Kristin Christman – Paradigm for Peace / Paradigma voor Vrede - Pagina 2
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 2/2 EersteEerste 12
    Resultaten 11 tot 14 van de 14

    Onderwerp: Kristin Christman – Paradigm for Peace / Paradigma voor Vrede

    1. #11
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      17.334
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745202

      Standaard Paradigma voor Vrede 3C

      .
      Eerste gebod: Gij zult winst van VS bedrijven in het buitenland niet belemmeren.

      Tweede gebod: Gij zult de armen geen hulp van betekenis geven of behoorlijke hoeveelheden vruchtbaar land aan de landlozen geven.

      Derde gebod: Gij zult geen vijanden zijn van onze vrienden, of vrienden van onze vijanden.

      Vierde gebod: Gij zult Amerikaanse militaire bases en wapens niet afwijzen.


      [Fact Sheet on NED, over NED in Rusland]

      (…) In juli 2015 werd NED door Rusland tot "ongewenste organisatie" verklaard. Russische functionarissen meldden dat NED "deelnam aan werkzaamheden om verkiezingsuitslagen voor onwettig te verklaren, om politieke actie te organiseren met als doel het overheidsbeleid te beïnvloeden en om dienst in het Russische leger in diskrediet te brengen". (…)

      (...)

      Hebzuchtige oligarchen die rivalen zijn van Poetin, oligarchen die boos zijn omdat Poetin de ergste gevallen van corruptie aanpakt en Poetins hernationalisering van de energiesector en de bankensector, zijn oligarchen die graag steekpenningen van NED en de CIA accepteren om een moord te plegen. En het lijdt geen twijfel dat VS beleidsmakers, NED en NAVO een staatsgreep tegen Poetin handig maar ten onrechte zouden voorstellen als het gevolg van “onenigheid binnen het Kremlin” en “onrust onder de bevolking” tegen een “autoritaire, antidemocratische” leider door Russen die "verlangen naar vrijheid".

      Poetin en Rusland hebben alle recht om NED en zijn aanhangers uit hun land te houden (...)

      (…)

      In het volgende deel van dit essay zullen we het hebben over de achtergronden van de sociale en zakelijke kringen die NED steunen, en zullen we de aannames en logische sprongen in verklaringen van NED-leiders met betrekking tot Rusland nauwkeurig onderzoeken.

    2. #12
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      17.334
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745202

      Standaard Paradigma voor Vrede hoofdstuk 4A

      .
      Deel 4 – Mentale escalatoren van geweld bij beleidsmakers en mediamakers in de VS

      HOOFDSTUK 4A

      Een inleiding tot de gemoedstoestand van degenen die altijd het buitenlands beleid van de VS leiden

      Kristin Christman | Countercurrents 29 juni 2022

      (6 blz.)


      Valse vooringenomenheid #1. “We kunnen andere mensen begrijpen en beoordelen zonder ze te ontmoeten, zonder een coöperatieve dialoog aan te gaan en zonder hun kant van het verhaal te horen”


      [het model]

      ● defensieve en agressieve wortels van geweld
      – leven en veiligheid
      – macht en vrijheid


      ● escalatoren van geweld
      – mentaal, wettelijk, fysiek

      Nu komt aan de orde: mentale escalatoren van geweld
      – specifiek van het ‘US foreign policy and media maker establishment’

      in de vorm van ‘valse vooringenomenheden’ (‘false biases’).

      (overzicht o. y.)


      (...)

      Mentale Escalatoren zijn uiterst talrijk en, net als het overgrote deel van de Wortels en Escalatoren van Geweld, kunnen ze alleen worden aangepakt met niet-gewelddadige, niet-vijandige oplossingen.

      Mentale escalatoren omvatten kwaliteiten van het hart en de geest, zoals kennis, onwetendheid, vooroordelen, de drang om te concurreren, geduld, mededogen, empathie, rivaliteit, hebzucht, egoïsme en liefde, die de beslissing om voor geweld te kiezen meer of minder waarschijnlijk kunnen maken.

      In een volledig overzicht zouden we de Mentale Escalatoren aan alle kanten van het conflict onderzoeken en het effect van Mentale Escalatoren die geweld binnen dit conflict in de hand werken.

      Ik zal me echter vooral richten op Mentale Escalatoren bij het establishment van degenen die de buitenlandse politiek van de VS bepalen en mediamakers, escalatoren die ervoor zorgen dat deze invloedrijke, machtige individuen meer kans hebben om ten onrechte overdreven percepties te hebben van vijandelijke bedreigingen voor de macht en vrijheid van de VS regering en dus kiezen en pleiten voor onnodig vijandige, gewelddadige buitenlandse politiek, zoals de bewapening van Oekraïne sinds 2014 met miljarden dollars aan wapens en ook het bevorderen van de uitbreiding van de militaire organisatie, de NAVO.

      Ik zal met name de geschriften en verklaringen van voorbeeldpersonen uit deze groepen onderzoeken om met name drie Mentale Escalatoren te onderzoeken:
      1. psychologische patronen,
      2. leugens en onwetendheid, en
      3. gebrek aan begrijpend lezen.

      (…)

      Deze individuen zijn voorbeelden van talloze leden van het specifieke ras binnen het establishment van de buitenlandse politiek en de media die gelijke visies hebben. Hopelijk kunnen hun verklaringen helpen bij het ophelderen van aanwijzingen over hun psychologische patronen en hun vermogen om onpartijdige, waarheidsgetrouwe informatie te verspreiden.

      Veel van deze zogenaamde 'deskundigen' beweren Poetin's woorden, zijn opvattingen en zijn doelen te kennen. Vanuit hun invloedrijke posities als beleidsmakers, denkers bij denktanks en journalisten vertellen ze Amerikanen en de wereld wat Poetin heeft gezegd. Het probleem is dat deze experts ofwel alle bewijsstukken achterhouden om hun standpunten te ondersteunen, of opzettelijk liegen over Poetins woorden en doelen, of een zwakke leesvaardigheid hebben, misschien gehinderd door hun eigen ernstige vooroordelen.

      Daarom zal ik, als weerlegging van de beweringen van veel van deze ‘deskundigen’ in de VS, de woorden van Poetin zelf opnemen, woorden uit zijn toespraak in München in 2007, zijn essay uit juli 2021 en zijn toespraken van 21 en 24 februari 2022, die, naar mijn mening, zwaar zijn belasterd door VS deskundigen.

      (...)

      Het onderwerp van deze "deskundigen" van beleidsmakers en mediamakers van de VS die Poetin belasteren, zijn imago belasteren door het verspreiden van valse verklaringen over wat hij zei en schreef, is eigenlijk een zaak van centraal belang voor de buitenlandse politiek van de VS, want als de gronden van de VS beleidsmakers tegen Poetin solide waren, waarom zouden ze dan de behoefte voelen om te liegen?
      Is het omdat de motieven van de VS beleidsmakers eigenlijk agressief zijn en ze deze agressieve, hebzuchtige doelen daarom verhullen met het valse moddergooien naar Poetin?
      En als ze niet opzettelijk liegen, maar alleen onbedoeld zijn woorden verkeerd begrijpen of elkaar gedachteloos napraten, in hoeverre is de gehele vijandige buitenlandse politiek van de VS tegen Poetin dan gebaseerd op dergelijk misverstand, een verkeerd begrip van zowel Poetins woorden als zijn daden in Oekraïne, Krim en Georgië?

      In hoeverre gaan VS beleidsmakers er ten onrechte van uit, zoals ze deden met de Taliban en Saddam Hoessein en Sovjetleiders tijdens de Koude Oorlog, dat leiders die ondemocratisch gedrag in hun land handhaven, van plan zijn dit gedrag naar het buitenland te verspreiden? In hoeverre gaan VS beleidsmakers er onnauwkeurig van uit dat als de VS regering relatief goedaardig is tegenover het Amerikaanse publiek, dat VS gedrag in het buitenland automatisch goedaardig, democratisch en rechtvaardig zal zijn?

      (...)

      Het is een vreselijke schande dat een Russische leider met geldige grieven en doordachte observaties zo verkeerd wordt voorgesteld door beleidsmakers en mediamakers van de VS, (...)

      (...)


      [Rusland als gevaar]

      We horen voortdurend in de mainstream media van de VS dat Rusland, met name Poetin, een bedreiging vormt voor de Oekraïense, Russische, VS en wereldwijde soevereiniteit, democratie en vrijheid. Bij coöperatieve dialoog over geweldloze conflictoplossing is het belangrijk om de geldigheid of ongeldigheid van deze bewering te onderzoeken. Toch is het ook belangrijk om te onderzoeken op welke manieren VS beleidsmakers de soevereiniteit, democratie en vrijheid van de bevolking van Rusland, Oekraïne, de Verenigde Staten en de wereld bedreigen.

      Volgens Poetin is Rusland een democratie. Maar is dat echt zo? Omvat democratie niet het concept van mensenrechten en vrijheid van meningsuiting? Toch staan rapporten van Human Rights Watch en Amnesty International vol met verslagen van enorme wreedheden in Rusland jegens gevangenen en vreedzame demonstranten. En hoe zit het met de VS? Kan datgene wat in de VS onder het dunne oppervlak van de stemming bestaat zelfs maar democratie worden genoemd?

      Bevorderen degenen die de buitenlandse politiek van de VS en Rusland bepalen democratie in het buitenland of dwarsbomen ze die? Bevorderen ze "regering van het volk, door het volk, voor het volk"? Van "gelijkelijk om iedereen geven"? Of bevorderen ze een samenleving waarin de doelen en perspectieven van bepaalde sociale en zakelijke kringen boven alles verheven zijn?

      De vraag is eigenlijk, in welke mate en op welke manieren Rusland en de VS democratie binnenlands, in andere landen en in hun relaties met andere naties bevorderen? Hetzelfde moet worden gevraagd van de regering van Oekraïne. (...)


      [Atlantic Council]

      (…) Damon Wilson, voordat hij NED's president werd en terwijl hij uitvoerend vice-president van de Atlantic Council was (2011-2021) (…)

      (…) de Atlantic Council, een 'denktank' welker website een goed-tegen-kwaad-beeld van de omstandigheden in de wereld geeft, waarin Noord-Amerika en Europa, Rusland niet meegerekend, de goeden zijn, en waarin intimiderende kracht en fysieke confrontatie, niet begrip en zorgzaamheid, de sleutels zijn om met de vijand om te gaan. De Atlantic Council pleit voor "Atlanticisme" – nauwe militaire, economische en culturele betrekkingen tussen Noord-Amerika en Europa. De NAVO is misschien wel de ultieme belichaming van deze hechte betrekkingen.

      (...)

    3. #13
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      17.334
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745202

      Standaard Paradigma voor Vrede hoofdstuk 4B

      .
      Deel 4 – Mentale escalatoren van geweld bij beleidsmakers en mediamakers in de VS

      HOOFDSTUK 4B

      Een competitieve, op dreiging gerichte oriëntatie jegens internationale betrekkingen: psychologische patronen beschreven door Lakoff, Spranger en Allport

      Kristin Christman | Countercurrents 30 juni 2022

      (5 blz.)


      Valse vooringenomenheid #2. "Het leven is competitie; het doel is om tegenstanders te verslaan en aan de top te blijven"


      Laten we eens kijken naar actuele, representatieve opmerkingen uit de getuigenis van Damon Wilson uit 2019, twee jaar voordat hij president van het National Endowment for "Democracy" werd, en drie jaar vóór de militaire actie van Rusland in Donetsk, Lugansk en Oekraïne. Terwijl we dat doen in dit en de volgende essays, zal ik wijzen op verschillende vooroordelen die ik aantref in Wilsons manier van denken, een denkpatroon dat veel voorkomt bij veel van de geesten die altijd maar onze buitenlandse politiek leiden. Deze vooroordelen – cognitieve vooroordelen – vertekenen de geest en laten alleen bepaalde percepties van het leven, internationale betrekkingen en menselijke dynamiek toe. (...)

      Wilson opent zijn getuigenis van 29 januari 2019 voor het Senate Armed Services Committee voor de Senaatshoorzitting van de National Defense Strategy door te stellen:

      “In een tijdperk van competitie tussen grote machten zouden de Verenigde Staten een meer permanente afschrikkingshouding moeten aannemen ... en zijn allianties versterken als een strategisch comparatief voordeel ten opzichte van onze tegenstanders”.

      Hij verkondigt later:

      “Onze natie en haar beste vrienden zijn het erover eens dat de grote uitdaging van de 21e eeuw de competitie zal zijn tussen de vrije wereld en het autoritaire, corrupte, door de staat geleide kapitalisme, waarvan China en Rusland de belangrijkste zijn” [1].

      Meteen zien we dat Wilson internationale betrekkingen ziet in termen van competitie. Natuurlijk zullen sommigen mijn observatie onmiddellijk bespotten als een indicatie van naïviteit en onrealistische zachtheid, terwijl 'hard' is wat nodig is in buitenlandse politiek. Maar ik blijf bij mijn standpunt: de competitievisie en de overtuiging van de waarde van hardheid zijn beide onevenwichtige opvattingen die bijzonder disfunctioneel zijn in de buitenlandse politiek van de VS. Deze psychologische preoccupaties hebben ernstige gevolgen voor de buitenlandse politiek, waardoor het vermogen van de buitenlandse politiek van de VS om ooit egalitair, coöperatief en oprecht vriendelijk te zijn, wordt verstikt.

      De competitieve kijk is een houding die hoogtij viert in het beruchte document waarin wordt opgeroepen tot een uitbreiding van het American Empire, geschreven door het neoconservatieve Project of the New American Century (PNAC), dat we bespraken in het vorige essay, deel 3B. Denk maar eens aan een van de vele citaten van PNAC die obsessief draaien om overheersing en suprematie:

      “Op dit moment hebben de Verenigde Staten geen mondiale rivaal. De grote strategie van Amerika moet erop gericht zijn deze voordelige positie zo ver mogelijk in de toekomst te behouden en uit te breiden” [2].

      Het is een kijk, zou ik willen benadrukken, die met name geen kenmerk is in de geschriften en toespraken van Ruslands president Vladimir Poetin, die in plaats daarvan door de mainstream VS media wordt gekarakteriseerd als de kwaadaardige slechterik die op verovering uit is. In de toespraak van Poetin in München van 2007, die ten onrechte werd gekarakteriseerd als ‘berucht’, zijn essay van juli 2021, ten onrechte gekarakteriseerd als 'ongusntig bekend staand', en zijn toespraken van 21 en 24 februari 2022, is er geen enkele aanwijzing dat Poetin een competitieve kijk heeft op internationale betrekkingen. Sterker nog, hij roept voortdurend op tot samenwerking, tot vreedzame oplossing van problemen, tot ontwapening en tot wereldwijde eerbiediging van het internationaal recht. Hij doet duidelijk een beroep op universele normen van moraliteit en internationaal recht ten behoeve van de planeet, niet, zoals VS deskundigen ons willen doen geloven, voor begunstiging van en macht voor Rusland.

      Waarom wordt Poetin zo vals weergegeven in de VS media? Veel ervan kan te wijten zijn aan de opzettelijke pogingen van degenen die de buitenlandse politiek en de media van de VS maken om het Congres te misleiden en het Amerikaanse en internationale publiek te misleiden. Sommigen kunnen worden beïnvloed door hun bekendheid met corruptie en achteruitgaande mensenrechten in Rusland. Misschien nemen ze aan dat de leider van zo'n natie kwaadaardige bedoelingen voor de wereld heeft. Veel kan te wijten zijn aan het onvermogen van deze zogenaamde VS “deskundigen” om zijn geschriften te lezen of te begrijpen en naar zijn toespraken te luisteren. Hun leesvaardigheid kan slecht zijn. Misschien nemen ze nooit de moeite om zijn materiaal te lezen en praten ze elkaar gewoon als papagaaien na, ervan uitgaande dat de andere man de juiste antwoorden op de vragen in het proefwerk heeft.

      Veel kan te wijten zijn aan de wezenloze gewoonte van Amerikaanse conformiteit, groepsdruk en groepsdenken, een opvallende gewoonte die zelfs in de 19e eeuw door buitenlandse bezoekers aan de Verenigde Staten werd opgemerkt, een gewoonte die leidt tot de wurging van de persvrijheid en ware vrijheid van geest. Het was de leidende islamistische theoreticus, Sayyid Qutb, die tijdens zijn eigen bezoek aan de VS zeventig jaar geleden met bezorgdheid de verstikkende opinie in de Amerikaanse pers en het daaruit voortvloeiende gebrek aan vrijheid van meningsuiting opmerkte [3]. Maar Amerikanen worden verondersteld te denken dat islamisten hersenloze tirannen zijn die vrijheid haten, terwijl Amerikanen zich koesteren in vrijheid en genieten van iets dat democratie wordt genoemd en dat alleen in de meest oppervlakkige zin bestaat.

      Maar er kan nog een andere reden zijn, een onbewuste reden waarom deze zogenaamde VS “deskundigen” de woorden van Poetin belasteren. Merk op wat de competitieve kijk doet met iemands brein. Voel wat er in je eigen brein gebeurt terwijl je doet alsof je deze mening hebt – als je die al niet hebt. Dit wereldbeeld, een extreem egocentrisch wereldbeeld, heeft als effect dat het psychologische barricades opwerpt voor alleen al het idee om internationale betrekkingen te zien in termen van vriendschap, samenwerking en egalitarisme. Voor degenden die de buitenlandse politiek van de VS bepalen wiens geest is ondergedompeld in egocentrische competitie, staat de enige aanvaardbare vorm van samenwerking niet gelijk aan een egalitaire, tweerichtingsverkeer-vorm van elkaar-iets-kunnen-schelen en samenwerking, maar aan de verwachting dat buitenlanden en mede-Amerikanen hun eigen belangen en ideeën laten onderduiken om overeen te komen met belangen van VS beleidsmakers.

      Als de ideeën van Poetin niet in overeenstemming zijn met de diktaten van VS beleidsmakers – diktaten zoals hun volhouden dat geweld door de VS in het buitenland acceptabel is zelfs als het in strijd is met het internationale recht, dat de militarisering van de ruimte door de VS acceptabel is – dan worden zijn ideeën niet herkend als valide, behulpzaam, bedachtzaam, wijs of zelfs maar waard om over te discussiëren: ze worden alleen als vijandig beschouwd. Want als je je niet conformeert, ben je in competitie. Dat is de enige andere optie in hun gedachten. De obsessief-competitieve geest is niet in staat om die ideeën als geldig te erkennen die verschillen van de hunne, zelfs de ideeën van Poetin die veel waarschijnlijker zijn dan de ideeën van VS beleidsmakers om de wereld dichter bij een staat van rechtvaardigheid, vrijheid en vrede te brengen.

      Persoonlijk vind ik Wilsons manier om de wereld als een competitieve plek te zien bizar. Ik kan me niet voorstellen dat ik een opstel voor het Congres zou schrijven waarin de wereld wordt gezien in termen van competitie, afschrikkende houdingen, het versterken van allianties en comparatieve voordelen. Geen van deze termen zou in mijn gedachten zijn.

      Zelfs als ik voor het Armed Services Committee zou schrijven, zou ik schrijven over de noodzaak om begrip, wederzijds om elkaar geven, wederzijdse communicatie, vaardigheden in vreemde talen en vriendschap te versterken, evenals leuke activiteiten onder de bevolking van verschillende landen die gevoelens kunnen stimuleren van vreugde, vriendschap en zorgzaamheid. We hebben tenslotte al genoeg wapens. 4.000 kernkoppen is 4.000 te veel. In feite, zoals Greg Mortenson in Three Cups of Tea schrijft, erkende het Amerikaanse leger zelf dat zijn bouw van scholen in Pakistan veel meer kon doen voor de wereldvrede dan het bouwen van meer raketten [4].

      En wat is het nut van overkill? Als dit de jaren 1700 waren, zouden we misschien meer nadenken over het opbouwen van een arsenaal om de grenzen te verdedigen – niet uit te breiden. Maar op dit moment hebben we niet meer wapens en rivaliteit nodig, maar meer begrip, vriendelijke sociale connecties, positieve menselijke dynamiek en leuke en behulpzame activiteiten om het leven de moeite waard te maken. Dat is wat er ontbreekt!

      Wilson en anderen in de sociale en zakelijke kringen die onze buitenlandse politiek bepalen, realiseren zich waarschijnlijk niet dat hun competitieve kijk op internationale betrekkingen alleen hun scheve perceptie is, niet de waarheid. In termen van psychologie en sociologie zijn er waarschijnlijk verschillende diagnoses en theorieën die kunnen worden toegepast op dit denkpatroon, en we zullen er hier een paar bekijken. Ik suggereer niet dat Wilson zelf zeker kan worden geïdentificeerd als iemand met deze denkpatronen, maar zijn vermelding van competitie is behoorlijk opvallend en het brengt een thema naar voren dat vaak wordt herhaald onder degenen die de buitenlandse politiek en de media van de VS maken, een thema dat de moeite waard is om ons op te richten.

      Ik zou zeggen dat de hele buitenlandse politiek van de VS van de afgelopen eeuwen veel gemeen heeft met wat George Lakoff het Strict Father Model van menselijke relaties noemt in zijn werk, Moral Politics. Aanhangers van het Strict Father Model zien het leven en relaties automatisch in termen van hiërarchie, regels van de top naar onder, competitie, gehoorzaamheid, beloningen en straffen [5]. Volgens hun verkeerde manier van denken is dit de enige redelijke, volwassen en realistische manier om naar het leven en naar internationale betrekkingen te kijken.

      Aanhangers van het strikte model geloven dat competitie noodzakelijk is om in essentie het beste in mensen naar boven te halen op het gebied van moraliteit, kwaliteit en gedrag. We zien in de buitenlandse politiek van de VS nooit aanwijzingen dat daarin het andere model voorkomt dat Lakoff beschrijft: het Nurturant Parent Model. Het Nurturant-model hecht vooral waarde aan wederzijds begrip, zorgzaamheid, open communicatielijnen en gelijkheid. (…)

    4. #14
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      17.334
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745202

      Standaard Paradigma voor Vrede 4B

      .
      Zoals vermeld in het eerdere essay over PNAC, komt deze competitieve visie nauw overeen met wat Eduard Spranger in 1928 beschreef als de politieke waarde, of politieke lenzen van het leven, die ervoor zorgen dat mensen het leven zien in termen van hiërarchie, controle, overheersing en status [6]. Maar Spranger beschrijft zes van dergelijke waarden, en het is absoluut niet nodig of zinvol om personen met slechts één van die zes waarden, de politieke waarde, onze buitenlandse politik te laten domineren. In feite is dat gevaarlijk. Degenen die het leven zien door wat Spranger bijvoorbeeld een sociale, esthetische of theoretische lens noemt, zouden veel beter gekwalificeerd en in staat zijn om een buitenlandse politiek van de VS te creëren die gebaseerd is op empathie, gelijkheid, om elkaar geven, waarheid en eerlijkheid, zonder de nadruk op rivaliteit, superioriteit en autoritarisme.

      Het is veelbetekenend dat onderzoekers ontdekken dat degenen die het leven door een politieke lens zien, het meest geneigd zijn bevooroordeeld te zijn tegenover groepen mensen – zoals ons establishment van buitenlandse beleidsmakers onophoudelijk laat zien tegenover Russen, tegenover concepten van het Nurturant-model en tegenover linkse politieke ideeën van egalitarisme en democratie in de economie. Zulke Amerikanen kunnen beweren dat ze niet bevooroordeeld zijn in hun opvattingen over deze en gene etnische bevolking, ze kunnen beweren dat ze van diversiteit en pluralisme houden (en misschien ook niet), maar ze zijn totaal blind voor hun vooroordelen jegens Russen, vooral Russische leiders die niet zwichten voor hun egocentrische ideeën.

      Degenen die het leven overwegend door een politieke bril bekijken, hebben waarschijnlijk ook wat Gordon Allport omschrijft als de 'vooringenomen persoonlijkheid', die een hele reeks scheve cognitieve denkgewoonten heeft die in de hand worden gewerkt door een onderliggende oriëntatie op dreiging, die ertoe neigt om vijandigheid, moeilijke sociale relaties en minder creatieve probleemoplossende vaardigheden in de hand te werken [7]. Degenen met deze persoonlijkheid zijn hoogstwaarschijnlijk bevooroordeeld ten opzichte van verschillende groepen mensen en ideeën, en hun hele perceptie van de waarheid is ook vervormd. In zijn klassieke werk uit 1954, The Nature of Prejudice, schrijft Allport bijvoorbeeld over experimenten waarbij deelnemers herhaaldelijk tekeningen van een kat te zien krijgen, en beeld voor beeld verandert de kat geleidelijk in een hond. Degenen met de bevooroordeelde persoonlijkheid zullen deze verandering minder snel herkennen terwijl deze plaatsvindt. Hun geest blijft bij hun aanvankelijke overtuiging dat ze naar een kat kijken.

      Dit denkpatroon beïnvloedt onze relatie met de waarheid en met andere wezens. Allport beschrijft bijvoorbeeld verscheidene kenmerken van de bevooroordeelde persoonlijkheid:

      • minder empathisch vermogen naar anderen
      • neiging om anderen de schuld te geven van problemen en niet zelf de schuld op zich te nemen
      • onvermogen om met frustratie om te gaan
      • projectie van zelfhaat in haat voor anderen
      • preoccupatie met superioriteit/inferioriteit
      • behoefte aan duidelijkheid, niet aan dubbelzinnigheid
      • een voorkeur voor strikte regels en hiërarchie
      • een aandringen op reinheid en moraliteit
      • steun voor autoritarisme
      • meer steun voor instituten en patriottisme
      • bekrompenheid in het denken
      • zwart-witdenken - aan de ene kant al het goede zien en aan de andere kant al het slechte
      • selectieve perceptie – zien en zich herinneren wat bevestigt wat iemand al denkt
      vereenvoudiging van herinneringen – onthouden op een vereenvoudigde, dwalende manier
      • vasthouden aan oplossingen uit het verleden

      Het is belangrijk om vriendelijk en duidelijk het besef van de bevooroordeelde persoonlijkheid te verruimen en nooit toe te staan dat zijn scheve perceptie van de waarheid leidt tot schade en onrechtvaardigheid, of het nu gaat om buitenlandse politiek, op kantoor, in de buurt of thuis [8].

      Vanwege hun suboptimale relaties met mensen en met de waarheid, zijn degenen die het strikte model van Lakoff aanhangen en degenen met de bevooroordeelde persoonlijkheid van Allport het type mensen dat het minst waarschijnlijk succesvol zal zijn in het creëren van een coöperatieve, harmonieuze en rechtvaardige buitenlandse politiek. Waarom laten we dan toe dat zulke mensen de gevestigde groep die onze buitenlandse politiek bepaalt zo dicht bevolken?

      Het is niet zo dat we zelf bevooroordeeld moeten zijn en hun posities in de buitenlandse politiek moeten verbieden. Ze kunnen bijdragen aan de discussie en hun ideeën kunnen zeker nuttig zijn. Maar ze mogen op geen enkele manier aan het roer staan van de buitenlandse politiek, waar ze al zo'n twee eeuwen zijn terwijl de VS oorlog na oorlog begint, jaar na jaar, in bijna elk jaar sinds het begin, zo niet met Oorspronkelijke Volken, dan met buitenlanders in het buitenland.

      Het andere type persoonlijkheid dat Allport beschrijft, is het tegenovergestelde van de bevooroordeelde persoonlijkheid die hij de tolerante persoonlijkheid of democratische persoonlijkheid noemt, die ook zijn eigen reeks cognitieve gewoonten heeft. Ironisch genoeg is dit misschien de reden waarom de regering van de VS zo ondemocratisch is: ze wordt in haar machtigste posities bevolkt door ondemocratische persoonlijkheden, wier obsessie met rivaliteit, superioriteit, minderwaardigheid en gehoorzaamheid hun individuele vermogen om een democratische regering te creëren volledig belemmert.

      Het kan natuurlijk moeilijk zijn om deze obsessie met competitie zelfs maar als onevenwichtig te erkennen, omdat competitie en de blinde overtuiging dat het altijd tot verbetering leidt, een van de belangrijkste, ongefundeerde waarden is die door de cultuur van de VS worden bevorderd.
      Zoals Ruth Benedict schreef in Patterns of Culture, uit een grote verzameling waarden en eigenschappen, neemt elke cultuur bepaalde waarden en eigenschappen aan en verwerpt ze andere.
      In zijn artikel 'Tahitian gentleness and redundant controls' schrijft Robert Levy dat elke cultuur bepaalde waarden benadrukt, en dat die waarden worden versterkt in veel verschillende omgevingen en situaties binnen die cultuur, als een soort 'overbodige controle' om die waarden te versterken [9]. Deze eigenschappen zijn zo aanwezig in zoveel aspecten van het leven dat wordt aangenomen dat ze een normaal onderdeel van het menselijk leven zijn.

      Toch zijn het de eigenschappen van dominatie die het meest waarschijnlijk monsterlijk buiten proportie groeien en goed moeten worden gesnoeid [10]. In de VS heeft competitie, met name competitie om geld, zich vastgeklampt aan bijna elk aspect van het leven, inclusief leren, recreatie, religie, werkgelegenheid, de media, het sociale leven, handel, politiek en buitenlandse politiek, soms het potentieel zelve van elk aspect van het leven verstikkend om volledig tot bloei te komen en het menselijk leven te ontwikkelen in de richting van vreugde, liefde en vrede.
      En in buitenlandse politiek wordt het vermogen tot vrede verstikt door deze drang om de beste te zijn.

      Ironisch genoeg zijn de culturele, economische, politieke en militaire gevolgen van het buitenlands beleid van de VS behoorlijk competitiebeperkend, aangezien grote bedrijven leiden tot de ondergang van kleinere concurrenten, variëteit plaats maakt voor standaardisatie, propaganda leidt tot zich conformerende, gehomogeniseerde perspectieven en van alle buitenlanden wordt verwacht – niet om in competitie te zijn met de Amerikaanse regering – maar om te gehoorzamen. Het is dus niet competitie waar deze VS leiders waarde aan hechten, het is eerder een eenzijdige overwinning waar ze waarde aan hechten, en het verdwijnen van alle vormen van bedreiging, competitie en rivalen die ze zo nerveus waarnemen, en verkeerd waarnemen, in hun omgeving.

      Stel je voor dat je op een dag wakker wordt om onze ochtendkrant te lezen en geen praatjes vindt die onophoudelijk draaien om de strijd tussen naties om rijkdom, macht en status, maar artikelen over Poetins persoonlijke inspanningen om wilde dieren in Rusland te beschermen. Terwijl die inspanningen in feite waar zijn, zouden er misschien op een dag ook andere artikelen verschijnen over vriendschappen tussen diersoorten, in Congo tussen mensen en bonobo's, reptielen, vogels, vissen en andere zoogdieren, samenwerking tussen Pakistan en India om oude fossielen te ontdekken in ongebombardeerde land, pedaal-auto's en speciale wegen die in Latijns-Amerika worden ontwikkeld die geen enkele fossiele brandstof te gebruiken maar spieren op te bouwen, vreugdevolle vormen van coöperatieve recreatie die plaatsvinden tussen Russen en Amerikanen die niets te maken hebben met gouden medailles, en nieuwe vormen van muziek en dans samengesynthetiseerd door Israëli's en Palestijnen zonder contracten met agenten die winst willen maken.

      Waar de ogen van een natie ook op gericht zijn, daar gaan de tijd en het geld naartoe. En als degenen die de buitenlandse politiek en de media van de VS bepalen hun gelederen blijven vullen met mensen zoals zijzelf, met mensen die lijden aan dezelfde psychologische patronen, met mensen wiens ogen alleen competitieve bedreigingen waarnemen in het onbekende en tegenstanders in degenen wiens ideeën anders zijn, dan zullen we zal een onnodig zware en onaangename weg voor de boeg blijven hebben.



      Notes

      [1] Damon Wilson, Testimony given to the US Senate Armed Services Committee, Hearing on the Implementation of the National Defense Strategy, Jan. 29, 2019, https://www.armed-services.senate.gov.

      [2] Project for the New American Century (PNAC), “Rebuilding America’s Defenses: Strategy, Forces and Resources for a New Century”, Donald Kagan and Gary Schmitt, Project Co-Chairmen; Thomas Donnelly, Principal Author, Washington, DC, 2000), i.

      [3] James L. Nolan, Jr., What They Saw in America, (New York: Cambridge University Press, 2016), 181.

      [4] Greg Mortenson and David Oliver Relin, Three Cups of Tea, (New York: Penguin, 2006), 294-95.

      [5] George Lakoff, Moral Politics: How Liberals and Conservatives Think, (Chicago, Illinois: The University of Chicago Press, 2002), 33-34, 67-69, 72.

      [6] Gordon Allport, The Nature of Prejudice, (New York, NY: Addison-Wesley Publishing Company, Inc., 1979), 439-40.

      [7] Allport, Nature of Prejudice, 395-408.

      [8] Allport, Nature of Prejudice, 400-403.

      [9] Robert Levy, “Tahitian Gentleness and Redundant Controls”, in Learning Non-Aggression: The Experience of Non-Literate Societies, edited by Ashley Montagu, (New York: Oxford Univ., 1978), 251.

      [10] Ruth Benedict, Patterns of Culture, (Boston: Houghton Mifflin, 1934), 249.

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •