehouden. Inventief waren ze, die bewakers, inventief aangaande tijdsverdrijf; het martelen van ons, van mij en mijn lotgenoten. Dat was nog daaraantoe, maar het meest vernederende en pijnlijke wat een man kan meemaken, dat is geen marteling, nee, dat is de beroving van je eer, van je mannelijkheid. Zeg hechtingen had ik nodig. Mijn grote behoefte kon ik wekenlang niet als een normaal mens doen, bij elke hap dat ik at, dacht ik aan de urenlange pijn die ik daardoor moest beleven.

Mensen geloven het niet als je zegt dat je onschuldig bent, maar in dit geval was het meerendeel echt onschuldig. Het probleem is dat de brain zo gewashed word, dat je meer dan hen gaat denken dat je schuldig bent. Je gaat denken dat je een misdadiger bent, een insekt, een rat, een niets. De hoofdbewaker had een rat als huisdier, die rat had een behandeling tot zijn dood, waar allen van ons in die tijd jaloers op waren. Die rat had daarentegen geen lang leven, want van woede had die klootzak het diertje platgegooid tegen de muur. Het dode rat werd op een bord gezet, degene op wie die hoerenkind woedend was geworden werd gedwongen, voor de hele groep, dat ding, rauw, op te eten. Elke keer dat hij kokhalste kreeg hij een klap op zijn rug met een bamboetak.

Ik was ondertussen zo afgevallen dat men het zou geloven als ik had gezegd dat ik pinokkio was. Mijn ribben kon je zonder moeite tellen en het was een heel opgafe om lange tijd op mijn benen te staan. Dat was de tijd waarin het begon. Ik voelde het het eerst in mijn tenen. Het werkte zich langzaam een weg naar boven, langs mijn voeten, enkels, kuiten en zo verder. Op een dag was het al zover gekomen dat ik over mijn hele lichaam voelde, tot aan mijn nek. Het was koud en gevoelloos, maar het meeste van alles was het genadeloos. Dat de wanhoop groter is dan de wereld is de grote waarheid. Het leven paste niet meer in mijn lichaam, dus wilde het vluchten. Ik hield het niet tegen, integendeel, ik deed de deur voor hem open. Liet hem gaan en keek hem na, tot hij uit het zicht was verdwenen. Donker, voor eeuwig.

Tha Girl
01-01-03, 03:52
scarry, lugubere shit!!!! ME LIKE!!! top man! :duim:

Sureya
01-01-03, 18:22
Damn dit is scarY shit man :(

Hoop dat dit verhaal verzonnen is......

skatje
01-01-03, 21:16
Mooi hoor. geen woorden er voor. :zwaai:

blanke vla
03-01-03, 18:18
Geplaatst door keob nepo
Ik weet nog hoe het was, hoe het voelde om opgesloten te zitten. Vier muren om me heen, met alleen een uitgeslapen matras op de grond en daarnaast een emmertje om mijn behoefte in te doen. Het sterkste wat ik me kan herinnerenis de geur. Die vochtige, naar schimmel en bederf stinkende geur, een soort mix van stront, pis, bloed, zweet en de geur van die smerige derrie wat we als "eten" moesten beschouwen. De nachten waren het ergst. Dat gegil, dat gehijg en dat geluister, hele nachten door, jarenlang. Soms hoor ik ze nog schreeuwen, met wanhoop, pijn, maar vooral angst in hun stem. De woede van de slagen die ze opvingen deden mij net zoveel pijn in mijn ziel als bij hen op het lichaam. Ik heb het ook gevoeld, op mijn lichaam, vooral op mijn rug, diepe wonden heb ik eraan overgehouden. Inventief waren ze, die bewakers, inventief aangaande tijdsverdrijf; het martelen van ons, van mij en mijn lotgenoten. Dat was nog daaraantoe, maar het meest vernederende en pijnlijke wat een man kan meemaken, dat is geen marteling, nee, dat is de beroving van je eer, van je mannelijkheid. Zeg hechtingen had ik nodig. Mijn grote behoefte kon ik wekenlang niet als een normaal mens doen, bij elke hap dat ik at, dacht ik aan de urenlange pijn die ik daardoor moest beleven.

Mensen geloven het niet als je zegt dat je onschuldig bent, maar in dit geval was het meerendeel echt onschuldig. Het probleem is dat de brain zo gewashed word, dat je meer dan hen gaat denken dat je schuldig bent. Je gaat denken dat je een misdadiger bent, een insekt, een rat, een niets. De hoofdbewaker had een rat als huisdier, die rat had een behandeling tot zijn dood, waar allen van ons in die tijd jaloers op waren. Die rat had daarentegen geen lang leven, want van woede had die klootzak het diertje platgegooid tegen de muur. Het dode rat werd op een bord gezet, degene op wie die hoerenkind woedend was geworden werd gedwongen, voor de hele groep, dat ding, rauw, op te eten. Elke keer dat hij kokhalste kreeg hij een klap op zijn rug met een bamboetak.

Ik was ondertussen zo afgevallen dat men het zou geloven als ik had gezegd dat ik pinokkio was. Mijn ribben kon je zonder moeite tellen en het was een heel opgafe om lange tijd op mijn benen te staan. Dat was de tijd waarin het begon. Ik voelde het het eerst in mijn tenen. Het werkte zich langzaam een weg naar boven, langs mijn voeten, enkels, kuiten en zo verder. Op een dag was het al zover gekomen dat ik over mijn hele lichaam voelde, tot aan mijn nek. Het was koud en gevoelloos, maar het meeste van alles was het genadeloos. Dat de wanhoop groter is dan de wereld is de grote waarheid. Het leven paste niet meer in mijn lichaam, dus wilde het vluchten. Ik hield het niet tegen, integendeel, ik deed de deur voor hem open. Liet hem gaan en keek hem na, tot hij uit het zicht was verdwenen. Donker, voor eeuwig.

goed verhaal

:duim:

Sonja
08-01-03, 12:06
Is dit waargebeurd of wat?! Dit is veel te erg voor woorden dat ik amper geloof dat zoiets bestaat in de wereld. :rolleyes:

webhog272
11-01-03, 16:43
salaam

hey keob

eng verhaal man :tranen:
maar wil je uitlegge
is ie waar ,ik ben echt benieuwd!!!!!
bedoel je gevangenis of zo???
plzzzz geef antwoord... :(

keob nepo
13-01-03, 13:58
Dank jullie wel voor jullie complimenten. Ik moet wel zeggen dat het verhaal verzonnen is. Het komt geheel en al uit mijn eigen zieke fantasie. Leuk dat er mensen zijn die het lezen en er op reageren.

We out!

webhog272
13-01-03, 17:48
nou man
je hebt wel heel goede inspiratie moe k zeggen
ge zou ne boek moete gaan schrijven...
het is een heel overtuigend verhaal!!!
ma moe gij nu ne klop hebbe of zo :zweep:
nu zijn mijn tranen voor niets geweest :huil:
:zweep: :zweep: :zweep: :aftel:
just kithing :ninja: