PDA

Bekijk Volledige Versie : Zal ik ooit liefde leren kennen II...



Aboe
15-04-03, 21:14
Na een dag gewerkt te hebben, komt Mounia thuis. Tot haar verbazing ligt er een bos rode rozen op de tafel in de woonkamer. Haar hart begint harder te kloppen van blijdschap. Ze haast zich om op het op te pakken, er hangt ook een kaartje bij. Ze opent het kaartje en leest: "Hoi lieve schat, ik heb je gemist! Kus!". Door haar gedachten stroomt de gedachte dat Hamid toch niet zo gemeen is en dat hij toch van haar houdt. Ze voelt zich weer jong en begint spontaan te zingen. Hamid was toch niet zo gemeen als hij zich voordeed.

Haastig kijkt ze op de klok en ziet dat haar lieve man al over een uur thuis komt. In de keuken probeert ze iets lekkers te maken. Vlak voordat Hamid thuis komt, gaat Mounia naar de badkamer en haalt haar make-up doosje te voorschijn, en probeert wat lipstift en mascara op haar gezicht, ze wilt er graag mooi uitzien voor Hamid.

"Hoi, lieverd!"
"Ha? Wat is er met jou vandaag?"
"Ik wilde je bedanken voor de bloemen, ik vond het heel lief van je."
"Hahaha, hla domme slet! Die bloemen heb IK gekregen."

Ze kreeg het heel warm. De kamer leek te draaien. Ze hoorde niets meer, alle klanken leken weg te vagen, het enige wat ze zag was de bewegende mond van Hamid. Aan zijn gezicht te zien stond hij hard te lachen. En toen... Toen viel ze met een doffe klap op de grond... Hamid gaf haar een trap en riep: "Stel je niet aan a hoofd. Sta op!"

Nog naar adem snakkend van de trap die ze zojuist had opgevangen met haar maag, kroop ze naar de keuken. Ooh wat had ze graag dood willen zijn... Haar oog viel op een aardappelmesje dat op het aanrecht lag. Ze trok zich op aan het aanrecht, graaide naar het mesje. Met een verbeten gezicht zakte ze weer inmekaar, met het mesje in haar hand.

Zachtjes prevelde ze de geloofsbelijdenis. Misschien zou het leven hierna haar gelukkiger maken. Één ding wist ze zeker, en dat was dat ze niet meer wilde leven. Ze zag hoe haar hand de lucht in ging. Met een zwaai stak ze zich zelf in haar buik. Eventjes leek het alsof de tijd stil stond. Ze keek naar de plek waar het mes haar had geraakt. Het bloedde niet. Het bloedde niet! Misschien was het nog niet haar tijd om te gaan. Uren heeft ze op de koude vloer in de keuken gelegen. Alleen en eenzaam starend naar het plafond. Wensend dat het nu naar beneden zou vallen, en haar zou vermorzelen. Ooh Allah, uit de diepste van m’n hart, ik smeek U Laat mij sterven!
Ze trok haar knieën op, en sloot haar ogen. Na een tijdje zo gelegen te hebben viel ze in slaap.


De volgende ochtend werd ze wakker. Verbaasd keek ze om zich heen. In plaats in haar bed te liggen, lag ze op de koude keukenvloer. Haar tong voelde net als een stuk leer in haar mond... Ze probeerde de vieze smaak in haar mond weg te slikken... Beetje bij beetje herinnerde ze zich wat er gisteren was gebeurd.
Haar tranen probeerde ze te bedrukken, maar haar verdriet was te groot. Allah had haar wens niet vervuld. Verdrietig stond ze op om zich om te kleden voor haar werk.


Tijdens het werken nam ze een kijkje of AbdelMalik online was. Hij was er niet. Hoelang wilde ze nog haar gevoelens voor hem geheim houden. Mounia bedacht zich geen moment en liet haar hart spreken in een e-mail naar AbdelMalik.

Salaam lieve Malik,

Ik heb zoveel pijn. Zoveel pijn dat ik niet weet wat het leven nog waard is. Ik weet niet wat ik moet doen. Mijn man behandelt mij zo slecht! Ik wil zo graag van hem scheiden. Maar ik ben bang dat hij mij dan nog meer pijn gaat doen. Elke avond bid ik tot Allah om een einde aan mijn leven te maken, maar helaas sta ik elke ochtend op.
Lieve Malik, ik moet je toegeven dat ik gevoelens voor je heb gekregen. Ik ben nog nooit zo blij geweest sinds ik je spreek. Ik wil jou graag aan mijn zijde hebben. Als ik mijn man verlaat dan is dat voornamelijk omdat ik niet meer van hem houd maar van jou. Vertel me Malik, deel je met mij dezelfde gevoelens. En wees eerlijk.

Liefs Mounia.

Ze bedenkt dat AbdelMalik haar enige hoop is, de man waarbij ze echte liefde zou krijgen. Een man die ze eigenlijk hoort te hebben.

Eenmaal thuis aangekomen ziet ze bij de voordeur allerlei schoenen, blijkbaar houdt Hamid weer een pokeravond thuis. Wat walgt ze van de andere mannen en hoopt altijd dat ze zo spoedig mogelijk weer naar huis gaan, ze heeft geen zin in de lawaai en de rotzooi die de mannen tot diep in de nacht maken. Zoals altijd mag ze van Hamid de slaapkamer niet verlaten tenzij ze geroepen wordt. Via de muren hoort ze dat de mannen dronken zijn en dat ze zich vermaken met kaarten.

Denkend dat het vandaag haar laatste avond kan zijn, denkend dat ze morgen samen met haar echte liefde kan zijn verzacht haar pijn. Ze gaat liggen op haar bed en probeert haar ogen te sluiten. Net wanneer ze haar ogen sluit hoort ze gebonk op de deur.

Zdef zdeff
"Doe open, lekker ding!"
Het is niet de stem van Hamid, ze begint te trillen en roept Hamid. Opeens komt Hamid en bevelt haar de deur open te doen.
Langzaam doet ze de deur open en ziet de dronken Hamid.

"Kleed je uit! En kom naar de woonkamer!"
Trillend knikt ze en wacht tot Hamid wegloopt. Op haar sokken loopt ze zachtjes richting de deur, hopend dat ze door niemand gezien wordt. En rent naar buiten. In alle chaos neemt ze de eerste beste tram. Huilend bij het raam ziet ze ineens een internetcafé. Zou dan AbdelMalik haar mailtje beantwoord hebben? Bij de volgende halte stapt ze uit en loopt naar binnen. Binnen logt ze in en ziet een nieuwe mailtje. Het mailtje is afkomstig van AbdelMalik. Vol spanning klikt ze erop:

Een simpele korte zin...
Een nog simpeler snel antwoord
Heeft alles op slag veranderd...

Een situatie die zijn eigen vormen begint aan te nemen
Met scherpe bochten, grote bruggen, dikke muren en hoge dijken...
Onvermijdelijke keuzes ontstaan voor ons beiden...

Overmand door vreugde van wederzijds gevoel...
Overschaduwd door vrijwel meteen opvolgende onzekerheid..
Plaatsmakend voor een lichte golf van paniek...
En realisatie van de problematiek en complicaties...

Het gevoel van...
Het ongrijpbare in handen willen nemen...
De drang om...
Elkaars armen om elkaar heen te slaan.....
En dan de blokkade...
Die ons op onverklaarbare wijze tegenhoudt...

Liefde die een mooie vriendschap compleet kan verwoesten...
Waarom zouden we daarvoor kiezen...
Als de vriendschap al gecompliceerd genoeg is...

Omdat het gevoel te sterk is om genegeerd te worden...
Beiden verlicht met een gevoel waarvan wij weten dat die er is.....
Beiden bezwaard met de moeilijke keuze die voor ons ligt....

De tranen rollen van haar gezicht af. Haar nek lijkt ineens zo nauw dat ademhalen te moeilijk is. Is dan alles voor niets geweest? Is haar aardse leven dan een hel, waarom wordt juist zij benadeeld. Ze staat op en loopt weg. De internetcafé-eigenaar roept haar nog na om te betalen, maar Mounia hoort niets, ze ziet helemaal niets.Ook niet de tram van links...



Een hele grote merci naar Mahalou en Bloempje!

MarocSistah
15-04-03, 21:30
Ik heb hm uitgeprint, kga het vanavond lezen, als ik lekker in mijn bedje lig!


:zwaai:

Timoesh
16-04-03, 08:27
He he naar een jaar gewacht te hebben komt deel 2
(grapje)

Jeetje zeg...................:traan:

Hij is weer goed..............:D


Groeties :D


P.s. Krijgen we deel III Hamid en zijn nieuwe meid :D

my_amel
16-04-03, 09:02
waar is deel 1 dan

my_amel
16-04-03, 09:04
waar is deel 1 dan

staat hij ook op maroc.nl??

:cheefbek:

MarocSistah
16-04-03, 09:52
Geplaatst door my_amel
waar is deel 1 dan

staat hij ook op maroc.nl??

:cheefbek:

Jah :rolleyes:

Ik zou maar gauw gaan lezen, het is een moi verhaal! :)

moonwalker
16-04-03, 10:13
Prachtig Aboe!
Het verhaal neemt een heel andere wending dan ik dacht. Wanneer komt deel 3?

Later!

mahalou
18-04-03, 08:24
Een hele grote You're welcome voor Aboe!
Mijn complimenten voor je mooie stukje schrijfwerk Aboe... :wink:






Boesjans voor je, kijk in hoe kleine letters je ons bedankt kijk...is cool, later later later...

LebabmeS
18-04-03, 19:53
Geplaatst door MarocSistah
Ik heb hm uitgeprint, kga het vanavond lezen, als ik lekker in mijn bedje lig!


:zwaai:


ja me 2!!! met deel 1 erbij dan..
maareh ABOE OF MAROCSISTAH(of iemand anders die dit toevallig leest :) ) ken je een berichie sturen als deel 3 dr is want ik kom nie zovaak op caboe!

xxxx Sembabellaaaaaaaa

Aboe
18-04-03, 20:18
Geplaatst door Sembabel
ja me 2!!! met deel 1 erbij dan..
maareh ABOE OF MAROCSISTAH(of iemand anders die dit toevallig leest :) ) ken je een berichie sturen als deel 3 dr is want ik kom nie zovaak op caboe!

xxxx Sembabellaaaaaaaa

Deel 3?
Lees nogmaals eens de allerlaatste zin.

MarocSistah
19-04-03, 17:52
Geplaatst door Aboe
Deel 3?
Lees nogmaals eens de allerlaatste zin.


Ik heb een strak plan! :denk:

my_amel
24-04-03, 13:31
ik kan deel 1 niet vinden :aanwal:

kan iemand mij even helpen??????????

MarocSistah
09-05-03, 11:18
Geplaatst door my_amel
ik kan deel 1 niet vinden :aanwal:

kan iemand mij even helpen??????????

Voor de verandering een ander soort verhaal dan Bnet mini Rokjes!

Veel lees plezier!

Voor Mounia is vrijdag een fijne dag, een soort vrije dag met een islamitische tintje. Elke vrijdag is het couscousdag en het hele huis ruikt lekker fris.
Verlaten en koud ligt een bord met couscous op tafel, op de achtergrond is Sheikh Sodais de koran aan het reciteren. Mounia houdt ervan om de Qor’aan te beluisteren. Ze kijkt op de klok en ziet dat het al kwart voor twaalf is. Verzucht zakt ze op de bank. Ze kijkt starend naar het bord couscous waar de laatste vochtdampen al een paar uur geleden vanaf gekomen zijn.
‘Waarom, waarom moet dit mij altijd overkomen’, gaat er door haar gedachten heen. Luisterend naar de Qor’aan valt ze in slaap.

Langzaam schrikt ze wakker, buiten hoort ze iemand krijsen. Verschrikt en slaperig kijkt ze om zich heen. Sheikh Sodais is blijven haken op nummer 12, snel doet ze de cd-speler uit en loopt richting het raam. Buiten ziet ze Hamid, haar man, slenteren door de straten. Verslagen en met een pijn in haar hart, doet ze het raam open.

“Doe eensss de deur open, slet!”
“Rustig Hamid, de buren slapen!”
“Hé, als je potverdikkeme de deur niet open doet, sla ik je total loss! Yallah!”

Langzaam trekt ze haar raam terug, pakt de huissleutels en loopt naar beneden.

“Kon je de trap soms niet vinden?”, vraagt Hamid sarcastisch. “Ik begrijp nog steeds niet waarom met je getrouwd bent, je bent gewoon waardeloos.”
Een traan begint te rollen over de wangen van Mounia, heeft ze dan hiervoor haar studie opgegeven, heeft ze hiervoor haar vriendenkring verkleind, was dit degene op wie ze twee jaar geleden helemaal verliefd was geraakt?
Mounia probeert Hamid geleidelijk aan de trap op te helpen. Hamid is kletsnat en ruikt naar de alcohol, zijn zogenaamde koffiehuisbezoek eindigt altijd in een kroeg.
Na veel moeite krijgt ze hem eindelijk in de woonkamer. Hamid ziet het bord couscous liggen en spuugt erop.
“Wil je soms dat ik zoiets ga eten? Het ligt er godverdomme al een uur! Mislukte vrouw!”
Mounia probeert te bewegen, maar het lijkt alsof haar hele lichaam niet mee wilt werken, haar benen voelen koud aan en haar hele bovenlichaam begint langzaam te trillen. Vanbinnen is ze helemaal verstijfd. Ze probeert niet te huilen, maar emoties zijn te sterk. Haar ogen lijken op rode druiven die elk moment geperst kunnen worden, zo waterig zijn ze.

“Ga naar de slaapkamer, ik wil je vanavond! Enige voordeel dat ik uit je kan halen. Tfoe!”
“Maar Hamid…”
“Geen gemaar, anders donder je maar een eindje op!”

Even ziet ze haar jas aan de kapstok hangen, de deur staat nog open. Zal ze weg gaan? Maar waar moet ze dan heen rond dit tijdstip? Haar ouders wonen in Nijmegen, voor de rest heeft ze geen bekende in Amsterdam. Ze loopt richting de deur kijkt haar jas aan en doet langzaam de deur dicht.

Verschrikt hoort ze haar alarm afgaan. Snel doet ze haar wekker uit voordat Hamid wakker wordt. Haastig neemt ze een douche en kleedt ze zich om zodat ze op tijd op haar werk kan zijn.

“Goedemorgen Moun”
“Goedemorgen meneer Cruijf, wat bent u vroeg op.”
“Ja, Moun. De dokter is ziek, ze ligt nog even op bed, zou je even een verwijskaart willen ophangen bij de deur. Verwijs ze maar door naar dokter Weiman.”
“Ja is goed mr. Cruijf.”
“Moun, zou je dan vandaag de administratie kunnen doen. En je kunt vandaag wel om drie uur naar huis.”
“Bedankt, beterschap aan mevr. Cruijf.”
“Zal ik doen, koffie ligt in het keukentje.”

Na uren gewerkt te hebben besluit Mounia iets voor haar zelf te doen. Wat was ook alweer haar msn wachtwoord? Mounia heeft al maanden niet haar hotmail aangeraakt. Even denken, even denken… Oh ja, ‘al3afrieta’. Hahaha, hoe kon ze die nou vergeten.

Ze ziet dat Abdelmalik online is. Wat heeft ze hem lang niet gesproken. Dat was de liefste jongen die ze ooit heeft leren kennen op de chat toen ze nog op school zat.

“Hoi Malik!”
“Sjo, leef jij nog Mounia? Ik heb je gemist meid!!”
“Ik heb je ook gemist Malik, hoe is het met je?”
“Alhamdoelilah goed, ik neem aan met jou ook hè!”

Mounia durft in het begin niet haar hele verhaal te vertelen aan Malik. Gezellig babbelen ze de hele tijd door. De tijd vliegt voorbij en de twee willen van alles inhalen wat ze gemist hebben. Ze vraagt aan meneer Cruijf of ze langer mag blijven, meneer Cruijf ziet hier niets op tegen maar herinnert haar wel eraan dat ze om vijf uur naar huis moet. Voor Mounia is dat ook het maximale ze mag niet later dan halfzes thuis zijn van Hamid. Net als de vorige keer toen hij een hele scène veroorzaakte bij de bushalte omdat ze pas om 6 uur thuis kwam.

Ze spreken af om dagelijks met elkaar te chatten. Als Mounia thuis komt kan ze niet wachten op de volgende dag zodat ze weer kan chatten met Malik. De ochtenden trotseert ze met een glimlach en met een fijn gevoel, de twintig minuten in de kou lopen doe haar niets (Hamid had haar busabonnement afgenomen nadat ze keer te laat thuis kwam), ze kan niet wachten om op haar werk te zijn.
Een fijn gevoel stroomt weer door haar lichaam, wat vindt Mounia het geweldig als ze met Malik aan het chatten is. Hij is zo begripvol en zo lief.

********************wordt vervolgd*************************

hayat
03-06-03, 14:01
waar is deel 1??

hayat
03-06-03, 14:04
oeps niet gezien :verward:

my_amel
04-06-03, 09:41
aaaaaaaa is ze echt dood?????? :slaap:

Laysa
07-06-03, 17:27
:brozac: mooi ... maar ... zo triest ....

Miss_Rwina
07-07-03, 13:04
het was heel mooi hoor, super zelf................maar jammer dat het zo geeindigt is :traan1:

Dikke Kus
Ikram

Toedelssss