PDA

Bekijk Volledige Versie : incest! en nu........?



khadya rif
12-03-03, 12:45
Salam iedereen,

Zoals jullie lezen wil ik het over incest gaan houden.
Helaas is dat mij ook overkomen, ik weet vanuit mijn beroep dat dit iets is wat veel marokkaanse jongeren overkomt.
Bij mij is het ongeveer 13 jaar geleden gebeurt en geloof ik ben echt door een hel gegaan.
ik had niemand met wie ik er over kon praten en heb dus alles alleen verwerkt.
Nu heb ik de mensen die dat mij hebben aangedaan vergeven maar ben het zeker niet vergeten.
Ik heb nooit een normaal leven geleid, maar 1 ding weet ik zeker, dat de personen dit mij dit hebben aangedaan zeker niet hebben gewonnen.
Wat ik wil weten: zijn er nog meer mensen bij dit is gebeurt?

Queen latifa
12-03-03, 15:04
Wat vreselijk voor je

Queen latifa
12-03-03, 15:22
Wat vreselijk voor je

Sima
14-03-03, 14:04
Geplaatst door Queen latifa
Wat vreselijk voor je hoi ík ben sima maar weet niet wat incest is misschien vind je me dom maar ik weet echt niet wat dat is groetjes sima

Segnorieta
14-03-03, 19:55
Geplaatst door Sima
hoi ík ben sima maar weet niet wat incest is misschien vind je me dom maar ik weet echt niet wat dat is groetjes sima


incest is seks met je familie....



ennuhm....hoe kan je iemand zoiets vergeven? Zou ik echt nooit van me leven kunne, maar goed

Sima
16-03-03, 15:51
Geplaatst door Segnorieta
incest is seks met je familie....



ennuhm....hoe kan je iemand zoiets vergeven? Zou ik echt nooit van me leven kunne, maar goed




oh wat erg voor je ik snap niet hoe je het hun kan vergeten maar wie deden het alemaal bij je>?>??
:(

EDEL&WIJS
22-03-03, 15:33
Beste dame,

Dat jij dit op eigen houtje weet en hebt kunnen verwerken mijn complimenten, maar als we een stapje dieper gaan verder kijken naar je ware gevoel (innerlijke perceptie), denk ik zelf dat je er nog het een en het ander te verwerken zal moeten zijn. Diep zit je nog in de circulatie. Vergeven en vergeten, is voor mij de vraag? Hoe kan jij iemand zomaar vergeven of juist het afschuwelijke incident vergeven?
Zou je dat mij kunnen uitleggen? Volgens mij is er momenteel geen sprake van vergeven en vergeten!

In je schreven kan ik concluderen:
Je bent iemand met pit, een goede en sterke persoonlijkheid en goed gezind.

Maar ik proef op een of andere manier een leegte van gevoel, kwetsbaarheid en machteloosheid, dat uit je door vergeven en vergeten.

De persoon(en) die deze afschuwelijke actie heeft ondernomen, is iemand waar men veel respect voor heeft en niet zomaar iets aan verwijt kan worden. Als ik het mis heb, mag je me zeker corrigeren!


Enfin. zelf adviseer ik je dit toch met een vertrouwelijk persoon te bespreken, die jou op een professionele/emotionele wijze kan leiden!
Het hoeft dus niet een instantie te zijn of dergelijk. hierbij geef ik aan:
een persoon die met respect met jou omgaat, betrouwbaar, eervol, profesioneel in omgang met mensen!



Mensen,

Het doet er niet toe wie van de familie hieraan schuldig is, kan niet en mag niet gebeuren. Allah is groot en machtig. Allah zal deze dwazen, niet leiden, maar insa allah straffen voor hun vreselijke daden, insa allah!

Succes en sterkte,

EDEL&WIJS

khadya rif
26-03-03, 10:33
Salam beste mensen,

Bedankt voor jullie berichtjes, inderdaad het is vreselijk, maar wat moet je dan?
Je hele leven laten bepalen door degene die het hebben gedaan?
Een ding wat ik niet kan is vergeten, maar ik moet het ze wel vergeven anders kan ik niet verder met mijn eigen leven.
Op dit moment kan ik ze er niet mee confronteren, omdat mijn ouders het niet weten.
Er spelen nu echt veel problemen in mijn familie en als ik de personen ermee confronteer dan komt mijn moeder er wel achter, daar zou ik dan echt veel spijt hebben. Ik hou heel veel van mijn moeder en zij heeft het op dit moment erg moeilijk, ik zou het dan niet kunnen verdragen wanneer zij wordt opgezadeld door mijn probleem.
Ik zou het ze wel ooit willen zeggen, maar dan wanneer ik mijn eigen weg ben opgegaan (dus wanneer ik getrouwd ben).
Ik ben 1 keer naar een psychiater gegaan, maar die kon ook niks doen, omdat ik het al heb verwerkt.
Om eerlijk te zijn zit ik er nu niet mee, ik heb het echt achter me gelaten en dat is ook het beste.
En de vraag of ik respect voor ze heb, dat weet ik niet. Respect is een groot woord.
Ik vind het alleen jammer dat er veel mensen zijn bij wie hetzelfde is gebeurt, waarom?
Maar goed, Allah zal ze zeker straffen.
Beslama

NASHLA_S NADOR
01-04-03, 09:39
Hoi meid
Dit heb je me nooit verteld maar goed,ik vind het heel erg wat je overkomen is :aanwal: maar ja eijgen familie dat is moeilijk te begrijpen ewa ja ik weet echt niet wat ik moet zeggen!!
Mouhim laterss en sterkte groetjes nashla

Yasmeen
01-04-03, 10:01
wat vreselijk...en het dan ook niet kunnen vertellen aan je ouders...

dit heeft denk ik veelal te maken met schaamte dan met het beschermen van de gevoelens van je ouders.. Je ouders zouden misschien hemel en aarde bewegen om de mensen die je dit hebben aangedaan te straffen, of op zn minst ver van jou te houden. Dat je ze moet zien en niks kunt zeggen... ze begroeten met "salaam 3likom, koeltshi labas?" of anders zouden je ouders slecht over je denken...

Wij moeten ons echt over deze schaamte heen zetten. Je eigen familie verdorie.. za3ma de mensen die mahram voor je zijn... die je kunt vertrouwen etc... dat is geen familie meer... maar ja... jij weet wel t beste wat goed voor je is meis.

Je zegt dat je het pas (misschien) gaat vertellen als je getrouwd bent inshaAllah? Is dat dan niet te laat? Want ik neem aan dat je het dan ook voor je toekomstige verborgen zal houden? Dit is een moeilijke zaak...

Badr Maghrani
01-04-03, 12:06
Kogel en kille die hap

islamatic girl
06-04-03, 08:56
Geplaatst door khadya rif
Salam iedereen,

Zoals jullie lezen wil ik het over incest gaan houden.
Helaas is dat mij ook overkomen, ik weet vanuit mijn beroep dat dit iets is wat veel marokkaanse jongeren overkomt.
Bij mij is het ongeveer 13 jaar geleden gebeurt en geloof ik ben echt door een hel gegaan.
ik had niemand met wie ik er over kon praten en heb dus alles alleen verwerkt.
Nu heb ik de mensen die dat mij hebben aangedaan vergeven maar ben het zeker niet vergeten.
Ik heb nooit een normaal leven geleid, maar 1 ding weet ik zeker, dat de personen dit mij dit hebben aangedaan zeker niet hebben gewonnen.
Wat ik wil weten: zijn er nog meer mensen bij dit is gebeurt?

salaam,

ik weet niet wie het bij jou heeft gedaan, maar bij mij in ieder geval mijn onkels, ik heb mijn verhaal ook bij geschreven (mijn eigen onkels)
ik probeer het ook te vergeten, maar het lukt me niet!
heb je een paar tips voor me die ik kan gebruiken!
ik voel me zo machteloos als ik denk aan wat er gebeurt was!
ik ben er nog steeds niet goed van! vooral omdat ik weet dat ze binnen 2 weken ongeveer naar belgië komen! ik heb advies gekregen van mensen die mijn verhaal hebben gelezen, en ze schrijven steeds dat ik het aan mijn ouders moet vertellen, maar zo gemakkelijk is het allemaal niet! kun je me soms hierbij helpen!?


vele kusjes islamatic girl

Cyber_Chica
09-04-03, 20:10
Hoi allemaal,

Ik ben er achter gekomen dat mijn broertje jaren lang is misbruikt.
Het begon toen hij nog maar 5 jaar was! :aanwal:
Ik weet het sinds een half jaar het begon allemaal een paar jaar geleden, toen begon hij zich raar / extreem te gedragen.
Wij thuis begrepen hem niet we dachten dat het de pubertijd was..
hij zat heel vaak in de put en had veel depressies.
Hij maakte onnodig veel ruzie en terroriseerde ons thuis in ons eigen huis het was vreselijk om met hem te wonen, ik begon hem echt te haten omdat hij zo gemeen kon zijn tegen ons alle thuis.
En ik begreep het steeds niet, hij was vroeger dat ik kon herineren erg lief en een rustige jongen. 1.5 jaar geleden dat was het hoogte punt van alles het was zo erg dat hij met dingen ging gooien, ons intimideerde enz. de politie moest er bij te pas komen, hij gedroeg zich erg geweldadig en hij was zichzelf niet meer.
Ik heb zo vaak met hem geprobeert te praten en d`r zijn voor hem en gevraagt waarom zich zo gedroeg..... geen reactie.
En dit ging maar zo door, ik haate het om naar huis te gaan, omdat mijn vader en mijn broertje elkaar niet konden uit staan daardoor en ook omdat niet meer naar school gaat niet werkte en jaren van mijn salaris en m`n vaders salaris zat te profiteren.
Hij beinvloede ons hele sfeer thuis en dat was vaak ondraaglijk! ook voor mijn moeder 'meskiena'... (als hij weer gemeen was tegen haar).
Todat ik gelukkig net voor de zomer close met hem ben geworden
(dat koste me zoveel moeite en kracht om het steeds maar te proberen, ondanks hij me weg duwde en soms vernederde)
Maar goed het lukte me om dicht bij hem te komen, ik probeerde het beetje bij beetje uit te zoeken wat er nou allemaal in dat hoofdje van hem afspeelde. En zo doende ben ik er achter gekomen dat hij dus toen hij nog erg jong was ... jaren is misbruikt. :mad: :confused: :eek:
Ik praate veel met hem en probeerde een band te scheppen met hem..
ik kwam veel onduidelijkheden tegen in z`n gedrag maar ook dingen die hij zei als hij boos was enz..
Het waren net puzzel stukjes.... maar de grote stuk ontbrak nog...
maar achteraf had nooit durven denken dat "dit" het was. Toen hij een paar keer zei van 'ze hebben me kapot gemaakt' ik begreep hem niet maar alles viel op z`n plaats ik begreep het opeens. Ik durfde in het begin er niet over te beginnen, want ik dacht stel je voor dat ik het verkeerd heb? Maar goed ik nogmaals met hem praten en heel rustig proberen..... Todat hij erover begon.

Hij noemde het niet bij z`n woord maar draaide er om heen je weet bij ons marokanen is dit nog taboe (belachelijk).
Toen er bij mij een belletje ging branden en ik zeker wist dat het toch waar was, geloofde ik m`n oren niet ik kon me niet voorstellen dat dit "mijn kleine broertje " kon gebeuren.
Ik had zoveel vragen enz. maar hij wilde er niet over praten en wilde het vergeten, maar ik natuurlijk zo van, "nee je moet er over proberen te praten omdat het belangrijk is dat je het verwerkt anders komt het jaren later als je wat ouder bent toch nog weer naar boven"
Hij deed er heel luchtig over, om zich groot te houden.
Ik heb hem heel erg het gevoel gegeven dat ik te vertrouwen ben en dat ik er ben voor hem en hem zal steunen...
Hij heeft toegegeven eindelijk bij z`n woord dat hij is misbruikt,
elke jaar weer in marokko tot z`n 10 jaar ofzo.
Door een paar jongens (in de leeftijd van mijn oudere broers), ik denk zelf dat het de 'vrienden' waren van mijn oudere broers....
Toen ik dat hoorde wilde ik zo graag die klootzakken :auw: :stomp:
Mijn groote angst was dat het iemand toen was in mijn eigen familie kring...... gelukkig was dat niet het geval.
Maar toen ik het eenmaal wist, waren alleen wij de gene die het wisten, ik kon er met niemand over praten, ik zat er veel mee;
"Van hoe kan mijn broertje nou dit over komen"
Maar ook vreselijk wat het met hem heeft gedaan hij is zo terug getrokken en niet meer de jongen die ik kon.

MENSEN DIE DIT DOEN BIJ KLEINE ONSCHULDIGE KINDEREN WETEN NIET WAT VOOR EEN IMPACT DIT HEEFT OP DE KINDEREN LATER!

Zijn er mensen die ook een familie lid hebben die dit hebben meegemaakt????? Let me know....

en voor Julie die dit zelf hebben meegemaakt veel sterkte en probeer er
over te praten,

Doei,

{Dina} _ {Zina}
13-04-03, 13:07
Dit haaaat ik zo erg he van onze Mooie Marokkaanse Cultuur...... :tranen:

Dat zulke dingen taboe zijn.......

Ik heb gemerkt veel Marokkaanse ouders hebben liever de familie Eer dan een normaal leven voor hun kinderen....

Yasmeen heeft gelijk... volgens mij is dit ook meer schaamte dan gewoon bang om je ouders pijn te doen... :brozac:


Maar ja mensen als jullie iemand kennen die dit heeft meegemaakt aub laat diegene niet vallen maar help hem/haar...

Voor iedereen die dit heeft meegemaakt Lah i 3awnkoem :tranen:


Thallaw Dina

khadya rif
02-05-03, 23:37
Salam iedereen,

Zo zie je maar dat incest en verkrachtingen heel vaak voorkomen, helaas.
wat ik zelf gevoeld was in ieder geval geen schaamte, ik voelde me meer alleen, dat iedereen me in de steek heeft gelaten terwijl ik juist alle aandacht nodig had.
Degene die het dus mij hebben gedaan zijn mijn broers.
Omdat ik als enigste meisje thuis was, kon ik er met niemand over praten.
Ik voelde me echt eenzaam.
Telkens als ik mijn broers zag en zie komen alle gevoelens weer naar boven.
In tegenstelling tot het broertje was ik juist stil, ik zat altijd in een hoekje helemaal alleen of anders zat ik wel in mijn kamer.
Ik ging nooit naar buiten, het was echt van school direct naar huis en niet meer naar buiten gaan om naar de stad te gaan en dergelijke.
Mijn broers waren alsnog geen lieverdtjes, als ik wat kreeg van mijn ouders zoals sieraden, werd dat altijd van mijn afgepakt door mijn broers en gaven ze dat aan de meisjes met wie ze omgingen.
Dus ook daarna deden ze me echt veel pijn.
Op een gegeven moment trok ik het niet meer, elke emotie uitte ik uit in tranen en schreeuwen.
Ik rende altijd daarna naar mijn kamer en begon mezelf te slaan, krabben, haren uittrekken en in mijnzelf snijden.
en dat een paar jaar lang.
Toen kwam de periode dat ik naar de middelbareschool ging.
Het was voor mij erg moeilijk om vrienden te maken, ik stootte de meisjes en jongens eerder van me af dan dat ik ze naar me toe haalde.
In de tweede jaar leerde ik een meisje kennen met wie ik heel goed kon opschieten.
Zij vertelde over haar problemen en ik over de mijne behalve over incest.
We voelde elkaar aan, we zochtte allebei steun, dat was waarschijnlijk de rede dat we zolang met elkaar konden opschieten.
Ik kreeg ook psychosomatische klachten, dus de psychische klachten uitte ik lichamelijk uit, zoals hoofdpijn, buikpijn etc.
Telkens als ik naar Marokko ging en er trouwde iemand lieten ze na afloop het 'maagdenbloed' zien, wist ik veel wat het toen was. Nadat ik aan iemand vroeg wat het eigenlijk was, was de klap nog erger.
Dat was eigenlijk ook de rede dat ik het mijn ouders niet wilde vertellen, er werd dan verteld dat het meisje een schande is ed.
Later is mijn moeder gan bevallen van een jongen. Ik dacht weer een jongen erbij. En wie moest er voor hem zorgen, inderdaad ik.
Vooral tijdens de zomervakanties ontving ik de harde klappen, ik moest alleen voor mijn broertje zorgen en terwijl mijn leeftijdsgenoten zaten te zonnen.
Ik heb ook heel vaak geprobeerd om zelfmoord te plegen, maar had alhamdoulillah het lef er niet voor.
Ik had een afscheidsbrief geschreven voor mijn famillie. Met daarin mijn ervaringen.
Ik heb toen een meisje leren kennen aan wie ik het uiteindelijk heb gezegd. Ze heeft me onwijs goed geholpen en nadat ik de afscheidsbrief had gescheurd wist ik dat ik er nu voor wil vechten.
Ik ben naar mijn huisarts gegaan, die had altijd een vermoedde gehad (en toch heeft ze geen stappen ondernomen).
Via mijn huisarts ben ik naar een psychiater gegaan, die me dus niet kon helpen omdat ik het al had verwerkt.
Ja en nu, ik draag nog steeds een geheim waar mijn familie niks vanaf weet alleen goeie vrienden van mij.
Ik heb ook een goede vriend, die heeft hetzelfde meegemaakt en we helpen elkaar in moeilijke tijden.
Ik ben blij dat ik het toch een paar mensen heb verteld, voor als het even tegenzit dat ik mijn ei kwijt kan.
Wat ik wil adviseren aan de mensen die hetzelfde hebben meegemaakt:
Vertel het aan iemand die je vertrouwt, geloof er valt een grote last van je schouders, je voelt je even opgelucht.
Het belangrijkste is dat je ook hulp zoekt, het hoeft niet altijd proffessioneel hulp te zijn.
Ik ken wel een paar mensen die goed kunnen begeleiden en steun kunnen geven.
Wat ik de Islamitische meisjes ou adviseren: ga naar je huisarts, vertel het haar/hem, dan heb je in ieder geval iemand die achter je staat. Je weet maar nooit, Misschien trouw je met iemand die gelooft dat een meisje moet daan bloeden op haar huwelijksnacht. (dan heb je toch een bewijs dat je het niet met andere jongens hebt gedaan, maar dat het tegen jouw wil is gebeurd).
Ik hoop dat ik voldoende informatie heb gegeven en dat jullie er wat mee kunnen.
Dan had ik nog een klein ding wat nogal belangrijk is.
Als je iemand kent die erg down klinkt, erg negatief denkt over het leven, agressief gedrag vertoont, spijbelt en ouders vermijdt, dan weet je zeker dat er wat mis is.
Vraag er naar en probeer haar/hem te helpen en zorg ervoor dat het niet jouw probleemt wordt.
Mensen die hun ei kwijt willen en/of steun willen kunnen ook altijd bij mij aankloppen. Het is niet zo dat ik het niet aan kan. ik wil zelf psychologe worden en deze mensen helpen.
Ik zelf werk als dokterassistente en ik heb al veel mensen gesteund en begeleid.
Mijn emailadressen zijn:
[email protected]
[email protected]

Thalla

leila1981
04-05-03, 01:00
salaam iedereen,

Dit is heel erg wat ik lees en ik moet er van huilen...
Maar ik heb een vraag.. waar is de moeder in deze verhaal.. ik bedoel je werd door je broers misbruikt.. waar was je moeder? had ze niks door? of....en over je sieraden... vroeg ze bijvoorbeeld niet om je sieraden ofzo......

sorry maar ik ben te geschokt om verder te schrijven...

Leila

sobhanaallah
06-05-03, 11:46
Salaam allemaal
ik vond het echt verschrikkelijk om dit allemaal te lezen, ten eerste omdat jullie slachtoffers zijn uit je FAMILIE, ten tweede, we zeggen dat we moslims zijn maaaarrrrrr, waat hoor ik nou

ik heb het zelf niet mee gemaakt, maar wel bijna in die richting, dat was in mijn pubertijd, met wie zeg ik niet maar ook een respectvolle persoon. het was echt een hel wat je op dat moment voelt of als je degen ziet zijn naam hoort offff ik kon het ook op dat ogenblik aan niemand vertellen.

uiteindelijk heb ik het wel aan mijn vader gezegd.

wat mij verbaasd, je dierbare personen die zogenaam als echt praktiserende moslims zit en dat dit nog flikeren, hoop dat allah hen straf voor hun daden, vooral omdat ze volwaasene genoeg zijn.

verder ben ik het helmaal mee eens met EDEL EN WIJS
mischien kan je gebruik maken van profesionele hulp, om eigenlijk echt een punt achter te zetten ( weet namelijk niet of je dat nodig/ wilt) je kan bijv. het maatschappelijk werk gebuiken.
wat betreft VERGETEN dat zal nooit gebeuren het is meer een plekje geven en het probereben te verwerken.

he salaam allemaal met de hoop dat allah onze broeders en zuster beschermt tegn zulke ???? heb zelf geen woorden voor

Norita
12-05-03, 22:19
Sterkte Lieverd.....

No hope
18-05-03, 17:22
oh my god,het is ni te gelove,ik bedoel,ik heb net hetzelfde meegemaakt en dacht dat het alleen mij was overkomen,weet je.jarenlang zit ik er mee in.sorry ik kan ni meer typen of zegge.als je wil kan ik dan jou email adres krijgen aub?we kunnen er dan eens over praten als jij wil natuurlijk

.
een zuster dat hetzelfde heeft meegemaakt.


xxx-jes,No hope.

Sanae17
21-05-03, 12:18
ik vindt het heel erg voor je ik heb het zelf ook meegemaakt ik weet precies hoe je je voelt ik vergeef die personen die mij het aangedaan nooit nou ik wou alleen zeggen ik leef met je mee
groetjes