PDA

Bekijk Volledige Versie : Samen Alleen



Carae
08-05-04, 14:02
Samen Alleen

Dromend keek ik naar het gelukkige tafereeltje dat zich voor mij afspeelde.
Je kon het in hun ogen aflezen, dat ze zielsveel van elkaar hielden. De bruidegom die opvallend onopvallend lieve woordjes in het oor van zijn geliefde fluistert, de bruid die ondanks het feit dat ze weet dat de hele zaal meekijkt een mooie lach naar haar man toewerpt. De moeder van de bruid die haar tranen moeilijk kan inhouden, haar man die trots is op zijn schoonzoon. “Raniaa… scheelt er soms iets?” Vroeg Nihad, mijn beste vriendin. “Nee hoor, ik was gewoon even in gedachte verzonken.” Antwoordde ik terug. “Nihad, ik ga even een frisse neus halen. Het is hier zo benauwd.” “Wil je dat ik meega?” Vroeg ze bezorgd, alsof ze wist wat er op dit moment door me heenging. “Nee lieverd, blijf jij maar hier, anders hebben we straks geen plaatsen meer.” Zei ik en liep vervolgens naar de uitgang. “ Ach, wat maak ik mezelf toch wijs. Ik heb het er nog steeds moeilijk mee, ook al is het al een jaar geleden sinds het ongeval. Ja, het ongeval dat de levens van mijn ouders heeft gekost. Het deed me pijn om naar de bruid en haar gelukkige familie te kijken, wetend dat op mijn huwelijk mijn familie er niet zal zijn.” Ik was zo verdiept in mijn gedachten dat ik tegen iemand aanliep. “ Kijk eens uit waar je loopt!” Riep een volslank meisje tegen me. Dit zinnetje bracht me terug in de werkelijkheid. Het meisje keek me aan met een hatelijke blik. “Sorry, ik had je niet zien staan meid.” Zei ik. “ Je moet echt blind zijn, als je die olifant niet ziet staan.” Brulde een jongen die samen met enkele anderen in een hoekje stond te lachen. Het meisje, wiens hoofd ondertussen al meer op een tomaat leek, gaf hen een minachtende blik en liep zo snel mogelijk weer naar binnen. Ik snap niet waarom onze Marokkanen altijd vijandig tegen elkaar zijn. In plaats van hun medemens te helpen, vernederen en ontmoedigen ze hen. Hun woede en verdriet reageren ze met geweld op anderen af. Als ik dit zou doen, dan had ik nu al verscheidene moorden op mijn geweten. Maar nee, zo ben ik niet. Ik kan, door al de pijn en het verdriet dat ik heb meegemaakt, nog steeds lachen. Er zijn vele mensen op de wereld die het nog erger hebben dan mij. Ik ben Allah (swt) dankbaar dat ik nog 2 broers heb, die zeer goed voor me zorgen en natuurlijk ook voor Nihad, want zonder haar zou ik niet weten wat te doen.
“Je hebt het er nog steeds moeilijk mee yek?” hoorde ik iemand achter me zeggen. Ik draaide me om en zag tot mijn verbazing Fouad daar staan… “Fouad, laat me alleen, wil je?” Fouad, was een goede vriend van mijn broers die geregeld bij ons thuis kwam. Hij ook, heeft mijn ouders gekend. Zij vonden hem de perfecte schoonzoon, maar daar dacht ik anders over ….

Carae

Carae
08-05-04, 15:21
Fouad was een goede vriend, maar meer niet. Hij heeft er ook nooit een geheim van gemaakt dat hij verliefd op me was. Dat had ik graag aan hem, hij zei altijd wat er op zijn hart lag. “ Halloo Rania… leef je nog? “ Vroeg hij op een sarcastische toon.
“Ja hoor, maar had ik je niet gevraagd om me alleen te laten?” zei ik kortaf. “Meisje toch, je kunt je broers en Nihad wel wijsmaken dat alles met je goed gaat, maar mij helaas niet. Ik weet dat het nog steeds aan je hart knaagt. Je hebt het nog niet helemaal verwerkt lieverd.” Terwijl Fouad dit zei, vulden mijn ogen zich met tranen. Mijn mascara en eyeliner liepen uit, mijn make-up zag er gewoon niet meer uit. “ Zie je wat voor effect je praatjes hebben op mijn make-up.” Zei ik met een neppe lach. Er verscheen voor even een glimlach op Fouad’s gezicht.
“Dit bewonder ik echt aan je, Rania. Hoeveel pijn je ook meemaakt, je blijft altijd lachen. Maar stop eens voor 1 keer met je gevoelens te verbergen. Stop voor 1 keer met dat moedige gedoe. Laat je gevoelens gewoon gaan, meid.” Zei Fouad hard. De tranen stroomden over mijn gezicht, vooraleer ik iets kon zeggen, nam Fouad me in zijn armen en gaf me een stevige omhelzing. “ Kom, ik neem je wel naar huis.” Zei hij zachtjes in mijn oor. Ik knikte, maakte me los van hem en ging Nihad verwittigen. Terug in de zaal, liep ik op Nihad af, die me al met een vragend gezicht aankeek. “ Kifash, wat is er lieverd? Je ziet er niet uit? Heeft iemand je iets gedaan? Ashoe Kayn?” Vroeg ze ongerust. “ Wow Nihad geen paniek, ik ben gewoon wat moe en Fouad heeft me voorgesteld om me naar huis te nemen.” Antwoordde ik.” Bespaar hem de moeite, je kunt met mij mee. Ik was toch van plan om naar huis te gaan.” Zei ze. “ Waga is goed, bedankt lieverd.” “ Ewa je bent niet voor niets men beste vriendin. Ewa zid …”

Carae

Carae
08-05-04, 15:26
Ewa mensen, dat was al een voorsmaakje.
Wat denken jullie? Doorgaan of kappen ermee ??

Carae

miss_remix
08-05-04, 16:39
zker doorgaan en et liefst vandaag nog!nu!!:p

Carae
08-05-04, 16:47
Ik zal dan maar voor mijn enige fan een vervolgje plaatsen.

Liefs, Carae

miss_remix
08-05-04, 16:48
Yeah!!en er zullen vast nog wel meer fans komen ;)

Carae
08-05-04, 16:53
Thuis aangekomen zag ik mijn broers Anouar en Imad lui voor de TV zitten.“ En heb je je goed geamuseerd?” Vroeg Imad. “ Ja hoor, maar ben wat moe, ik denk dat ik maar ga slapen. Slaapwel.” “Slaapwel” hoorde ik ze in een koor zeggen. In de badkamer deed ik mijn lichtroze takchita uit en nam een heerlijke warme douche. Vervolgens wikkelde ik een handdoek om men lichaam heen en liep richting mijn slaapkamer, waar ik eindelijk tot rust kon komen…
Het gezoem van mijn gsm maakte me de volgende ochtend wakker. Slaperig nam ik op: “Met Rania” zei ik op een irriterende toon.
“ Hey meid met Nihad, je mag wel wat vriendelijker klinken hé.”
“ En jij mag voortaan wat later bellen, ik sliep nog .”
“ Haha sorry, mohiem waarvoor ik bel: ik heb vandaag afgesproken met Said en ik wou vragen of je zin had om mee te gaan, eenmaal we zijn aangekomen gaat ieders zijn eigen weg oké, zodat mijn ouders niets gaan vermoeden.”
“ Waga is goed, kom me over een dik uurtje halen oké? “
“ Oké tot straks dan, doei.”
“ Beslama schat.”
Ik bleef nog even staren naar een foto die op mijn nachtkastje stond. Een foto waar ik en Anouar opstonden. Vroeger hadden we een hechte band, maar sinds “het ongeval” niet meer. Hij kijkt me zelfs amper aan. Het is net of hij mij de schuld geeft van mijn ouders’ dood. Imad daarentegen is de beste broer die je maar kunt wensen. Als ik val, is hij degene die me helpt overeind komen. Als ik verdriet heb, is hij degene die me troost… “Oké, nu moet ik echt wel opstaan, als ik op tijd wil klaar zijn.” Dacht ik bij mezelf. Ik nam een donkere afgewassen jeansbroek, een kort aanpassend wit truitje uit de kast en deed mijn witte puntschoenen aan. Mijn haar liet ik los. “ Zo, zo.. wat is mevrouwtje van plan? “ Vroeg Imad die met een sneaky lachje aan de deuropening stond. “ Ik heb 4 woorden voor je: Ik, Nihad, Kleren, Stad” Zei ik lachend. “Nou lieverd ik heb ook 4 woorden voor je: Ik heb geen geld!” zei hij spottend. “Heel goed geprobeerd Imad, maar spijtig genoeg geloof ik je niet, dus dok maar af!” Hij haalde wat bankbiljetten uit zijn portefeuille en legde ze in men hand. “Dat was toch niet zo moeilijk!” Antwoordde ik. “Ik zou me maar snel wegscheren als ik jou was, voordat ik me bedenk.” Zei hij. Op dat moment ging de bel. “Dat zal Nihad zijn! Tot vanavond ” “ Niet te laat wegblijven hé, en geen verkeerde din..” Voordat Imad zijn zin kon afmaken, sloeg ik de deur al dicht. Ik stapte in en we reden naar de stad. Eenmaal aangekomen in de stad, nam ik afscheid van Nihad en gingen we allebei onze eigen wegen….

Carae

Carae
08-05-04, 17:04
Speciaal voor jou, Miss_Remix !!

Liefs, Carae

Carae
08-05-04, 18:46
Ik slenterde door de winkelstraat. Winkel in, winkel uit. Elke jongen die voorbijliep, probeerde wel een domme versiertruc op me uit. Ik kreeg veel aandacht van jongens hoewel ik dat haatte. Ik was 18 jaar, maar had nog nooit een vriendje gehad. Nihad noemde me soms een non. Zij was in tegenstelling tot mij een jongensverslindster. Eerlijk gezegd vond ik mezelf mooier dan Nihad en zo dachten de meeste jongens er ook van. Ik had lang steil lichtbruin haar, helderblauwe ogen, een lichtbruin tintje en een killah body, zoals de jongen die net langs me passeerde het formuleerde. Ja, mijn mooie uiterlijk had ik aan mijn moeder te danken. Iedereen zei dat ik als twee druppels water op mijn moeder leek. Op school, was ik zeer populair bij de jongens, maar minder bij de meisjes. Mijn enige vriendin was Nihad, die me door dik en dun steunde. We zaten allebei in het laatste jaar Economie-wiskunde, maar we hadden beiden nog geen idee wat we met onze levens gingen doen. Zoals mijn standaardzinnetje luidde: Zien waar de wegen ons leiden. “Pff... Ik ben uitgeput!” Met 10 zakken aan elke arm, wachtte ik aan het fonteintje waar Nihad me over een kwartier zou komen ophalen… “Ik wacht nog 5 minuten en neem dan de bus.” Dacht ik bij mezelf. Er is nu al een uur voorbij en Nihad is nog steeds niet komen opdagen. “Haar tel staat ook uit. Er zal toch niets gebeurd zijn?” Deze gedachte bezorgde me niet alleen kippenvel maar ook een angstig gevoel. “Wat als, wat als er iets gebeu.. Nee dat kan niet, het mocht gewoon niet. Ze zal gewoon de tijd uit het oog zijn verloren. Ja dat iets het.” Deze gedachte gaf me een bezorgd gevoel. Het begon wat laat te worden, dus besloot ik maar de bus te nemen.

Carae

miss_remix
08-05-04, 19:05
ewa dankje ga gauw verder

miss_remix
08-05-04, 19:05
ewa dankje ga gauw verder

Carae
08-05-04, 19:29
Daar zat ik dan, alleen in de bus. “Ik kan niet geloven dat Nihad me dit aandoet. Dit is echt niets voor haar. Ach ja, ze zal wel een goede reden hebben.” “Is deze plaats bezet?” hoorde ik iemand zeggen. Ik keek op en zag dat het Majid was a.k.a. “The Nr 1 Playah”. Ik wist zeker dat hij iets van plan was en ik had geen zin in zijn spelletjes dus zei ik kortaf “ Nee hoor deze plaats is niet bezet.” Ik zag dat hij blij werd.
“En Majid het is je geluksdag, denk ik.”
“ Ja, dat denk ik ook.” Antwoordde hij. “Ja zeker, want over 10 sec zijn er 2 plaatsen vrij.” Ik zag dat zijn vrolijke glimlach veranderde in een harde blik. “Majid ik moet eerlijk zeggen, die glimlach staat je beter.” Zei ik spottend en liep vervolgens de bus uit, op weg naar huis.
Ik wou net mijn sleutel in het sleutelgat steken, toen iemand de deur hard opentrok. “Anouar, ben je gek. Ik schrok me dood, jong.” “ Wat noem je mij gek? Wie is hier de gek?” Het is 20.00! Waar was je, of beter gezegd bij wie was je?” “ Wat zeg je nou, ik was in de stad met Nihad.” “ Rania vertel me, sinds wanneer is Nihad een jongensnaam?” “ Sinds de dag dat jij een klootzak bent geworden, Anouar! Is dat soms wat je wou horen?” Ik zag dat de ogen van Anouar zich met woede vulden en zijn hand zou de volgende weken een afdruk zijn op mijn gezicht als Imad er niet tussen kwam. “Rania, verontschuldig je, nu meteen” Zei imad boos. “Maar..maar” “Niks te maren, of het je leuk vindt of niet, het is en blijft je oudere broer. Toon eens wat respect!”
“ Sorry!” Zei ik ongemeend en liep naar mijn kamer.

Carae

Carae
08-05-04, 19:45
Géén reacties, dit voorspelt niets goed...

Liefs, Carae

miss_remix
08-05-04, 19:47
ga gauw verder !!:D

miss_remix
08-05-04, 19:53
meer meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer
meer meer meer meer
meer meer meer
meer
meer meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meervv meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer

Carae
08-05-04, 20:09
Ik liet me vallen op mijn bed, en liet mijn tranen maar naar beneden rollen. “ Waarom doet hij nou zo? Wat heb ik hem misdaan? Als me niet wil, dan kan hij me wel in een jeugdtehuis stoppen. Ya rabi waarom? Waarom? Met deze gedachte viel ik in een diepe slaap. De volgende ochtend werd ik met een vreemd gevoel wakker. Het was net of ik iets was vergeten, ik hechtte er niet veel belang aan en ging naar beneden. “ Mmmm wat ruikt het hier heerlijk!” riep ik door de woonkamer heen. Ik liep door naar de keuken en zag dat Imad bezig was met het ontbijt. “ Imad, is er soms iets dat ik niet weet? Krijgen we bezoek?” “ Nee jong, ik had gewoon eens zin om vandaag een ontbijt voor jullie te maken.” “ Jullie? Wie is jullie?” Vroeg ik naïef. “ Jij en Anouar, wie anders?” Antwoordde hij.
“ Wat? Is Anouar thuis? Ik dacht dat hij vandaag werkte?” “ Het is zondag, weet je nog.” Tfoe vergeten, anders was ik wat later wakker geworden, zodat ik hem niet hoefde te zien. “Heel lief van je Imad dat ontbijt, maar nee bedankt. Ik ga niet samen aan tafel zitten met iemand die me liever ziet verdwijnen dan verschijnen.” Zei ik bot. “ Die koppigheid van je, heb je van onze pa Allah Ie Rahmou geërfd, wist je dat?” Ik gaf Imad een blik van “whatever” en draaide me vervolgens om om weg te gaan. “Halt!” Riep Imad. “ Jij gaat mooi nergens, ga aan naar de badkamer, spoel dat ochtendhumeur van je weg met wat warm water en kom terug aan tafel zitten. Dit is een bevel!“
“Ja, commandant” Riep ik met volle borst en deed vervolgens wat Imad me vroeg.

Carae

miss_remix
08-05-04, 20:10
meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer meer

Carae
08-05-04, 20:20
Het doet me deugd, dat er toch iemand van mijn verhaal geniet.
Dank je wel Miss_Remix, als jij er niet was, dan was ik er al mee gestopt.

Liefs, Carae

miss_remix
08-05-04, 20:22
hopelijk ga je NIET stoppen maar gewoon verder de reacties komen vast nog wel hoor;)gewoon geduld ;)gewoon verder gaan
:Der zijn vast ook wel mensen die dit lezen en nie lid zijn dus geen reactie achter kunne laten maar in iedergeval schrijf gewoon verder en je zult zien dat je meer reacties krijgt want et is echt een top verhaal;)

boessa yasmin

Carae
08-05-04, 20:24
Dank je ...
Je bezit de eigenschappen van een echte fan ;)
Ik zal voor jou dan zeker vandaag nog een vervolgje plaatsen.

Liefs, Carae

miss_remix
08-05-04, 20:28
:fplayer: dankje je bent een schat :hihi: :hihi: :hihi:

Carae
08-05-04, 20:52
Neuriënd liep ik naar de badkamer. Ik had in zin in een warm bad met wat badschuim en enkele badparels. Ja, dat zou me zeker ontspannen. Ik draaide de kraan open en liet het water lopen. Net toen ik me wou uitkleden, herinnerde ik me het weer: NIHAD!!! Tfoe door die hele scène gisteren, ben ik Nihad gewoon vergeten. Snel liep ik naar mijn kamer en zocht mijn tel. Zoals altijd in zulke gevallen, vond ik hem niet. Dit gebeurde dus altijd, altijd als ik hem echt nodig had, was hij nergens te bespeuren. Ik spurtte als een marathonloper naar beneden om via Imad’s tel naar de mijne te bellen zodat ik hem zou kunnen vinden, maar tot mijn verbazing, zag ik mijn tel vlak voor me, in Anouar’s handen. Imad die vlak naast hem zat, keek me angstig aan. “ Anouar, je hebt me nooit verteld dat je tweede baan controleur was. Dacht je soms nummers van jongens te vinden?” Imad deed een shtt gebaar naar me, maar ik volgde zijn raad niet op. “Antwoord dan wat, Anouar!” Hij stond op, gooide mijn tel naar me toe en liep zonder maar liefst één woord te zeggen naar boven. “ Klootzak” mompelde ik achter hem. Maar dat heeft hij volgens mij niet opgevangen. Ik drukte snel het nummer van Nihad in en wachtte zenuwachtig af. “Ja?” Hoorde ik aan de andere kant van mijn tel. “ Nihad? Wat scheelt er? Waar was je gisteren? Vroeg ik bezorgd. “ Er is niets Rania, en als je me nu zou willen excuseren. Ik heb nog veel werk te doen.” Zei ze irritant.
“Nihad, wacht ik… Tuut tuut tuut” Ze had opgehangen. “Wat is dit? Dit is helemaal niet zoals Nihad. Er zal zeker en vast, gisteren iets gebeurd zijn. Ik ga nu onmiddellijk naar haar toe … “Raniaaaaaaaa” Hoorde ik Anouar schreeuwen. “Het bezoekje aan Nihad zal toch wat later plaatsvinden.” dacht ik bij mezelf. “Raniaaaaaa maak dat je boven bent. NU! Brulde hij nog harder dan tevoren.

Carae

miss_remix
08-05-04, 21:01
:schok: ga verder anders kan k nie slapen vandaag:p

Carae
08-05-04, 21:04
Oké ik wil niet de oorzaak zijn van jou slapenloosheid, dus ik zal zo meteen een nieuw vervolgje plaatsen.

Liefs, Carae

miss_remix
08-05-04, 21:05
dankje wel:D haha boessa,yasmin

Carae
08-05-04, 21:23
"En breng maar een emmer en dweil mee!”
“Huh, wat zegt hij nu, moet ik nu ook al beginnen schoonmaken? Ik dacht dat we daarvoor die schoonmaakster hadden.” Ik nam toch maar een emmer en dweil en liep naar boven. “Zijn er niet genoeg overstromingen in de wereld, dat je er nog één in MIJN huis moet veroorzaken?” Schreeuwde hij me toe. Tfoe door dat Nihad gedoe, ben ik de kraan van de badkuip vergeten toe te draaien. "Zid, begin maar alles schoon te maken." Riep hij. “Je zegt zelf het is JOUW huis, dus doe het maar zelf.” Antwoordde ik. Ik zag dat het adertje in zijn voorhoofd op springen stond. “Nog tegenspreken ook, ik zou als ik jou was er al aan beginnen, tenminste als je vanavond nog wil leven. Als ik terugben, moet alles pico bello schoon zijn, begrepen. Ik wil mijzelf in die tegels kunnen zien.” Zei hij. “ Ik vrees dat de tegels zullen barsten als ze jou beeld zien, en ik wil ook geen aardbeving veroorzaken in JOUW huis. Dat zou maar al te erg zijn, nietwaar broertje?” Zei ik cynisch. Wow ik had zelf niet verwacht dat ik ooit zoiets had durven zeggen. Ik ben de laatste tijd echt hard geworden, maar als je in deze wereld iets wilt bereiken moet je hard zijn. Ik zag nu iets wat ik nog nooit eerder had gezien. Er stond echt vuur in Anouar’s ogen gekerfd. Ik kreeg het angstig benauwd door die dodelijke blik in Anouar’s ogen. Op dat moment kwam mijn redder in nood, Imad, weer tevoorschijn. Zoals altijd redde hij me uit de klauwen van Anouar. Ik zag dat Imad zelf schrok van Anouar’s blik. Maar gelukkig kon hij Anouar overhalen door hem naar buiten te sturen en hem te beloven dat wanneer hij terugkomt alles opgeruimd zal zijn. Zodra Anouar het huis uit was, belde Imad onze schoonmaakster, die normaal zondag een vrije dag had, op en vroeg haar of ze niet voor één keertje ook zondags kon komen. Na wat aandringen en een beetje extra geld, stond ze in geen één minuut voor de deur.

Carae

miss_remix
08-05-04, 21:34
more!!

Carae
08-05-04, 21:36
Haha, Miss_Remix wil je echt meer of is het genoeg geweest voor vandaag ?

Liefs, Carae

MiSS BooGy
08-05-04, 22:26
meid ga snel doorr....et is een toppertje :D:D

dikke kuss hindddd

miss_remix
08-05-04, 23:02
nix genoeg :huil:

Carae
08-05-04, 23:02
Dank je wel, Hind.
Ik zal voor jou en Miss_Remix nog enkel vervolgen plaatsen voor ik het afsluit voor vandaag.

Liefs, Carae

Carae
08-05-04, 23:17
“Imad, bedankt. Als ik jou niet had dan..” Hij liet me niet uitspreken en antwoordde: “Is al goed, meisje.” “Euhm Imad, zou ik eventjes naar Nihad mogen? Het is echt belangrijk.” Zei ik poeslief. “ Ik denk niet dat het verstandig is dat je vandaag weggaat, zeker niet door dat voorvalletje met Anouar.” “ Please, Imad. Ik beloof het je, ik zal niet lang wegblijven.” “ Wagga, maak dat je weg bent.”
Snel deed ik mijn J.Lo trainingspakje aan en liep richting Nihad’s huis.
Net toen ik de deurbel voor de derde keer de achterkant van men duim wilde laten voelen, deed Soufian, Nihad’s jongere broertje, open. “ Is Nihad daar?” Vroeg ik kortaf. “Nee!” zei hij en wilde de deur sluiten maar op dat moment hoorde ik Nihad “Soufian wie is daar?” schreeuwen. Ik hield de deur met mijn voet tegen, duwde die vervelende puber opzij en liep vervolgens naar binnen. “Soufian?” Riep Nihad weer. “Nee, het is Rania” zei ik terwijl ik achter haar stond. “Wat moet je? Zei ze. “Wat bezielt jou, Nihad? Waarom reageer je zo belachelijk als vanmorgen aan de telefoon?” “Nou, moet je even luisteren Rania. Ik dacht je mijn vriendin was, maar je probeerde enkel mijn vriend te stelen. Hij heeft me gisteren al jouw plannetjes tot in de kleinste details verteld en ik wil niets meer met jou te maken hebben en wil je nu alsjeblieft oprotten.” Ik geloofde niet wat ik hoorde. Die klootzak is gewoon leugens gaan vertellen nadat ik hem vorige week had afgewezen. En zij was blind door de liefde dat ze hem nog geloofde ook. Was dit nou Nihad, mijn beste vriendin voor het leven. Wou ze al onze vriendschap opgeven, voor een jongen? “Dus je wilt alles wat wij delen opgeven yek?” “ Heb je me soms niet goed gehoord. Moet ik er nog een tekening bij maken?” Ik wist genoeg. Zonder nog maar iets te zeggen rende ik weg.

Carae

Carae
08-05-04, 23:20
Ik rende en rende… Waar naartoe? Dat wist ik zelf niet. Ik wilde voor even gewoon weg zijn, weg van Nihad, weg van Anouar. Ik wilde gewoon al mijn verdriet wegrennen. Maar daarvoor zou ik duizenden kilometers moeten lopen. Huilend rende ik tot ik niet meer kon en hijgend zakte ik neer op de koude grond. Ik lag daar enkele minuten als een klein meisje die net haar pop kwijt had gespeeld en nu huilend zit te wachten op mama die haar pop terugbrengt. Enkel wil ik niet mijn pop maar mijn ouders, mijn broer en Nihad terug. Dromend dacht ik hoe gelukkig ik wel niet zou zijn, als alles weer als vroeger zou zijn. Snel word ik uit deze droom ontwaakt door een onbekende stem. “Meid, gaat het?” Vroeg iemand. Ik keek hem even aan en zag dat het een Marokkaanse jongen was. Ik had hem nog nooit eerder gezien, maar hoewel ik het niet graag toegeef, was het een mooie jongen. Als ik er nu bij nadenk, is hij de mooiste die ik in mijn jong leventje al heb gezien. Al snel keek ik blozend naar de grond. Hij hielp me overeind komen en zag hierdoor de tranen in mijn ogen. “Heeft iemand je pijn gedaan, meid?” vroeg hij met een bezorgde blik. “Nee hoor, alles is prima.” Loog ik. Hij moest eens weten hoeveel mensen me op dit moment pijn hadden gedaan. “Ja, dat zie ik echt wel meid. Ik kan echt moeiteloos aflezen op je gezicht dat alles prima verloopt.” Het was net of hij me een klap in mijn gezicht gaf en dat merkte hij ook. “ Euhm sorry, ik bedoelde het niet zo.” Zei hij. “ Ik neem het je niet kwalijk, hoor.“ Antwoordde ik. Ik keek op mijn horloge en zag dat er ondertussen al 2 uren verstreken waren. Tot nu toe had Anouar nog nooit een vinger naar me uitgestoken, maar als ik binnen de kortste keren niet thuis ben, zal ik ze vanavond voelen. “Bedankt voor je bezorgdheid euhm…” “ Nasser.” Zei hij. "Ik heet Nasser en zou ik de naam van deze verbluffende dame mogen weten?" “Ik ben Rania.” Antwoordde ik blozend. Een ongelofelijke mooie naam voor een ongelofelijke mooie dame. Zei hij menend. “Dank je wel.” Antwoordde ik. “Nasser, het was aangenaam je te ontmoeten, maar ik moet nu echt wel gaan.” “Insgelijk, maar heb je soms een lift nodig?” Zei hij, terwijl hij naar zijn zwarte BMW wees. “Nee, dank je. Ik ga te voet.” Alhoewel ik een lift goed kon gebruiken, wees ik zijn voorstel af. Ik zou nooit zomaar bij een onbekende instappen. “Hou je goed, meisje.” Zei hij. Ik wierp hem nog een lieve lach toe en liep daarna weg.

Carae

miss_remix
08-05-04, 23:37
ga verder

miss_remix
08-05-04, 23:48
more plz:$

Carae
09-05-04, 00:13
“Je bent te laat Rania.” Zei Imad teleurstellend. “ Het spijt Imad, maar ik wou gewoon alleen zijn.” “Ik heb je deze keer nog beschermd meid, maar dit was dan ook de laatste keer.” “ Bedoel je dat Anouar..?” “Ja, Anouar was voor je thuis gekomen.” “En????” Riep ik. Ik heb hem gezegd dat je moe was door al dat schoonmaken en dat je aan het rusten was in je kamer en gelukkig is hij geen kijkje gaan nemen.” “Choukran, Imad!” Zei ik terwijl ik op hem vloog en hem een dikke knuffel gaf. “ De laatste keer, Rania. De laatste keer.” Zei hij. Het gaf me een akelig gevoel. “ Er staat nog wat eten in de keuken, als je honger hebt.” Zei Imad. Mijn maag maakte de vreemde geluiden ooit, maar ik kreeg geen hap binnen. Ik moest steeds denken aan deze middag, aan die ogen, die lach, de manier waarop hij praatte. Ik was zo verzonken in mijn gedachtes dat ik op trap tegen Anouar liep.
“ Heb je niet genoeg gedaan vandaag, dat je me nog wil doen verongelukken?” Zei hij. Ik negeerde hem en liep gewoon door. Ik liep gelijk naar de badkamer, die tot in de kleinste hoekjes was gepoetst, nam een snelle douche, deed mijn badjas om en liep naar mijn kamer. Daar deed ik mijn pyjama aan en kroop in mijn zachte tweepersoonsbed. “Raniaaaa…” Schreeuwde Imad. “Schiet op.. Het is 7.00!” Moeizaam opende ik mijn ogen en keek naar mijn wekker. Tfoe, hier had ik echt geen in. Bij wie zal ik vandaag gaan zitten tijdens de lunch? Nu Nihad me ook niet meer kan luchten, heb ik niemand meer op school. Met deze gedacht stond ik op, nam een licht jeansrokje, dat net boven de knie komt, en een wit replay truitje. Ik deed mijn kleren aan en liep richting de badkamer. Ik waste mijn gezicht, poetste mijn tanden en al die ochtendrituelen. Mijn haar liet ik los en deed wat lipgloss en mascara op. Zo zo, nog enkel mijn witte puntschoenen en tas en klaar is Rania! Aangekomen op school, voelde ik me zoals elke ochtend bekeken door al die hopeloze huppeltrutjes… En tot mijn verbazing zag ik Nihad bij ze staan.

Carae

miss_remix
09-05-04, 11:05
ga verder :jeweetog:

Carae
09-05-04, 11:39
Ik zal vandaag nog een vervolg plaatsen.

Dikke kus, Carae

miss_remix
09-05-04, 11:52
ej eej dankje wel:D
trouwens als k nie meteen reageer maak nie uit gewoon verder schrijven
want k ga ff weg en dan kan k vanmiddag hele stuk doorlezen thnx meid kus yasmin

Carae
09-05-04, 12:06
Is goed, meid.
Amusement !!

Dikke kus, Carae

miss_zebie
09-05-04, 12:52
aai wat een leuk verhaal schat hij is echt leuk
veel liefst miriam ik reageer op me broertje zijn msn
ewa verplaats er nog 1 stuk
pleazz

Souma
09-05-04, 12:53
Selaam Carae,

Je hebt er een nieuwe lezeres bij :),...ik heb je verhaal pas ontdekt en het is echt een interessant en leuk verhaal. Tfoeee sommige jongens als je ze disht...gelijk leugens verspreiden...ik vind het echt zielig voor Rania....moehim ga snel verder oke? Thanx :D

Thalla :zwaai:

hanouna
09-05-04, 13:28
salaaammm. Good story girl, ga zeker door en ik denk je wel meer fans heb hoor alleen niet iedereen reageert!! dus hou ons niet langer in spanning!

Carae
09-05-04, 13:30
Bedankt lieverds, voor al jullie leuke reacties.
Ik zal nu nog een vervolgje plaatsen.

Dikke kus, Carae

Carae
09-05-04, 13:34
Ze gaf me een dodelijke blik, maar gelijk wendde ze haar gezicht snel om. Ik kan nog steeds niet geloven dat Nihad zich bij dat stelletje hopelozen heeft verenigd. Ik herinner me nog hoe we ze vroeger steeds uitlachten. Ik walgde gewoon van zulke meisjes. Je weet wel, die chichi typetjes met goedkoop plakkaatverf beschilderd op hun gezicht. Wat een zicht, man. Waar zijn hun toch gedachtes als ze deze troep ’s morgens op hun gezicht smeren? In Barbietown geloof ik.
“Kom je nog binnen, Rania? Of wil je de les vanuit de gang volgen?” Riep mijn geschiedenisleerkracht. “Heb ik dan soms de keuze?” Zei ik spottend. “Maak dat je binnen bent, of er volgen sancties.” Antwoordde ze. Rustig op mijn gemak liep ik naar binnen. Ik zag dat ik mevr. Bogaerts hiermee irriteerde dus deed ik voort. De hele dag ging langzaam voorbij. Ik kon niet wachten tot de bel ging.
15, 14, 13, 12, 11, 10, 9, 8, 7, 6, 5, 4, 3, 2, 1 Tringgggggggg !! Snel nam ik mijn boeken bij de hand en sprintte naar buiten. Het was 16.00 en Anouar zou vanavond pas rond 21.00 thuis zijn, dus besloot ik maar even naar de stad te gaan. “ Nihad, schiet op. We moeten binnen 20 min in de stad zijn.” Hoorde ik één van de schminkpoppen zeggen. “Tfoe, die gaan ook!” dacht ik. “Het is een vrij land, dus laat ze maar doen wat ze niet laten kunnen. Als ze mij er maar buiten laten.” Snel liep ik richting de bus en wachtte tot deze kwam. Tfoee, zeker mijn ongeluksdag. Majid zat weer op de bus en bleef me maar aanstaren. Af en toe zei hij wat tegen zijn vrienden en wees dan gelijk naar me. Ik voelde me ongemakkelijk, en besloot bij de volgende halte af te stappen en maar te voet te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. Bij de eerst volgende halte stapte ik af en liep in mijn eentje naar de grote winkelstraat, waar ik de komende uurtjes zou genieten van het gezelschap van kleren, kleren en ja de schoenen niet vergeten.

Carae

Carae
09-05-04, 14:39
Doodmoe, liep ik de Replay store uit. Ik geloof dat ik vandaag ½ van die winkel heb gekocht. Mijn maag maakte weer de vreemdste geluiden, dus besloot ik deze eens te laten genieten van een heerlijk maal in de Mac. “Dat is dan 5 euro 50, mevrouw.” Snel gaf ik de kassierster het gepaste geld, nam mijn plateau en ging rustig aan een tafeltje vlak naast het raam zitten. "Ik geloof dat als ik nu nog maar liefst één ding naar binnen doe, mijn broekknopje het zal begeven." Ik wou net opstaan om weg te gaan, toen ik Nihad, haar bende en nog wat jongens aan hun zij, zag binnenstappen. Ik had toch gelijk, het is mijn ongeluksdag vandaag! Ik wou zo haastig mogelijk hier weg. Ik nam mijn spullen en wou net het restaurant verlaten toen Chadia, de leider der barbiepoppen, vlak voor me kwam staan. “Wat moet je, Chadia?” Vroeg ik. “Ik wou gewoon even een babbeltje komen slaan. Meer niet.” Antwoordde ze sluw. “Dat babbeltje kan wel wachten, want ik moet er vandoor.” “Ow, mevrouwtje heeft géén tijd voor mij, voel je je soms hoger?” Nu begon ze echt op mijn zenuwen te werken. “Chadia, ga alsjeblieft uit de weg, voordat ik iets doe waar ik later spijt van zal krijgen.” Zei ik dreigend. “Rustig meid, ik wou je gewoon even zeggen dat ik je outfit van vandaag erg mooi vind.” Terwijl ze deze woorden uitsprak, goot ze haar cola flesje over mijn kleding. “Oeps. Heb ik dat gedaan?” Zei ze spottend terwijl ze haar hand voor haar mond hield. Ik werd gewoon woedend. Alle jongens uit de Mac genoten mee van dit spektakel en proestten het uit. Ik had van Imad vorige zomer enkele kickbox lessen gekregen, die ik nu op haar ging uitoefenen. Bij de eerste slag, had ik al direct prijs…een bloedneus. “Oeps. Heb ik dat gedaan?” Zei ik sarcastisch. De jongens lachten nu nog harder dan tevoren. Het kon me niet schelen. Ik had schijt aan iedereen. Chadia liep vliegensvlug naar het toilet, waar ze haar vernedering kon gaan verwerken. “Meid, kom even mee. Dan help ik je die troep van je kleding te verwijderen.” Hoorde ik een stem zeggen. Ik keek op en zag een mooi Marokkaans meisje voor me staan, ze had een uniform aan met het Mac logo dus ze moest hier zeker werken. “Nee, dank je. Het is niet zo erg, hoor.” Antwoordde ik beleefd. “Wil je soms zo naar huis toe, meid? Kom nou op.” Ik deed wat ze zei en volgde haar naar een kamertje achteraan het restaurant. “Hier, heb je wat kleding van me, doe maar gerust aan.” Zei ze vriendelijk. “Heel vriendelijk van je, maar hoeft niet hoor. Ik heb namelijk al goed gewinkeld deze namiddag en zal wel iets nieuws aantrekken. Maar toch bedankt.” Antwoordde ik. “Ow, oké. Ik ben Samia trouwens.” Zei ze terwijl ze me een hand gaf. “Aangenaam, ik ben Rania.” “Samia, waar blijf je?” Hoorden we iemand roepen. “Sorry, meid maar ik moet terug aan het werk.” Zei ze. “Oké, nogmaals bedankt voor alles.” “Is niets hoor, meid. Weet je wat? Hier mijn nummer. Als je eens zin hebt om wat te doen, bel me maar op.” Zei ze terwijl ze een visitekaartje in men handen legde. “Samiaaaa!” Hoorden we weer. “Nu moet ik echt wel gaan. Vind je de weg naar buiten?” Vroeg ze. “Ja, zeker.Choukran.” Antwoordde ik.“Hou je goed, meisje.” Zei Samia. “Ja, jij ook. Ik laat zeker nog wat van me horen.” Met deze zin namen we afscheid. Ik kleedde me zo snel mogelijk om, nam mijn spullen en liep richting de exit.


Carae

hanouna
09-05-04, 15:16
topperrrrrrrr!!!! ga gauw door, gelukkig laat je ons niet te lang wachten, dat waardeer ik wel.

Souma
09-05-04, 15:40
:D zeker een toppertje :boogie: Kan je pleaseee nog een vervolg posten :blij:

Carae
09-05-04, 16:11
De volgende dag had ik geen school. Anouar was vandaag geen probleem, want die was een weekje voor zaken naar Frankrijk en Imad doet toch nooit moeilijk. Daarom dacht ik om Samia op te bellen en zien of ze geen zin had om wat samen te doen. Ik toetste haar nummer in en wachtte geduldig af. “Hallo? Met wie spreek ik?” Hoorde ik een mannenstem zeggen. "Is Samia getrouwd? Of miss is ze nu bij haar vriend? Of of…” Al deze gedachtes dwaalden nu door men hoofd. “Euhm.. Is Samia soms daar?” Antwoordde ik stilletjes.
“Ja, hoor. Een momentje.” Zei hij. Er was iets aan zijn stem, iets bekends maar ik kon het niet plaatsen.
“Met Samia.” Hoorde ik weer.
“Hey meid, met Rania.”
“Hoi, hoe gaat ie?” Vroeg ze.
“Ja prima, met jou?”Antwoordde ik.
“Kan niet beter.” Zei ze vrolijk.
“Heb je soms vandaag iets te doen, want ik vroeg me af of we niet samen wat konden gaan drinken?” Zei ik. “Klinkt leuk, zeg maar waar en wanneer?” Antwoorde ze. “Rond 19.00 aan Diamond Princess, oké? Moet ik je komen oppikken of heb je zelf vervoer?” Vroeg ik. “Nou, nu je het toch zegt. Ik kan eigenlijk wel vervoer gebruiken als het niet teveel gevraagd is.” Antwoordde ze. “Ben je gek joh, het is niets vergeleken met jouw gastvrijheid gisteren. Zeg maar waar ik je kan komen ophalen.” “Oké, is genoteerd. Tot later. Doei.”
Het was reeds 17.00, ik had nog 2 uurtjes om me klaar te maken. Ik nam eerst een warme douche, hierna smeerde ik mijn lichtgetinte huid in met wat Niveau bodylotion. Met een handdoek om mijn lichaam gewikkeld, liep ik naar mijn kamer om mij aan te kleden. Het was vandaag nogal warm voor een herfstdag, daarom koos ik voor een zwart jurkje. Het kwam net over mijn knieën en de hals was in een V uitgesneden. Hieronder deed ik mijn zwarte puntsandalen aan. “Auw!" Zo te zien was de krultang gloeiend heet, dus ik kon beginnen met mijn haren te krullen. Na een uurtje was mijn haar en kleding al klaar, ik moest enkel mijn make-up nog aanbrengen. Ik nam mijn beautycase en haalde daar, mijn zalmkleurige lipgloss, mijn eyeline, mascara, blush en een onopvallende oogschaduw, tevoorschijn. Zorgvuldig bracht ik mijn make-up aan en viola ik was klaar! Snel pakte ik mijn bijpassend tasje, stopte er wat spullen in, nam afscheid van Imad en stapte uiteindelijk mijn auto in op weg naar Samia.


Carae

Carae
09-05-04, 16:14
Voor mijn trouwe fans. Hopelijk vinden jullie het goed.

Dikke kus, Carae

Souma
09-05-04, 16:34
:) volgende vervolgje :) Pleaseee ?

Carae
09-05-04, 16:46
“Kappelenstraat 152.” Ja hier moest het zijn. Het was een mooi huisje, met een prachtig voortuintje. Ik parkeerde mijn auto, keek nog even goedkeurend in de autospiegel en stapte daarna uit. Ik opende het hekje en liep naar de deur. Ik belde aan. “Ik doe wel open!” Hoorde ik de mannenstem van aan de tel roepen. Ik werd best wat zenuwachtig. De deur vloog open, even schrok ik maar daarna werd alles duidelijk. Die bekende mannenstem aan de tel, was Nasser natuurlijk en nu stond ik oog in oog met hem. Damn wat zag hij er goed uit. Tfoe, hij was misschien wel getrouwd met Samia of haar vriendje. Oh God, zeg me niet dat ik jaloers ben, snel schudde ik deze gedachte van me weg en keek de geschrokken Nasser aan. “Rania? Dus jij bent die vriendin?” Vroeg hij verbaasd. “Ja, dat klopt.” Antwoordde ik. Ik zag dat hij me van kop tot teen aan het bestuderen was en dat maakte me erg ongemakkelijk. “Ik moet eerlijk zijn, je ziet er oogverblindend uit, meid!” zei hij. Wat the f*ck? Hij heeft een vriendin en zit hier nog te flirten met me. Nee Rania, geen overhaaste conclusies trekken. Wie zegt er dat ze samen zijn, misschien zijn ze gewoon huisgenoten. En ookal zijn ze samen, wat kan dat me nou schelen? Nasser doorbrak de stilte door te vragen: “Kom je nog naar binnen, of blijf je liever buiten staan?” “Nee, dank je. Ik blijf wel buiten.” Antwoordde ik verlegen. “Zoals jij wil, schoonheid.” Lachte hij me toe. Ik schaamde me dood, maar gelukkig kwam op dat moment Samia aangelopen. “Saved By Samia” zei ik in mezelf. “Hey meid!” Zei Samia, terwijl ze een zoen op mijn wang drukte. “Ik zie dat je al kennis hebt gemaakt met Nasser.” “Zullen we gaan?” Vroeg ze. “Ja, zeker.” Ik dacht dat ze het nooit ging vragen. “Het was leuk je te zien, Nasser.” Zei ik, terwijl ik hem een hand gaf. “Ja, ik hoop je zo snel mogelijk weer te zien.” Antwoordde hij. Samia drukte nog snel een zoen op Nasser’s wang en stapte daarna de auto mee in..


Carae

Souhaila_21
09-05-04, 18:12
Heel mooi verhaal!!

Ga snel verder en bedankt voor je reactie op mijn verhaal.



Groeten Souhailaatje

Carae
09-05-04, 18:17
De avond verliep zeer goed, met het gezelschap van Samia. We hadden echt veel gemeen. Samia was net als mij 18 jaar, maar was gestopt met studeren. Ze vertelde me dat ze verloofd was. Teleurstellend vroeg ik “Met Nasser?” Ik had nooit gedacht dat een Nee zo mooi in de oren kon klinken. Nasser was haar 20-jarige broer, waarmee ze woonde. Haar ouders vonden dat Samia en Nasser oud genoeg waren om voor zichzelf te zorgen, dus zijn ze terug naar hun vaderland verhuisd. Alles werd duidelijk. Ik was aan de ene kant echt blij, dat Samia en Nasser géén koppel vormden, maar aan de andere kant was ik bang, bang dat er nu gevoelens tussen mij en Nasser zouden ontstaan. Ik heb zoveel aan mij hoofd, het laatste waar ik behoefte aan heb, is liefde. Maar ja zoals vele zeggen: "lmekteb kan je niet ontglippen."Dagen, weken, maanden gingen voorbij. Samia had ondertussen de plaats van Nihad vervangen in mijn hart. Ik gaf echt veel om haar. Nihad zag ik enkel nog op school, maar ze was echt veel veranderd. Ik herkende haar nog amper. Steeds vraag ik mezelf af waar dat mooi, spontaan, zelfzekere meisje was gebleven. Haar studies verwaarloosde ze ook. Weken aan een stuk, kwam ze zelfs niet opdagen op school. Nasser en ik waren de beste vrienden geworden. Hoewel ik smoorverliefd op hem was, durfde ik mijn gevoelens niet te uiten. Ik was bang dat hierdoor onze vriendschap zou verzwakken. “Waar blijft ze toch?” Vroeg ik aan Nasser. “Je weet hoe ze is, ze is altijd al een laatkomertje geweest.” Ik was bij Nasser thuis. Ik had samen met Samia afgesproken om naar de film te gaan, maar zoals gewoonlijk is ze telaat. “Ik ga haar toch maar even opbellen, Nasser.” Zei ik terwijl ik mijn telefoon zocht. Net op het moment dat ik haar nummer wou intoetsen, verscheen haar naam al op het schermpje. “Ewa waar ben je?” Zei ik kwaad. “Sorry schat, maar ik moet weer overwerken.” Antwoordde ze. Samia had ondertussen haar baan in de Mac opgegeven en was in een modellenbureau als assistent aangenomen. “Het spijt me schat, ik zal het zeker goed maken.” Zei ze droevig. “Safe, is niets. Ik zal je maar laten dat je verder kunt werken. Doei!” “Laat me raden, ze moest overwerken?” Zei Nasser. “Ja, goed geraden.” Antwoordde ik. “Ik zal dan maar naar huis gaan hé.” Zei ik terwijl ik mijn jas nam. “Wacht, wat als..Nee nee laat maar.” Antwoordde Nasser. Ik draaide me om en zag dat hij verlegen werd. “Wat als wat ..??” Vroeg ik hem. “Ik..ik..euhm ik wou?” Ik zag dat hij moeilijk uit zijn woorden kon komen. “Ik wou gewoon vragen nu je toch niets te doen hebt, of je niet met mij wat zou willen gaan eten.”
“Ja, dat lijkt me een leuk idee. Waar wachten we nog op? Kom we gaan!” Antwoordde ik spontaan.” Zijn verlegen lachje veranderde al gauw in een grote glimlach.

Carae

miss_remix
09-05-04, 19:39
ben ik weeeeeeeeeer ga gauw verder meid!!

miss_zebie
09-05-04, 19:43
ik ben m,eriam wel een leuk vervolg ga snel veder :zwaai:

Carae
09-05-04, 19:57
Onderweg in de auto was het vrij stil. Nasser merkte dit en zette een muziekje op. “Rania, scheelt er iets?” Vroeg hij. “Nee, hoezo?” “Je bent zo stil, normaal kan je niet stoppen met praten en nu komt er geen woord uit.” “Ik ben gewoon wat slaperig, meer niet.” “Als je er geen in hebt, moet je het zeggen eh. Dan neem ik je wel naar huis.” “Nee jong, ben je gek.” Antwoordde ik. Naderhand deed ik mijn ogen dicht, en liet voor even de muziek mijn leven leiden. “Wakker worden, doornroosje.We zijn er.” Hoorde ik Nasser zeggen. Snel opende ik mijn ogen en keek Nasser aan. Wat was hij mooi. Mooie bruine ogen, bruingetinte huid, zachte lippen, brede schouders, een mooi postuur en wanneer hij lachtte, verschenen er 2 kuiltjes in zijn wangen. Ik deed het portier open en stapte de auto uit. Nasser kwam naast me staan en samen gingen we het chique restaurant binnen. “Rania, heb ik je al gezegd hoe mooi je er vandaag uitziet?” Zei Nasser. een verlegen “Dank je” is al wat er uit mijn mond kwam. Nasser bleef me maar diep in de ogen aanstaren. Hierdoor voelde ik me, in tegenstelling tot anders, helemaal niet op mijn gemak. We bestelden wat te eten en Nasser vertelde vele verhaaltjes over de avonturen die hij samen met Samia en zijn vrienden had beleefd. Langzamerhand kwam de avond tot zijn einde. In de auto bemerkte ik dat Nasser wat zenuwachtig was. “Rania, ik wil je wat geven. Ooh ik werd letterlijk gek als hij mij naam uitsprak. “Maar je moet me beloven, het pas te openen als je thuis bent oké?” Hij haalde een klein, mooi zakje tevoorschijn en legde het op mijn schoot.”Wat is dit?” Vroeg ik naïef.”Dat zal je zien wanneer je het opent, lieverd.” Ik was heel nieuwsgierig, maar probeerde dit niet te tonen. Helaas moest ik het toch vragen. “Kan je me geen klein tipje geven over wat erin zit?” “Hahaha, geduld is een schone zaak, schat.” Zei hij lachend…

Carae

miss_remix
09-05-04, 20:05
ga verder plz!!:D

Souma
09-05-04, 20:19
Pleeeaaaazzzeeee wil je nog een vervolg posten:)?

miss_remix
09-05-04, 20:20
:lole: :lole: more

Carae
09-05-04, 20:31
Ik kan niets beloven, maar ik zal mijn best doen om vanavond nog een vervolgje te posten.

Dikke kus, Carae

Souma
09-05-04, 21:05
Thanx:D voor de moeite....:) want het is echt een leukkkkkkk verhaal
Nasser en Rania :Iluvu: hihihi

Beslama :zwaai:

Carae
09-05-04, 21:11
“Zet me hier maar af, Nasser.” Zei ik. “Bedankt voor de gezellige avond en voor het geschenkje, ookal weet ik nog steeds niet wat erin zit.”
“Ik moet jou bedanken, niet omgekeerd. Maar dat zal je wel snel merken.” Ik wist niet wat hij hiermee bedoelde, maar ik ging er niet op in. Ik zag dat Nasser’s ogen afdwaalden naar mijn lippen. Als ik niet beter wist, dan zou ik denken dat hij me wil kussen. Wat een domme gedachte. Nasser kan veel mooiere meisjes krijgen dan mij. “Mohiem beslama Nasser.” “Beslama zina, slaapwel.” Schielijk stapte ik naar huis, ik was echt nieuwsgierig wat er in het zakje zat. Met haast deed ik de deur open en liep zo snel mogelijk naar mijn kamer. Ik liet me op mijn bed neerploffen en bleef enkele minuten naar het plafond staren. Merkwaardig, nietwaar? 5 minuten geleden wou ik niets liever dan weten wat er in het zakje zat, maar nu ik de gelegenheid heb, wil ik het niet meer. Na een kwartier zo gelegen te hebben, stond ik op en nam het zakje in mijn hand. Het was een klein, blauw, schattig zakje. Ik deed het open en zag een blauw doosje. Ik nam het doosje en opende het. Verwonderd keek ik naar de zilveren sleutel die erin lag. Onder de sleutel bevond zich een briefje. Ik pakte het vast en las de volgende woorden:


Lieve Rania,

Maandenlang heb ik mijn gevoelens voor jou kunnen verbergen.
Maandenlang droomde ik elke dag van jou.
Maandenlang verlangde ik naar je.
Maandenlang was ik een lafaard.
Ik was bang om mijn gevoelens voor je te uiten.
De eerste keer dat ik je zag, wist ik niet wat me overkwam.
Ik wou je in mijn armen nemen en al je pijn wegnemen.
Elke keer ik je zie, gaat mijn hart tekeer.
Ik wil jou als mijn vrouw, mijn beste vriendin, mijn zielsverwant, de moeder van mijn kinderen en nog veel meer.
Ik hoef geen geld, auto’s, en al die materiële zaken. Zolang ik jou maar heb. Ik weet wat je je nu afvraagt en het antwoord is: Nee.
Die sleutel daar is niet sleutel van je nieuwe Cabrio, maar van iets kostbaarder.
Rania, ik geef je de sleutel van mijn hart en ik hoop en vertrouw erop dat je er voorzichtig mee zult omgaan.
Het zou me veel pijn doen, als deze gevoelens niet wederzijds zijn. Maar onze vriendschap zal hier zeker niet door eindigen. Neem beslist je tijd, lieve schat, om hierover na te denken. Ik hoop dat ik je hiermee niet overval. Je zou nooit kunnen weten hoe gelukkig je me maakt, door mijn liefde te beantwoorden.

Liefs, Nasser.

Carae

miss_remix
09-05-04, 22:14
ej ga snel verder

Carae
09-05-04, 22:19
“Ik geloof dit niet. Ben ik nou aan het dromen of is dit echt?”
Maanden hebben ik en Nasser onze gevoelens voor elkaar verborgen. Uit onzekerheid. Als ik wist dat hij er ook zo over dacht, dan had ik hem allang ingelicht. Ik moest hem gewoon zien. Nu! “Snel liep ik naar beneden en trof Anouar op de zetel.” Dit belooft niets goed. “Anouar, ik ben mijn sleutels van mijn schoolkastje bij Samia vergeten. Zou ik die mogen halen?” Anouar keek me met een ongeloofwaardige blik aan en zei: “Jallah zid, maak dat je weg bent.”
Wow die moest zeker goedgeluimd zijn. Snel scheerde ik me weg, voordat hij zich nog gaat bedenken. In mijn pyjama stapte ik mijn auto in en reed met volle vaart richting Nasser. Haastig stapte ik uit en liep tot aan de deur. Ik wou net bellen, maar ik durfde niet. Wat doe ik hier? Misschien is het beter om er nog een nachtje over te slapen. Ik draaide me om, om weg te stappen, toen iemand de deur opendeed. “Rania?” hoorde ik achter me. Ik draaide me om en zag Nasser met een angstvallige blik naar me staren. “Ik…ik...ik..” Deze keer kon ik niet uit mijn woorden komen. “Ik heb je brief gelezen en ik..” “Het is niet wederzijds yek.” Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of Nasser ontbrak me al. “Ik..” Ik wilde weer iets zeggen maar opnieuw liet hij het niet toe. “Het is niets, meid. Ik had me al op het ergste voorbereid” Zei hij met tranen in de ogen. Hij wou net iets zeggen, maar deze keer liet ik het hem niet toe. Ik legde mijn wijsvinger op zijn lippen, zodat hij geen woord kon uitbrengen. Ik keek in zijn ogen en zag dat er tranen naar beneden rolden. Ik had wel al jongens, namelijk Anouar en Imad, zien huilen maar dat was om onze ouders. Maar nog nooit had ik een jongen zien huilen om een meisje, en zeker niet om mij.
Hij wou alweer iets zeggen, maar opnieuw ontnam ik hem deze gelegenheid. Ik keek hem in de ogen en drukte een lange, passionele zoen op zijn lippen. “Ik beloof je om voorzichtig om te gaan met je hart.” Zei ik in zijn oor. Aan Nasser’s gelaatsuitdrukking kon je zien dat hij dit precies niet geloofde. “Je bedoelt dat je me een kans geeft?” Zei hij verward. Lachend knikte ik naar hem toe. “Je weet niet hoe gelukkig je me nu hebt gemaakt, Rania!” Zei hij overdreven vrolijk en nam me in zijn armen….

Carae

Carae
09-05-04, 22:20
Dit was het voor vandaag.
Morgen meer, Insha'Allah.
Slaapwel lieverds.

Dikke kus, Carae

miss_remix
09-05-04, 22:32
more plz;)

Batata24
10-05-04, 09:16
Top verhaal

Souma
10-05-04, 09:47
Aaaaaaaaah zo liefffff :D Mohiem ga snel verder zodra je kan...en thanx voor de vervolgjes...Nasser en Rania :Iluvu:

Carae
10-05-04, 15:11
Ik ga zo snel mogelijk weer verder.

Dikke kus, Carae

Carae
10-05-04, 21:30
Mijn verhaal doet het precies niet zo goed hier op Maroc.nl.
Nog een reden om ermee te kappen.

Carae xxx

Carae
10-05-04, 22:26
We waren nu al 5 maanden samen en er ging geen dag voorbij zonder dat ik mijn mannetje zag. We waren erg naar elkaar toegegroeid en ik was zeer gehecht aan hem geraakt. Wat Nasser en ik deelden was iets bijzonders. Echte liefde, zo zou je het wel kunnen noemen. Ik moest niet langer meer zoeken, want ik had mijn prins op het witte paard al gevonden. Hij was het beste wat me in mijn hele leven was overkomen en gelukkig dacht hij er ook zo over. Ik kan en zou niet meer zonder hem kunnen leven. “Ik ga je missen, lieverd. Waarom kom je gewoon niet mee?” Vroeg Nasser. “Ik jou ook schat, maar je weet dat dat onmogelijk is. Anouar zou dat nooit toestaan.” Antwoordde ik treurig. Nasser zou morgen naar Marokko vertrekken en Samia zou de week daarop met haar verloofde volgen. Ik, daarentegen, zou 2 maanden in saai België doorbrengen. De gedachte dat ik Nasser 2 maandenlang niet zou zien, maakte me letterlijk gek. Hand in hand, liepen Nasser en ik blootsvoets over het warme zand. “Prachtig, die zonsondergang. Vind je niet?” Zei ik welgemoed. “Ja prachtig, maar nog lang niet zo prachtig als jou.” Antwoordde Nasser. Ik zag dat hij zich even bedreigd voelde door enkele jongens die me gans de tijd aanstaarden en hierdoor zijn arm rond m’n middel sloeg en me dichter bij zich toetrok. Telkens wanneer Nasser in mijn buurt was, kreeg ik een warm, vertrouwd gevoel. Bij hem vergat ik de hele wereld. Plaats, tijd, alles rondom me heen vervaagde als ik bij hem was. Enkel ik en mijn prins bleven dan nog over. Ons eigen wereldje, een wereld zonder zorgen, zonder verdriet, zonder pijn… Dit was het dan, nu volgde ons afscheid. Ik heb Nasser beloofd om niet te huilen, maar ik kon het gewoon niet laten om enkele traantjes weg te pinken. “Je houdt je niet aan je belofte, lieverd.” Zei hij, terwijl hij mijn tranen met zijn duim wegveegde. “Dus dit is het dan.” Zei ik naargeestig. “Rania, schat. Je doet net alsof ik naar de andere kant van de wereld verhuis.” “Zo voelt het ook aan, Nasser. Ik kan en wil geen afscheid van je nemen, ook al is het maar voor 2 maanden.” “Lieverd, maak het niet moeilijker dan het al is. Ik heb geen keus, schoonheid. Ik heb mijn ouders al 2 jaar niet meer gezien. Wat gaan ze denken als ik dit jaar niet ga?” “Weet ik, maar ...” Ik had mijn zin nog niet afgemaakt of Nasser drukte een tedere zoen op mijn lippen. Automatisch schoven mijn armen om hem heen en bleven op zijn schouders rusten. Wachtend streelde zijn tong over mijn onderlip tot ik mijn mond opende en hem binnenliet. Zijn klamme, warme handen plaatste hij om mijn hals. Zijn kus, zijn aanraking was zo intens dat het pijn deed. De onvermijdelijke opkomende warmte als we elkaar betastten, dreef me krankzinnig. Ik maakte me los uit deze passionele zoen en blikte Nasser diep in zijn ogen aan.“Nasser, Ik hou van je.” Fluisterde ik hees. “Dat is de eerste dat je dat tegen me zegt.” Zei hij met opgeheven hoofd. Ik had na de dood van mijn ouders de euvele moed niet om nog “Ik hou van je” te zeggen. Ik kon deze 4 woorden niet over mijn lippen krijgen. Ik was bang om die persoon te verliezen, net zoals ik mijn ouders verloor. Deze 4 woorden waren ook het laatste wat ik mijn ouders toefluisterde toen ze vertrokken naar een mooie plaats ver weg van hier. “Beloof je me elke dag te bellen?” “Ik beloof je elke dag minstens 3 keer te bellen, lieverd.” Antwoordde hij met een glimlach. Ik dacht even aan al de meiden die in Marokko Nasser zouden proberen verleiden. Want welke meid zou nu geen knappe kerel als mijn mannetje willen? Nasser zag de onzekerheid in mijn blik en probeerde me gerust te stellen. “Jij bent de enige voor mij. Niemand zal ooit je plaats kunnen innemen.” Zei hij streng. Hij drukte nog een laatste liefdevolle zoen op mijn voorhoofd en verliet mijn leven….


Carae

Carae
10-05-04, 22:27
“Wat? Ben je nu helemaal gek geworden?” Schreeuwde ik de woonkamer door. “Rania, bedaar toch. Mijn besluit staat vast. Er is geen weg meer terug. Ik vertrek vanavond nog naar Frankrijk, voorgoed.” Zei Imad kalm. “Waarom, Imad? Waarom doe je me dit aan?” Zei ik huilend. “De zaken gaan slecht in Frankrijk. Ik moet daar ter beschikking staan, anders wordt alles wat onze pa jarenlang voor heeft gewerkt verwoest. Het spijt me, lieverd, maar ik weet dat Anouar goed voor je zal zorgen.” Antwoordde hij onbewogen.
Schreiend zetel ik mij op onze fauteuil. “Bel me zodra je bent aangekomen in Marseille. Thalla fe rasek goja.” Hoorde ik Anouar zeggen terwijl hij zijn jongere broer een stevige omhelzing gaf. “Schuif die koppigheid van je even aan de kant en kom deftig afscheid nemen van je broer.” Zei Anouar streng tegen me. Ik haatte Imad op dat moment. Hoe kon hij me dit nou aandoen? Zomaar zonder pardon laat hij me hier achter. “Wil je soms geen afscheid nemen van me?” Hoorde ik Imad triest zeggen. Snikkend stond ik op en sprong hem in de armen. “Als er ook maar iets is, bel me dan oké? En wees wat vriendelijk tegen Anouar. Je weet dat hij enkel het beste voor je wil en daarom kan hij soms wat streng uit hoek komen.” “Ik ga je missen, Imad.” Zei ik hees. “Ik jou ook, liefje.” Fluisterde hij. “Het is tijd a sahbe.” Hoorden we Anouar zeggen. Imad maakte zich los van mij, keek mij nog een laatste keer aan en liep vervolgens naar buiten, gevolgd door Anouar. Daar zat ik dan, eenzaam zonder Imad, Nasser en Samia, want die was inmiddels ook naar Marokko. Vreugdeloos zette ik de TV op en liet me neervallen op de zetel totdat de bel ging. “Misschien is Imad toch van gedachte veranderd en is hij terug gekomen.” Met dit flauw denkbeeld richtte ik me naar de deur.
Verrast keek ik op naar de persoon die zich voor me bevond.
Ze zag er totaal niet uit. Haar natte ongekamde haren hingen geplakt aan haar gezicht. Haar kleren waren met gras en modder besmeurd. Aan de eindeloze rode kringen rond haar uitgezette ogen kon je bemerken dat ze zonet een tranenvloed had gelost …

Carae

MiSS BooGy
11-05-04, 17:56
sorry dat ik een tijdje nie heb gereageerd,had et ff druk met andere dingen....but I'm backkkk :D:D!!!

het is zoals gewoonlijk weer amazingly goodddddd...kan ook nie anders he ;)

ga snel weer verder meid :D:D

dikke kus hinddd

Souma
11-05-04, 18:44
:wow: wat is er gebeurd.....thanx voor de vervolgen....mohiem ga snel verder zodra je kan het is echt leuk:D

Thalla :zwaai:

Carae
11-05-04, 21:09
“Ik ben zwanger, Rania.” Zei ze terwijl ze haar tranen probeerde te bedwingen. Als een donderslag bij heldere hemel overviel Nihad me met haar nieuws.“Hij beloofde met me te trouwen, maar toen ik hem vertelde dat ik zijn kind droeg, zei hij dat hij niets meer met me te maken wilde hebben en duwde me daarna de auto uit.” Ik geloofde niet wat ik te horen kreeg. Dit was het laatste wat ik van haar verwacht had. Ze begeerde toch niet dat ik na alles wat ze me had aangedaan nog medelijden met haar zou krijgen.
Hoe koudbloedig het ook klinkt, ik had helemaal geen medelijden met haar. Het was haar eigen schuld . Je raakt toch niet op je eentje zwanger? “Wat wil je dat ik daarop zeg? Als je dacht dat ik je met open armen zou ontvangen, dan heb je het zwaar mis, meid. En zou je me nu willen excuseren, ik namelijk nog veel werk te doen!” Ik las de teleurstelling op haar gelaat maar dit wekte geen meedogende gevoelens bij me op. Emotieloos klapte ik met een dreun de deur op haar dicht en liep naar mijn kamer.

Carae

Carae
11-05-04, 21:10
Straks volgt er een groot vervolg.

Liefs, Carae

Carae
11-05-04, 22:16
Nog uitgerekend 3 dagen en Nasser zou terugkeren naar België, naar mij.” Verheugend op het weerzien met mijn mannetje stapte ik mijn wagen in. Samia had me gisteren aan de telefoon gevraagd of ik één van de dagen hun huis zou willen schoonmaken. Natuurlijk wou ik dat, dat ze het nog durfde vragen. Met de sleutel die Samia onder de bloempot had achtergelaten, deed ik het hekje open en kuierde naar de deur, waar een hoop brieven, reclamefolders en pakjes lagen. Mijn ogen bleven hangen op een pakje met mijn naam erop geschreven. Dit handschrift herkende ik uit de duizend. Het was die van Nasser. “Hmm, kon hij geen 3 dagen wachten om me de cadeau’s persoonlijk af te geven.” Dacht ik. Snel stiefelde ik naar binnen om het pakje te openen. “Videocassettes? Wat voor een geschenk is dit nou?” Ik stopte de cassette met Nr. 1 op het label in de videorecorder en gelijk verscheen er een beeld van een strand. Als ik me niet vergiste, dan was dit Saidia. “Aahh Nasser stuurt me zijn vakantiebeelden.” Dacht ik. In mooie, sierletters verschenen de volgende woorden op het scherm: “Je vraagt je zeker wat de reden hiervan is, maar binnen enkele minuten zullen al je vragen beantwoord worden.” Enkele seconden later verscheen Nasser in eigen persoon op het schermbeeld. “Liefste schat.” Hoorde ik uit de geluidsbox komen. Aaaaaaaaah wat zag hij er knap uit. Hij had dat zwarte, spannende T-shirt, die ik voor hem had gekocht, en een witte, linnen driekwart broek aan. Hij had een mooi, bruin kleurtje gekregen en zag er erg aantrekkelijk uit. “7 weken zonder jou naast me, hebben me iets bijzonders doen beseffen.” Zei hij glimlachend zodat de kuiltjes in zijn wangen even tevoorschijn kwamen. Wat hield ik toch van deze man! “Ik mis je armen om me heen, ik mis je lieve lach die mijn hele dag vervrolijkt, ik mis je liefdevolle kussen, kortom ik mis jou, Rania. Ik leef alleen voor jou. Ik heb me verschillende keren afgevraagd waarom Allah (swt) me op de wereld heeft gezet, maar nu weet ik het antwoord. Voor jou, schat. Je bent mijn levensdoel. Je bent mijn alles en ik wil je nooit meer kwijt. Ik hoop dat je de sleutel tot mijn hart goed hebt bewaard, want je zult deze nu nodig hebben. Luister goed, lieverd. Als deze tape is afgespeeld, moet je even in die houten kast achter je gluren. In de derde lade bevindt zich een rood doosje. Gebruik je sleutel om deze te ontgrendelen, maar voor je dit doet, moet je eerst de tweede tape bekijken.“ Wat heeft hij toch allemaal uitgespookt? Ik trok de derde laden open en haalde het rode doosje eruit. Vervolgens drentelde ik weer naar de zetel. Ik nam de tweede videoband bij de hand en plaatste deze in de videorecorder.” Deze keer verscheen er een prachtige zaal, gedecoreerd met honderdtallen bloemen en kaarsen. De tafels waren gedekt in rode en witte kleuren met stoer serviesgoed en glaswerk.
De camera richtte zich tot de deur van dit oogstrelende vertrek en bleef daar even rusten totdat er een klein, mooi meisje in een wonderschoon jurkje met een mandje in de deuropening kwam staan. Het kleine prinsesje wandelde de zaal binnen en gelijk gooide ze rozenblaadjes op de grond, wat later in een rood rozentapijt veranderde. Even later kwam Samia en enkele andere meiden in oogverblindende takchita’s binnen, met aan hun zij een partner gekleed in een kostuum. Als laatste kwam Nasser, in een prachtig beige pak, met een oude vrouw, in het wit gekleed, naar binnen. Zijn moeder, nam ik aan, want ze had bepaalde trekken die identiek waren aan Nasser. Hij begeleidde de vrouw naar een lange buffettafel, waar iedereen zich ondertussen al gevestigd had. Vervolgens liep hij weg, naar de prachtige tuin, die rondom de zaal gelegen was, gevolgd door de camera. Op een met bloemen versierde schommel ging hij zitten. Ik merkte aan hem dat hij gespannen was. Zijn zenuwachtigheid probeerde hij te verbloemen door naar de rozenstruik naast hem te staren. Hij plukte een roos uit de struik en rook hieraan. “Hmm, ruikt heerlijk.” Zei Nasser met een verfijnde lach.
“Ik ga je langer meer in spanning houden. Open het doosje maar, lieverd.” Ik nam de sleutel uit mijn tasje en opende het kistje.
Verwonderd keek ik naar de diamanten ring die in het doosje, omringd door rode rozenblaadjes net als op het filmpje, lag. “Rania, jij bent het meisje waarmee ik mijn leven wil delen. Wil je met me trouwen?” Hoorde ik luid en duidelijk uit de boxen komen.
"Had ik dit nou goed begrepen? Vroeg Nasser me juist ten huwelijk?" Allemaal gedachten die op dit moment door men hoofd spookten. Net alsof hij mijn gedachte las, antwoordde Nasser opgewekt: “Nee Rania, het is geen droom. Ik vraag je werkelijk ten huwelijk. Als jij mijn aanzoek aanvaart, gaan we hier samen met mijn familie, die je in het begin van deze film hebt gezien, onze bruiloft vieren. Laat me zo snel mogelijk iets weten, schat.”
“Deze is voor jou!” Zei hij terwijl hij me een kushandje toewierp.
Waaaaaaa Ik kreeg geen adem meer. Spontaan begonnen de tranen naar beneden te rollen. Na 50 keer de tape terug hebben gespeeld, drong het me pas door. “Nasser heeft mij ten huwelijk gevraagd!” Schreeuwde ik het hele huis door. Ik kon niet wachten om Nasser mijn Jawoord te geven, dus besloot ik hem nu nog op te bellen….

Carae

miss_remix
12-05-04, 15:11
:D ga gauw verder meid;)

miss_remix
12-05-04, 15:11
:D ga gauw verder meid;)

miss_remix
12-05-04, 15:11
:D ga gauw verder meid;)

MiSS BooGy
12-05-04, 17:34
ga snelll verderrrrrrrrrrrrr pleaseeeeeee

Carae
12-05-04, 17:36
Aangezien er weinig mijn verhaal lezen op Maroc.nl ga ik deze topic verwijderen. Geïntreseerden kunnen mijn verhaal volgen op Marokko.nl

Carae xxx

missy246
12-05-04, 19:40
Geplaatst door Carae

Aangezien er weinig mijn verhaal lezen op Maroc.nl ga ik deze topic verwijderen. Geïntreseerden kunnen mijn verhaal volgen op Marokko.nl

Carae xxx

ja ik snap het, het is ook dood hiero vergeleken met marokko.nl maare ik volg je verhaal ook op marokko.nl en ik denk dat er hier niet egt veel mensen zijn die reageren of er uberhaupt zin in hebben maar goed ga snel verder met je verhaal op marokko.nl

:blauwkus: Biggg Kisss Missy :blauwkus:

Carae
12-05-04, 19:43
Dood is het minste wat je nog kan zeggen.
Maar ik ga zeker verder, dan wel op Marokko.nl.

Carae xxx

Batata24
13-05-04, 07:56
ik vind je verhaal ook leuk om te lezen en nu ga je zomaar stoppen
ik kan niet op die andere site, die wordt geblokked op mijn werk...

kun je please please please hier ook doorgaan :(

xx
Batata

miss22
13-05-04, 11:55
Hier nog een nieuwe fan!!!!!!!

Ga pleaassssssseeeeeee verder!!

Pleassseeeeeeeeeeeeeee!!!!!!!!!!!!!!

ik wil weten hoe het afloopt!

Het is echt een topverhaal!

xjes!

miss22
13-05-04, 12:10
ben je al begonnen op marokko . nl? ik kan je

namelijk nergensn vinden :huil:

hanouna
13-05-04, 13:30
please please please please please please stop niet hier, ik ben echt wel een fan die altijd altijd altijd komt!! ben zelfs aan het smeken....ksmeek nooooooiiiittt!! ik kan je verhaal trouwens niet vinden op marokko.nl

Carae
13-05-04, 17:52
Is goed, mensen.
Ik zal hier ook blijven voortschrijven.

Carae

Carae
13-05-04, 17:53
Niemand zou zich nu kunnen voorstellen hoe gelukkig ik wel niet was. Zodra Nasser terug was, zouden we Anouar en Imad inlichten. Maar met of zonder hun zegen, ga ik volgend jaar in juli het huwelijksbootje instappen. Dit geluk zou ik niemand maar ook niemand van me laten afnemen. “Wat sta je daar te lachen?” Vroeg Anouar.
“Mag een mens niet meer lachen?” Antwoordde ik terug. “Jaja, mohiem ik had vandaag afgesproken met Fouad bij ons thuis maar ik moet even weg. Als hij komt opdagen, laat hem dan maar gerust binnen en zeg dat ik over een klein halfuurtje terugben oké.” “Is goed, Anouar.”

Ik kon wel uren naar die prachtige ring staren. Trots deed ik deze rond mijn vinger en keek in de spiegel. Over een jaartje zullen mensen me met Mevr. El Idrissi mogen aanspreken. “Mevr. El Idrissi …klinkt gewoonweg prachtig..” Dacht ik. Het geluid van de deurbel deed deze gedachten verdwijnen. “Dat zal Fouad zeker zijn.” “Hey meid, zoals altijd zie je er prachtig uit.” Zei Fouad lachend. “Ewa krijg ik nog een hand of groeten we niet meer?” Snel gaf ik hem een hand. “Vanwaar heb je die ring?” Vroeg hij. Shit ik had de ring vergeten uit te doen. “Van mijn verloofde.” Floepte ik er onbewust uit. Tfoeeee ik had me versproken. “Wat?! Ga je trouwen?” Riep hij luidkeels. “Ja, dat klopt.” Zei ik bescheiden. “En mag ik ook weten wie de gelukkige is?” “Fouad, ik denk niet dat…” “Ewa safe, als je A zegt, moet je ook B zeggen.” Zei hij kwaad. “Nasser El Idrissi, de broer van Samia. Je kent hem wel, geloof ik. Maar wil je alsjeblieft nog niets tegen Anouar zeggen.” “Hoezo? Is het nog niet officieel?” Informeerde hij. “Nee, pas over 3 dagen. Als Nasser terug in het land is, gaan we mijn broers op de hoogte brengen.” “Ow, oké. Van harte gefeliciteerd eh.” “Choukran, Fouad.” ….



Carae

Carae
13-05-04, 17:54
Ik had vannacht geen oog kunnen dichtdoen. Vandaag zou ik Nasser, na 2 lange, eenzame maanden, terugzien. Ik verheugde me op het weerzien met mijn mannetje. Ik was vandaag in mijn nopjes, mijn geluk kon niet meer stuk. Snel stond ik op uit bed en liep naar de badkamer, waar ik een douche nam. Ik was vandaag zo goedgeluimd dat ik voor de eerste en wellicht ook de laatste keer een ontbijt voor Anouar ging bereiden. Ik nam wat eieren, melk, boter, en al die andere ingrediënten en maakte wat pannenkoeken, wafels, toast….
Anouar sliep nog dus ik deed snel een training aan en ging wat lekkers van de patisserie halen. “5 pistoletjes en 5 koffiekoeken alsjeblieft.” Vroeg ik aan de vrouw achter de toog. “Dat maakt 6 euro en 30 eurocent.” Ik gaf de vrouw het gepaste geld en wou de winkel buitenlopen, toen ik Fouad in de rij zag aanschuiven. Hij had me zeker niet gezien. “Hey fouad!” Riep ik. Fouad keek me vuil aan en wendde daarna zijn blik af. Ik begreep het niet, Fouad die altijd achter me liep en me altijd met vleierige woorden probeerde te verleiden, gaf me nu opeens geen tijd. Dat was iets nieuws, maar toen was ik nog te naïef om zijn reactie te begrijpen.

“Zo zo, de tafel was op en top gedekt. Tijd om Anouar wakker te maken, zodat hij kon genieten van een éénmaal-in-het-jaar-ontbijt. Ik liep naar Anouar’s kamer maar zag dat zijn bed al netjes opgemaakt was. Ik was nochtans zeker dat ik Anouar gisteren heb horen thuiskomen of vergis ik me? “Euhm Rania, zou je alsjeblieft mijn kamer willen verlaten? Ik wil me namelijk omkleden.” Zei Anouar, die in een handdoek om zijn middel gewikkeld, achter me stond.
Na het vertrek van Imad was Anouar veel vriendelijker en meelevend geworden. Je zou bijna zeggen dat het de oude Anouar was. “Ow sorry, ik wou je gewoon even komen wakker schudden voor het ontbijt.” Antwoordde ik blozend. “Herhaal die zin eens opnieuw, want ik denk dat ik je niet goed heb verstaan. Er zit zeker nog water in mijn oren.” “Ik zei dat je wakker kwam maken voor het ontbijt.” “Is dit een droom of heb je net ontbijt gezegd?” Zei hij spottend. “Ha ha ha, wat ben je toch grappig. Mohiem kom naar beneden, als je klaar bent oke?” Zei ik, terwijl ik zijn kamer verliet. Na te hebben ontbeten, ging ik naar mijn kamer om mij klaar te maken, want over 4uurtjes en 32 minuten om precies te zijn, zouden Nasser en Samia landen en ik moest er dan ook op mijn paasbest uitzien. Na zo’n 20 outfits te hebben gepast, besloot ik om een witte, linnen broek met daarboven een lichtroos spannend bloesje aan te trekken. Mijn lichtbruine haren liet ik à la Lopez los. Ik deed enkel wat rooskleurige lisgloss en wat mascara op. Nasser hield niet van veel make-up, hij wou dat het zo naturel mogelijk bleef. Samia had me vanmorgen een berichtje gestuurd waarin stond dat ik ze niet moest afhalen op het vliegveld, dat gaf me de tijd om nog een heerlijk maal voor hen te koken. Ik deed mijn roze Marokkaanse schoentjes aan, nam mijn tas en ging vervolgens naar de winkel, waar ik al de benodigdheden voor het avondmaal ging halen. Ik wou vandaag lasagne, Nasser’s lievelingsgerecht, maken en had daarvoor de juiste ingrediënten nodig. Het huis had ik eergisteren al een poetsbeurt gegeven dus dat schrapte ik al van mijn lijstje. De tafel was ook al gedekt en het eten lag in de oven. Nog 2 uurtjes en 6 minuten te gaan. Ze zullen nu alvast in het vliegtuig zijn. Vrolijk zette ik een rustig muziekje op en liet me neerzakken in de zetel waar ik een diepe slaap viel. Geschrokken door de telefoon werd ik uit deze slaap ontwaakt. “Met Rania.” Antwoordde ik geeuwend. “Er is iets gebeurd, Rania.” Hoorde ik iemand met een bevende stem zeggen. “Wie is dit? Met wie spreek ik? Hallo?" “Samia.. Je spreekt met Samia." Snikte ze. “Samia, wat scheelt er? Wat is er gebeurd? Antwoord dan in Godsnaam!” “De klap kwam te zwaar aan, hij heeft het niet gehaald… We zijn hem kwijt Rania, we zijn hem kwijt.. Waarom? Waarom heeft Allah Nasser van ons ontnomen?” Krijtte ze door de telefoon. Mijn hart schreeuwde het uit, mijn trillende handen konden de telefoon niet langer meer vasthouden. Mijn benen begaven het, lusteloos zakte ik neer op de grond. Alles rondom me heen voelde plots koud en leeg aan. De zetel, de gordijnen... alles leek zo kwetsbaar. De tikkende klok liet stilletjes maar gewild haar hartslag doodgaan. Bittere tranen, tranen van verlies stroomden mijn wangen over. Ik was hem kwijt… De enige man waar ik ooit van heb gehouden, was voorgoed weg en hoe hard ik ook huilde, niets zou hem terugbrengen… Mijn hart leek gestorven te zijn. Ik sloot mijn ogen en richtte me op een denkbeeld van mij en Nasser, die illusie bracht de twee zielen die vandaag gescheiden werden weer samen…


Carae

MiSS BooGy
13-05-04, 19:56
hij is dooodddd!!!!!
en nu en nu???

you go girllll...ga snel verder:D:D

dikke kus hind

miss_remix
13-05-04, 20:56
:wow: ga gauw verder;)

Carae
13-05-04, 21:49
“Lieverd, ik ga een eindje wandelen.” Riep Nasser me toe. “Is goed schat, wel op tijd terugkomen voor het middagmaal.” “Ja zeker, liefje. Tot later.” Uit het raam gluurde ik naar buiten, waar ik Nasser het huis zag verlaten. Enkele kindjes waren op de stoep met knikkers aan het spelen. Eén knikker rolde over naar de rijbaan. Een klein jongetje van 6 jaar ging deze achterna, toen er een vrachtwagen kwam aanrijden. Nasser die de vrachtwagen zag aankomen, liep met volle vaart naar de snelweg en duwde het jongetje opzij. Nog voordat Nasser kon uitwijken, was het reeds te laat. Voor mijn ogen zag ik hoe Nasser met hoge snelheid van de weg werd gekaapt. “Neeeeeeeeeeeeeee!” Riep ik luidkeels. “Nasseeeeer, neeeeee!” Met een schok ontwaakte ik uit deze nachtmerrie. Er was geen zin meer in mijn leven. Ik wilde niet meer leven. De enige persoon die me kon troosten was voorgoed weg. Het enige wat ik nu wou, was Nasser die me in zijn armen zou nemen en me zou vertellen dat alles goed komt. “Nasseeeeeeeeeer!” Schreeuwde ik en liet me futloos neervallen op de koude tegels. Al de momenten die ik samen met Nasser had beleefd, zag ik als een flits voorbijgaan. Onze ontmoeting, onze eerste zoen, zijn huwelijksaanzoek …. Ik moest hier weg, dit huis bracht te veel herinneringen op. Ik stond op en rende het huis uit. Ik rende en rende tot ik geen kracht meer had om op eigen benen te staan. Hijgend liet ik me vallen op het dauwe gras. Ik sloot mijn ogen en weer zag ik die mooie lach, die stralende ogen… “Rania, sta op! Wat lig je hier te dromen?” Hoorde ik een stem zeggen. Geleidelijk opende ik mijn ogen en keek recht in die van Fouad aan. “Wat ik er? Ik heb je niet meer zo overstuur gezien sinds..” En hij onderbrak zijn zin. “Maak je zin af, Fouad. Sinds de dood van mijn ouders. Is dat soms wat je bedoeld?!” Schreeuwde ik hem toe. “Sorry, ik bedoelde het niet zo. Maar wat scheelt er meid?” “Ik ben hem kwijt, Fouad. Ik ben hem kwijt…” Fouad nam me in zijn armen en hield me strak tegen zich aan. “Alles komt goed, prinsesje. Alles komt goed.” Net wanneer ik meende uitgehuild te zijn, loste ik opnieuw een bedding van een stroom van tranen. Fouad bleef me maar diep in mijn huilende ogen aankijken en voor ik het wist, begon hij me op mijn hals te zoenen. Verward maakte ik me los uit zijn armen en gaf hem een klap in zijn gezicht. “Als je denkt dat ik, nu Nasser weg is, me volledig aan jou ga geven. Dan heb je het zwaar mis!” Mijn verdriet werd overschaduwd door verontwaardiging. Kokend van woede, liep ik weg. “Rania, wacht!” Riep Fouad nog. “Ik draaide me voor de laatste keer om, keek hem met een minachtende blik aan en liep vervolgens door.” Ik was vergramd op mijzelf, op mijn vrienden, op Allah. Hoe kon hij me dit geluk afnemen? Hoe kon hij de enige man die ik met hart en ziel beminde, van me wegnemen?

Nasser was ondertussen al begraven, dat werd mij althans toch verteld.
Samia zou voorgoed in Marokko blijven om voor haar ouders te zorgen.
Nog een persoon die me, net nu ik haar zo hard nodig had, in de steek liet. De dagen die volgden, bleef ik alleen in mijn donker kamertje.
Mijn dagen werden vervuld met tranen, tranen uit leed. Een maand geleden was ik nog die hupse meid die alles wat haar hartje begeerde had. Een meid met plannen voor de toekomst, universitaire plannen, trouwplannen … Maar nu heb ik niks meer. Mijn leven had geen betekenis meer. Ik was levend aan de buitenkant, maar dood vanbinnen. Het was net of Nasser al de warmte uit mij had weggezogen. Mijn hart was gebroken en zou nooit meer helen. Spreken deed ik ook niet meer en was terug getrokken in mijn eigen wereld. Elke morgen liep ik voorbij Nasser’s huis in de hoop hem te zien. Misschien was het niets meer dan een nare droom. Mijn hoop werd dag na dag tevergeefs opgeflakkerd. Ik had de hoop in zijn terugkomst en in Allah opgegeven. Mijn geloof verwaarloosde ik. Er was geen Allah meer.. althans niet voor mij. Allah was toch goed? Maar hoe kan iemand goed mij zo zwaar laten lijden….



Carae

malika~mes
13-05-04, 22:39
ewa zwiena je gaat me tog niet vertelen dat dit het einde is he ik zit het vandaag voor het eerst te lezen en ik ben net aan het huilen als het opeens stopt dat kan niet he dat kan je me niet aan doen :huil: :huil: :huil:


mohiem ik hoop dat je vervolg snel komt en als je inderdaad op een andere website bent verder gegaan waar dan want maroc maakt het ************* ewa dan weet ik het niet !!!!!!!!!!!

beslama meid

miss22
14-05-04, 10:58
jeetje man, ik ben nu gewoon aan t huilen op me werk!!!!!!!!!!!!!

Carae
14-05-04, 14:37
Bedankt dames, voor jullie leuke reacties.
Voor alle duidelijkheid: ik heb toch besloten om ook op Maroc.nl verder te gaan en Miss22 dit is zeker niet het einde van het verhaal.

Carae

Naima_xx
14-05-04, 16:16
hey meid, alles goed met je?
wow walah echt tbarkelah a3lik!!
Dit verhaal is echt prachtig, het is de eerste keer dat ik het lees, maar ik heb er nog niet genoeg van!
Ga alsjeblieft snel verder, ik las dat dit niet het einde is.
Ga alsjeblieft snel verder, want ik en alle andere die je verhaal lezen, kunnen niet langer meer wachten!!! :jumping: :jumping: :jumping: :jumping: :jumping: :jumping: :jumping:

Bigg Boussa.

Naima

Carae
15-05-04, 19:30
“Rania, alsjeblieft spreek tegen me. Geef me een kans om alles uit te leggen.” Smeekte Fouad. “Er valt niets meer te zeggen, Fouad. Alles is al gezegd.” Antwoordde ik bot. “Rania, doe niet koppig. Luister gewoon even naar mijn woorden.” “Oké, ik luister.” Zei ik op een kwade toon. “Ik hou van je, Rania. Ik heb altijd al van je gehouden. Ik wil niets liever dan met jou een leven opbouwen.” “Het spijt me Fouad, je gevoelens zijn niet wederzijds. Ik hou maar van één man en zal altijd van hem blijven houden, niemand kan ooit zijn plaats in mijn hart innemen.” Antwoordde ik stil. “Hij is dood, Rania! Dood Dood Dood! Vergeet die pummel maar en richt je op onze toekomst.” Schreeuwde hij uit. Het woord “dood” bezorgde me een angstaanjagend gevoel. Mijn ogen vulden zich met tranen. Hij had mijn zwakke plek geraakt. “Er is meer dan genoeg gezegd, Fouad. Ik ga weg.” “Jij gaat mooi nergens!” Zei Fouad, terwijl hij mijn arm stevig vastpakte. “Laat me los, Fouad!” Fouad verstevigde zijn greep, duwde me op de zetel en kwam boven mij liggen. “Na vanavond ben je voor altijd van mij, schat.” Zei hij schurftig. “Klootzak!” Schreeuwde ik. “Ik heb altijd al een zwakte gehad voor pittige dames.” Antwoordde hij. Hij begon me te zoenen en op intieme plekken te betasten. Ik beet in zijn arm die naast me lag en hierdoor slaakte hij een luide kreet. “S!et, hiervan ga je spijt krijgen!” Met al mijn kracht, probeer ik tevergeefs zijn lichaam van me af te duwen. Zijn krachtig lijf overmande me. Ik voelde tranen opkomen en gaf ze hun vrijheid. Ik sloot mijn ogen en roerloos liet ik Fouad zijn gang gaan.




Carae

Carae
15-05-04, 21:00
De pijn die ik die nacht meemaakte, wenste ik mijn ergste vijand zelfs niet toe. Lichamelijk en geestelijk uitgeput zat ik eenzaam op mijn kamer. Mijn tranen wisten niet te stoppen. Nadat hij me mishandeld had, gooide hij me buiten maar beloofde me dat dit zeker niet het einde was. Ik voelde me leeg, moe, opgebrand, verdrietig en bij vlagen boos....

"Wil je dit echt, Rania?" Vroeg Anouar. "Ja, dit wil ik." Antwoordde ik stil.
Fouad's ouders, zijn zussen en natuurlijk de klootzak zelf waren bij ons thuis. Ze kwamen om mijn hand vragen. Nooit had ik gedacht, dat ik met iemand zou huwen waar ik niet om gaf. Ik had altijd al gedroomd van een sprookjesachtig huwelijk met Nasser als mijn prins. Er ging geen dag voorbij dat ik niet aan hem dacht. Hij was nog steeds het eerste wat in me opkwam als ik 's morgens opstond en het laatste waaraan ik dacht als ik ging slapen. Ooit zal er een dag komen waar wij voor eeuwig samen zouden zijn. Door al de bedreigingen had Fouad me zo ver gebracht dat ik toestemde om met hem te trouwen. Mijn broers hadden al zoveel meegemaakt en ik wou hen deze schande besparen. Fouad wou dat er geen verlovingsfeest of bruiloft werd gehouden. Hij kocht een huis aan de andere kant van het land zodat ik niet meer bij mijn familie kon zijn. Ik was een mislukkeling voor hem, niets wat ik deed was goed genoeg. Dit huwelijk was ook enkel op geld gebaseerd. Ik had altijd gedacht dat Fouad echt verliefd op me was, maar hij was enkel uit op het geld dat ik van mijn ouders had geërfd. Zijn ware aard kwam nu aan het licht. Ik was van nature een heel positief ingesteld iemand. Mij konden ze niet klein krijgen. Hoe donker de wolken ook waren, ik zag altijd het zonnetje nog schijnen. Maar nu is daar helemaal niets meer van over ...



Carae

Carae
15-05-04, 21:08
"Noem je dit soms een deftig maal?" Schreeuwde Fouad me toe.
Daar viel de eerste klap al, de tweede volgde en bij de derde viel ik op de grond. Je zou denken dat het zou stoppen, maar het geweld is enkel verergerd vanaf ik enkele maanden zwanger was, zwanger van een ongewenst kind. Ik verafschuwde dit kind ookal was het nog ongeboren. Ik wilde mijn kinderen laten opgroeien in een liefdevol huis, maar daar zal niets van terecht komen. Elke dag bid ik tot Allah dat hij me dit leven ontneemt. Maar nu besef ik pas dat slechte mensen niet dood gaan. Ik geloof niet meer in liefde, maar kan niet zonder. Jaren heb ik nog gehoopt dat er wel mensen van me zouden kunnen houden. Echt van me houden, me liefde en geborgenheid geven. Maar als ik nu terugkijk en besef dat het zelfs al meer dan een jaar geleden is, dat iemand een arm om me heen heeft geslagen, weet ik dat het nooit meer zal gebeuren. Het enige wat ik nodig heb om te leven, is het enige dat ik nooit zal krijgen. Een onbereikbaar doel voor mij. Alles lijkt een droom, maar ik realiseer me dat ik me daar nu niet meer achter kan verschuilen. Mijn zelfvertrouwen, mijn strijdbaarheid en mijn daadkracht ben ik allemaal kwijtgeraakt. Ik kan niet eens meer weg, ik heb er de energie niet voor. Ooit was ik een aantrekkelijke vrouw en nu een verlept persoon. En dat allemaal omdat ik niet sterk genoeg ben om hem uit mijn leven te bannen.

Carae

MiSS BooGy
15-05-04, 21:57
prachtigggggggggg

Carae
15-05-04, 21:59
Lieve Nasser,

Met de dag wordt hij erger, zijn klappen weten van geen ophouden. Waarom slaat hij mij gewoon niet dood, dan ben ik ineens van deze ellende verlost. Mijn haat voor dit ongeboren kind wordt met de dag groter. Ik zou niet met mezelf kunnen leven als ik een ongewenst kind ter wereld breng. Een moeder hoort toch van haar kind te houden? Waarom is het dan niet bij mij het geval? Stiekem hoop ik op een miskraam. Het klinkt onmenselijk maar het is beter voor de baby zelf. Ik wil geen kind op de wereld brengen dat geen liefde gaat kennen. Steeds betrap ik mijzelf erop dat ik hoop dat hij dood zou gaan zodat ik verlost zou zijn van zijn ziekelijk gedrag. Maar mijn lafheid maakt mij geen haar beter dan hem. Waarom hak ik de knoop gewoon niet door? Waarom kom ik niet in weerstand? Waarom laat ik hem mij zo kleineren? Waarom neem ik niet gewoon mijn spullen en verlaat ik hem? Ik weet het niet, Nasser. Ik weet het echt nietmeer. Ik voel me zo gebruikt, waardeloos. Ben ik het dan niet waard om van gehouden te worden? Iedereen laat mij in de steek, Nasser. Ik heb niemand meer. Nihad, Samia, Imad, Anouar. Allemaal lieten ze me één voor één in de steek. Ik hoor het geluid van zijn auto. Ik zal maar stoppen met schrijven, voordat ik nog meer klappen ontvang. Tot morgen, lieverd.

Je prinsesje Rania.

Carae
15-05-04, 22:50
Ik stond in de douche met een scheermesje in mijn hand, mijn benen te scheren. Mijn leven heeft al 2 jaren geen zin meer. Het is twee jaar geleden sinds er nog een echte glimlach op mijn gezicht verscheen. Ik ben uitgeblust, ik heb geen gevoel meer voor liefde. Na anderhalf jaar mishandeld te zijn, ben ik immuun geworden voor zijn aggresieve reacties, zijn klappen, zijn vernederende opmerkingen. Maar toch heb ik de moed niet om weg te gaan. Ik nam het scheermesje en keek naar mijn polsen. "Het zou inderdaad een hele goede oplossing zijn." Dacht ik bij mezelf. "Zal ik.." Mijn zin was nog niet af of Nasser's beeld verscheen al voor me.
"Vlucht niet weg voor je problemen, Rania. Waar is dat vrolijk meisje, dat sterk in haar schoenen stond, gebleven? Je kan alles aan, je moet het alleen durven en ik weet dat jij het durft, schat. Maak je opleiding af en bouw een toekomst op. Maak mij en je ouders trots." Fluisterde hij me toe. "Nasser, blijf me. Blijf bij me." Terwijl ik deze woorden uitsprak, verdween het beeld. Huilend zakte ik neer.
De druppels uit de douchekop vermengde zich met mijn eindeloos stromende tranen. Na een half uur zo gelegen te hebben, stond ik op en kleedde me snel aan. Nasser's woorden hebben altijd al een effect op me gehad, maar had ik wel de moed om Fouad te verlaten? Hij zou binnen 2 uurtjes thuiskomen, dus als ik wou vertrekken dan moest ik het nu doen. Ik liep naar mijn slaapkamer, nam mijn identiteitskaart, paspoort, bankkaart en allerlei belangrijke zaken.
Vervolgens haalde ik wat kleren uit mijn kleerkast en propte ze onzorgvuldig in het valies. Er ontbreekt nog één ding... mijn schatkist. Zo noemde ik het kistje waarin ik alle herinneringen aan Nasser verborgen hield. Zijn sleutel, de videotapes van zijn aanzoek, mijn verlovingsring, onze foto's en het dagboek aan Nasser, waar ik elke dag mijn gevoelens aan hem beschreef. Met veel moeite droeg ik het valies en de tassen naar beneden. Snel deed ik mijn jas om en net toen ik de deur wou openen, stormde Fouad binnen. Geschrokken liet ik het valies en de tassen vallen. "Fouad, je bent vroeg thuis." Zei ik met trillende knieën. "Waar denk je dat jij naartoe gaat?" Zei hij kwaadwillig en gaf me een stomp in mijn gezicht. "Ik kan het uitleggen, Fouad." "Het is duidelijk, dacht je soms aan weg te gaan? Jij zal mij nooit verlaten. Knoop dat maar goed in je oren. Dus laat die ontsnappingspogingen van je achterwege want ik heb overal connecties en ik zal je vinden. Geef het op, schat. Je bent van mij, voor altijd!"
Hierna volgden de dagelijkse klappen, maar deze keer bleef hij maar doorslaan. Ik was inmiddels al resistent geworden voor zijn klappen, ik voelde geen pijn meer, maar toen de baseballbat mijn zwangere buik trof, voelde ik een plotse, hevige kramp opkomen. Langzaam sloot ik mijn ogen en viel buiten bewustzijn.

Carae

Carae
16-05-04, 11:37
"Waar ben ik?" Fluisterde ik met onverstaanbare stem. "Rustig, liefje. Je man heeft je enkele uurtjes geleden binnengebracht. Je bent van de trappen gevallen." Hoorde ik een dame in het wit gekleed zeggen. Moeizaam hefte ik mijn hoofd en keek rond me heen. Ik lag duidelijk in een ziekenhuis, maar ik herinner me niet dat ik van de trappen ben gevallen. Op dat moment kwam Fouad met een bos bloemen in zijn hand binnengewandeld. "Hey lieverd, hoe gaat het?" Zei hij terwijl hij een zoen op mijn voorhoofd drukte. De vuile hypocriet. Ik zag dat de verpleegster met een liefdevolle blik naar Fouad keek en daarna de kamer verliet. Als ze eens wist hoe de ware Fouad in elkaar zat, dan had ze vast anders gereageerd. "Je kind is dood en jij bent de moordenaar, Rania. Door jou domme pogingen heb je je eigen kind vermoord!" Zei hij ongevoelig en verliet daarna de kamer. Ik probeerde om erop te komen wat zich de laatste uurtjes had afgespeeld... Douche...Nasser....Valies...Fouad.... Ik herinnerde me het weer. Fouad had me op heterdaad betrapt en had al zijn woede met geweld op me afgereageerd. Het leventje dat zich de afgelopen 4 maanden in mijn buik ontwikkelde was nu weg. Ach, het is beter voor dat arm kind. Ik moest nog 3 dagen in het ziekenhuis blijven en dan werd ik uit het hospitaal ontslagen. Fouad was één keertje komen opdagen, maar had sindsdien niets meer van zich laten horen. "Mevrouw, komt er iemand je ophalen of moet ik een taxi bellen?" Vroeg de vriendelijke vrouw aan de balie. "Bel maar een taxi." Antwoordde ik kalm. "Dat zal niet nodig zijn, Rania. Fouad moest overwerken en vroeg of ik je wou komen oppikken." Ik draaide me om en zag Amine daar staan. Hij was één van de weinige goede vrienden van Fouad. "Kom meid, laat me je helpen met die tassen." Ik snapte niet waarom Amine altijd aardig tegen me deed. Fouad sprak altijd slecht over mij tegen zijn vrienden. Vaak vernederde hij me naast hen, vaak sloeg hij me naast hem... "Kom je nog, Rania of blijf je liever in het ziekenhuis?" Vroeg Amine. "Als ik de keuze had, dan was die snel gemaakt." Amine keek me triestig aan. "Het spijt me.." "Ik hoef je medelijden niet, Amine. Breng me maar snel naar huis."
Carae

Carae
16-05-04, 11:38
Liefste schat,

Ik ben Allah zo dankbaar dat hij dit kind van me heeft ontnomen. Het klinkt wreed, maar geloof me het kind is beter af dood. Het zou één dagje in dit huis toch niet overleven. Thuis is het weer hetzelfde liedje. Ik was nog geen 5 minuten thuis of ik kreeg al te horen dat ik eten moest klaarmaken en het huis moest boenen. Een vrouw die net een miskraam heeft gehad, dient toch te rusten? Nee, ik niet. Ik dien slaafje te spelen voor hem. Contact met Anouar en Imad heeft hij me ook verboden. Kan je dat geloven? Ik mag mijn eigen broers zelfs niet zien of spreken. Ik had gisteren een oproep, ik nam op maar kreeg geen reactie aan de andere kant van de lijn. Fouad kwam de kamer binnen en trok de telefoon uit mijn handen. De persoon had bij het horen van zijn stem de hoorn neergelegd. Fouad dacht dat ik vreemdging en daar vielen de klappen weer. Die oproepen heb ik al vaker. Er belt iemand maar er wordt niet gesproken. Ach ja, het zal wel verkeerd verbonden zijn. Ik zal maar aan het avondeten beginnen want over twee uurtjes komt hij thuis. Tot morgen, lieverd.

Je prinsesje Rania.

Carae
16-05-04, 12:08
"Neeeeeeeee! Fouad alsjeblieft, doe dat niet! Als je een hart hebt, dan....." Daar lag ik dan halfbewusteloos op de grond nadat Fouad me een mep gaf. "Zo zo, mevrouwtje denkt nog steeds aan haar geliefde. Denk je soms dat hij je uit deze miserie zal komen redden?" Fouad had het schatkistje gevonden en stond nu alles te verbranden. Voor mijn eigen ogen zag ik hoe het flakkerende vuur mijn enige steun verwoestte. Al mijn herinneringen die me de kracht gaven om verder te leven waren nu verdwenen. Met veel moeite stond ik op, nam Fouad's autosleutels en rende zo hard ik kon naar buiten. Ik starte de auto op en reed met volle vaart weg...


"Mama, Papa Ik hou van jullie."

"Het spijt me, je ouders hebben het niet gehaald."

“Ewa je bent niet voor niets men beste vriendin."

"Ik dacht je mijn vriendin was, maar je probeerde enkel mijn vriend te stelen. Hij heeft me gisteren al jouw plannetjes tot in de kleinste details verteld en ik wil niets meer met jou te maken hebben en wil je nu alsjeblieft oprotten.”

“Meid, gaat het?”

“Ja, dat zie ik echt wel meid. Ik kan echt moeiteloos aflezen op je gezicht dat alles prima verloopt.”

“Rustig meid, ik wou je gewoon even zeggen dat ik je outfit van vandaag erg mooi vind.”

“Ow, oké. Ik ben Samia trouwens.”

“Rania? Dus jij bent die vriendin?”

“Ik moet eerlijk zijn, je ziet er oogverblindend uit, meid!”

“Je weet niet hoe gelukkig je me nu hebt gemaakt, Rania!”

“Jij bent de enige voor mij. Niemand zal ooit je plaats kunnen innemen.”

“Rania, bedaar toch. Mijn besluit staat vast. Er is geen weg meer terug. Ik vertrek vanavond nog naar Frankrijk, voorgoed.”

“Schuif die koppigheid van je even aan de kant en kom deftig afscheid nemen van je broer.”

“Ik ben zwanger, Rania.”

"Nooit zal ik je verlaten, wat er ook gebeurd ik zal altijd bij je zijn. Ik hou meer van jou, dan van het leven zelf. Je bent mijn alles en ik wil je nooit meer kwijt."

“Rania, jij bent het meisje waarmee ik mijn leven wil delen. Wil je met me trouwen?”

“Ow, oké. Van harte gefeliciteerd eh.”

“De klap kwam te zwaar aan, hij heeft het niet gehaald… We zijn hem kwijt Rania, we zijn hem kwijt.."

“Alles komt goed, prinsesje. Alles komt goed.”

“Na vanavond ben je voor altijd van mij, schat.”

"Je kan alles aan, je moet het alleen durven en ik weet dat jij het durft, schat."

"Jij zal mij nooit verlaten."

"Geef het op, schat. Je bent van mij, voor altijd!"

"Je kind is dood en jij bent de moordenaar, Rania. Door jou domme pogingen heb je je eigen kind vermoord!"

"Zo zo, mevrouwtje denkt nog steeds aan haar geliefde. Denk je soms dat hij je uit deze miserie zal komen redden?"

"Stoppppppppppppppppppppppppppppppppppp!" Riep ik luidskeel. Allerlei gedachten spookten nu door me heen. Overal hoorde ik stemmen... "Het spijt me, Iedereen... Het spijt me. Ik verdien niet te leven. Ik wil niet meer leven en als Allah mijn leven niet ontneemt, dan doe ik het zelf." Met deze gedachte reed ik het Albertkanaal in... In de hoop terug met mijn familie en geliefde verenigd te zijn....

Carae

Souma
16-05-04, 12:11
Carea,

Zo erg allemaal wie is de persoon die Rania steeds belt...ik heb wel een vaag vermoeden maar daar zal ik snel achterkomen hopelijk. :laser: dat is voor Fouad! Wat een sukkel!

Mohiem ik wacht met spanning op je vervolgen.

Thallaaaa :zwaai: :D

Carae
16-05-04, 12:25
Bedankt voor je reactie, lieverd.
En inderdaad je zal er wel snel achterkomen, wie de anonieme beller is.

Dikke kus, Carae

Naima_xx
16-05-04, 16:32
hey meid. ga alsjeblieft snel verder met je verhaal!
Het is echt een prachtig verhaal!!

bigg boussa.

Carae
16-05-04, 17:38
"Ik denk dat ze bijkomt, dokter." Ik opende eventjes mijn ogen en zag een een vaag beeld voor me. "Nasser?" Fluisterde ik hees. "Stil maar, meid. Alles komt goed." hoorde ik de man zeggen. "Wat...? Waar... ben ik?" Ik opende mijn ogen wat wijder en zag een Marokkaanse man voor me staan. "Rust nu maar even uit, meisje." Zei de man. "Wat is er gebeurd?" Vroeg ik rustig. "Je hebt een ongeluk gehad, je bent in het Albertkanaal gereden. Ik heb je gelukkig nog op tijd kunnen redden. "
Deze keer herinnerde ik me alles. Een ongeluk zou ik het niet noemen. Als hij me niet had gered, dan was ik nu bij mijn ouders en Nasser. De haat die ik op dit moment voor de onbekende man voelde, was onbeschrijfelijk. "Hoe durf je?" Schreeuwde ik uit. "Hoe durf je mij nog te redden? Zie je niet dat ik niet verdien te leven?" Ik zag dat hij schrok van mijn reactie, hij had zeker een "Dank je wel, je bent mijn held." reactie verwacht. Ik draaide mijn gezicht om en liet de tranen mijn gezicht overrollen. Niemand wilt me, zelfs de dood wilt me niet. Ik was beschadigd en die schade zou nooit gegoed kunnen worden.
"Euhm ...Moet ik soms iemand op hoogte brengen of ..?" Vroeg hij zenuwachtig "Nee, dat zal niet nodig zijn. "Antwoordde ik stil. "Weet je het zeker? Je ouders zullen zeker ongerust zijn."Weer werd mijn zwakke plek geraakt. "Ik heb geen ouders! Ik heb NIEMAND! En zou je me nu met rust willen laten. Ga een andere meid lastigvallen met je liefdadigheidjes want ik heb ze niet nodig! Ik ken je niet maar ik haat je al. Als het niet aan jou lag, dan was ik nu van al de ellende in mijn leven verlost. Maar nee, meneertje wilt de held spelen. Wel je hebt de verkeerde meid uitgekozen. Ik hoef helemaal niet gered te worden...En zou je nu zo vriendelijk willen zijn en oprotten!!

"Mevrouw Salih, het ziet ernaar uit dat u geen ernstige verwondingen bent opgelopen. We gaan nog enkele onderzoekjes uitvoeren en dan mag u vandaag weer naar huis." Zei de dokter. Op dat moment kwam Jalil, mijn "redder", met een groot boeket rozen binnen. We hadden elkaar al wat beter leren kennen. Hij was 22, woonde in Wilrijk en was ongehuwd. Hij had economie gestudeerd en was nu een boekhouder. "Goedemorgend schoonheid, hoe voel je je?" Zei hij met een grote glimlach op zijn gezicht. "Goed, dank je. Euhm Jalil nogmaals mijn excuses voor gisteren." Antwoordde ik. "Is niets meid. Je was overstuur, je had het recht zo te reageren. Maar Rania zou ik je even mogen spreken?" De dokter begreep de hint en verdween binnen de kortste keren. Ik keek Jalil vragend aan. "Het zit zo, Rania. Ik heb net van de verpleegster vernomen dat jij straks naar huis mag en ik zou er helemaal geen bezwaar op hebben als je bij mij kwam wonen." Hoorde ik hem zeggen. "Euhm ik denk niet dat dat een goed idee is, Jalil." Antwoordde ik. "Ik begrijp dat je me misschien niet vertrouwd maar ik ga je niet op de straat laten leven. Ik zal wel iets regelen waar je kan wonen." "Waarom ben je zo lief tegen me? Je kent me helemaal niet en .." "Je bent anders, Rania. Mijn intuïtie zegt mij dat je speciaal bent en tot nu toe heeft deze mij nog nooit in de steek gelaten." Antwoordde hij gemeend. "Mohiem wat zeg je ervan? Ik neem geen "nee" als antwoord." Lacht hij me toe. "Is goed, Jalil. Bedankt voor alles ook al verdien ik dit niet." "Zeg dat nooit meer, Rania. Een prachtige meid als jou verdient meer dan het leven te geven heeft. Ik moet nu weg, lieverd. Ik kom je over een uurtje halen oké?" Zei Jalil en verliet de kamer.

Carae

miss_remix
16-05-04, 17:45
heey meid ga gauw verder;)

MiSS BooGy
16-05-04, 18:12
jahhh ga snel verderrr:D

Carae
16-05-04, 18:31
"Zo hier is het. Wat vind je ervan?" Zei Jalil terwijl hij me mijn woonplaats voor de volgende maanden toonde. "Je vindt het lelijk yek. Mahlish, we vinden wel iets anders." Zei hij teleurstellend. "Nee nee, het is een mooi huisje maar ik wist niet dat zulke huizen kamers verhuurden." Antwoordde ik naïef. "Dat doen ze ook niet. Je krijgt géén kamertje, je krijgt het hele huis." Antwoordde Jalil lachend. "Wat? Dat meen je niet?" Zei ik terwijl ik hem ongeloofwaardig aankeek. "Lees maar zelf, de nieuwe eigenaar van dit huis is Rania Salih. Hier heb je de sleutel lieverd." Onaannemelijk keek ik naar het formulier dat Jalil me in de handen gaf. Hij had net voor me een huis gekocht en niet zomaar een huis. Het was eerder een droomhuisje. Maar nee dit kon ik niet aannemen. "Koop je voor elk meisje dat je ontmoet een huis?" Zei ik sarcastisch. "Niet voor elke meid, enkel voor iemand speciaal zoals jou." Antwoordde hij. "Ik voel me vereerd, maar dit kan ik niet aannemen. Je hebt al genoeg voor me gedaan." Antwoordde ik. "Of je het leuk vindt of niet dit huis is nu van jou. Het is al afbetaald en je mag er mee doen wat je wilt. Als je het wil verkopen en ergens anders gaan wonen dan doe je dat maar, meid. Mij niet gelaten. Maar het liefst wil ik dat je hier blijft wonen. Ik woon net aan de overkant en als je ooit iets nodig hebt, al is het maar een kopje suiker, dan weet je me te vinden." "Ik weet het niet hoor." "Please, doe het voor mij." Zei Jalil met een pruillip. Ik kende hem nog maar 2 dagen, maar het leek alsof ik hem al jaren kende. Hij was ook zo een sociaal, spontaan iemand. Iemand die sterk in zijn schoenen staat en van alles wat er in de wereld gebeurt op de hoogte is. Hij was een serieus, maar toch nog een humoristisch typetje. "Hmm....oké dan." Antwoordde ik. "Je zal er geen spijt van krijgen, meid. De omgeving is rustig, het huis vind ik persoonlijk prachtig en ja je krijgt mij erbij. Wat wil je nog meer?" Lachte Jalil me toe. "Maar dan wel onder één voorwaarde?" Antwoordde ik serieus. "En dat is..." Vroeg Jalil. "Dat je me het huis tot de laatste cent laat terugbetalen." "Is goed, meid. Kom ik zal je een rondleiding geven" Jalil nam mijn hand en trok me mee naar binnen. Ik had een gevoel dat dit het begin was van een nieuw verhaal....

Carae

Carae
16-05-04, 19:17
5 Maanden later

"Wat denkt die klootzak wel niet? Nadat ik met hem klaar ben, zal hij hopen dat hij nooit geboren was." Zei Jalil woedend. "Jalil lieverd, kalmeer toch." Antwoordde ik rustig. "Waarom zou ik me in Godsnaam kalmeren? Hoe durft hij, na alles wat hij je heeft aangedaan, je nog komen opzoeken." "Jalil rustig, het is niet dat hij me heeft aangeraakt. Hij is gewoon komen vragen of ik niet terug naar huis wil. Hij is veranderd, Jalil." Antwoordde ik stil. "VERANDERD? Dat denk jij misschien. Schijn bedriegt, schat! Wacht maar af de volgende keer zullen zijn losse handjes weer tevoorschijn komen. Nee, wat zeg ik? Er is geen volgende keer. Ga je spullen pakken, je komt met mij mee." Schreeuwde Jalil uit. "Jalil, ik..." "Doe wat ik zeg, Rania. Dit is menens. Zolang ik er ben zal hij NOOIT, NOOIT zeg ik je nog aanraken."
"Jalil, vind je niet dat je overdrijft?" " Ooh nu overdrijf ik. Na alles wat hij je heeft aangedaan, verdedig je hem nog. Ik ga het geen derde keer meer vragen Rania. Ga nu je spullen inpakken!" Ik had Jalil nog nooit zo woest gezien. Ik heb eigelijk spijt dat ik hem heb verteld over het bezoekje van Fouad deze morgend. Fouad was veel veranderd qua uiterlijk en innerlijk. Hij was veel kalmer geworden. Maar ja zoals Jalil zei: "Schijn bedriegt!". We waren ondertussen gescheiden dankzij de peperdure advocaten die Jalil me had bezorgd. Ik was hem echt dankbaar, voor alles. Jalil had me de afgelopen maanden echt veel geholpen. We waren ook goede vrienden geworden. Hij heeft me geholpen met mijn studies op te pikken en heeft me al mijn verdriet doen verwerken. Het hoofdstuk Nasser was ook voorbij. Niet dat ik nietmeer van hem hou, want Allah weet dat ik nog zielsveel van hem hou, maar ik moest gewoon verder met mijn leven. En ik weet dat Nasser trots zou zijn. Ik had nog enkel telefonisch contact met Anouar en Imad. Jalil moedigde me aan om hen alles te vertellen maar ik kon het gewoon niet daarom dat hij voorstelde om het via een brief te doen. Ik weet nog dat Anouar woedend was om het feit dat ik het hem niet eerder had verteld maar ik kon toch moeilijk tegen mijn broer zeggen "Hey broertje, je beste vriend heeft me verkracht en me gedwingd tot huwelijk". Nog één van de redenen dat ik het niet wou vertellen was dat ik wist dat Anouar Fouad wat zou aandoen en het laatste wat ik wil is een broer in de gevangenis. Hij heeft het me ook beloofd om het te laten rusten en Fouad niet op te zoeken. Imad nam het minder goed op. Hij verwijtte zichzelf voor mijn ellende. Hij had te veel schuldgevoelens. Hij bleef maar zeggen dat als hij me niet in de steek had gelaten, dat dit dan niet was gebeurd. Maar gelukkig kon ik dat uit zijn hoofd praten. Nihad was ondertussen ongelukkig getrouwd met de één of andere gozer uit Marokko nadat degene die haar zwanger maakte haar dumpte. Nou ja, boontje komt om zijn loontje. Samia, die liet niets meer van zich horen. Ik vraag me nog steeds af of ze wel een echte vriendin was. Waar was zij toen ik verdriet had? Waar was zij toen ik het leven niet meer zag zitten en er een eind aan probeerde te maken? Oké ik kon het begrijpen dat ze bij haar ouders wou blijven, maar kon één telefoontje van "Hey Rania, hoe gaat het meid?" er niet vanaf. Ach ja, het verleden moest ik laten rusten en me baseren op de toekomst. Een toekomst zonder pijn, verdriet en teleurstelling....

Carae

Carae
16-05-04, 20:25
"Wat ga je doen?" Vroeg ik aan Jalil. "Jalil, antwoord dan in godsnaam!" Geen reactie, Jalil was duidelijk kwaad op mij. "Hey Afia, zou je alsjeblieft nu ommiddelijk naar mij kunnen komen. Ik leg het je straks uit oké? Choukran, beslama." Hoorde ik Jalil aan de telefoon zeggen. "Waarom bel je Afia op? Zij heeft hier niets mee te maken." Zei ik stil. "Ze komt op jou letten, als ik weg ben." Antwoordde Jalil. "Zo zo, meneer belt zijn oudere zusje op om mij te komen babysitten. Sinds wanneer vertrouw je me nietmeer?" Zei ik boos. "Rania, je weet dat het dat niet is." "Je doet maar, Jalil." Zei ik terwijl ik met stampende voeten naar boven liep. Ik was boos op Jalil, soms kon hij echt belangelijk doen. En waarom haalt hij zijn zus hier nog bij? Ik had niets tegen Afia integendeel ze was een prachtmeid. Aantrekkelijke vrouw, leuke persoon, 26jaar, gelukkig getrouwd, goede job, prachtige kinderen,... Ik benijdde haar in enige zin. "Rania, schat." Hoorde ik Jalil vanuit de gang zeggen. "Spreek niet tegen me!" Zei ik kwaad. "Ewa lieverd, ik weet dat je niet kwaad op me kan zijn. Dat is onmogelijk, schat." Antwoordde hij."Ah ja? Dan heb je het zwaar mis." Zei ik en draaide mijn gezicht naar de andere kant. Jalil kwam voor mij in een huwelijksaanzoek-ligging zitten en nam mij vast aan mijn hand. "Nee, Jalil ik trouw niet met jou!" Zei ik. "Wie zegt er dat ik je ten huwelijk ga vragen? Ik wil gewoon een lach op je gezicht proberen te toveren." Antwoordde hij. "Ik ben boos, Jalil. Probeer maar, het zal toch niet lukken." Zei ik. "Daar ben ik nog niet zo zeker van, Rania. Maar mag ik eindelijk beginnen? Mijn knieën beginnen zeer te doen." Ik fronste mijn wenkbrauwen en haalde mijn schouders op. "Dat betekent dus een ja? Oke ik begin... Ik voel je om me heen, ik denk alleen aan jou, ik hoor je stem, ik zie je overal , ik neem je altijd mee, waar ik ook ben, zo tastbaar en zo dichtbij hou jij je vast aan mij ...." Bij het horen van de eerste twee woorden, proestte ik het al uit. "Safe, stop. Ik kan niet meer van het lachen. Hahaha Jalil ik heb nooit geweten dat je zo een goede zanger was. Schrijf je in bij Idols. Je gaat zeker winnen!" Lachte ik hem toe. "Ik heb je toch gezegd dat ik je zou doen lachen. Maar ik heb niet gezegd dat je me moest uitlachen." Lachend vielen we neer op het bed...tot we uitgelachen waren en er een stilte viel. Mijn ogen bleven hem strak aankijken en dwaalden af naar zijn lippen. Het verlangen was groot, maar dacht Jalil er wel hetzelfde over. Ik had 2 jaar geen echte kus meer gehad en ik smakte er nu zo erg naar. Jalil beantwoordde mijn vragen door met zijn tong zijn lippen te bevochtigen. Langzaam vonden onze lippen elkaar en dit werd het begin van een lange, tedere zoen totdat het moment verpest werd door de bel. "Dat zal Afia zijn." Zei Jalil hees en liep vervolgens naar beneden. Ik schaamde me zo. Ik had hem duidelijk gemaakt dat ik hem wou kussen en hij had hierop gereageerd. Het betekende wellicht niets voor hem. Ik voelde me zo dwaas. "Raniatje? Raad eens wie hier is? Tante Afia!" Hoorde ik Afia vanuit de deuropening roepen. "Ewa groeten we niet meer?" Vroeg ze sarcastisch. "Haha sorry, ik was even aan het dromen." Antwoordde ik. Tfoe wat heb ik nu gezegd, nu gaat Jalil nog denken dat ik over hem aan het fantaseren was. "Mohiem dames, ik ga jullie laten. Geen verkeerde dingen doen eh. Tot vanavond Rania."....

Carae

miss_remix
16-05-04, 20:34
ga gauw verder;)

Carae
16-05-04, 21:05
"Rania, ik zou graag willen blijven maar de babysitter moet om 22 uur weg dus ik moet naar mijn kindjes toe. Vind je het erg?" Vroeg Afia. "Maar nee, meid. Ga maar naar je deugenietjes toe. Ik red me wel." Antwoordde ik. "Weet je het zeker?" "Ja hoor, Jalil komt zo thuis." "Oké, dan zal ik je maar laten. Tot de volgende keer. Deze meidenavond moeten we zeker nog eens opnieuw doen." Zei ze. "Ja, vind ik ook. Ik heb me dood gelachen met jou." Antwoordde ik. "Beslama zina." Bij deze nam Afia afscheid en ging naar huis heen. "23.30 Hmm waar blijft Jalil toch? Hij zou al een uur geleden thuis moeten zijn. Mijn God, wat schaam ik me toch voor die kus van vanmiddag. Wat ga ik hem straks moeten vertellen? Als ik zeg dat het niets betekende dan lieg ik en als ik zeg dat het wel iets betekende en als het niet wederzijds is, dan ontstaat er een spanning in deze kostbare vriendschap. Ach ja, ik zal mijn plannetje wel trekken."
Een kwartier lang bleef ik staren naar een foto van mij en Jalil. Hij was echt een mooie jongen. Stralende ogen, mooie lach, net als Nasser verschenen er 2 kuiltjes in zijn wangen als hij lachte, mooi gespierd postuur, kortom de droomprins van elk meisje. Het geluid van de sleutel in het sleutelgat deed deze gedachten verdwijnen. "Jalil, waar was je? Wat is er met je gebeurd?" Vroeg ik bezorgd. Hij zag er helemaal niet uit. Hij had een bloedneus, zijn rechteroog was wat opgezwollen en zijn kleren zaten onder het bloed. "Jalil, antwoord dan!" Schreeuwde ik. "Er is niets, Rania." Zei hij terwijl hij naar boven liep. Ik liep hem achterna maar hij sloeg de badkamerdeur vlak voor mijn gezicht toe. Die heeft lef. Ik probeer enkel te helpen en zelfs dat waardeert hij niet.
Ik liep naar de logeerkamer, die ondertussen mijn kamer was geworden en ging op het bed liggen. Bij het horen van de badkamerdeur die openging, stond ik op, nam een verzorgingsdoosje en liep naar Jalil's kamer. Daar trof ik hem in zijn trainingsbroek en een naakt bovenlichaam aan. Mijn verlangen naar hem op dit moment was enorm. "Nadat ik je verzorgd heb, ga je me vertellen wat er is gebeurd?" Zei ik streng. Ik ging naast hem op het bed zitten en verzorgde zijn wonden. "Ik heb een bezoekje aan die klootzak gebracht en zoals je ziet is het een beetje uit de hand gelopen." "Je hebt hem toch niet .." "Nee, Rania. Een gebroken neus, enkele gekneusde ribben en twee blauwogen waren niets vergeleken met wat hij jou heeft aangedaan, maar verder ben ik niet gegaan." Antwoordde Jalil. "Godzijdank!" Riep ik uit. "Beloof me nooit meer zoiets doms te doen, Jalil." Jalil wendde zijn gezicht van me af en zei geen woord.
"Jalil, kijk me aan en beloof me dat!" Zei ik kwaad. "Ik beloof het je, lieverd. Ik beloof het je." ...

Carae

miss_remix
16-05-04, 21:10
more plz:p

malika~mes
16-05-04, 22:28
:tik:ewa zina :tik:

vandaag heb ik besloten dat dit mijn lievelings verhaal is van alle verhalen op deze site!!!!!!!!

tabark alllah je kan echt mooie verhalen schrijven ik zit echt te wachten op je vervolg insha'allah

pas goed op je zelf!!!!!!!!!

thallaaaaaaaaaaaaaaaa

Souma
17-05-04, 10:00
Carea,

Het is echt een leuk verhaal.....ik zat gewoon in mezelf te lachen toen ik dat stukje las waar hij op zijn knieen ging :D hahah echt grappig.

Mohiem ben benieuwd hoe het nu verder gaat :)

Thallaaa :zwaai:

Batata24
17-05-04, 10:36
ga gauw door... geweldig gewoon

xx
batata

Carae
17-05-04, 20:09
Bedankt dames, ik ga snel weer verder.

Liefs, Carae

miss_remix
17-05-04, 20:18
plz ga nu verder :mrt2:

Carae
17-05-04, 22:04
"Rania, ik moet je wat kwijt. Maar beloof me mij niet te onderbreken. Ik weet niet goed hoe je het gaat opnemen, maar ik kan het niet langer meer verzwijgen. Het ligt al een tijdje op mijn hart en nu moet het eruit. Oké hier komt het.." Jalil keek me gespannen en zenuwachtig aan. Zijn blik voorspelde niets goeds. Ik bereidde me al op het ergste voor.
"Het zit zo, Rania....Ik....Ik ben verliefd op je! De eerste keer dat ik je zag, had je een enorme indruk op me gemaakt. Ik wist meteen dat jij anders was.. Een speciaal iemand daarom dat ik je niet wou loslaten. Ik was eerst onzeker, bang dat jij niet hetzelfde voor me voelde, maar die kus van gisteren heeft me 100% zeker gemaakt dat er tussen ons iets aan het bloeien is, en ik weet dat je liegt als je zegt dat die kus niets voor je betekende. Je hebt mijn hart veroverd, Rania. Ik weet dat de liefde je vaak heeft teleurgesteld en dat vele mensen je gekwetst hebben, maar ik beloof je met heel mijn hart dat ik alles zal doen om jou gelukkig te maken. Dus wat zeg je ervan?" "Ik kan het niet, Jalil. Ik.." Antwoordde ik knaperd. Jalil keek me met een verdrietige en teleurgestelde blik aan. Onbewust stroomden de tranen mijn gezicht over. "Het ligt niet aan jou... het...het spijt me.." Zei ik en liep huilend de kamer uit.

Snikkend liet ik me op het bed neervallen. Ik kan niet geloven dat ik zo stom heb gereageerd. Wat zal hij nu niet van me denken.
Hij geeft zijn gevoelens de vrije loop en ik reageer er zo dwaas op. Mijn wilskracht ben ik verloren. Ik durf me niet meer te binden, bang om gekwetst te worden. Iedereen waar ik van hou, verlaat me uiteindelijk toch. Dus waarom zou ik nog moeite doen om van iemand te houden? Stilletjes hoorde ik iemand de voordeur sluiten. Het zal Jalil wel zijn. Hij zal me waarschijnlijk niet meer willen zien. Nou ja, hij heeft het goed recht om kwaad te zijn. Ik ben vertoornd op mijzelf. Ik heb duidelijk gevoelens voor hem, waarom ben ik dan bang om ze te uiten? Waarom kon ik niet gewoon "Jalil, ik hou van je." zeggen? Na een halfuur zo gelegen te hebben, hompelde ik naar de badkamer. Ik draaide de kraan open en ging onder de douchekop staan. Zodra ik me wat beter voelde, kwam ik de douche uit en liep naar mijn kamer. Onderweg bleef ik even in de deuropening naar Jalil's kamer staren. Na enkele minuten gestaard te hebben, stapte ik de witkleurige kamer binnen en trok een hemd van Jalil aan, dat op het bed lag. Mijn ogen bleven hangen op een foto van Jalil die op het nachtkastje stond. Ik pakte de foto, drukte er een kusje op en viel met deze in mijn handen in slaap. Midden in de nacht voelde ik plots een warmte die heel mijn lichaam bekroop. Even opende ik mijn ogen en zag dat Jalil een dekentje over me legde. Ik draaide me om en keek hem aan. "Sorry, lieverd. Ik wou je niet wakker maken." Fluisterde hij. "Geeft niet." Antwoordde ik. Jalil nam het tweede kussen, dat naast mij lag, en wou wegstappen. "Jalil, wat ga je doen?" Vroeg ik vooraleer hij de deur uit was. "Ik ga op de sofa slapen, lieverd." Fezelde hij. "Wil je niet vanavond naast mij slapen?" Vroeg ik hem. "Ik denk niet.." "Alsjeblieft, Jalil." Antwoordde ik. "Weet je het zeker, lieverd?" Vroeg Jalil. Knikkend gunde ik hem een glimlach. Jalil deed zijn shirt uit en kwam vervolgens naast mij liggen. Nogmaals werd ik aangetrokken door zijn bloot bovenlichaam. "Ik heb een fout begaan, Jalil." Zei ik met geknepen stem. Jalil draaide zijn gezicht naar me toe en keek me vragend aan. "Ik heb een fout begaan door mijn gevoelens voor jou te verwerpen. Ik geef echt om je, Jalil. Maar het gaat me iets te snel. Ik weet dat dit veel gevraagd is, maar ik hoop dat je zal wachten tot ik er helemaal klaar voor ben en me alle tijd gunt." Zei ik knersend. "Al moet ik jaren wachten, je bent het waard schat." Antwoordde Jalil en drukte hierna een een liefdevolle zoen op mijn voorhoofd. Vervolgens legde Jalil zijn arm om mijn middel en trok me dicht tegen zich aan. In elkaars armen genesteld, vielen we in een diepe slaap...

"Rania..Rania.. wordt wakker!" Fluisterde Jalil terwijl hij zachtjes over mijn gezicht streelde. Slaperig opende ik mijn ogen en keek recht in die van Jalil. "Moest je me zo nodig wakker maken? " Zei ik kwaad.
"Mevrouwtje heeft zeker last van haar maandelijkse periode of is het gewoon een ochtendhumeurtje?" Lachte hij me toe. Ik keek Jalil dreigend aan en gooide vervolgens mijn kussen tegen zijn gezicht, wat snel leidde tot een kussengevecht. "Als je uitgespeeld bent, moet je het zeggen. Dan kan ik je vertellen waarom ik je in eerste instantie wakker heb gemaakt." Zei hij lachend. "Het zal zeker belangerijk zijn, anders had me niet zo vroeg wakker geschud dus vertel!" Antwoordde ik.
"Ik vertrek over enkele uurtjes met Afia's bengeltjes naar de zee en ik vroeg me af of je soms zin hebt om mee te gaan?" Vroeg Jalil.
"Is goed. Geef me de tijd om me klaar te maken." Antwoordde ik. "Waarom denk je dat ik je om 10 uur heb wakker gemaakt, niet voor mijn plezier, hoor. Ik weet dat jij minstens 2 uur de tijd nodig hebt om je klaar te maken." Zei Jalil lachend. "Wat ben je toch toch grappig, Jalil!" Zei ik sarcastisch. "Mohiem lieverd, kleed je om en kom dan gelijk ontbijten."....

Carae

Souma
18-05-04, 13:38
:D Echt leuk :D mijn complimenten

Thalla :zwaai:

miss_remix
18-05-04, 14:25
Ga gauw verder meid ;)

miss_remix
18-05-04, 14:25
Ga gauw verder meid ;)

miss_remix
18-05-04, 14:25
Ga gauw verder meid ;)

miss_remix
18-05-04, 14:25
Ga gauw verder meid ;)

MiSS BooGy
18-05-04, 17:46
ga snel verderrrrr

Naima_xx
18-05-04, 18:29
hey meid, ga gauw verder!!

Bigg boussa.

Carae
18-05-04, 21:36
"Oei...sorry...euhm.. het spijt me. Ik had eerst moeten kloppen." Zei Jalil verlegen nadat hij me in mijn bikini aantrof. "Haha gekkie, ik sta hier niet in mijn blootje, hoor. Ga je straks op het strand ook elke keer als je me aankijkt sorry zeggen?" Antwoordde ik lachend. Ik zag dat Jalil me dromend van kop tot teen bestudeerde, maar al snel kwam hij terug bij zijn verstand."Euhm Rania, ik ga de kleintjes al halen oké?" Zei hij. "Is goed, lieverd." Jalil is echt dol op zijn twee nichtjes Ahlam en Ilham. Ik ben er echt zeker van dat hij later een zeer goede vader zal zijn. Ja, Raniatje je hebt het echt goed getroffen met hem. "Rania, ik verwacht wel dat je klaar bent als ik terug ben!" Riep Jalil nog voordat hij het huis verliet. Ik zal maar snel opschieten. Snel nam ik een witte pantalon en een zeeblauw shirtje die ik bovenop mijn witte bikini aandeed. Daarna nam ik mijn grote, witte strandtas en vulde deze met handdoeken, zonnecrèmes en al die noodzakelijke dingen. Nadat ik mijn witte slippers aantrok, holde ik naar beneden. "Net op tijd!" Dacht ik, want uit het raam zag ik Jalil en de twee prinsesjes de auto uitstappen. "Tante Rania!" Riepen de kleintjes en sprongen me in de armen. "Jalil, heb je al je spullen bij je?" Vroeg ik. "Ja, alles ligt in de koffer. Zullen we vertrekken?" Antwoordde Jalil.


"Onkel Jalil, wil je me helpen met mijn zandkasteel?" Hoorde ik Ahlam zeggen. Ik deed za3ma alsof ik sliep, maar lag de hele tijd Jalil aan te staren. Tja, dat is één van de voordelen van een zonnebril. Je kan iemand bekijken, zonder dat die persoon het doorheeft. Jalil zag er echt sexy uit in zijn rode zwembroek. Zijn bruin gespierd lichaam kreeg een rood tintje door de zon. "Aaaaaaaaaaaaah Jalil." Ik was zo in gedachten verzonken dat ik Jalil en zijn emmertje koud water niet zag aankomen. "Hiervoor zet ik je betaald!" Riep ik uit. Snel stond ik op en liep Jalil achterna. Ik zag hoe vele meisjes ons vol jaloezie aankeken, maar het interesseerde me geen moer. Door al dat lopen kreeg ik het erg benauwd en besloot me te gaan afkoelen in het water. "Ahlam, Ilham gaan jullie mee zwemmen lieverds?" Vroeg ik. Ik zag hoe de meisjes een blij gezicht optrokken. "Mag walvis ook mee?" Vroeg Ilham terwijl ze haar opblaasbare pop in armen nam. "Tuurlijk, liefje." Antwoordde ik. "Jalil, kom je ook het water mee in?" "Later, oké?" "Zoals jij wil." Antwoordde ik en liep samen met de meiden naar het water. Ik was nog geen 10 minuten weg of ik zag al vrouwelijk volk naast Jalil staan. Het waren twee Marokkaanse meisjes van ongeveer 20 jaar die met hun borsten en veel te dikke k.o.n.t stonden te pronken. Even voelde ik een steek van jaloezie, maar zodra ik merkte dat Jalil zich aan hen irriteerde, verdween dit gevoel. Meskien, hij kon ze niet weg zien te raken. "Ahlam, Ilham zullen we je oom een handje gaan helpen?" Vroeg ik aan de twee zeemeerminnetjes. Met Ahlam aan mijn rechter- en Ilham aan mijn linkerhand stapte ik naar ons plekje toe. "Oke lieverd, doe maar wat we dernet geoefend hebben." Zei ik tegen Ahlam. "Papaaaaaa." riep Ahlam terwijl ze naar Jalil rende en hem in de armen sprong. Even trok Jalil een vreemd gezicht, maar nadat ik hem van de verte een knipoog gaf, begreep hij meteen alles en speelde zijn rol mee. "Schat, de meisjes hebben honger. Zullen we wat gaan eten?" Zei ik tegen Jalil. Ik zag hoe de glimlach van die meiden in een zuur gezicht veranderde toen ik op Jalil's schoot ging zitten en hem een zoen op zijn lippen drukte. Jalil echter genoot van dit moment, dat bemerkte ik aan zijn stralende ogen en zijn lief lachje. "Euhm dames, willen jullie mij en mijn vrouw excuseren. Mijn kindjes hebben honger en moeten dus gevoed worden." Zei Jalil bloedserieus. De meisjes keken ons nog een laatste keer aan en maakten zich snel uit de voeten. Zodra de meiden uit het zicht waren, proestten Jalil en ik het uit. "Bedankt voor me te redden." Zei Jalil. "Wie zegt er dat ik jou wou redden?" Antwoordde ik. "Je gaat me nu niet vertellen dat mijn Raniatje jaloers was?" Zei Jalil lachend. "Euhm, zoiets ja." Lachte ik terug. Bij het horen van dit zinnetje vrolijkte Jalil helemaal op. "Schattig yek. Die twee prinsesjes daar." Zei ik wijzend naar Ahlam en Ilham, die ondertussen al meer op zandmonstertjes leken. "Jah, later wil ik ook veel kinderen." Antwoordde Jalil serieus. "En jou, wil ik als de moeder van mijn kinderen." Een rood blosje beschilderde mijn hele lichaam. Snel keek ik naar beneden en probeerde mijn verlegenheid te verbloemen door met mijn vingers in het warme zand te schrijven. "Je bent echt mooi als je bloost." Zei Jalil plagend. Langzaam hefte hij mijn kin op, draaide mijn gezicht naar zich toe en drukte een lange, tedere zoen op mijn lippen.......

Carae

miss_remix
18-05-04, 22:01
hey ga gauw verder :jumping:

Carae
24-05-04, 07:13
Enkele maanden later.

"Passagiers voor vlucht 103 Brussel-Ouijda kunnen instappen." Kondigde de omroeper aan.
"Schiet op, Jalil. Straks missen we onze vlucht nog!" Vandaag zouden we voor 2 maanden naar Marokko vertrekken.
Ik zou bij Jalil in Ouijda logeren, aangezien zijn ouders toch niet naar Marokko komen. Hij heeft me vaak proberen te overtuigen om zijn ouders duidelijk te maken dat wij een koppel vormden, maar ik was nog niet klaar voor de ontmoeting. Dat maakte ik Jalil althans toch wijs. Ik was gewoon bang dat ze me niet zouden accepteren en dat ik daardoor Jalil kwijt zou raken.

"Smahli a sahbe, maar je zit op mijn plaats." Hoorde ik Jalil zeggen. Ik keek naar de persoon die Jalil aansprak en zag tot mijn verbazing een zeer knappe man. De man keek me even aan, maar toen hij merkte dat Jalil ongeduldig werd, richtte hij zijn blik terug tot Jalil. "Wacht, ik zal eens nakijken." Antwoordde de man en nam zijn ticket uit zijn broekzak. "Zie maar zelf, zitplaats 21." Zei de man, terwijl hij Jalil zijn ticket toonde. "Smahlie." Zei Jalil tegen de man en draaide zich naar mij toe. "Altijd hetzelfde met onze Marokkanen. Nooit kunnen ze iets juist doen! Ik heb nog duidelijk gezegd 2 zitplaatsen naast elkaar!" Zei Jalil enigszins verbolgen. Ik trok de ticketten uit Jalil's hand en bestudeerde aandachtig de papiertjes. "Het ziet ernaar uit dat ik 2 uurtjes mag doorbrengen met dat lekker stuk!" Zei ik lachend. "Je vind het nog grappig ook, maar wie weet zit ik naast Miss Maroc." Antwoordde Jalil gluiperig. "Ooh..dat denk ik niet, Jalil. Misschien heb je bij de terugreis meer geluk!" Jalil keek me vragend aan. "Wel lieverd." Zei ik terwijl ik mijn arm rond zijn schouders sloeg. "Jij mag de komende uurtjes met die schoonheid daar doorbrengen." Zei ik wijzend naar een zwaarlijvig meisje. "Neeee.. je maakt een grapje yek?" Zei Jalil zielig. "Veel plezier lieverd." Antwoordde ik en gaf Jalil een duwtje richting het meisje. "Je echtgenoot, heeft er blijkbaar niet veel zin in?" Hoorde ik een stem zeggen. Ik draaide me om en keek het lekker ding aan. "Inderdaad, dat zal hem leren! Maar we zijn niet getrouwd hoor, nog niet!" Zei ik lachend, terwijl ik naast de knapperd plaats nam. "Tachfine." Zei de man en stak zijn hand naar me uit. "Rania, aangenaam."
Tijdens de reis leerde ik Tachfine beter kennen. Hij was een leuke, lieve, zéér aantrekkelijke jongen en als dat nog niet genoeg was, was hij nog topadvocaat. Hij vertelde me dat een zeer goede vriend van hem al 3 jaar in de bajes van Marokko zat voor moord. Maar dat hij 100% zeker was dat die zogenaamde vriend van hem onschuldig was en daarom had hij na veel aandringen het Marokkaanse gerecht zo ver gekregen om de rechtzaak te heropenen. "En wat is jou reden dat je zo vroeg naar Marokko gaat, want er zijn weinig mensen die in April al op vakantie vertrekken?" Vroeg Tachfine. "Ik en Jalil wilden er gewoon even tussenuit en aangezien hij geen verlof in Juli en Augustus kan krijgen, hebben we besloten om dan maar in April te gaan." Antwoordde ik. Op dat moment kwam Jalil weer langs om zogezegd naar de toilet te gaan, maar ik wist wel beter. Hij vertrouwde het gewoon niet. Iedere man zou jaloers zijn als zijn meisje 2 uren mocht doorbrengen met een lekker ding , daarom dat hij om de 10 minuten kwam checken. Hij gaf me een knipoog en liep dan verder. "Hij houdt echt wel van je." Zei Tachfine. "Hoezo?" Antwoordde ik bevreemd. "Als ik me niet misrekent heb, dan is hij wel 27 keer naar de toilet gegaan. Ofwel heeft hij een kleine blaas, ofwel kan hij niet zonder je." Zei Tachfine lachend. "Voudriez-vous mettez votre ceintures de sécurité, on va atterir dans quelques instant. Gelieve jullie veiligheidsgordels aan te doen, we gaan zodra landen." Hoorden we luid en duidelijk. "Het was leuk je te ontmoeten, Tachfine. Ik wens je nog veel succes met de rechtszaak en veel sterkte voor je vriend." "Bedankt, meid. Hopelijk kom je ik nog een keertje tegen." Met deze namen we afscheid en ieder ging zijn eigen weg....

"Ewa, vertel. Hoe heet je nieuw vriendinnetje?" "Waga fiek! Mij nog uitlachen, alsof het niet erg genoeg was. Terwijl jij naast Mister Maroc zat, mocht ik Miss 200 kilo vergezellen. Schat, als je ooit wilt vermageren, kom dan maar af, want ik ken ondertussen alle diëten! " Antwoordde Jalil lachend. "Meskien, was het dan zo erg?" "Erg? Het was een MARTELING!" "Ocharme, kom ik zal de pijn verzachten met een kusje." Antwoordde ik en drukte daarna een kusje op Jalil's neus. "Hier doet het ook pijn." Zei Jalil wijzend naar zijn mond. Snel drukte ik een zoentje op zijn lippen. "En hier ook, en hier ook en ja hier ook." Zei Jalil. "Goed geprobeerd a gekkie. Kom laten we maken dat we hier weg zijn, ik wil van elke gelegenheid gebruik maken om van de Marokkaanse cultuur te genieten."

"Rania, dit is Hasania. Ze woont hier al 5 jaar. Haar moeder was een goede vriendin van mijn moeder en toen deze overleed, hebben wij haar in huis genomen en sindsdien woont ze bij ons." Ik keek het meisje aan en voelde me gelijk niet goed worden. Het topje dat ze droeg, was veel te klein, stelde ik met toenemende afkeer vast. Je kon er van boven én van onderen in kijken. Wat een doortrapt kreng! Ze wist donders goed dat ze een wandelende honingpot was, waar de jongens als bijen op af zouden komen. En nu kreeg ik het gevoel dat ze Jalil ging proberen te versieren. No way, over mijn dood lijk! "Rania, ga je haar nog groeten of..?" Hoorde ik Jalil zeggen. Snel stak ik mijn hand uit, wierp haar een schijnheilig lachje toe en trok mijn hand terug.
"Jalil ik ben wat moe van de reis, kan je me naar mijn kamer brengen?" "Ja, tuurlijk. Habiba djali." Antwoordde Jalil. Ik zag hoe het bloed van Hasania uit haar gezicht wegtrok bij het horen van deze woorden. Face it, honey. Ik ben ZIJN schat en niemand anders! Dacht ik bij mezelf. Languit op mijn bed liggend, probeerde ik mijn gedachten te ordenen. Eigelijk was het te gek dat ik me zo door Hasania van mijn stuk liet brengen. Het gebeurde wel vaker dat meisjes Jalil probeerden te versieren, maar dat liet me meestal koud. Ik was nu al 5 maanden samen met Jalil. Hij was gewoon van mij en ik zou niemand hem van me laten wegnemen....

Uitgestrekt op mijn bed, probeerde ik tot rust te komen. Het lukte me niet echt. Voor enige reden was ik bang. Maar ik kon niet verklaren waarom. "Schat, slaap je?" hoorde ik Jalil me toefluisteren. Ik deed express mijn ogen niet open. "Die meisjes van het buitenland kunnen niets tegenwoordig. Ze worden bij het minste dat ze doen al moe." Zei Hasania met een onnatuurlijk hoog lachje. "Ewa zin, vertel me wat zie je in zo'n meisje?" Door mijn oogharen glurend, zag ik dat Hasania haar hand op Jalil's schouder legde en ongegeneerd haar hand over zijn biceps liet glijden. Ik dwong mezelf mijn ogen dicht te houden en mijn woede in te houden. "Niet doen oke, Hasania. Je weet dat ik van Rania hou." Met deze woorden stelde Jalil me erg gerust. Hij wou haar duidelijk niet, want hij hield van mij! "Hasania, ik ga even een luchtje scheppen. Als Rania wakker wordt, vertel haar dan dat ik zo meteen terugkom." Het geluid van de voetstappen liet mij weten dat Jalil weg was. Er gleed een schaduw over mijn gezicht en langzaam opende ik mijn ogen. Mijn ogen ontmoetten die van Hasania. Opeens stonden ze waakzaam. Ik huiverde van haar blik, maar de angst verdrong bij het horen van Jalil's stem. Ik draaide me om en zag mijn mannetje, ja MIJN mannetje in de deuropening staan. "Lieverd, je bent wakker." Zei hij terwijl op me afkwam en me een zoen gaf. "Jalil, ik dacht dat je weg was?" Vroeg Hasania. Jalil negeerde haar vraag en schonk mij volle aandacht. Dat zal haar wel leren! "Lieverd, trek je kleren aan en kom dan gelijk naar buiten. Ik wil je iets laten zien." Zei hij met een stralende glimlach en richtte zich daarna tot Hasania. "Hasania, je moet niet op ons wachten. Het kan laat zijn." Zei hij en verliet vervolgens de kamer. Die was raak, ze had zeker gedacht dat ze meemocht! No Way! Ik laat mijn vakantie niet verpesten, hoor. Ik wil geen vijfde wiel aan de wagen. Ik stond op, ontgrendelde mijn valies en nam wat kleren eruit. Vervolgens deed ik mijn valies op slot - je weet maar nooit met die van Marokko. Voor je het weet zijn al je kleren gestolen - en liep naar de douche.....

Carae

Carae
03-06-04, 19:25
"Shttt... Jalil, straks maken we Hasania nog wakker." Fluisterde ik. We hadden net een ongelofelijke avond achter de rug.
Mijn schat had me verrast met een romatisch etentje bij kaarslicht. Hmm het leven is toch mooi als je verlieft bent. Gevolgd door Jalil glipte ik naar binnen. "Nee..Jalil straks ziet ze ons." Stribbelde ik tegen toen Jalil zijn arm rond mijn middel sloeg en me zachtjes in de hals zoende. Ik voelde me net een tiener die bang was om samen met haar vriendje betrapt te worden. "Jalil..." Protesteerde ik zwak en deed vervolgens het licht van mijn kamer aan. Geschrokken door Hasania, die in een veels te korte nachtjapon, op mijn bed lag, liet ik mijn tasje op de grond vallen. Jalil, wiens handen nog steeds rond mijn middel rustten, keek haar verbaasd aan. "Het spijt me.. ik ben hier in slaap gevallen." Antwoordde ze met een gluipende blik. Vervolgens stond ze op en liep langs ons heen naar buiten. Ik besloot deze prachtige avond niet door één of andere del te laten verpesten, daarom dat ik er niet verder op inging. "Jalil schat, ik ga douchen oké?" Ik maakte me los uit zijn armen, nam een nachtkleedje, een handdoek en mijn badspullen uit mijn valies en liep daarna de badkamer in. Terwijl de warmtestralen mijn lichaam doorstroomden, liet ik mijn gedachten rondtollen...

Terug in mijn kamer, bemerkte ik dat Jalil weg was. Ik hechtte er niet te veel belang aan en besloot mijn valies uit te pakken.
Ik nam het grote, blauwkleurige valies en legde die op het bed. Na deze ontgrendeld te hebben, haalde ik al mijn zomerkleding eruit en gooide ze onzorgvuldig op het bed. Spoedig begon ik mijn kleren op te vouwen, toen ik een eigenaardig geluid hoorde. Snel keek ik rond me heen, maar er was niets bespeuren. Het geluid kwam steeds dichterbij. Tot mijn verbazing zag ik dat mijn wit truitje bewoog. Ik pakte het truitje en
"Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaah.. ." De slang die zich voor mij op het bed bevond, bewoog dreigend heen en weer. De schrik sloeg om mijn hart en de angst was zo groot dat ik bijna bezweek. "Rania, wat is er gebeurd? Rania antwoord!!" Riep Jalil die inmiddels achter me stond. Met een angstvallige blik wees ik naar het ongedierte dat voor me lag. "Alatief... niet bewegen, Rania. Probeer zo stil mogelijk te blijven. Ik ga die slang proberen te vangen." "Awili Jalil! Ben je gek geworden? Straks word je nog gebeten." "Stil, Rania. Ik weet wat ik doe." Antwoordde hij koeltjes. Geruisloos sloop hij naar het bed en greep de slang bij de keel. Al wurgende zwierde hij de serpent uit het raam. Bibberend liet ik me op de koude Marokkaanse tegels vallen. Tranen van opluchting rolden naar beneden. Jalil kwam naar me toegelopen en nam me in zijn stevige armen. "Safie zina, het is al goed." Met mijn nagels krassend om zijn rug , klamde ik me ongecontroleerd vast aan hem. Na even zo gelegen te hebben, maakte ik me los en stond vervolgens op. "Ik blijf hier geen second meer langer, Jalil." Zei ik terwijl ik mijn kleren terug in het valies propte. "Wat bedoel je? Ewa safe, van die slang zal je geen last meer krijgen. " Antwoordde Jalil. "Hoe is die slang daar in de eerste plaats gekomen, Jalil ?! Dat kreng wil me zeker en vast vermoorden, zodat ze jou kan krijgen!" Schreeuwde ik. "Waar heb je het over?" Vroeg hij. "Laat maar, Jalil. Ik ben hier weg." Ik nam mijn koffers, deed een jelaba boven mijn nachtkleedje aan en liep vervolgens naar de deur....

Carae

Tarhalt
09-06-04, 21:31
WejoooooooooWW!!.. :wow:
Zo mooI VeRHaal GA SnEl VerDEr MeID..!!
TBarKeLAh GliEk..!!.. ;)

BEslaMA...
LotS oF LoVe Je NiEuWe Fan Tarhalt...:D...:jeweetog:

hanouna
14-06-04, 16:35
Ik weet het niet hoor, maar ben je gestopt met het verhaal ofzo. Ik check elke dag of je een vervolgje hebt geplaatst en er komt maar niets!
Ik vind het een mooi verhaal, dus ga gauw verder ok!!!!

Carae
14-06-04, 17:58
De klootzak, zonder tegen te stribbelen laat hij mij gewoon vertrekken. Hier sta ik dan met 2 grote valiezen, te wachten op een taxi. Ik ben hier nog geen 1 dag en alles loopt al fout. Ik had beter in België moeten blijven. Mijn gedachten werden verstoord door de taxi die voor mijn neus stopte. De chauffeur stapte uit en hielp me met mijn bagage."Naar waar kan ik je brengen?" Vroeg de vriendelijke, oude man. "Naar het dichtsbijzijnde hotel" Antwoordde ik. Aangekomen bij het hotel, gaf ik de chauffeur wat geld en stapte daarna uit.

Aan de balie werd ik vriendelijk geholpen door een jongeman. Voor een goede prijs, kreeg ik een best luxeus kamertje. Ik nam een snelle douche, deed een pyjama aan en viel in een diepe slaap. De volgende morgen werd ik rond een uur of 10 wakker. Ik zou niet de hele vakantie liggen piekeren over Jalil, dus besloot ik om er gewoon het beste van te maken. Vandaag zou ik naar Saidia gaan. Lekker gaan zwemmen en genieten van het mooie weer. Na mijn turkoise bikini en een turkoise zomerkleedje te hebben aangetrokken, vertrok ik naar Saidia.

Dankzij de hulp van de vriendelijke man van de balie, heb ik een garage kunnen vinden die auto's verhuurde. Mijn voorkeur ging naar een blauwe Opel Corsa. Na het deuntje "San Pedro" van "Ali Tcheelab" te hebben opgezet, vertrok ik richting Saidia.
Na lang over nagedacht te hebben, had ik besloten om volgende week een bezoekje te brengen aan mijn grootouders in Berkane. Ik had die arme mensen al jaren niet meer gezien. "Zeg me niet dat het waar is!" Midden in de snelweg naar Saidia, begaf de motor van die krotwagen het. Ik had het kunnen weten. Het was gewoon te mooi om waar te zijn. Marokkanen die een mooi, goede auto verhuren? Ik denk het niet, hoor. Daar stond ik dan, helemaal alleen op de snelweg. Het netwerk van Marokko trok ook op geen kloten, dus ik kon niemand bereiken. Om het kwartier kwam er een auto voorbij met een of andere geile man, die niets liever wou dan mij een lift geven. No way! Ik blijf hier nog liever de hele nacht, dan een begerige aap aan mijn zij! Ik stapte de terug in, zette de radio op en bleef wachten.

Langzaam opende ik mijn ogen en keek de man die zich achter mijn autoraam bevond aan. Ik keek op mijn horloge en zag dat ik 2 uren flink had geslapen. Vervolgens ontgrendelde ik de autodeur en stapte uit. De man keek me aan en vroeg of er wat was gebeurd. Ik legde hem alles uit en hij bood me een lift aan. Ik zag dat hij een Belgische nummerplaat had, dus ik begon automatisch Nederlands tegen hem te spreken, maar algauw kwam ik te weten het de auto van zijn neef was, die afkomstig was van België. Eenmaal aangekomen bij Saidia, bedankte ik Abdelkadr, zo heette hij, en wilde net wegstappen toen ik iemand mijn naam hoorde roepen. Ik keerde me om en zag tot mijn verrassing Tachfine voor me staan."Wie we hier hebben? Ons Raniatje!" Riep Tachfine uit, waarop Abdelkadr meteen vroeg: "Ken je haar?" Na het hele verhaaltje verteld te hebben, vroeg Tachfine of ik niet mee naar het strand wou. Ik merkte op dat er nog meer mannelijk gezelschap van de partij was en bood zijn voorstel af. Maar Tachfine kennende, bleef zeuren tot ik toestemde....

Carae
14-06-04, 19:11
"Rania, dit zijn mijn neven Mohamed en Tarik." "Aangenaam." Zei ik terwijl ik de jongens een hand gaf. "Ga je mij niet voorstellen?" Hoorde ik het meisje dat naast Tarik stond zeggen. "En dit Rania, is mijn vervelend zusje Insaf." Zei Tachfine lachend, maar hij kreeg algauw spijt toen hij een klap van zijn zusje kreeg. Na kennis gemaakt te hebben, gingen we naar het strand. Het klikte meteen tussen mij en de jongens en Insaf was een pracht van een meisje.

Het begon wat laat te worden en Tachfine stelde voor om wat te gaan eten. "Ik denk dat ik deze keer pas, Tachfine. Ik moet nog een taxi naar Oujda vinden." "Niks van, ik laat je niet alleen terug naar Oujda gaan. Je blijft gewoon bij ons. Er is plaats zat." Antwoordde Tachfine. "Bedankt, maar ik wil geen last bezorgen. Ik ga liever terug." "Please Rania, blijf. Anders zit ik alleen met die apen opgeschept." Smeekte Insaf. "Apen, apen? Heb je jezelf al eens bekeken? Miss Gorilla!" Ik keek om en zag Insaf al achter Tarik aanlopen. "Ewa wat zeg je ervan?" Hoorde ik Tachfine weer zeggen. "Oke is goed, één nachtje kan geen kwaad zeker."
"Yes yes yes!" Tachfine sprong zowat in de lucht van blijdschap. "Ik stel het volgende voor." Zei Tachfine. "We gaan ons nu opfrissen thuis en dan gaan we wat eten." Iedereen stemde toe. Ik stapte bij Tachfine in en Insaf bij de jongens. Zo reden we naar het huisje van Tachfine.

Eenmaal aangekomen werd er meteen een spurtwedstrijd gehouden tussen Tarik en Insaf. "Hsouma hliekoum, onze gast mag eerst douchen." Zei Mohamed knipogend naar mij. "Mohamed heeft gelijk, Rania mag eerst. Dus ga maar met barbie en ken spelen jullie twee." Antwoordde Tachfine. Gelukkig had ik mijn valiezen meegebracht, want ik was niet zeker of ik wel zou terugkeren naar het hotel in Oujda. Nadat ik een rondleiding had gekregen, bracht Insaf me naar de kamer waar ik zou overnachten. Ik legde mijn valies op het bed en nam mijn toiletzakje, enkele badspullen, een wit gehaakt kleedje tot aan de knieën en mijn witte puntsandalen eruit. Daarna ging ik naar de badkamer en nam een heerlijk koude douche. Ik kleedde me om in de badkamer en föhnde daarna mijn haar droog. "Wajauw Rania, ik denk dat er vandaag vele ogen uit hun oogkassen zullen vallen! Je ziet er dodelijk uit!" Schreeuwde Insaf me toe. Tachfine die even voorbijliep stikte even en bestudeerde me van kop tot teen. "Gezien! Tachfine is al het eerste slachtoffer!" Lachte Insaf en liep daarna de badkamer in. "Damn, Je ziet er oogverblindend uit! Die Jalil weet niet wat hij mist!" Zei Tachfine. Bij het horen van de naam "Jalil" kwam een verliefd gevoel bij me op. Ik was gek op die jongen! Maar hij blijkbaar niet zo gek op mij. "Het spijt me. Ik moest er niet over beginnen." Zei Tachfine met spijt. Ik had hem alles verteld over mijn huidige situatie. Ook al kende ik deze jongen niet zo lang, ik vertrouwde hem. Mijn intuïtie vertelde me dat het goed zat. "Euhm Rania, ik en de jongens gaan wat naar buiten, want ik weet dat het nog lang zal duren vooraleer Insaf klaar is." Zei Tachfine. "Ik heb dat gehoord !!!!" Klonk luid uit de douche. Hahaha, die Insaf wat een gekke meid. "Rania, ik verwacht nog een vriend van me. Hij zou binnen een kwartiertje langstkomen. Laat hem maar binnen als ik er nog niet ben." "Oke, is goed. Tot straks dan!" "Ciao, bella!" Zei Tachfine lachend terwijl hij mij een kushandje toewierp.

"Insaf, wajauw je broer had gelijk. Het duurt inderdaad uren, schiet op!" "Ik ben bijna klaar. Nog eventjes." Ik stond op om naar mijn kamer te gaan, toen ik de bel hoorde. Dat zal die vriend wel zijn! Snel liep ik naar de deur en opende hem. De jongen stond met zijn rug omgedraaid naar mij te spreken aan de telefoon. Ik hoorde hem het gesprek afronden en wanneer hij neerlegde, draaide hij zich om. Ik was precies door de bliksem getroffen, zo erg geschokt was ik. Dit kon niet waar zijn! De jongen was eveneens geschokt en toen hij mijn arm aanraakte, bezweek ik. Na nog een laatste keer in zijn ogen gekeken te hebben, sloot ik de mijne....

amel_mocro
14-06-04, 19:34
wili hey is egt spannend ga snel verder :tik:

Souma
14-06-04, 20:25
Ten eerste shoekran dat je door bent gegaan, shoekran shoekran shoekran:D

en nu NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EEEEEEEEEEEEEEEEEEEE NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE NEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE EEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE :zweep: je mag niet stoppen nu het zo spannend is....weetje hoe ik hier zit :maf3: :schrik: wie is die jongen? :schok: zied pleaseeeeeeeee Carae wil je doorgaan zodra je kan? Shoekran :lole: :lole: :lole: :lole: :lole:

miss_remix
14-06-04, 21:11
more:@:p

hanouna
16-06-04, 16:26
go on girl, we're waiting for ya!

Carae
16-06-04, 19:05
Thx ladies, er volgt vandaag of morgen nog een vervolg.


Big kiss, Carae

Carae
16-06-04, 22:13
Wanneer mijn ogen zich openden, waren alle ogen meteen op mij gericht. Insaf die me overeind wou helpen, duwde ik met zacht stootje weg. Ik ging rechtzitten en keek de kamer bestuderend rond. Iedereen keek me verbaasd aan, alsof ik van een andere planeet kwam. Nog steeds had niemand één woord uitgebracht. Ik keek nog één keer de kamer rond. Nee, "hij" was er niet. Was het echt? Of heb ik me het verbeeld? Hoewel ik graag wil geloven dat dit alles een droom was, weet ik diep in mijn hart dat het niet zo is. Ik blikte Tachfine aan en merkte acuut op dat hij iets te zeggen had. Nog voordat hij één woord kon uitbrengen, richtte hij geschrokken zijn blik op de deur, gevolgd door de anderen. Mijn gevoel voorspelde mij dat als ik nu zou omkijken ik weer in die zwarte ruimte zou belanden, dus deed ik het niet. Ditmaal richtte ik mijn blik naar Tarik, maar hij ontweek deze. Vervolgens stond hij op en gebaarde de anderen hem te volgen. Enkele seconden later was ik alleen in de kamer. Ik had me nog steeds niet verroerd. Ik was niet sterk genoeg voor dit. Als ik me nu zou omdraaien dan zou mijn lichaam bezwijken. Ik hoorde voetstappen mijn richting opkomen, maar nog steeds bleef ik roerloos zitten. Wanneer het geluid van de stappen toenam, vulde mijn hart zich met een nooit eerder gekende angst. Wanneer zijn hand mijn schouder raakte, gleed er een traan langs mijn wangen naar beneden die op mijn wit kleedje belandde. Nog steeds keek ik niet om. Bij het horen van mijn naam, verhevigden zich de tranen. Wanneer het stemmetje in mijn hoofd me overtuigde me om te draaien, keek ik recht in zijn ogen. Zijn liefdevolle blik deed alle angst verwijderen en bracht oude gevoelens bij me op. Ik vloog hem in de armen en drukte me stevig tegen zijn borst aan. Een warm gevoel van verborgenheid kwam bij me los. Nog steeds had ik géén woord gezegd, het enige wat nu gepast leek, was hem vasthouden en hem deze keer niet laten gaan. Ik snoof zijn vertrouwde lichaamsgeur op en sloot mijn ogen. Het reeds afgesloten hoofdstuk werd vandaag geopend. Blijdschap, verdriet, angst, onzekerheid... allerlei gevoelens doorliepen mijn lichaam. Na een lange tijd dromend in zijn armen gelegen te hebben, kwam ik weer tot mijn verstand. Ik wilde me niet losmaken maar ik moest, ik moest weten waarom. Toen ik me losmaakte en hem aankeek, zag ik dat ik niet de enige was die flink had uitgehuild. Met de top van mijn duimen veegde ik zijn bevochtigd gezicht. Mijn stem wou het uitschreeuwen maar het enige wat ik over mijn keel kreeg was: "waarom, Nasser? Waarom?" "Het is al laat, lieverd. ga nu maar slapen. We spreken er morgen wel over." "Nee, Nasser. Ik zou toch geen oog kunnen dichtdoen. Ik wil nu het weten!" Hij zetelde zich naast mij op het bed en hield mijn hand stevig vast. Na een diepe zucht genomen te hebben, begon hij aan zijn verhaal...

" Enkele dagen nadat ik je ten huwelijk vroeg, kreeg ik plots een dreigend telefoontje. Het was Fouad. Hij wist me te vertellen dat als ik je nu niet met rust zou laten, hij ervoor zou zorgen dat we elkaar nooit meer zouden zien. Ik nam hem niet serieus, lachte hem gewoon uit en legde de hoorn neer. De volgende dag werd ik onderweg naar de moskee aangevallen door een man. Hij had een mes bij zich en probeerde me neer te steken. Ik kon hem gelukkig ontvluchten. Ik was echt zeker dat dit niet het einde was, maar het volgende had ik niet verwacht. Later op de avond, kregen we de politie over de vloer. Ik werd gearresteerd voor moord op een jonge vrouw. Een omgekochte alibi had het hele gebeuren gezien en zijn beschrijving paste precies op mijn profiel. Ik was zeer zeker dat ik onschuldig zou worden verklaard, aangezien ik er niets mee te maken had, dat ik het me niet erg aantrok. Ze hadden toch geen bewijzen, althans dat dacht ik toch. Wat later in het onderzoek bleek, was dat mijn vingerafdrukken op het moordwapen zaten. Ik dacht eerst dat het vervalsd was. Maar toen ik het moordwapen voorgeschoteld kreeg, ben ik gaan beseffen dat het identiek was op het mes dat die aanvaller met zich meedroeg. We hadden natuurlijk een vechtpartij gehad, vandaar dat mijn vingerafdrukken erop zaten. Ik werd veroordeeld tot levenslang gevangenisstraf en alsof dat niet genoeg was, dreigde Fouad nog om jou iets aan te doen als ik nog enige contact met jou zou zoeken. Ik was voor jou dood, Rania. Dood! Ik dacht dat ik het niet ging overleven in de Marokkaanse gevangenis, maar de gedachte dat jij daar ergens rondliep met een gebroken hart, gaf mij de kracht om niet opgeven.
Elke gelegenheid die ik had, belde ik je op. Gewoon om jouw lieve stem te horen."

Hij stopte even en keek me diep in mijn betraande ogen aan. Ik had tijdens heel het verhaal geen woord gezegd, mijn tranen zeiden genoeg. Prutsend aan mijn vingers, ging hij verder. "Vorige week kreeg ik te horen dat Tachfine het Marokkaans gerecht had kunnen overtuigen de rechtzaak te heropenen. Je moest hem gisteren eens zien, hoe hij de zaak handelde. Hij had zich op alles voorbereid en wist me vrij te krijgen. Ik weet nog steeds niet hoe hij het heeft klaargespeeld, maar ik weet wel dat ik hem echt onvoorstelbaar dankbaar ben. Ik zou nog 2 dagen in Marokko blijven en dan terug naar België vertrekken. Ik was van plan om afscheid te komen nemen van Tachfine, maar toen deed jij open en...." Er volgde een lange stilte, die Nasser uiteindelijk verbrak.
"Rania, ik weet dat het nu bijna 4 jaar geleden is en je zeker met je leven bent doorgegaan... maar ik wil dat je weet dat jij mijn alles bent. Ik wil en zal niet leven zonder jou. Jij bent gemaakt voor mij, Rania. Ik hou met hart en ziel van je." Zijn blik straalde een intens verdriet uit. Mijn gedachten gingen uit naar Jalil. Ik hield van hem, maar vergeleken met mijn liefde voor Nasser, stelde dat niets voor.

miss_remix
17-06-04, 12:26
:gek: more!

:lole: hihihi

miss22
17-06-04, 18:01
het is een top verhaal ik ga er helemaal in op ik ben nu ziek maar voel me na jou verhaal al een stuk beter ga door zo snel mogelijk :blij:

Carae
17-06-04, 21:45
Geplaatst door miss22
het is een top verhaal ik ga er helemaal in op ik ben nu ziek maar voel me na jou verhaal al een stuk beter ga door zo snel mogelijk :blij:

Hey zoet,
Ben blij dat mijn verhaal je wat beter doet voelen. Veel beterschap, meid. Allah ie chafiek. Ik ga Insh'Allah één van de dagen verder.

:blauwkus:

Carae

arifgirly
21-06-04, 10:39
hey hey meis! :) ik heb je verhaal helemaal gelezen en ik vind uhm helemaal TOP! je hebt er een nieuwe fan bij :lachu: ik heb geen eens tijd om mn verhaal af te maken maar voor jouw vervolgjes maak ik zeer zeker tijd vrij! :vreemd:
kusss

hanouna
21-06-04, 16:59
echt een mooi verhaal hoor, hou me niet langer in spanning pls!

real_maroccia
24-06-04, 20:34
Safi.. k heb net aan eeen stuk door je verhaal gelezen..het is een verslavend topverhaal. Waag het nu vooral niet om te gaan te stoppen.



Tbarka- allah 3 liek!!!!!!!!!!!! :D



XXxxxx van je nieuwe FAN..

real_maroccia
27-06-04, 20:01
:slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen: :slapen:

Carae
20-07-04, 20:31
Hee lieverds!

Ik heb al een tijdje niets meer geschreven en mijn excuses daarvoor. Ik heb géén inspiratie meer en kom geen regel verder.
Maar ik wil jullie bedanken voor alle leuke reacties. Als het goed zit, ga ik met een nieuw verhaal beginnen.

Mohiem bedankt dames!

Kus, Carae

hanouna
21-07-04, 10:13
hoe kan je dat nou zeggen. Je hebt genoeg inspiratie om met een nw verhaal te beginnen...maar niet meer voor dit verhaal. Erg jammer, want het ging echt een spannende kant op! :fpotver:

Carae
27-08-04, 19:58
In drie nachten heb ik geen oog dichtgedaan. Nasser's woorden bleven maar rondspoken in mijn gedachten. Al die tijd had Fouad me bedrogen en belogen, een smerig spelletje gespeeld wat hij uiteindelijk heeft verloren. Maar ja, eind goed al goed. Ik heb mijn Nasser terug en alles kan weer worden zoals vroeger, toch? Met wijd open ogen bleef ik een tijdje naar het plafond staren. Hmm, hij zag er wel erg goed uit! Djezus Rania, je ex-verloofde is uit de dood verrezen en het enige waar jij aan kan denken, is zijn mooie glimlach, zijn prachtige ogen, zijn ... Oke oke je hebt gelijk, hij zag er verdomd goed uit! Een glimlach vormde zich op mijn gezicht. "Wat zit jij daar te lachen?" Ik keek op en zag Insaf in de deuropening staan. Busted! "Oh, nix. Gewoon." "Ja ja, het zal wel. Je was aan de knapste, intelligentste, aantrekkelijkste, meest charmante, ..." "Boem!" Als ik geen kussen tegen haar gezicht had gegooid, bleef ze maar doorratelen! "Hee, waar was dat voor nodig?" Zei ze quasi boos. "Ik ben al weg, hoor! En oja voor ik het vergeet: Nasser is hier, hij wacht op je!" "Wat?! Dat meen je niet?" Stel stapte ik uit bed en trok haastig een badjas over mijn half naakt lichaam. Na een ijskoude douche te hebben genomen, ging ik op klerenjacht. Roos mouwloos kleedje? Nee, te girlie! Afgewassen jeansbroek met wit truitje? Te speels! Zwart kleedje met diep uitgesneden V-hals? In zijn dromen! Knielang zwart rokje met wit haltertopje? Perfect! Na mijn lange bruine haren te hebben opgestoken en wat lichte make-up te hebben opgebracht, ben ik bijna klaar. Enkel de moed om me beneden te vertonen, ontbreekt. Een peptalk zou nu toch héél handig zijn! Oke ik ga nu naar beneden. Ja, ik ga nu naar beneden. Of nee, binnen 5 minuten. Jeetje, ik lijkt wel een verliefde puber! Het geklop op de deur, deed me ontwaken uit mijn kinderachtige gedachten. Zal weer die Insaf zijn! "Sinds wanneer klopt jij aan? Kom gewoon binnen zoals je altijd doet!" Zei ik terwijl ik mijn bed opmaakte. Geen reactie en niemand die binnen komt. Voor de tweede maal werd er op de deur geklopt. Oh ik snap het al. Insaf heeft manieren geleerd! "Ik kom!" Ik opende de deur en keek recht in de ogen van Nasser. Daar stond ik dan oog in oog met de persoon waarvoor ik de afgelopen dagen hopeloze vermijdings-plannetjes aan het bedenken was. Hij bleef me aankijken zonder iets te zeggen. Nasser jongen, je bezorgt me nog eens hartkloppingen. "Sbah el geer." Zei hij terwijl hij me nog een laatste maal van kop tot teen observeerde. "Sbah el geer." Antwoordde ik op een zenuwachtige toon. "Je bleef zo lang weg, dus ik dacht ik kom je maar eens halen... Maar ik zie dat je goed je tijd genomen hebt, want Auww." En hij greep met één hand naar zijn hart. Ik ben zo te zien de enige die zenuwachtig is. Snel plaatste ik een flauwe lach op m'n gezicht, maar die verdween wanneer Nasser dichterbij kwam. Ik voelde zijn heerlijke adem in mijn nek prikkelen. "Je ziet er goed uit, Ran." Fluisterde hij. Ik heb geen doktersadvies meer nodig, ik weet het zeker. Ik heb hartkloppingen! Vluchtig drukte hij nog een kusje op mijn neus en greep mij bij de hand. "Laten we maken dat we hier weg zijn!" Zei hij nog lachend en trok me mee. Oh boy, dit wordt een lange dag...

Dileyla
28-08-04, 19:44
Eyyyyyyyyyyy Caraeeeee,
Je Verhaal Is Echt Mooooooi,
Ik Heb Het In Een Keer Gelezen!!
Schrijf Plzzzzz Snel Verder...
Kusssss
Je Nieuwe, Vaste Lezeres..

Carae
30-08-04, 23:05
Geplaatst door Dileyla
Eyyyyyyyyyyy Caraeeeee,
Je Verhaal Is Echt Mooooooi,
Ik Heb Het In Een Keer Gelezen!!
Schrijf Plzzzzz Snel Verder...
Kusssss
Je Nieuwe, Vaste Lezeres..


Hey meid!
Bedankt voor je compliment, ik krijg alweer kapsones :hihi:

Ik ga hopelijk snel verder!

Dikke kus, Carae

Batata24
09-09-04, 14:14
ga dan gauwverder :)

yasmina_83
16-12-04, 16:52
HEY MEID

WAAROM GA JE NIET VERDER MET JE VERHAAL PLEASEEEEEEEE
WIL ZO GRAAG WETEN WAT ER NOG MEER GAAT GEBEUREN
PLEAAAAAAAAAAAAAAAASE GA VERDER3

DIKKE KUS VAN YASMINA

Gekkie01
17-12-04, 20:50
Hey schat.. je verhaal is echt top

Alleen ik zie dat je blijkbaar niet meer doorgaat :duizelig:


Waarom? :verrassin

Anyway, nice story !

Sjena
18-12-04, 13:22
Aaaaaahhhh!!!! Wat prachtig! Dit is mijn Favoriete Verhaal van al die verhalen hier op maroc.nl! Ga snel verder Alsjeblieft!!!!

Geweldig!!!! :strik:

love_moessie
23-12-04, 11:28
he wat is dit nou weer ga alseblieft verder ik ben zo benieuwd wat er gaat gebeuren.


top verhaal meid ga zo door je hebt al veel fans gemaakt. :lachu:

missjasmin
23-12-04, 12:55
ga snel verder a.u.b je hebt een goede smaak :wohaa: :handbang:

love_moessie
25-12-04, 19:36
he' meid waar blijf je met jouw verhaal ik kan echt niet wachten,wil zo graag verder lezen ga alsjeblieft verder. :D :D :D :D :D :D :D

Ben Amar
25-12-04, 21:56
Haaaaaai., zo een mooooi verhaal., Maar ik wacht nu al een paar daaagjes op een vervolg!! :traan2: Dus ., sneeeeeeeeeel., ik wil genieten!!! Er zijn hier veel talenten.,En jij bent er 1 van :maffia:

Tot snel., dikke kus je nieuwe fan., samraaaa

Ben Amar
26-12-04, 18:36
hihi., ik ben op mijn broers naam ingelogd! :fucyc: maar ik log me nog wel in op mijn naam., nu ff geen zin in., :cool: ., Maaa ok nog steeds niks., :ego: dan ga ik wel weg hooor.,! Kusjee Samra

shaista
29-12-04, 23:22
Salaam Carae

Je verhaal, het is echt heel mooi kan geen gepaste woorden vinden om het gevoel te beschrijven die in me opkwam tijdens het lezen, ik heb enkele traantjes laten uitkomen, Maar heb ze al onmiddelijk gestopt. Ik hoop echt op een mooi einde....

klamp je vast aan Nasser ik kan dat niet aan om nog eens te horen dat er iets zal gebeuren tussen jullie. haha laat staan het meisje die dit heeft meegemaakt, ik zal maar niet te veel commentaar geven want dan stop ik niet meer.

Wilde gewoon even zeggen dat dit mijn favoriete verhaal is tot nu toe... maak het mooi en geef het een leuk einde....zoniet vertel het me dan want dan ga ik niet lezen hahaha.

Veel liefs Shaista

love_moessie
30-12-04, 19:03
liefe carae.

waar blijf je met je verhaal,ga je nog verder wil wel heel graag dat je verder gaat met je verhaal en volgens mij ben ik niet de enige.

:jumping: :boogie: :rolleyes:

shaista
01-01-05, 02:38
Nee inderdaad niet, je bent vooral niet de enige die het vervolg wil weten.

we kunnen enkel en alleen maar hopen dat carae verder gaat en dat hopen we zo snel mogelijk!


Carae je weet wat je te wachten staat laat je trouwe lezeressen en lezers niet in de steek!!

veel liefs shaista

souhi
01-01-05, 21:14
heeey schrijf toch eens verder is gewoon prachtig
xxxxxxxjes souhailla

sanae_fatiha
03-01-05, 14:33
hey meid, wil je aub weer verder gaan
je hebt nu veel meer fans :D
maar pleaaase laat ons niet in de steek :(

dag liefste Carae :)

koub3
16-01-05, 00:02
Damn! ! !

wat een verhaal zeg, k heb het in 1x gelezen en ik moet zeggen hij is fucking goed..

dit is een van de beste verhalen die ik tot nu toe heb gelezen..

luister meid, ga snel weer verder want ik ben niet de enige die je verhaal mooi vind..

we wachten allemaal op jou, schrijf ik bedoel typ snel weer een vervolg ok??
ik kan haast niet wachten op vervolgje ik wil het zo graag nu lezen, ik wil het verhaal graag aflezen, en ik vraag jou dus of je zo vriendelijk wil zijn en je verhaal zo gauw mogelijk wil voortzetten..

nou alvast bedankt meid,
ik hoor het nog wel van je..

kussies **koub3**

love_moessie
18-01-05, 09:46
hey meid waar zit je ga verder met je verhaal het is kerst gewest nieuwjaar is geweest en nog geen verhaal van samen alleen wat is dit nou weer. :fplet: :fplet: :fparty:

sanae_fatiha
19-01-05, 17:40
Geplaatst door koub3
Damn! ! !

wat een verhaal zeg, k heb het in 1x gelezen en ik moet zeggen hij is fucking goed..

dit is een van de beste verhalen die ik tot nu toe heb gelezen..

luister meid, ga snel weer verder want ik ben niet de enige die je verhaal mooi vind..

we wachten allemaal op jou, schrijf ik bedoel typ snel weer een vervolg ok??
ik kan haast niet wachten op vervolgje ik wil het zo graag nu lezen, ik wil het verhaal graag aflezen, en ik vraag jou dus of je zo vriendelijk wil zijn en je verhaal zo gauw mogelijk wil voortzetten..

nou alvast bedankt meid,
ik hoor het nog wel van je..

kussies **koub3**


ben het met je eens!!!
please Carae :)

MissAlhoceima
06-05-05, 10:21
heey meid echt een top verhaal go onnnnnnn en laat ons allen (je fans ) niet in de steek nou ik wacht op een vervolgje werk je mee???
vast wel zo lief ben je toch wel? nou zina thallay en voort een beetje hahah

sanae_fatiha
08-05-05, 11:39
Pleeeeeeease ga verder met je verhaal, is echt prachtig meid

sanae_fatiha
08-05-05, 12:28
kan iemand mij die link geven, van dit verhaal op marokko.nl ik heb gezocht maar vind het niet :(

Help Me!

MissAlhoceima
08-05-05, 13:18
he meiden ik was ook op zoek naar die link op marokko.nl ik wil dit verhaal zo graag aflezen echt toppie laat me iets weten als jullie meer weten oke???? thallaw

sanae_fatiha
19-05-05, 14:08
Geplaatst door MissAlhoceima
he meiden ik was ook op zoek naar die link op marokko.nl ik wil dit verhaal zo graag aflezen echt toppie laat me iets weten als jullie meer weten oke???? thallaw

Niemand wilt ons helpen meid *snik* *snik* :huil:

Carae
20-05-05, 18:06
Oké, dit was even schrikken :)

Ik dacht dat dit verhaal niet meer bestond. Ik was er echt zeker van dat ik het had verwijderd totdat ik een email van maroc.nl ontving. Blijkbaar had een fan (you know who you are) een pm gestuurd. Haha, geestig. Kvind het echt tof, dat nog zoveel mensen dit verhaal lezen en reacties geven. Maar (er is altijd een maar) ik moet jullie allen teleurstellen, ik ga niet meer verder met dit verhaal.


Kus, Carae

sanae_fatiha
20-05-05, 20:58
wat jammer *snik* *snik* weet je hoe mooi die is
is er echhhhhhht geen kans dat je verder gaat... wel jammer

Beslama meid :)

Lwarda
15-06-05, 14:00
Laaaaa hafek ga door met je story! :traan1:

Je hebt er weer wa7ed fan bij,pleaseee! :(

Lwarda
17-06-05, 22:45
:traan1:

halawiaat
19-06-05, 09:40
Geplaatst door Shel7a'84
:traan1:

Ja meid, ze zei dat ze niet meer verder gaat met haar verhaal, erg jammer éh...

Lwarda
20-06-05, 18:47
Geplaatst door halawiaat
Ja meid, ze zei dat ze niet meer verder gaat met haar verhaal, erg jammer éh...

Uhu,tis wel jammer ja..

Is er iemand die een link kan plaatsen naar haar verhaal op m-arokko.nl please?

Dina 18
21-06-05, 14:06
Salaamiedereen , en ook vooral gericht naar Carae...

Nou ik vind dit verhaal echt af, hij is gewoon prachtig, maar jammer om niet verder te gaan, en om al je fans teleur te stellen.

Ik vind het echt zonde, zoveel mensen die hier een verhaal beginnen , en vaak niet eindigen, .... en waarom? Nou omdat ze op een andere site gaan zetten!

Als iedereen zo verder blijft doen hoeft men GEEN verhalen te schrijven, zelfs niet beginnen met een kleine inleiding!

Het heeft naar mijn weten geen nut om een verhaal te lezen, als je niet weet hoe het afloopt!!!!!!!! Ik heb met veel pleziert genoten van dit verhaal, en het zal me bijblijven! Maar jammer dat je ons allen in de steek laat door niet verder te gaan !


Een fan , die het zo jammer vind!!

Veel liefs

DINA

dounia1986
29-07-05, 23:49
wajemaaaaaaa is gewoonweg een bangelijk verhaal
alsjeblieft ga verder
je weet niet wat je me aandoet meid
want je bezorgt mij hartkloppingen :huil:

:D thalla maroc.nl luitjes :D

beslamaaa

sanae_fatiha
30-07-05, 16:43
hahaha ik ben toch niet de enige die een vervolg wilt... ik hoop dat je van gedachten veranderd Carae! :melig2:

LonelyGirl
20-09-05, 17:43
Wrong..

laila_habibi
04-04-06, 13:06
ga verder met je verhaal man meid wil je dit verhaal echt zo laten kan niet hee aub aub aub meid ga alstublieft verder met jou verhaal....
HET IS ECHT ZONDEEE

groeten van laila

Mvr_ZZ
12-04-06, 15:00
je verhaal is echt top.
maar zo te zien, ga je niet verder.
echt jammer, ik hoop in de toekomst insh'allah, nog eens een verhaal van je te mogen lezen.

Groetjes.
x
Ik

laila_habibi
13-04-06, 11:19
ewaaa ga snel verder meid is echt een mooi verhaal..

GOLDEN_FIRE
16-04-06, 23:45
JAH EN NU hoe gaat het verder.....
kan niet wachten meid:)
xsihem

laila_habibi
20-04-06, 11:15
ga snel verder

fadouaatje
13-05-06, 10:03
dit is een pracht verhaal, ga zooo snel mogoelijk verder!!!!!!!

Smahanneke
19-05-06, 11:08
hey hier se nog ne fan
pleassssseeeeeeee maak zo snel een vervolg

groetjesxxxxxxxxxxxxxx

laila_habibi
22-05-06, 13:47
meid data meen je niet nog steeds geen vervolg dit is zoon mooi verhaal en dan wil je het niet afmakenn dat meen je niet hee eyy meid ga nou snel verder mannnnn

Mvr_ZZ
22-05-06, 15:37
Hebben jullie het nogsteeds niet door? ZE GAAT NIET VERDER. Ze is deze topiic volgens mij al zelfs helemaal vergeten :knife_hea