PDA

Bekijk Volledige Versie : Hoe de Engel der dood mijn vriend werd



Engel
16-04-03, 16:55
Ik ga jullie een verhaal vertellen. Een verhaal die waar gebeurt is, maar misschien ook niet. Het is een verhaal die iedereen kan overkomen. Die er kan voor zorgen dat je tot een punt komt waar je in je gebeden om de dood vraagt. Hoe vaak heb ik in mijn gebeden gesmeekt en gehuild. “O’God als je om mij geeft, zorg ervoor dat ik dan spoedig bij jouw kan zijn”. Er is op dit moment voor mij maar één Dua en dat is de smeekbede om de dood.

De Engel der dood is mijn vriend, mijn maatje, mijn moeder mijn vader en zussen. Ik heb niemand dan alleen nog maar hem die mij uit de ellende kan verlossen. Ik leef niet, maar ik ben ook niet dood. Als ik ga slapen dan hoop ik dat ik niet wakker word en als ik wakker ben dan hoop ik dat ik nooit meer in slaap val. Je vraagt je af wat mij in deze diepe dal heeft geleid. Wat heeft mij tot deze wanhoop gebracht. Wat heeft mij gemaakt zoals ik nu ben. Ik heb daar één antwoord op. Zijn naam is Rachid.......…..

Ik was een meisje van vierentwintig toen ik Rachid leerde kennen. Ik was bezig in het laatste jaar van de Hogeschool. Uit privacy zal ik geen naam noemen van mijn vorige school. Zoals jullie weten is de sociale controle binnen onze gemeenschap groot. Vroeger had ik er niet
zo’ n last van. Maar hoe meer ellende mijn leven binnen gleed hoe minder ik aan kon. Op een vrijdagmiddag na een week zwoegen met tentamens ging ik met een Nederlandse klasgenoot de stad niet. Ik had niet veel Marokkaanse studiegenoten bij mij op school zitten. Ik was misschien het enigste Marokkaanse meisje binnen de faciliteit waar ik zat. Daardoor leefde ik bijna vierentwintig uur lang met Nederlandse mensen. Ik zat bij hen op school, had een bijbaantje met alleen Nederlandse collega’, studeerde met Nederlandse klasgenoten etc. Misschien is dit ook één van de oorzaken waardoor ik ben beland waar ik nu in zit. Misschien als ik met Marokkaanse mensen was omgegaan zou ik me eigen niet hebben gestoten. Want wat wist ik nou van Marokkaanse jongens. Ik had alleen twee broertjes en één zusje die veel jonger waren dan mij. Mijn moeder had mij vroeg gekregen en wilde een lange tijd wachten voor dat ze andere kinderen wilde nemen. Als ik er nou over nadenk. Misschien had ik dan die Rachid die ik die vrijdagmiddag tegenkwam in de stad ontlopen. Misschien wist ik dan wat er mij te wachten stond. Ik was dan op de hoogte van de niet lieverdjes in onze Marokkaanse gemeenschap. Misschien was ik hem dan straal voorbij gelopen toen hij mij aansprak. Ik zou dan voorbij gelopen zijn en als natrap hem uitgelachen hebben.

Dit zijn echter veel dingen waar ik over pieker. Wat als ik dit of dat had gedaan, of als ik dat niet had gedaan. Dit zijn gedachten achteraf die voor iedereen bekend zijn. Achteraf is het namelijk makkelijker denken over het geen wat je gedaan had. Maar ik heb het gedaan, ik ben hem tegengekomen, ik heb me laten misleiden en ben verliefd op hem geworden. Gevoel is zo misleidend. Het kan je zo erg leiden dat je niet meer weet wat je doet. Ik was nooit verliefd geworden. Nee, ik had het druk met studeren. Zat meer achter de boeken dan dat ik achter de jongens aan zou moeten zitten. Wel vreemd voor een meisje die toen al vierentwintig jaar was. Mijn ouders begonnen al heel vroeg te zeiken dat het tijd was om te trouwen. Ik zei dat ik bezig was met een studie voor vier jaar. Echter waren die vier jaar om en zat ik nou in het laatste jaar. Dus het gezeik begon weer van voor af aan, werd het niet tijd dat ik ging trouwen? Mijn smoesje van een lange studie werkte niet. Daarnaast had ik ook de leeftijd bereikt. Was het niet namelijk zo dat al mijn nichtjes waren getrouwd. Al mijn buurmeisjes, al onze kennissen en dat ik nog als enigste in de hele wereld was die een oude vrijster was. Daarom kwam Rachid misschien als geroepen in mijn leven. Ik had een berg tentamens achter de rug en het was alleen afwachten op de cijfers. Aangezien ik mijn tentamens goed had gemaakt was ik zo goed als geslaagd. Ik moest nu op zoek naar een man.

Die vrijdagmiddag was het warm. Het was het begin van een warme zomer. Eind juni, een maand waar alle terrasjes vol van raken. Ik liep met mijn klasgenote Els te slenteren door de stad. We hadden geen doel, geen kleren kopen, niet iets kijken, maar gewoon slenteren. We wilden de druk op onze schouders kwijt. Dit deden we door aan niks te denken en gewoon gezellig pratend door de stad te lopen. Els was een goede vriendin ik zat al vier jaar bij haar in de klas. Ze wist precies hoe mijn leven in elkaar zat en ik wist precies hoe haar leven in elkaar zat. We hadden het over eventuele baantjes. Wat zouden we gaan doen naar vier jaar zwoegen op school. Voor Els was het al duidelijk ze zou een wereldreis gaan maken met haar vriend. Dan pas keek ze verder. Voor ons, Marokkaanse meisjes ligt dat wel anders. We moeten altijd plannen en rekening houden met. Mijn missie was om rond te kijken voor een eventuele kandidaat. Ook al had ik daar totaal geen behoefte aan.

Toen we langs een etalageruit liepen vol met zilveren sieraden moest ik even stoppen. Ik hield van sieraden. Als het maar een zilverkleurige kleur had. Ik hield niet van goud ik vond dat overdreven en het stond mij absoluut niet. Terwijl ik aan het kijken was merkte ik dat iemand naarst me was komen staan. Waarschijnlijk ook iemand die in de stad was en ook de sieraden wilde bekijken. Ik keek voor me uit en was geobsedeerd over hetgeen wat daar voor mij lag. Als mijn studiefinanciering binnen zou zijn zou ik gelijk iets hebben gekocht. Maar het was niet de eenentwintigste dus ik moest even voorlopig met hongerige ogen toekijken. De persoon die naarst me was komen staat had de blik in mijn ogen waarschijnlijk opgemerkt. “Als je nou mocht kiezen welk sieraad jij hier het mooiste vindt welke zou dat dan zijn?” De persoon naarst me begon te praten. Ik keek op en zag een lange Marokkaanse jongen naarst me staan. Hij had mooie donkere ogen, kleine zwarte krulletjes en was slank. “Uh welke ik ehhhhh de mooiste vond?” Ik merkte dat ik rood aan het worden was en niet uit mijn woorden kwam. Ik stond helemaal verbaasd naar hem te staren. Ik merkte dat en sloeg me ogen gelijk neer. Hij glimlachte en vroeg nog een keer welke ik het mooiste vond. Mijn vriendin Els schoot me te hulp. “Ik kan je wel vertellen welk sieraad zij het mooiste vind, het is namelijk zo we komen hier bijna elke keer langs en elke keer moeten we hier weer stoppen.” “Elke keer wil ze weer kijken naar het sieraad die ze niet kan betalen, deze namelijk”. Els wees naar een zilveren ring met een blauw diamantje. Het klopte wat ze zij maar ik voelde me alleen maar roder worden. “Ehhhhhhh klopt ik vind die heel mooi, maar als student heb ik weinig te besteden.”: antwoordde ik. “Is begrijpelijk” zei hij . “Ik ben ook ooit een student geweest en dan heb je weinig geld om te besteden.”: zei hij “Maar ik moet gaan, leuk je gesproken te hebben, een prettige dag nog”. En weg was hij. Zo snel als hij voor mij stond zo snel was hij weer verdwenen. Ik keek mijn vriendin aan en die begon te lachen. “Ach meid, de ware kom je wel tegen”: zei ze lachend. “Kom we gaan verder kijken”. Ze deed een arm onder mijn arm en we liepen verder de stad in.

Twee dagen later. Ik heb het weekend wel aan hem zitten denken. Maar al snel zorgde ik er voor dat ik realistisch moest blijven. Die je jongen zou ik nooit meer terug zien. Nu ik er over nadenk had ik moeten hopen dat ik hem nooit meer terug zou zien. Echter hoopte ik hem vurig terug te zien. Ik werd maandag vroeg wakker. Mijn ouders sliepen nog. Ook mijn broertjes en zusje lagen nog lekker in bed. Ik was gewend om vroeg wakker te worden door het tentamen week. Dus om zeven uur liep ik naar beneden om koffie te zetten. Beneden aangekomen zag ik de krant op de deurmat liggen. Ik liep erheen en pakte het op. Even kijken wat voor nieuws de krant vandaag te melden had. Tot mijn verbazing lag er niet alleen een krant op de deurmat maar ook een envelop. Ik pakte het op en las wat er op stond. Voor het meisje met de blauwe ogen stond er met vetgedrukte letters op. Ik deed de envelop open en er zat een doosje in. Ik was verbaasd. Was dit voor mij bedoeld. Ik had namelijk blauwe ogen. Toen ik het rode doosje open deed lag er een zilveren ring in met een blauw diamantje. Ik schrok en was blij tergelijkertijd. Dit was van de jongen die ik in de stad was tegengekomen afgelopen vrijdag. Hij, hij, hij heeft de ring voor mij gekocht. Ik was versteend, versteend door emotie. Ik was in de wolken. Echter bleef dat niet lang hangen. Ik realiseerde mij ineens iets. Hoe wist hij waar ik woonde? Toen deze gedachten door mij hoofd joegen liet ik de ring vallen. Wie is deze jongen die weet waar ik woon en voor mij een ring koopt. Maar al gauw zou ik er achter komen.


Nadat ik die ring vond op de deurmat kreeg ik meer van Rachid. Ik was gelukkig, ik was in de wolken. Toen ik die maandag naar school ging om mijn cijfers te bekijken werd ik opgeroepen door de intercom. “Wil het meisje met blauwe ogen, naar de receptie komen!!” werd er door het gammele microfoon omgeroepen. Verbaasd en nieuwsgierig liep ik daar heen. Het was toch wel voor mij bedoeld. Toen ik daar naar toe liep zag ik daar een man staan met een bos rozen voor zijn gezicht bedekt. Was dat nou de jongen van vrijdag of niet. Mijn hart begon harder te kloppen. Ik kreeg het steeds warmer en benauwder. Maar ik moest doorlopen om te weten of hij het was. Daar aangekomen werden de bloemen mij toegereikt. Ik keek naar het gezicht en ja hij was het. “Alstublieft voor jouw “zei hij. “Dank je wel, maar waar heb ik dit aan te danken” vroeg ik hem. “Mag ik een stukje met je gaan wandelen om dit uit te leggen? “:antwoordde hij. Ik twijfelde, moest ik dit wel doen. Wie was deze jongen die ademnemend knap was. Wat wilde hij van me? Is dit wel verstandig? Ach waarom niet, ik ga toch alleen maar met hem een stukje wandelen om te weten wat hij wil, dat kan toch geen kwaad? Ik besloot om met hem te gaan wandelen in het park die achter onze school lag.

We liepen door het park en hij begon te praten. “Die vrijdag toen ik door de stad liep had ik nooit gedacht om een mooi meisje zoals jouw tegen te komen.” “Ik liep gewoon voor mij uit te staren en te denken waarom kom ik toch het meisje van mijn leven niet tegen? “ “Op dat moment zag ik je staan bij de sieradenwinkel” “Wat was je mooi om te zien” “Ik had nog nooit in mijn leven zo’n mooi meisje gezien die zo serieus kon staren naar sieraden”. Ik moest lachen, was het zo opvallend dat ik die zilveren ring zo mooi vond. Maar hij begon verder te vertellen. “Op dat moment toen ik jouw zag, wist ik het dit is de vrouw van mijn leven”. Ik schrok, het kwam als een grote verassing. Wat moest ik hier mee, ik was helemaal in de war. Hij zag aan mij dat ik in paniek raakte en probeerde mij te sussen. “Luister uhhh ik weet nog niet eens hoe je naam heet, maar ik wil je niet bang maken” Ik ben nou heel serieus en praat uit het diepste van mijn hart” “Toen ik jouw zag vielen al stukken van de puzzel in één. “Ik had mijn leven gevonden”. Hierdoor raakte ik nog meer in paniek en stopte met lopen. “Wat wil je van mij “vroeg ik aan hem paniekerig. Hij keek me aan en stopte ook met lopen. “Het is heel simpel, ik weet niet hoe je heet, ik weet niet wie je bent” “Ik weet alleen dat je het mooiste schepsel bent die ik ooit heb gezien” Die ring die je aan hebt en die ik vanochtend in de brievenbus heb gestopt heeft een betekenis” Ik keek naar de ring die ik om mijn vinger had. Wat was hij mooi, ik was er dolgelukkig mee. “Die ring,” ging hij verder. Hij keek me diep aan. Mijn hart begon harder te kloppen. Wie was deze wildvreemde jongen die zo mooi was. Waar ik in mijn gedachtes dolverliefd op was. Waar ik heel het weekend over loop te fantaseren. “Wie ben jij vroeg ik hem”. Hij lachte en vroeg of ik op het bankje wilde gaan zitten waar we stonden. Ik ging er op zitten en keek hem aan. “Ik zal zeggen wie ik ben zei hij terwijl hij voor mij knielde” “Ik ben Rachid” Hij keek me aan en zei nog een keer” Ik ben Rachid en zou graag die ring die ik vanmorgen aan je heb gegeven zien als een verlovingsring”. Mijn adem bleef hangen in mijn keel. Ik kreeg geen adem, ik werd duizelig en stond te trillen. Er ging van alles door mij heen. Wat moest ik antwoordde en wie was hij………………………




Engel.


P.s Als er reacties zijn maak ik mijn verhaal af.

Para siempre
16-04-03, 18:03
Mooi verhaal, ga alsjeblieft verder. Je zei aan het begin dat het echt gebeurt, maar ook weer niet. Wat is het nou???


Maar ik w8 op je vervolg

Liefs, Ikram

Youssra_84
17-04-03, 10:41
leuke verhaal...
hoe loopt het af? wacht niet te lang.

groetjes :romance:

Soemia
17-04-03, 10:44
vertel verder zou ik zeggen!
het is tot nu toe erg spannend, ik zou de rest ook nog willen lezen!!!!!!!!!

-xx- soemia

Engel
22-04-03, 16:26
Hoi allemaal,

Bedankt voor jullie reacties. Ik wilde zeggen dat ik er mee bezig ben met het vervolg. Ik heb het alleen een beetje druk op werk. Ik beloof voor vrijdag het volgende deel er op te zetten.

Engel

Amber-sweety
29-04-03, 15:15
wAAR BLIJFT HET VERVOLG????????????
je hebt mij zeer nieuwschierig gemaakt

misslove
29-04-03, 21:25
EWA WANNEER KOMT HET VERVOLG?????BEN ERG NIEUWSGIERIG!!!!!!!!!!
:fpetaf: HANAN

rach
06-05-03, 18:37
héy


Ik ben zo nieuwschierig op de 2de deel.
Ik kan echt niet meer wachten.
En zwil ook weten of het echt gebeurt is of niet?
Moehim ik hoor nog wel van je?







beslama

sobhanaallah
07-05-03, 13:14
`heb je verhaal gelezen, trouwens voor ik het las had ik een heel andere denkbeeld. maar ja iedereen heeft zijn eigen ftasie. dat is niet waarvoor ik heir ben. wat ik je wil zeggen/ adviseren nooit aan allah swt vragen om de dood, je gaat dood en iedereen maar pas als allah swt dat wilt. je krijgt sajeaat alleen door die worden, kan beter vragen of allah voor je iets beters wil geven.

ben beniwud hoe het eind zal worden. is dat nou eens eenwaarde gebeurde verhaal, want dat heb je niet echt duidelijk gemaakt in je verhaal.
Salaam, malika

my_amel
09-05-03, 07:39
DIT IS EEN NAAI STREEk. Ik kan niet slapen maak die verhaal af a.u.b.