PDA

Bekijk Volledige Versie : "Ik zal altijd aan je denken, vergeet ook mij dus niet".



sweety
26-03-03, 10:57
“Ik zal altijd aan je denken vergeet ook mij dus niet”

Mijn vader is ernstig ziek al sinds mei 2001.
Pas na ongeveer een jaar lang bloedonderzoeken, tests, scans en ga zo maar door werd hij eindelijk geopereerd aan het kwaad in zijn al oude hard gewerkte lichaam. Zijn rechterlong is gedeeltelijk verwijderd.
Een gezonde vader dacht ik weer te krijgen, hij werd weer voller en zag er beter uit tot mei 2002, toen ben ik er achter gekomen wat er aan de hand was. Mijn vader heeft longkanker. Ik krijg al tranen bij het opschrijven van deze ziekte. Tuurlijk heeft zijn rookleven waarmee hij nu al 6 jaar mee is gestopt ermee te maken.
Ik wil hem niet kwijt maar eigenlijk heb ik hem al niet meer.
Hij is nooit van mij geweest, hij belangt tot Allah (swt).
Maar de pijn die ik nu voel wil ik niemand mee laten maken.
Mijn vader heeft het mij nooit verteld want volgens hem gaan we dan zorgen maken en hij wil dat niet.
Ik voel me machteloos en dat ben ik ook.
Hoelang hij nog te gaan heeft weet alleen Allah (swt).
Bijna iedere moment dat ik mijn vader in het huis tegenkom betrap ik hem met tranen in zijn ogen. Gister ging ik een gesprek met hem aan over zijn ziekte.
Ik wilde het gewoon uit zijn mond horen. En dat kreeg ik ook, maar beide zaten we daar met tranen in onze ogen.
Het ergste is woord gezegd! Wat nu?! Hij kan niks meer, ligt bijna heel de dag op bed of op de bank. Hij wil niks eten en drinkt alleen maar water. Verder wil hij ook niks. Waar kan me vader nou trots op zijn?
Op zijn 28-jarige zoon die gokverslaafde is, of op zijn 25-jarige dochter die midden in een scheiding ligt of op zijn 24-jarige zoon die maandelijks in detentie verblijft.
De feiten daar word hij nu mee geconfronteerd en dat doet zo ’n pijn, ik kan het niet beschrijven. Ik kan me wel afvragen waarom maar daar heb ik niks aan.
Niks kan me vader nog goed horen klinken in zijn oren.
Dit alle voor een man van 60 jaar, die zo hard voor zijn gezin heeft gewerkt en eigenlijk stank voor dank krijgt zonder pardon.
Mijn lieve vader, nu je er nog bent zal ik me best doen. Ik wil je weer zien lachen als ik zo klungelig bezig ben. Ik probeer me ook alleen maar te bewijzen.
Maar misschien is het daar al te laat voor, daar zal ik nooit meer achter komen.
Ik weet niet eens of jij mij zal zien trouwen of dat je je kleinkinderen zal ontmoeten.
Zonder mijn vader zal ik ergens nergens zijn.
Mensen zullen me altijd beschouwen als de dochter van. En daar ben ik trots op. Er is geen vader die het haalt bij mijn vader. Niemand kan ooit aan hem tippen.
Hij was makkelijk en daar hield ik van ik hou nog steeds van hem en bij deze………………………

Pap, het spijt me voor alles, ik kan de verloren tijd niet inhalen en dat realiseer ik me nu al te goed.
Maar ik zal proberen wat jij mij gaf door te geven aan jou kleinkinderen.
Er komt een tijd dat ik jou warme hand, jou knuffel nodig zal hebben en dat ik dan op zulke momenten zal denken aan de tijd die ik met jou heb doorgebracht.
Ik ben niet boos dat ik je zal verliezen want ik weet dat je na je dood het beste krijgt en op mij zult wachten.
Waar ik me wel boos om kan maken is dat ik je nooit meer zal zien en dat ik het met herinneringen en beelden moet doen. En dat maakt mijn verdriet zwaarder.
Zo zwaar dat ik er niet aan wil denken dat je ziek bent.
Maar ontvluchten helpt ook niet. Ik vind het heel moeilijk om jou te zien lijden. Dat je pijn hebt dat je niet kan eten, dat je moeilijk ademt, vooral als je een trap hebt gelopen om te gaan slapen.
Dagelijks zie ik jou achteruit gaan, want goede tijden komen er niet meer aan.

Deze week is je bestraling begonnen en je zegt dat het goed gaat maar aan je gezicht te zien, zie ik angst en ontevredenheid.
Bang ben je niet, dat hoeft niet.
Je bent in handen van Allah (swt) en dingen gaan zoals Hij ze wil en niet hoe wij ze verwachten. Ik kan alleen maar toekijken en er voor je zijn.
Maar dat vind ik echt angstaanjagend.
Ontvluchtte kan ik niet want ik moet je dag in en dag uit zien. Het eerste wat ik zie als ik thuiskom of hoor ben jij.
Dan word ik weer keihard met mijn neus op de feiten gedrukt.
Dan interesseert het mij niet meer hoe het was op school, stage of bij een vriendin. Jij bent dan belangrijk.
Iedere dag spook je in me hoofd maar ik durf er niet over te praten, ook al wil ik dat soms wel, gewoon met een wildvreemde, om me hart te kunnen luchten.
Want nu loop ik dagelijks met een brok in mijn keel.
Ik weet niet wanneer je dag is maar ik weet dat het niet vermeden kan worden.
Het is moeilijk voor mij om een zieke vader te hebben, maar het is nog moeilijker voor jou om ziek te zijn, ik weet niet hoe je je voelt maar prettig zal het niet zijn.
Jij blijft ook liever met je gezin totdat elk kind zelfstandig is en al je dochters getrouwd zijn. Dan zal je met een gerust hart heengaan
Maar nu is dat niet zo………………………..

Op 18 februari 2003 is jouw zoon en onze broer overleden. De zoon die jouw aan het huilen en aan het lachen kon maken. Hij kon alles doen en jij stemde toe. We zijn hem kwijt, niemand verwacht deze pijnlijke verlies.
En ik zie jou alleen maar sterk achteruit gaan.
Het enige wat je nu nog doet is rouwen om je zoon en huilen. Huilen omdat de artsen hebben gezegd dat je nog een jaar hebt. Wat overkomt ons?
Mijn lievelingsbroer en jou lievelingszoon is al eerder weg dan u.
Je moest je eigen zoon begraven aan het hoofd van je vader, mijn opa die op 15 april 2002 is heengegaan, nog geen jaar en jou zoon is ook al weg.
Pap, je hebt teveel pijn, ik zie het in je ogen. Er gaat zoveel door je hoofd, dat je continu verdriet hebt.
Op de dag dat je zoon stevende was in detentie voelde jij zijn pijn. Hij vroeg jou om vergevenis en herhaalde “Pap, het spijt me”.
Ibrahim is alleen gestorven, zonder iemand van ons. Alleen in zijn kille cel, waar hij gewoon een crimineel was met een nummer. Verder niks.
Hij is alleen heengegaan, niemand die hem vergezeld heeft, niemand die zijn laatste woorden gehoord heeft, niemand die hem kon helpen, niemand die hem e bewust van heeft gemaakt om zijn rechterwijsvinger op te heven en tot Allah (swt) te spreken.
Niemand kent hem zoals jij hem kent, pap.
Het was een lolbroek en een gul iemand. Hij kon ons altijd aan het lachen maken. Het was gezellig in zijn omgang en ik mis hem onwijs. Mijn pijn en tranen wil ik jou niet laten zien pap.
Ik wil daar sterk in zijn, maar als ik alleen ben doe ik niks anders dan aan hem denken en ik voel dan een onwijze leegte.
Leegte die alleen mijn broer zou kunnen opvullen, maar de woorden nooit meer komen daar weer van toepassing. Nu realiseer ik mij hoe dicht de dood bij ons moslims zit. We horen er echter iedere dag aan te denken en er bewust van te zijn. Met mijn broer moet ik het nu echt alleen maar doen met herinneringen, beelden en foto’s.
Alleen zijn geur mis ik al. Het idee dat hij nooit meer ons huis zal betreden maakt mij emotioneel.

Mam, ook jij bent nu nog vandaag verdrietig. Bij jou, mam heeft hij 9 maanden in je buik gelegen, waar alles nog veilig en warm was. Een stukje lever is bij jou weggehaald en de pijn is onverdraaglijk. Ook voor jou was hij de lievelingszoon, hij kon alles wat zwart was wit praten en kreeg jou tot kalmte, als dat de bedoeling niet was. Een hoop leven heeft hij in ons gemaakt en nu heeft hij onze ogen gewekt. Ik vraag me niet af waarom nou hij? Want Allah (swt) wil hem dus wie ben ik.
Het enige wat ik nu hoop is dat je je rust eindelijk gevonden hebt en een engel van de hemel bent geworden, want jouw hart is van goud. Geen enkele broer haalt het bij jou. Jij was mijn bescherming in nood en in goede tijden. Als ik wat nodig had wist ik bij wie ik moest zijn. Wij hadden een band, ik weet dingen van jou en ik heb dingen gezien die ik altijd voor me heb gehouden. Ik gaf je mijn erewoord als jij mij wat beloofde. En altijd kwam het goed.

Na je dood ging mijn ogen open vanwege jou geliefdheid, zoveel mensen, waren geschokt en rouwde om jou. Zoveel mensen zijn bij ons thuis geweest wel wekenlang, zoveel mensen die telefonisch hun verdriet met ons deelden, zoveel mensen die een kaart hebben gestuurd, zoveel mensen die bij je gebed waren, zoveel mensen die over jou dood spraken en huilde. Zoveel mensen die ons geholpen hebben in de eerste periode, zoveel mensen die bij je begrafenis waren, zoveel mensen die hun woord gaven in Marokko, zoveel mensen die bij onze oma zijn geweest vanwege je dood.
Jij hebt zoveel mensen achtergelaten met leegte, verdriet en rouw.
Het mooiste ben jij, jij zit daar met vreugde en rust.

Niemand weet wat er na de dood komt, je moet het zelf ervaren.
Zolang je blijft geloven weet je dat je veilig terechtkomt.


Vergeet nooit waar je vandaan komt en vergeet nooit waar je naartoe gaat.

" La illa ha Allah"

Para siempre
26-03-03, 18:49
Lieve meid,


ik heb dit met een brok in mijn keel gelezen. Ik weet precies wat je doormaakt. Maar wees sterk en hou vol. Allah (swt) heeft dit zo gewild.

Hoe moeilijk dat ook is.

Ik wens je onwijs veel sbar en inshallah hopend op betere tijden.

Inna ilahi wa ina ilahi radjihoen.


Ma Salama, Ikram

zientjuh_inlove
13-04-03, 00:39
lieve sweety

ik heb dit verhaal echt met veel moeitte gelezen :schok:
je bent echt een sterke meid :traan1: :traan1: :schok: :engel: bent.
ik hooop dat het bij deze betre met je gaat...
en ook met je ouders..

xusss van moiiiiiii

c5962709
13-04-03, 17:10
he meid
Ik kreeg egt tranen in mn oge toen ik jouw verhaal heb gelezen.
Ik weet niet hoe ht voelt, maar ik weet wel dat ht ontzettend pijn
doet in je hart.Ik hoop egt dat je vader beter wordt.En als dat niet ht geval is ALLAH (swt) heeft ht zo gewild.Vertel je vader hoeveel je van hm houdt zodat hij dat weet en ontzettend trots op je zal zijn.
XXX hanan

Waterval
13-04-03, 17:54
*zucht*

Rwina é Cousina
13-04-03, 18:46
Hey meid, vind het echt erg voor je
ik ben mijn vader al kwijt, :huil: al ongeveer 5 jaar geleden is hij overleden
ik zou zeggen geef de moed niet op
maar ja wat moet je nu doen.......zoals je al zij toekijken naar de pijn die hij lijd, maar ja iedereen sterft
de ene wa vroeger dan de ander
de ene op en anderen manier dan de ander enzo..... :tranen:

moehim lieverd ik wens je het beste en je familie ook


groetjes XxXxXxX Ikram :(

Noumidia22
13-04-03, 19:19
Lieverd sbar oesaffiie!Ik heb dit ook gelezen met een brok in me

keel!!!! :traan1: zoals al iemand dat hier net voor mij zei..

Vertel zo veel mogelijk aan je vader hoeveel je van m houdt!!

Want ik weet zeker dat je later er toch spijt van krijgt!!
:tranen:

xusjes.....

Selwa
21-07-03, 19:15
Wat een droeving verhaal nu pas lees ik het je vader is nu inschallah in jena ik wens je het beste en hij is nu in handen van Allah(swt) inschallah.Allah heeft het zo gewild en alles heeft een reden ..