PDA

Bekijk Volledige Versie : Tupac is dead, commerce rules



frank van gemert
30-01-04, 13:08
Amerikaanse gangs, in het bijzonder de superbendes van de Crips en Bloods uit Los Angeles, vormen een voorbeeld voor jongeren in Nederland. Zij worden in de media met regelmaat opgevoerd. Films als Boyz in the Hood, Menace II Society, zowel als Colors en Training Day romantiseren niet, maar ze appelleren wel aan gevoelens van spanning, macht en ongenaakbaarheid. Dat trekt veel bewonderaars.

Midden jaren ’90 waren er in Den Haag en Rotterdam een aantal jeugdgroepen die zich Crips noemden, in navolging van hun Amerikaanse voorbeelden. Drie van deze groepen pleegden in korte tijd een flink aantal gewelddadige straatroven en overvallen. Van één groep is bekend dat de leden dit deden omdat de groepsmores dat van hen eiste. “Crips plegen Jackmoves”, waarbij het laatste woord staat voor straatroof, het beroven van een willekeurige passant (a regular Jack). Dit soort wijsheden verzonnen de jongens niet zelf, ze haalden dat uit de autobiografie van Monster Kody. Het boek van deze Crips-leider lag bij hen op het nachtkastje. In die periode werden Amerikaanse gangs, in Nederland althans, gezien als een zwart fenomeen, dat daarom vooral aantrekkelijk was voor Surinaamse en Antilliaanse jongens.

Het gang image is verbonden geraakt met hip hop, resulterend in gangsta rap. De steeds terugkerende thema’s zijn het harde leven in het ghetto, de drugs, de wapens, het geweld en de dode vrienden. Dat dit geen verzinsels zijn maar een doorleefde werkelijkheid mag blijken uit het feit dat onder andere Tupac en Notorious B.I.G. het leven lieten in driveby shootings. In deze kringen leeft en sterft men ‘by the gun’.

Vooral Tupac wordt gezien als een man die als muzikant en poëet grote verdienste heeft. Zijn impact is echter nog groter omdat hij een profeet lijkt voor een onderklasse waarop wordt neergekeken. Verzet, of beter nog: het opeisen van respect, dat werd de rode draad van dit muziekgenre. Door velen is dat opgepakt. Aanvankelijk vooral zwart tegen wit, later jongeren tegen de respectabele kant van de samenleving. De gespierde woorden klinken nu ook in de middenklasse gezinnen van Oldenzaal en Roosendaal.

Cd’s met deze muziek gaan sinds enige jaren in enorme aantallen over de toonbank en bijbehorende clips worden voortdurend op televisie vertoond. Dat is een stroming op zich geworden. Imposant gespierde, met goud behangen mannen worden daarin steevast vergezeld van fraaie, schaars geklede dames. Vergelijk je deze clips met die van populaire Nederlandse artiesten, pakweg Acda en de Munnik of Marco Borsato, dan valt tenminste een verschil op. Waar de meeste artiesten zich als muzikant laten portretteren, gaat het bij gangsta rap, naast de ego’s zelf, vooral ook om het slijten van een life style. Er ligt nadruk op de kleding, maar meer opvallend zijn de dure auto’s, de zwembaden en de villa’s.

Tupac is dood, maar zijn naam staat nog steeds op de muren van Amsterdam-West en Rotterdam-Zuid, van Orleans, Bilbao, Frankfurt en Antwerpen. Armoede en angst leidden tot protest en tegendraadsheid, maar gaandeweg hebben ze plaats gemaakt voor oppervlakkige opschepperij en hedonisme. Wie langs TMF zapt en naar Nelly luistert, loopt aan de leiband van multinationals. Tupac is dead, commerce rules.

*_Miss_Remix_*
11-07-05, 17:33
Ghehehe,, & jij denkt dat ik dit ga leze :p

straatfilosoof
15-10-05, 11:47
Ten eerste wil ik zeggen, dat niet alle tupac fans aanhangers zijn van gangsterrap... Gangsterrap is een genre op zich, Als een rap muzikant zich tegen de maatschapij kritsch uitlaat in z'n nummers, noemen ze het gangsterrap, zodat veel mensen automatisch een afkeer hebben tegen hun muziek...

Maar ik heb een grote bewondering voor artiesten die geven om de toekomst en zien wat het systeem doet met de muziek...

Artiesten die een positieve verandering kunnen brengen, worden in een hokje gestopt en daardoor geboycot

Geloof niet wat je ziet, want meer dan de helft is schijn en schijn bedriegt...!!!