PDA

Bekijk Volledige Versie : De dood is verbaasd



keob nepo
19-02-03, 16:23
Het was een donderdagavond dat hij het eerst bij mee aanklopte. Ik deed de deur open en zag al meteen in zijn ogen wie hij was. Hij was wel zo beleefd om zich voor te stellen:
"Ik ben de dood, aangenaam, ik kom jou een bezoekje brengen.", zei hij. Ik was weer zo beleefd om mijn deur voor hem open te doen en hem te vragen of hij honger had, ik was namelijk aan het eten op het moment. Hij nam het bod aan en nam plaats aan de tafel.
Ik durfde de vraag die in mijn hoofd raasde uiteindelijk te stellen:
"Komt u me halen?"
"Nee, nog niet, ik kom je gewoon een bezoekje brengen.",was diens antwoord.
Gerustgesteld at ik mijn bord leeg en tegen de tijd dat dit was gebeurd stond mijn gast al op om afscheid van me te nemen.

De volgende avond, om precies dezelfde tijd werd er weer op mijn deur geklopt. Ik deed de deur open met het vermoeden dat het hem weer was en ja hoor, daar stond de beleefde dood weer voor mijn deur. Ik bood hem weer aan om een hapje met me mee te eten, maar dit keer sloeg hij het af en zei:
"Nee, ik heb dit keer geen tijd, moet zo werken, maar het is in de buurt, dus kan ik wel even een paar minuutjes blijven."
Na vijf minuten vertrok deze weer, na mij gevraagd te hebben hoe het met me ging en hoe mijn dag was geweest. Ik vermoedde al wie er de volgende dag weer aan mijn deur zal kloppen om dezelfde tijd.

Mijn vermoeden klopte niet, de volgende dag werd er niet geklopt. Ik zat dus dus in mijn eentje, zoals bjina altijd achter mijn bord met eten. Maar ik had opeens geen trek meer. Ik was waarschijnlijk gewend geraakt aan het eten met gezelschap en voelde me behoorlijk eenzaam en besloot dus voor morgen iemand uit te nodigen, een vriend van me, Nefis. En inderdaad, de volgende dag werd er, terwijl ik zat te eten met Nefis niet geklopt op mijn deur. Op het moment dat we klaar waren en ik was ion de keuken om wat thee te zetten rende Nefis naar binnen in de keuken en fluisterde tegen mij, met angst in zijn ogen dat er een vreemde 'man' voor de deur stond, die hij niet durfde binnen te laten. Ik liep met hem mee naar de deur en zag dat mijn ondertussen vriend, de dood, daar stond. Deze keek mij met een glimlach aan en vroeg of hij een kopje koffie met mij mee kon drinken.

Toen we daar zaten, met zijn drieen, Nefis en de de dood tegenover elkaar zag ik in de ogen van Nefis afkeer en angst, terwijl die de dood aankeek, non stop. Ik zag hem zweten en het was overduidelijk dat deze doorhad wie deze andere bezoeker was.

"Komt u voor zaken of voor de gezelligheid?", vroeg ik de dood.
"Ik kom voor de gezelligheid, maar ik zo weer weg, ergens naartoe wat ver van hier ligt."
Na een aantal minuten stond Nefis op en vroeg me met hem mee te gaan naar de keuken. In de keuken zei hij tgen mij:
"Is dat wat ik denk dat het is?"
"Hoe bedoel je?", antwoordde ik hem.
"Is hij degen die me komt meenemen naar het hiernamaals?"
"Hij is degene die zijn werk doet voor het hiernamaals.", zei ik hem,
",maar ik weet niet of hij nu voor jou komt."
"Ik ga nu dan.",zei Nefis. " Ik ga zo ver mogeljik, ik stap op het vliegtuig en zorg ervoor dat ik zover mogelijk uit de buurt blijf van Hem!"

Nefis was weg, naar heel ver. Al die tijd dat we daar zaten was het me opgevallen dat de dood ook erg verbaasd was over de aanwezigheid van die vriend van mij. Hij keek af en toe naar hem, zo leek het, of hij hem ergens van kende en zich afvroeg of hij wel degene was die hij dacht dat Nefis was.
"Heel raar," zei hij uiteindelijk tegen mij.
"Hoe bedoel je?" vroeg ik hem.
"Nou, die vriend van jou, heet die toevallig Nefis?"
"Ja, hij heet Nefis."
"Wat raar," zei de dood.
"Want ik moet als ik het goed heb begrepen van mijn opdrachtgever, deze zelfde Nefis die hier net zat, over een haklf uurtje halen en bij het hiernamaals afzetten."zei hij tegen mij.
"Het rare is alleen, dat ik deze Nefis niet hier moet halen, maar wel van erg ver."

norhaki
20-02-03, 02:54
hallo schatje het is een heel leuk verhaal maar ik wou je dit even melden en dit is was het maar waar dat je het van te voren kon weten wie ons gaat verlaten dan denk ik dat het minder hard zal aan komen. snapje ik wou dat het kon.


groetjes nor :tranen:

latima
20-02-03, 12:06
Geplaatst door keob nepo
Het was een donderdagavond dat hij het eerst bij mee aanklopte. Ik deed de deur open en zag al meteen in zijn ogen wie hij was. Hij was wel zo beleefd om zich voor te stellen:
"Ik ben de dood, aangenaam, ik kom jou een bezoekje brengen.", zei hij. Ik was weer zo beleefd om mijn deur voor hem open te doen en hem te vragen of hij honger had, ik was namelijk aan het eten op het moment. Hij nam het bod aan en nam plaats aan de tafel.
Ik durfde de vraag die in mijn hoofd raasde uiteindelijk te stellen:
"Komt u me halen?"
"Nee, nog niet, ik kom je gewoon een bezoekje brengen.",was diens antwoord.
Gerustgesteld at ik mijn bord leeg en tegen de tijd dat dit was gebeurd stond mijn gast al op om afscheid van me te nemen.

De volgende avond, om precies dezelfde tijd werd er weer op mijn deur geklopt. Ik deed de deur open met het vermoeden dat het hem weer was en ja hoor, daar stond de beleefde dood weer voor mijn deur. Ik bood hem weer aan om een hapje met me mee te eten, maar dit keer sloeg hij het af en zei:
"Nee, ik heb dit keer geen tijd, moet zo werken, maar het is in de buurt, dus kan ik wel even een paar minuutjes blijven."
Na vijf minuten vertrok deze weer, na mij gevraagd te hebben hoe het met me ging en hoe mijn dag was geweest. Ik vermoedde al wie er de volgende dag weer aan mijn deur zal kloppen om dezelfde tijd.

Mijn vermoeden klopte niet, de volgende dag werd er niet geklopt. Ik zat dus dus in mijn eentje, zoals bjina altijd achter mijn bord met eten. Maar ik had opeens geen trek meer. Ik was waarschijnlijk gewend geraakt aan het eten met gezelschap en voelde me behoorlijk eenzaam en besloot dus voor morgen iemand uit te nodigen, een vriend van me, Nefis. En inderdaad, de volgende dag werd er, terwijl ik zat te eten met Nefis niet geklopt op mijn deur. Op het moment dat we klaar waren en ik was ion de keuken om wat thee te zetten rende Nefis naar binnen in de keuken en fluisterde tegen mij, met angst in zijn ogen dat er een vreemde 'man' voor de deur stond, die hij niet durfde binnen te laten. Ik liep met hem mee naar de deur en zag dat mijn ondertussen vriend, de dood, daar stond. Deze keek mij met een glimlach aan en vroeg of hij een kopje koffie met mij mee kon drinken.

Toen we daar zaten, met zijn drieen, Nefis en de de dood tegenover elkaar zag ik in de ogen van Nefis afkeer en angst, terwijl die de dood aankeek, non stop. Ik zag hem zweten en het was overduidelijk dat deze doorhad wie deze andere bezoeker was.

"Komt u voor zaken of voor de gezelligheid?", vroeg ik de dood.
"Ik kom voor de gezelligheid, maar ik zo weer weg, ergens naartoe wat ver van hier ligt."
Na een aantal minuten stond Nefis op en vroeg me met hem mee te gaan naar de keuken. In de keuken zei hij tgen mij:
"Is dat wat ik denk dat het is?"
"Hoe bedoel je?", antwoordde ik hem.
"Is hij degen die me komt meenemen naar het hiernamaals?"
"Hij is degene die zijn werk doet voor het hiernamaals.", zei ik hem,
",maar ik weet niet of hij nu voor jou komt."
"Ik ga nu dan.",zei Nefis. " Ik ga zo ver mogeljik, ik stap op het vliegtuig en zorg ervoor dat ik zover mogelijk uit de buurt blijf van Hem!"

Nefis was weg, naar heel ver. Al die tijd dat we daar zaten was het me opgevallen dat de dood ook erg verbaasd was over de aanwezigheid van die vriend van mij. Hij keek af en toe naar hem, zo leek het, of hij hem ergens van kende en zich afvroeg of hij wel degene was die hij dacht dat Nefis was.
"Heel raar," zei hij uiteindelijk tegen mij.
"Hoe bedoel je?" vroeg ik hem.
"Nou, die vriend van jou, heet die toevallig Nefis?"
"Ja, hij heet Nefis."
"Wat raar," zei de dood.
"Want ik moet als ik het goed heb begrepen van mijn opdrachtgever, deze zelfde Nefis die hier net zat, over een haklf uurtje halen en bij het hiernamaals afzetten."zei hij tegen mij.
"Het rare is alleen, dat ik deze Nefis niet hier moet halen, maar wel van erg ver."

Salaam,

Ik weet niet of dat verhaal waar is of je het zelf verzonnen hebt, maar ik heb ooit gehoordt dat vroeger de dood je echt kwam halen. Maar de mensen die gehaald moesten worden door de dood niet mee wilden gaan en de dood uitscholden. De dood ging toen naar ALLAn (swt) en zij dat ze niet mee wilden. Toen heeft ALLAH (swt) besloten om een reden te maken voor de mensen om dood te gaan. Als je dood gaat aan een auto ongeluk of een ziekt ect., dan is dat gewoon een reden, je dag staat al vast sinds je geboorte wanneer je dood gaat.

INA LILAHIE OWA INA LILAHI RAJIEHOEN.

Salamoe alajkoem.

rannia A`dam
21-02-03, 15:25
als het zo gemakkelijk was dan zou ik de dood bellen en zeggen dat hij mij moet meenemen :giechel:

Tetouania_Girl
21-02-03, 19:18
Rania A`dam 3lesh a gti???? :maf3:



Ik heb je nog nodig hoor.... en als jij mij nodig hebt weet je wat je te doen staat he ;)



Thallay Dina A`dam aka Tetouania_Girl

farahsweety
04-03-03, 13:45
:jammer: als het zo makkelijk was dan had ik een lijstje gemaakt voor de dood met een paar adressen om ervoor te zorgen dat die effe langs ging bij die personen :haha:

farahsweety
05-03-03, 09:40
Geplaatst door keob nepo
Het was een donderdagavond dat hij het eerst bij mee aanklopte. Ik deed de deur open en zag al meteen in zijn ogen wie hij was. Hij was wel zo beleefd om zich voor te stellen:
"Ik ben de dood, aangenaam, ik kom jou een bezoekje brengen.", zei hij. Ik was weer zo beleefd om mijn deur voor hem open te doen en hem te vragen of hij honger had, ik was namelijk aan het eten op het moment. Hij nam het bod aan en nam plaats aan de tafel.
Ik durfde de vraag die in mijn hoofd raasde uiteindelijk te stellen:
"Komt u me halen?"
"Nee, nog niet, ik kom je gewoon een bezoekje brengen.",was diens antwoord.
Gerustgesteld at ik mijn bord leeg en tegen de tijd dat dit was gebeurd stond mijn gast al op om afscheid van me te nemen.

De volgende avond, om precies dezelfde tijd werd er weer op mijn deur geklopt. Ik deed de deur open met het vermoeden dat het hem weer was en ja hoor, daar stond de beleefde dood weer voor mijn deur. Ik bood hem weer aan om een hapje met me mee te eten, maar dit keer sloeg hij het af en zei:
"Nee, ik heb dit keer geen tijd, moet zo werken, maar het is in de buurt, dus kan ik wel even een paar minuutjes blijven."
Na vijf minuten vertrok deze weer, na mij gevraagd te hebben hoe het met me ging en hoe mijn dag was geweest. Ik vermoedde al wie er de volgende dag weer aan mijn deur zal kloppen om dezelfde tijd.

Mijn vermoeden klopte niet, de volgende dag werd er niet geklopt. Ik zat dus dus in mijn eentje, zoals bjina altijd achter mijn bord met eten. Maar ik had opeens geen trek meer. Ik was waarschijnlijk gewend geraakt aan het eten met gezelschap en voelde me behoorlijk eenzaam en besloot dus voor morgen iemand uit te nodigen, een vriend van me, Nefis. En inderdaad, de volgende dag werd er, terwijl ik zat te eten met Nefis niet geklopt op mijn deur. Op het moment dat we klaar waren en ik was ion de keuken om wat thee te zetten rende Nefis naar binnen in de keuken en fluisterde tegen mij, met angst in zijn ogen dat er een vreemde 'man' voor de deur stond, die hij niet durfde binnen te laten. Ik liep met hem mee naar de deur en zag dat mijn ondertussen vriend, de dood, daar stond. Deze keek mij met een glimlach aan en vroeg of hij een kopje koffie met mij mee kon drinken.

Toen we daar zaten, met zijn drieen, Nefis en de de dood tegenover elkaar zag ik in de ogen van Nefis afkeer en angst, terwijl die de dood aankeek, non stop. Ik zag hem zweten en het was overduidelijk dat deze doorhad wie deze andere bezoeker was.

"Komt u voor zaken of voor de gezelligheid?", vroeg ik de dood.
"Ik kom voor de gezelligheid, maar ik zo weer weg, ergens naartoe wat ver van hier ligt."
Na een aantal minuten stond Nefis op en vroeg me met hem mee te gaan naar de keuken. In de keuken zei hij tgen mij:
"Is dat wat ik denk dat het is?"
"Hoe bedoel je?", antwoordde ik hem.
"Is hij degen die me komt meenemen naar het hiernamaals?"
"Hij is degene die zijn werk doet voor het hiernamaals.", zei ik hem,
",maar ik weet niet of hij nu voor jou komt."
"Ik ga nu dan.",zei Nefis. " Ik ga zo ver mogeljik, ik stap op het vliegtuig en zorg ervoor dat ik zover mogelijk uit de buurt blijf van Hem!"

Nefis was weg, naar heel ver. Al die tijd dat we daar zaten was het me opgevallen dat de dood ook erg verbaasd was over de aanwezigheid van die vriend van mij. Hij keek af en toe naar hem, zo leek het, of hij hem ergens van kende en zich afvroeg of hij wel degene was die hij dacht dat Nefis was.
"Heel raar," zei hij uiteindelijk tegen mij.
"Hoe bedoel je?" vroeg ik hem.
"Nou, die vriend van jou, heet die toevallig Nefis?"
"Ja, hij heet Nefis."
"Wat raar," zei de dood.
"Want ik moet als ik het goed heb begrepen van mijn opdrachtgever, deze zelfde Nefis die hier net zat, over een haklf uurtje halen en bij het hiernamaals afzetten."zei hij tegen mij.
"Het rare is alleen, dat ik deze Nefis niet hier moet halen, maar wel van erg ver."



ik wil effe zeggen dat ik je volkomen begrijp. wat je verteld hebt was zeker als een 'mehna' bedoeld. veel mensen zijn bang voor de dood. tenminste de mensen die de slechte pad volgen en de pad die Allah (swt) wil dat we volgen juist niet volgen :aanwal: .... uit de reactie's die je hebt ontvangen is gebleken dat veel het anders hebben opgenomen..... als wij de moslims nou precies deden wat Allah (swt) wil dan had niemand bang kunne zijn voor de dood...

groetjes