PDA

Bekijk Volledige Versie : The final countdown



athena
05-01-03, 10:11
Het was kwart voor 12, nog heel even en het knalfestijn kon beginnen. Voorheen was het jaar in jaar uit hetzelfde liedje. Ditmaal had ik geen idee wat me te wachten stond, ik keek nog nietsvermoedend uit het raam. Ik keek op en zag de donkerblauwe hemel. De lichtval van de maan versterkte dit contrast nog eventjes. Voor een moment verkeerde ik in een trance en mijn gedachten zweefden in het rond. Och, wat zou het fijn zijn om een vuurpijl te zijn, dacht ik. Dan zou ik in vuur en vlam worden gezet en naar de hemel toevliegen, ik zou naar de maan toereiken en onder haar lichtval sierlijk dansen. Plots kwam mijn nichtje, die een o zo goed gevoel voor timing heeft, me op een brute wijze uit de droom helpen. Ze trok aan mijn mouw en zeurde “je had het beloofd…. Je had het beloofd” geïrriteerd schreeuwde ik er een “ja, ik kom toch!!” erachteraan. Tevreden huppelde ze weer verder naar mijn zusje. Ik hoorde in de verte hetzelfde dialoog plaatsvinden. Een soort echo maar dan het afgeleide ervan. De woorden “je had het beloofd… je had je beloofd” deden nu hun ronde bij mijn zusje. Het was alsof de geschiedenis zich herhaalde.

De tijd was aangebroken, ik trok mijn winterjas, mijn sjaal en mijn schoenen aan. Ik deed een stap buiten de deur en bevoelde toen al dat er wat onheilspellends ging gebeuren. Ik keek in het rond en zag alle mensen naar buiten stormen, één voor één namen ze keurig netjes hun positie in voor de avond. De één had een vuilniszak met vuurwerk gevuld de ander kwam weer met een zooi potten aanzetten. Ieder had zo zijn eigen creatieve manier ontwikkeld om het nieuwe jaar in te gaan. Ik zelf ben een liefhebber van siervuurwerk. Het vuurwerk wat enkele minuten blijft doorknetteren en een kleurenfestijn teweegbrengt voor het oog. Een ware vertroeteling voor het zintuig van het observeren vind ik het.
Toen ik daar zo stond kwam ik helaas ogen tekort. Ik wist op een gegeven moment niet meer waar ik moest kijken, het werd me allemaal teveel. Op de stoep zag ik wat kleine koters die in hun beginfase van het experimenteren zaten. Ik zag een jochie, van pak em beet 7 jaar een rotje ontleden. Deze wordt later chirurg daar ben ik van overtuigd. Een andere kwajongen, ik geloof dat hij van Turkse afkomst was, had een rotje in zijn handen en stak hem met een vlamaansteker aan. Ik wachtte geduldig tot hij dat rotje weg ging gooien maar dat kwam er maar niet van. De veilige 5 seconden gingen voorbij en ik begon al aardig in paniek te raken. “Gooi weg!!! Gooi weg dat ding…. Kl*tejong!!! Gooi weg!!!” Schreeuwde ik nog zijn richting op. Hij keek me met een duivelse blik in zijn ogen aan en sloot af met een sneekie duivels lachje. “Whahahaha” en KABOEM het rotje ging af in zijn handen. Deze jongen kreeg ineens aanzien, hij werd gevreesd en tegelijkertijd werd hij geprezen. Ik keek naar dat rotjoch en zag dat hij genoot van de aandacht. Ik kan hem geen ongelijk geven want alle meiden vielen letterlijk voor hem neer. Hij was nu gedreven en ging als een bezetene weer verder.
Deze wordt later een alquada strijder, daar ben ik van overtuigd. Zouden ze na 10 jaar nog personeel werven? Was wat ik me op dat moment afvroeg, antwoorden bleven helaas uit.

“Zoek dekking zoek dekking!!!!”
Van achteren werd ik aangevallen door twee hysterische verschijnselen. Ik zag in de verte wat op me afstormen maar kon het beeld niet plaatsen.
“Zoek dekking Zoek dekking!!!” Bleven ze maar schreeuwen. Het geluid kwam dichterbij en werd steeds heftiger. Ik raakte in paniek en ging me achter een struikgewas verstoppen. Hier was ik veilig. Ik zag dat ze nog steeds mijn richting opliepen. De vijand heeft me opgemerkt en het idee deed me sidderen. Het voelde op dat moment alsof ik de oorlog in Vietnam aan het voeren was. Ik dook op de grond en had mijn eksteroogjes op de twee mysterieuze verschijnselen gericht. Toen zag ik ze nog en toen zag ik ze niet meer. Plotseling stonden ze beide achter me. Het waren mijn zusje en mijn nichtje. Ze hadden ergens wat “heftigs” gedaan met vuurwerk, ze hadden een soort kampvuurtje gemaakt van knaltouwtjes en sterretjes. Beide wezen ze vol trots richting hun kunstwerk. Ik keek erna en zag het geval levenloos licht spatten, ik hoorde een zachte knettering fluisteren. Was dit het? Dacht ik nog bij mezelf… “zoek dekking zoek dekking”, voor dit?? Ik wist zo niet hoe ik moest reageren, ik wou hun ook niet kwetsen want ze hadden er duidelijk veel energie in gestoken. De gedachte die me op dat moment bekroop was “stelletje amateurs, dit is mijn tijd niet waard” en ik richtte me volledig op de echte meesters in het vak. De buurman kwam dus als geroepen. De buurman was een vage kerel, je zag hem nooit en met oud/nieuw kwam hij zich in de buitenwereld mengen. Het was een soort holbewoner. Het type met een duister bestaan en waarnaar je slechts naar zijn dagelijkse bezigheden kon gissen. Hij stond alom bekend om zijn solidair leventje. Er gingen in de wijk zelfs geruchten rond dat deze man een soort look a like adams famaily kelder tot zijn beschikking had. Dat hij in die donkere kelder kleine kinderen martelde was slechts een fractie van hoe het er in de werkelijkheid aan toeging. Ook was hij een kinderlokker, een snoepje mocht je van deze man niet aannemen. Reden genoeg dus om bij deze man niet aan te bellen. Met Sint Maarten is het ook vrijwel logisch dat zijn deur structureel door de kinders wordt overgeslagen. Het idee dat hij vandaag naar buiten kwam alleen al deed al je haren spontaan overeind staan. De slimsten onder ons zullen vandaag ook met een boog om hem heen lopen.

Zijn deur ging langzaam open en hij stond daar ineens in de opening van de deur. Hij stond stil en bewoog geen vin. De buurt was voor heel even gestaakt met het vuren en aanschouwden met schrik in hun ogen wat er in de opening stond. Ook ik was stil . Uit nieuwsgierigheid en het risicogehalte wat hier achterzat verscherpte ik mijn kijk. Door het verblindende licht van de lantaarnpaal kon ik slechts één grote schaduw opmerken. Rustig wandelde het gevaarte naar buiten, nu kon ik hem goed zien. Het was een brede kerel met uiteen staande ogen en een hoog voorhoofd, hij had een snor en een beweeglijke onderkin. Verder had hij een sigaret half hangend op zijn lippen bevestigd. Qua postuur was hij log en stond stevig met beide voeten op de grond. Hij deed me eigenlijk een beetje denken aan Frankenstein maar dan gruwelijker en met een snor. Ik kon mijn ogen niet meer van hem afhouden, hij fascineerde me en ik had weer een doelwit gevonden. Hij liep op een verdachte manier richting de geparkeerde auto’s. Wat hij werkelijk van plan was is niet van zijn gelaat af te lezen. Hij zette bij een zwart geparkeerde ford siërra een doos neer. Het was een doos met Chineze letters erop geprint. Volgens mij zaten daar dynamietstaven in die rechtstreeks uit China zijn overgevlogen. Of een nucleaire kernbom die deze aardkloot in zijn geheel kan laten verdwijnen. Één van de twee moest het zijn. Mijn fantasie nam haar loopje en ik kon slechts toekijken hoe deze man met de touwtjes in handen ons allen van het leven kon beroven. Ik voelde me op dat moment zo machteloos. Als een wild dier scheurde hij de kartonnen doos open en haalde ineens een rode mat tevoorschijn. Hij keek nog om zich heen om te peilen hoeveel mensen er wel niet op zijn theatrale vertoning lette. Voldaan van zijn blikveld ging hij als een krankzinnige weer verder en zette zijn rode mat op het midden van de weg. Het leek wel een mitrailleurvulling. Volgens mij wil hij ons echt dood hebben! Alle moeders sleurden hun kinderen mee naar binnen en deden alle ramen en deuren dicht. Ook mijn moeder is een moeder en nam de allerkleinsten onder haar hoede. Mij was ze helaas vergeten, ik liep met betraande ogen richting onze voordeur en werd geconfronteerd met een gesloten deur. “Jamaaa……..Jamaa….” hoorde ik mezelf met een betraande en bange stem herhalen. Ik vreesde op dat moment voor mijn leven maar het leek niemand wat te schelen. Daar stond ik dan te brullen als een verslagen ziel voor onze voordeur. Niemand deed open. Waarschijnlijk dacht iedereen meteen aan het sprookje van de zeven biggetjes. Ik hoor het mijn moeder nog tegen de kinders zeggen “nee, niet open doen! Het is die gekke buurman”. “Maar… maar ze klinkt als Athena maar dan heel erg bang” gooit een onwetend kind ertegenaan. Maar mijn moeder duldt absoluut geen tegenspraak. Als onderbouwing van haar standpunten haalt ze het sprookje van de zeven biggetjes erbij. “Weten jullie nog hoe die wolf bij de zeven biggetjes het huis binnenkwam??” De kinderen waren nu allen overtuigd. Ik zag door het beslagen raam mijn oogappeltje nog een middelvinger en haar salamandertong mijn richting opsteken. Hier kon ik niet meer onderuit, ik moest het niet meer van mijn naasten hebben. Het deed me pijn maar ik had geen tijd meer om erover na te denken. Ik nam mijn sprintje alla forest gump en begon te rennen alsof mijn leven ervan af hing. Ditmaal stond mijn leven ook daadwerkelijk op het spel. Op dat moment verfoeide ik die buurman, “waarom kon ik niet als een normaal mens het nieuwe jaar instappen?” Ik rende weer verder en de tranen waren nioet te stoppen. De kinderen die me in de weg stonden smeet ik aan de kant, een geparkeerde auto ontweek ik met een professionele manoeuvre. Het was alsof ik me jaren lang op zoiets getraind had. Echter, een joekel van een steen die onopgemerkt op de grond lag maakte een eind aan mijn guinnes book of record sprintje. Ik voelde dat mijn voet achterbleef haken bij de steen en mijn lichaam vanaf mijn romp naar boven toe nog naar voren veerde. Ik voelde me net een Gadget. Helaas duurde het op dat moment niet meer lang voordat ik mocht kennismaken met de grond. Daar lag ik dan, verslagen en hulpeloos. Dit is wat er van mijn leven terecht had moeten komen. Dit was hoe ik moest sterven. Op een donkere grauwe en koude nacht van 2003. Mijn lichaam voelde zwaar aan en mijn hoofd licht. Ik kon me nauwelijks meer bewegen maar probeerde me toch voort te kruipen. Ik draaide mijn hoofd richting de gestoorde buurman en kneep mijn oogjes dicht. Ik zag dat hij het geval ging aansteken. Voor even leek het me niets meer te schelen. Ik verkies liever de dood dan deze ellende.
De duivelse buurman ging zijn werk afmaken en stak dat geval aan, ik begon vanaf de grond nog hevig te blazen in de hoop een wervelwindje te veroorzaken die de krachtig brandende lont uit zou doven. Helaas, het kwaad was jammerlijk al geschied. Voordat ik me erop kon voorbereiden ging dat ding in een razend tempo af. Het veroorzaakte een hels kabaal en het knalde alle kanten op. Het veroorzaakte hevige bevingen op aarde en liet op de grond haar rode omhulsels achter. Het deed de donkerblauwe hemel verkleuren in een wazig grijzige mistige massa. Moeder natuur werd verkracht door dit ding!!. De volledig geflipte buurman leek het niet te interesseren, hij keek met een glinstering in zijn ogen toe hoe zijn mat (made in China) hem het nieuwe jaar in knalde. Het leek maar niet op te houden met knetteren. Na geruim een kwartier in foltering te moeten verkeren hield het ding er eindelijk mee op.

Hoeveel kan een mens aan ellende verdragen was de vraag die gedurende deze nacht stilletjes door mijn hoofd sloop. Maar ik was vergeten te denken aan moeder natuur, hoeveel kan zij namelijk nog op nieuwjaar verdragen??
Het resultaat van de Chineze mat was voortreffelijk te noemen, het milieu was zwaar beschadigd en de donkerblauwe hemel was bijna wit.

Petje af voor buurman anno 2003!!