r'dam begint het dan eindelijk te snappen - Pagina 21
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 21/21 EersteEerste ... 112021
    Resultaten 201 tot 210 van de 210

    Onderwerp: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

    1. #201
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen




      Twintig jaar Rotterdamwet heeft leefbaarheid niet vergroot

      Bijna twee decennia lang probeert Rotterdam in bepaalde wijken de instroom van woningenzoekenden met een uitkering wettelijk in te dammen om de leefbaarheid te vergroten. Tevergeefs. Vanaf volgend jaar is artikel 8 van de Rotterdamwet niet langer van toepassing in Rotterdam. Een grote groep woningzoekenden heeft daar echter weinig baat bij. (Al wordt dat wel betwist door Pieter Tops.)

      Door André Ouwehand, Wenda Doff

      26 oktober 2021


      Twintig jaar geleden pleitte Pim Fortuyn voor ingrijpende maatregelen om de bevolkingssamenstelling van Rotterdam te wijzigen, omdat volgens hem de meerderheid zou bestaan uit mensen van vreemde herkomst. ‘Dat is te veel. De stad hoort in evenwicht te zijn.’ Zijn pleidooi vond vrij massaal gehoor, ook in de politiek.

      Van experiment tot wet


      Naar aanleiding van de bevolkingsprognose uit 2003, waarin een groei van het aandeel bewoners met een migratieachtergrond werd voorspeld, vond de toenmalige Rotterdamse deelgemeente-portefeuillehouder in Charlois Dominic Schrijer dat er ingegrepen moest worden in de instroom van bepaalde groepen in bepaalde delen van de stad. In de toen en later afgekondigde maatregelen is afkomst of etniciteit nooit expliciet het criterium geweest, indirect wel.

      Een van de maatregelen was het invoeren van een selectief vestigingsbeleid door in sommige gebieden het criterium ‘inkomen uit werk’ in te voeren. Daarvoor moest de Huisvestingswet gewijzigd worden. In 2004 erkende het Kabinet de ‘buitenmaatsheid’ van de problemen in Rotterdam en stond het de gemeente Rotterdam toe te experimenteren met selectieve toewijzing. Ondertussen werkte het Rijk aan de opstelling van de Wet bijzondere maatregelen grootstedelijke problematiek (Wbmgp) beter bekend als de Rotterdamwet. Deze werd op 1 januari 2006 van kracht.

      Nu minder snel politiek akkoord


      Het meest controversiële artikel van de Rotterdamwet, artikel 8, maakt het mogelijk om woningzoekenden die nog geen zes jaar in de stadsregio wonen en geen inkomen hebben uit arbeid, pensioen of studiefinanciering, te weren uit een aantal wijken die er wat de leefbaarheid betreft slecht aan toe zijn. Die beperking moet de leefbaarheid ten goede komen.

      De aanname hierbij is dat er een causale relatie bestaat tussen het niet beschikken over een inkomensbron - ofwel het hebben van een uitkering - en een bepaald woongedrag, uitmondend in minder leefbaarheid op straat-, complex- en buurtniveau.

      Dat de Eerste en Tweede Kamer de Rotterdamwet indertijd zo rap aannamen, had alles te maken met de sterk veranderende politieke verhoudingen en de toen hevige kritiek op de multiculturele samenleving. Het valt te betwijfelen of het parlement nu ook zo voortvarend met de wet zou instemmen, in een tijd van ‘Black Lives Matter’ en voortdurende discussie over discriminatie en racisme.

      Artikel 8 verdwijnt, artikel 9 komt op


      Los daarvan is er de vraag waarom de gemeente de Rotterdamwet al die jaren is blijven toepassen. Dat is niet omdat er in de tussentijd overtuigende onderzoeksresultaten op tafel kwamen dat de leefbaarheid in de betreffende gebieden erdoor verbeterde. Dat bestuur en politiek steevast pleitten voor verlenging van de toepassing van de Rotterdamwet, had er alles mee te maken dat het politieke discours van Leefbaar Rotterdam andere partijen jarenlang in een wurggreep hield. Pas bij de collegeonderhandelingen in 2018 kwamen de huidige coalitiepartijen overeen dat artikel 8, bij afloop in 2022, niet langer zal worden toegepast. Vanaf 1 april 2021 beperkte de raad de werking van het artikel al tot 6.301 van de 23.605 eerder aangewezen woningen.

      Maar, en dat is de adder onder het gras, de raad stemde tegelijkertijd in met het voorstel een verzoek in te dienen bij de minister van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties om toepassing van artikel 9 van de Rotterdamwet aanzienlijk uit te breiden, van 6.070 woningen naar 16.063 woningen.

      Artikel 9 maakt het mogelijk om aan bewoners met ‘gewenste’ sociaaleconomische kenmerken voorrang te verlenen. Uitbreiding zal er voor zorgen dat de sociaaleconomisch zwakste woningzoekenden ook straks worden gemarginaliseerd en uitgesloten van een substantieel deel (7,7 procent) van de Rotterdamse woningvoorraad.

      Evaluatie van een pilot met toepassing van artikel 9 laat zien dat bewoners die eerst werden geweerd met behulp van artikel 8, straks door toepassing van artikel 9 alsnog buiten de boot dreigen te vallen. De kans daarop is des te groter doordat het aantal woningzoekenden in de sociale huursector en de druk op de woningmarkt enorm zijn toegenomen en het aanbod en de slaagkansen voor gewone woningzoekenden naar rato zijn afgenomen. Met het door de gemeente Rotterdam voorgestane beleid om per saldo in de periode 2017-2030 de sociale huursector met 13.500 huurwoningen terug te brengen, wordt die druk alleen maar groter.

      Manco’s van wet en uitvoering


      Eerder is hier geconcludeerd dat “de Rotterdamwet is mislukt”, dat wil zeggen dat ze niet heeft bijgedragen aan een aantoonbare verbetering van de veiligheid en leefbaarheid in buurten. Het uitblijven van positieve effecten onderstreept dat de aannames van de wet onjuist zijn. De wet gaat er van uit dat bewoners met een uitkering de leefbaarheid verslechteren en omgekeerd ‘Mensen uit de maatschappelijke sectoren kunnen iets betekenen voor de wijk omdat ze beroepshalve (bijvoorbeeld zorg, onderwijs, veiligheid) al contact hebben en in verbinding staan met bewoners.’ Dat blijken onjuiste generalisaties.

      Ook in de nu gekozen voortzetting kiest Rotterdam voor een mathematische analyse van data waarin criteria als ‘het onderschrijden van het gemiddelde van Rotterdam’ bepalen of de betreffende straat wordt aangemerkt voor de maatregel. Die technocratische focus in de uitvoering doet weinig recht aan de diverse wijkkenmerken en de waardering van wijken door verschillende groepen bewoners. Hun functie op de woningmarkt is nu eenmaal verschillend, waarbij vanzelfsprekend wijken met veel goedkope woningen meer dan gemiddeld bijstandsgerechtigden zullen herbergen.

      De gemeente kiest er voor om de Rotterdamwet in een groot aantal straten weer toe te passen als een basismaatregel om sociaaleconomisch zwakkere huishoudens te weren. Dat is een politieke keuze die je kunt betwisten, maar uiteindelijk is het aan de gemeenteraad om daar al dan niet mee in te stemmen.

      We moeten er dan wel op kunnen hopen en vertrouwen dat raad en college lering trekken uit de geschiedenis van de afgelopen decennia. En dat ze met heldere argumentatie en duidelijke criteria komen, aannames expliciteren en effecten nauwgezet volgen. En dat ze zich laten leiden door feiten, niet door symboolpolitiek.

      André Ouwehand is gastonderzoeker bij de Technische Universiteit Delft. Wenda Doff is zelfstandig onderzoeker, adviseur en docent op het gebied van grootstedelijke vraagstukken en beleid. Dit artikel is een verkorte versie van hun bijdrage aan de bundel ‘De leefbaarheid van Rotterdamse wijken’ die in het voorjaar 2022 verschijnt ter gelegenheid van het tienjarig bestaan van de Rotterdamse Kenniswerkplaats Leefbare wijken. De Kenniswerkplaats is een samenwerkingsverband tussen de gemeente en de Erasmus Universiteit om praktijk- en beleidsrelevante kennis over stadswijken, leefbaarheid en burgerparticipatie te generen en te delen.

      Dinsdag 26 oktober werd in het Rotterdamse theater Walhalla gediscussieerd over de Rotterdamwet. Een verslag van die discussie, waarin hoogleraar Pieter Tops onder anderen reageert op bovenstaande bijdrage van Ouwehand en Doff, staat hier.

      Foto: bertknot (Flickr Creative Commons)


      https://www.socialevraagstukken.nl/t...niet-vergroot/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #202
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Abdelkader Benali

      Zonder de beelden van ons bestaan, bestaan we niet

      18 januari 2022

      Verscholen achter een grote houten deur van een oud schoolgebouw in het Oude Noorden in Rotterdam, huist een man die 45 jaar geleden besloot om nieuwkomers te fotograferen. Zijn naam is Robert de Hartogh. We lopen de brede trap op. “Na de kunstacademie kwam ik hier wonen. Maar de corporatie heeft aan die bewoning een einde gemaakt.”

      Tijdens de kunstopleiding leerde hij een bekoorlijke Turkse dame kennen, ze besloot na haar studiestage niet meer terug te gaan naar Ankara. Ze ging de belangen van gastarbeiders behartigen. Ook in die tijd kampte Rotterdam met een wooncrisis. Er was sprake van verkrotting, huisjesmelkers stopten schimmelwoningen vol met nieuwkomers; het chagrijn onder de oude bewoners nam toe, wat resulteerde in de beruchte rellen op het Afrikaanderplein in 1972. Robert was bij wat de Turkenrellen werd genoemd. “We zaten binnen bij een familie. De molotovcocktails vlogen door de ramen”, vertelt hij terwijl hij me koffie inschenkt. “Ik besloot toen de camera op te pakken. Om mensen te laten zien die niet werden gezien.”

      En waar hij kwam maakte hij foto’s. Foto’s van een Turkse moeder die voor de deur een trui breit. Foto’s van een islamitische zondagsschool waar in de gangen de mannen knielen voor het gebed. Foto’s van het slachten van lammeren tijdens het offerfeest. Foto’s van Rotterdamse jongens vol branie en overmoed die uitdagend in de lens kijken. Foto’s van Rotterdammers die de hele wereld zou moeten zien, maar zijn werk is nagenoeg onbekend.

      De kleinheid van het bestaan

      Twee jaar geleden stuurde Robert me een e-mail. Of we konden praten over een gezamenlijk project. Ik kende een aantal van zijn foto’s maar de man niet. Mijn generatie is op een leeftijd gekomen dat ze dorst heeft naar de verhalen van vroeger. Wij zijn ouder geworden en kunnen dieper in de tijd kijken. Dat kijken vraagt om beelden, anders valt er niks te zien. Kijken doe je niet alleen, kijken doe je samen.

      In die zin is kijken een uitnodiging om een gemeenschap te vormen. Een gemeenschap van zieners. Wat Robert maakte, vertelt het verhaal van mijn generatie. De huizen waarin we woonden. De kleinheid van het bestaan. Een pot thee op tafel. Een Marokkaanse slager die zijn klanten helpt. Een besnijdenisfeest waar de hoofdvrouw de voeten van het kind met henna beschildert.

      Het was onze werkelijkheid, het is geschiedenis geworden. Ik word overrompeld door de schoonheid ervan. Ja, dit waren wij. Wat waren we mooi. Wie geen beelden van zijn bestaan kan overleggen die bestaat niet. “Anderen maakten ook foto’s van migranten. Maar die stopten daarmee. Ik ben dat blijven doen.” Robert bezocht de herkomstlanden en kwam altijd thuis in Rotterdam, in dit atelier.

      De wereld moet weten wie we waren

      Duizenden negatieven heeft hij gescand, gearchiveerd en online gezet. Zijn werk heeft nooit een grote tentoonstelling gekregen. Er is een klein boekje verschenen, Kijk over gastarbeid, uit 1977 alweer. “De foto’s stonden in dienst van voorlichtingscampagnes aan migranten.” Jammer? “Maar 10 procent van mijn werk is aan het publiek vertoond”, zegt Robert. Hij doet de deur van de kast open, van vloer tot plafond liggen de dozen met negatieven opgestapeld; ons cultureel erfgoed. We smeden een plan. De wereld moet weten wie we waren, wie we zijn.

      Stiekem hoop ik tussen de tienduizenden foto’s mezelf te vinden, de jongen die ik was, struinend over de Zwart Janstraat of dwalend over de Lijnbaan.


      https://www.trouw.nl/opinie/zonder-d...niet~b0cc345e/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    3. #203
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Verjaagd door witte nieuwkomers

      Rotterdam. Het ‘leefbaar’ maken van een wijk betekent dat de belwinkel en shishalounge verdwijnen. Niet-witte inwoners worden verjaagd door witte nieuwkomers. Een column van Sander Philipse.

      Sander Philipse

      20-03-2018



      Vluchtende miljonairs

      Groot nieuws: in Rotterdam vluchten wel vijf tot tien miljonairs per jaar naar afgelegen oorden waar niemand wil wonen, zoals Wassenaar en Blaricum. Deze rampzalige vlucht uit de moderne stad moet gestopt worden, aldus kapitalistenbond VNO-NCW. De gemeente moet zorgen dat er allemaal betaalbare, mooie, grote, woningen met privacy in de binnenstad verschijnen, het liefst in afgesloten gated communities. Blijkbaar vinden die miljonairs de vrije markt toch niet zo fijn, nu ze erachter komen dat die soms wat aan de dure kant is.

      Daar moet de lokale halalslager eens mee aankomen: eisen dat ze in gemeenschappen met alleen ‘gelijkgestemden’ konden wonen
      Volgens makelaar Leslie de Ruiter willen die miljonairs “met gelijkgestemden in de buurt” wonen, wat betekent dat andersgestemden verdreven moeten worden: dat ze dat in Blaricum kunnen doen is niet goed genoeg, het moet ook in een metropool kunnen. Daar moet de lokale halalslager eens mee aankomen: eisen dat ze in gemeenschappen met alleen “gelijkgestemden” konden wonen, en dat de gemeente daar maar voor zou moeten zorgen omdat er te weinig geschikte woningen waren.

      Witte nieuwkomers

      Nieuwkomers integreren niet in de wijk, maar gemeenten dwingen de buurt zich aan te passen

      In plaats daarvan moeten de Rotterdamse halalslagers zich eerder zorgen maken dat ze verdrongen worden door een horde witte nieuwkomers. Leefbaar Rotterdam maakte dit tot officieel campagnedoel: geen halalslagers, belwinkels en shishalounges meer, als het aan hen ligt. Lijsttrekker Joost Eerdmans wil het weren van een “on-Nederlandse karakter” wettelijk vast gaan leggen. Wel wat lomp: normaal gesproken gebeurt zulk racisme niet wettelijk maar onder de tafel, door verkoop- en opkoopbeleid, bestemmingsplannen, consumptiepatronen en vermogende mensen die de prijzen opdrijven.

      Gentrificatie heet zoiets, in een goed anglicisme. Witte, middenklasse mensen verhuizen naar een wijk, willen alleen maar kopen en consumeren van hun soort mensen, en drijven de huizen- en huurprijzen omhoog. Minder klandizie voor de belwinkel en shishalounge, en het wordt te duur om te wonen of een winkel te runnen voor veel van de niet-witte inwoners. Ondertussen sturen de witte immigranten hun kinderen naar een witte school, gaan om met witte mensen, en worden lid van witte organisaties. Ze integreren niet in de wijk, maar gemeenten dwingen de buurt zich aan te passen aan de roep van de nieuwkomers om hippe café’s, winkels en kunstzinnige plekjes. Beleidsmakers baseren zich daarbij op onderzoek van Richard Florida, die begin deze eeuw beweerde dat een “creatieve klasse” een buurt op termijn welvarender maakt. Florida heeft sindsdien zijn theorie afgezworen als onzin, maar dat lijkt toch niemand te stoppen.

      Of het nou werkt of niet, het gaat de Florida-geïnspireerden om het verbeteren van de wijk. Wie wil het nou niet: een nette, veilige, welvarende omgeving, met plek voor gezin en ontspanning, en gevarieerd winkelaanbod. Voor je het weet woon je in een hippe straat die op landelijke media-aandacht kan rekenen: kom ook in de hipste buurt van Nederland wonen, als je het kan betalen. Maar dit soort vooruitgangsretoriek gaat niet alleen om de omgeving en randvoorwaarden, maar om wie er in die omgeving aanwezig mag zijn. De armen, de drugsverslaafden, de daklozen, de niet-witte mensen met hun belwinkels, halalslagers en shishalounges – gentrificatie betekent dat zij verwijderd moeten worden. Geen expliciete gated community, maar een door gemeente- en regeringsbeleid vormgegeven groep mensen.

      Vormgeven of wegjagen?

      Met hogere huur- en huizenprijzen, met woningbouwbeleid, zorgt men dat de wijk in de praktijk alleen betaalbaar is voor een bepaald soort mensen

      Vaak gebeurt dat vormgeven impliciet. Met hogere huur- en huizenprijzen, met woningbouwbeleid, door te zorgen dat de wijk in de praktijk alleen betaalbaar is voor een bepaald soort mensen. Maar het kan ook gepaard gaan met expliciet beleid, zoals de zogenaamde Rotterdamwet waarmee bepaalde groepen op basis van inkomen, politiescreening en geweerd worden uit wijken. De Raad van State noemde dit beleid twee jaar geleden al “een ernstige inbreuk op de grondrechten vrijheid van vestiging, het vrij verkeer van personen en de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van woningzoekenden”. Oh, en de wet maakt de buurt niet eens veiliger, noch dringt-ie armoede terug.

      Het selecteren van het juiste soort mensen voor een wijk is een doel op zich – het oplossen van problemen waar die mensen tegenaan lopen niet. Daklozen blijven er, maar die worden geweerd door middel van vijandige architectuur: meubilair en straataankleding die slapen en rusten bemoeilijken of onmogelijk maken. Leven doe je maar in een niet-hippe wijk. Kinderen krijgen, dat wil men in Rotterdam ook al selectief gaan verbieden. Ondertussen wordt dit beleid ook over de grenzen populairder: voormalig VVD-ideoloog Frits Bolkestein pleitte onlangs nog voor het stimuleren van anticonceptie in Afrika, en panisch gedoe over het geboortecijfer van Nederlanders wordt ook steeds populairder.

      Zo betekent het leefbaar maken van een stad niet het verbeteren en meer toegankelijk maken van voorzieningen, het betekent niet een socialer vangnet en het helpen van arme en gemarginaliseerde mensen, het betekent zelfs niet het creëren van de juiste randvoorwaarden. Het betekent, de facto, het verdrijven van de verkeerde mensen, en het aantrekken van de juiste. Meer witte, middenklasse, heteronormatieve gezinnen, die meer kinderen moeten krijgen, en minder van de rest. Dat is waar gentrificatie voor staat.


      https://www.oneworld.nl/lezen/opinie...e-nieuwkomers/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    4. #204
      Very Important Prikker Mark's Avatar
      Ingeschreven
      Sep 2002
      Locatie
      K4-land
      Berichten
      34.235
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      402415

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Verjaagd door witte nieuwkomers

      Rotterdam. Het ‘leefbaar’ maken van een wijk betekent dat de belwinkel en shishalounge verdwijnen. Niet-witte inwoners worden verjaagd door witte nieuwkomers. Een column van Sander Philipse.

      Sander Philipse

      20-03-2018



      Vluchtende miljonairs

      Groot nieuws: in Rotterdam vluchten wel vijf tot tien miljonairs per jaar naar afgelegen oorden waar niemand wil wonen, zoals Wassenaar en Blaricum. Deze rampzalige vlucht uit de moderne stad moet gestopt worden, aldus kapitalistenbond VNO-NCW. De gemeente moet zorgen dat er allemaal betaalbare, mooie, grote, woningen met privacy in de binnenstad verschijnen, het liefst in afgesloten gated communities. Blijkbaar vinden die miljonairs de vrije markt toch niet zo fijn, nu ze erachter komen dat die soms wat aan de dure kant is.

      Daar moet de lokale halalslager eens mee aankomen: eisen dat ze in gemeenschappen met alleen ‘gelijkgestemden’ konden wonen
      Volgens makelaar Leslie de Ruiter willen die miljonairs “met gelijkgestemden in de buurt” wonen, wat betekent dat andersgestemden verdreven moeten worden: dat ze dat in Blaricum kunnen doen is niet goed genoeg, het moet ook in een metropool kunnen. Daar moet de lokale halalslager eens mee aankomen: eisen dat ze in gemeenschappen met alleen “gelijkgestemden” konden wonen, en dat de gemeente daar maar voor zou moeten zorgen omdat er te weinig geschikte woningen waren.

      Witte nieuwkomers

      Nieuwkomers integreren niet in de wijk, maar gemeenten dwingen de buurt zich aan te passen

      In plaats daarvan moeten de Rotterdamse halalslagers zich eerder zorgen maken dat ze verdrongen worden door een horde witte nieuwkomers. Leefbaar Rotterdam maakte dit tot officieel campagnedoel: geen halalslagers, belwinkels en shishalounges meer, als het aan hen ligt. Lijsttrekker Joost Eerdmans wil het weren van een “on-Nederlandse karakter” wettelijk vast gaan leggen. Wel wat lomp: normaal gesproken gebeurt zulk racisme niet wettelijk maar onder de tafel, door verkoop- en opkoopbeleid, bestemmingsplannen, consumptiepatronen en vermogende mensen die de prijzen opdrijven.

      Gentrificatie heet zoiets, in een goed anglicisme. Witte, middenklasse mensen verhuizen naar een wijk, willen alleen maar kopen en consumeren van hun soort mensen, en drijven de huizen- en huurprijzen omhoog. Minder klandizie voor de belwinkel en shishalounge, en het wordt te duur om te wonen of een winkel te runnen voor veel van de niet-witte inwoners. Ondertussen sturen de witte immigranten hun kinderen naar een witte school, gaan om met witte mensen, en worden lid van witte organisaties. Ze integreren niet in de wijk, maar gemeenten dwingen de buurt zich aan te passen aan de roep van de nieuwkomers om hippe café’s, winkels en kunstzinnige plekjes. Beleidsmakers baseren zich daarbij op onderzoek van Richard Florida, die begin deze eeuw beweerde dat een “creatieve klasse” een buurt op termijn welvarender maakt. Florida heeft sindsdien zijn theorie afgezworen als onzin, maar dat lijkt toch niemand te stoppen.

      Of het nou werkt of niet, het gaat de Florida-geïnspireerden om het verbeteren van de wijk. Wie wil het nou niet: een nette, veilige, welvarende omgeving, met plek voor gezin en ontspanning, en gevarieerd winkelaanbod. Voor je het weet woon je in een hippe straat die op landelijke media-aandacht kan rekenen: kom ook in de hipste buurt van Nederland wonen, als je het kan betalen. Maar dit soort vooruitgangsretoriek gaat niet alleen om de omgeving en randvoorwaarden, maar om wie er in die omgeving aanwezig mag zijn. De armen, de drugsverslaafden, de daklozen, de niet-witte mensen met hun belwinkels, halalslagers en shishalounges – gentrificatie betekent dat zij verwijderd moeten worden. Geen expliciete gated community, maar een door gemeente- en regeringsbeleid vormgegeven groep mensen.

      Vormgeven of wegjagen?

      Met hogere huur- en huizenprijzen, met woningbouwbeleid, zorgt men dat de wijk in de praktijk alleen betaalbaar is voor een bepaald soort mensen

      Vaak gebeurt dat vormgeven impliciet. Met hogere huur- en huizenprijzen, met woningbouwbeleid, door te zorgen dat de wijk in de praktijk alleen betaalbaar is voor een bepaald soort mensen. Maar het kan ook gepaard gaan met expliciet beleid, zoals de zogenaamde Rotterdamwet waarmee bepaalde groepen op basis van inkomen, politiescreening en geweerd worden uit wijken. De Raad van State noemde dit beleid twee jaar geleden al “een ernstige inbreuk op de grondrechten vrijheid van vestiging, het vrij verkeer van personen en de eerbiediging van de persoonlijke levenssfeer van woningzoekenden”. Oh, en de wet maakt de buurt niet eens veiliger, noch dringt-ie armoede terug.

      Het selecteren van het juiste soort mensen voor een wijk is een doel op zich – het oplossen van problemen waar die mensen tegenaan lopen niet. Daklozen blijven er, maar die worden geweerd door middel van vijandige architectuur: meubilair en straataankleding die slapen en rusten bemoeilijken of onmogelijk maken. Leven doe je maar in een niet-hippe wijk. Kinderen krijgen, dat wil men in Rotterdam ook al selectief gaan verbieden. Ondertussen wordt dit beleid ook over de grenzen populairder: voormalig VVD-ideoloog Frits Bolkestein pleitte onlangs nog voor het stimuleren van anticonceptie in Afrika, en panisch gedoe over het geboortecijfer van Nederlanders wordt ook steeds populairder.

      Zo betekent het leefbaar maken van een stad niet het verbeteren en meer toegankelijk maken van voorzieningen, het betekent niet een socialer vangnet en het helpen van arme en gemarginaliseerde mensen, het betekent zelfs niet het creëren van de juiste randvoorwaarden. Het betekent, de facto, het verdrijven van de verkeerde mensen, en het aantrekken van de juiste. Meer witte, middenklasse, heteronormatieve gezinnen, die meer kinderen moeten krijgen, en minder van de rest. Dat is waar gentrificatie voor staat.


      https://www.oneworld.nl/lezen/opinie...e-nieuwkomers/
      witte nieuwkomers verdringen mensen, beetje raar verhaal
      60 jaar geleden zaten daar ook "witten" die toen zelf verdrongen zijn
      zo gaat dat, wijken veranderen... alsof een shishalounge nederlands of rotterdams erfgoed is
      Gaarne langzaam typen wanneer u mij aanspreekt, ik ben blond en heb een IQ van 89.

    5. #205
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Mark Bekijk Berichten
      witte nieuwkomers verdringen mensen, beetje raar verhaal
      60 jaar geleden zaten daar ook "witten" die toen zelf verdrongen zijn
      zo gaat dat, wijken veranderen... alsof een shishalounge nederlands of rotterdams erfgoed is
      Zoals ik eerder geschreven heb, zijn de autochtonen nooit actief en beleidsmatig verdrongen. Ze konden het zich permiteren om de krottenwijken te ontvluchten.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    6. #206
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Hoe Rotterdamse buurten de afgelopen tien jaar onherkenbaar zijn veranderd

      Arbeidsmigratie Wijken veranderen door de komst van arbeidsmigranten. Hoe kijken oude bewoners, nieuwkomers en de wethouder daarnaar?

      Bram Endedijk & Mark Middel 7 februari 2022 om 21:54

      Op straat in Carnisse en Oud-Mathenesse is de aanwezigheid van Oost-Europese arbeidsmigranten te zien in de opkomst van Poolse supermarkten. Foto Merlin Daleman

      Natuurlijk wist hij wel dat er veel arbeidsmigranten in zijn stad wonen. Als geboren Rotterdammer zag wethouder Richard Moti (Werk en Inkomen, PvdA) buurten als Carnisse en Oud-Mathenesse in enkele jaren totaal veranderen. De Hollandse winkeliers verdwenen, de Polski supermarkten, restaurants en kappers kwamen. Zelfs de pizzeria is Pools. „Niks mis mee”, zegt Moti. Kwestie van nieuwe ondernemers op een veranderde markt.



      Maar toen hij vorig jaar een portiek binnenstapte, zag hij een verborgen wereld. Vuile matrassen op de grond, geen sanitair. Mensen die overnachtten in het portiek. En daar liep een meisje van twaalf jaar met haar rugzakje de trap op. „Mensonterend”, zegt Moti. Ook in de tuinschuren en bergingen zag hij vuile matrassen met daarnaast uitwerpselen. „Het waren altijd arbeidsmigranten die bleven hangen in de wijk nadat ze door baanverlies ook hun woning waren kwijtgeraakt.”

      Bewoners in buurten als Oud-Mathenesse en Carnisse kennen allemaal de verhalen van de dakloze arbeidsmigranten die in tuinhuisjes overnachten. Het zijn uitzonderingen, maar ook de excessen in buurten die de afgelopen tien jaar onherkenbaar zijn veranderd.

      De oude bewoners


      „Ze douwen elke week wel briefjes door de brievenbus, omdat ze ons huis willen kopen. Hier weer eentje, met een 06-nummer. En daar stoppen ze dan arbeidsmigranten in.” Olga woont, samen met haar man Rob, in het huis waar ze in 1952 werd geboren, in Oud-Mathenesse. Buurman Aad is ook aangeschoven. Ze zijn alle drie met pensioen en willen liever niet met hun achternaam in de krant.

      Oud-Mathenesse is altijd een doorloopwijk geweest, vertellen ze, mensen wonen er een aantal jaar, totdat ze ergens groter kunnen wonen. Als zeldzame honkvaste bewoners hebben ze van alles meegemaakt. In de jaren zeventig kende vrijwel iedereen elkaar; er werd geschaatst als het vroor. Rondom de millenniumwisseling werd het grimmig, toen er steeds meer drugspanden kwamen.

      En de laatste jaren, vertelt Rob, zien ze steeds meer witte kentekens. Poolse auto’s, in het begin geparkeerd op de stoep, later gewoon in de vakken. De oude winkels verdwenen, de Poolse supermarkten kwamen. „Ik heb het een keer geprobeerd om daar boodschappen te doen. Moest ik peterselie hebben voor in de soep. Dat verstond ze niet, die ene achter de kassa. Ze sprak alleen Pools.” Dat was meteen de laatste keer dat hij de Poolse supermarkt bezocht. Maar, zegt Rob, „het is een generatiedingetje. De jongere buurvrouwen gaan wel naar de Poolse supermarkt. Die zijn flexibeler, denk ik zelf.”

      In Carnisse is zeker een kwart van de bewoners EU-arbeidsmigrant en in Oud-Mathenesse een vijfde, blijkt uit cijfers van de gemeente Rotterdam. En dat zijn alleen de geregistreerde bewoners, waarschijnlijk wonen er veel meer arbeidsmigranten, zegt Moti.

      Dat er steeds meer Oost-Europeanen in Oud-Mathenesse wonen, leidt niet tot veel overlast. „Ze werken keihard”, zegt Olga. „Soms drinken ze een biertje buiten, maar dat vind ik allemaal prima.” Maar wat ze wel ziet: hoe de arbeidsmigranten worden behandeld. Hoe sommigen zomaar hun huis worden uitgezet, en dan een paar nachten in een schuurtje overnachten. „Ik heb ’s ochtends meerdere keren een slapende arbeidsmigrant betrapt in de schuurtjes”, zegt buurman Aad, die zich persoonlijk ontfermt over het steegje achter de huizenblokken.
      Wat de laatste jaren het meest opvalt: briefjes op de deurmat. Soms keurig op een A4’tje getypt, ondertekend met een naam, een pasfoto, een 06-nummer en een Gmail-account.

      Aad heeft enkele foldertjes bewaard. „Om maar meteen met de deur in huis te vallen: ik heb interesse om uw woning te kopen”, schrijft een geïnteresseerde. Een ander schrijft: „Ik ben dol op alles wat met huizen te maken heeft.” Een felgekleurd foldertje eindigt met #LoveToMakePeopleHappy.

      Voor Rob en Olga is de folderstroom zinloos, want ze huren. En Aad wil niet weg: zijn zoon heeft de benedenverdieping gekocht. „Ik blijf hier altijd wonen.” Maar door de mensen achter de folders verandert de wijk. Bij de panden die van eigenaar veranderen, volgt vaak hetzelfde patroon. Er worden meerdere kamers in gemaakt en verhuurd aan arbeidsmigranten. „Daar zit het geld, acht van die gasten in een huis”, zegt Aad.

      „Ik vind het triest om te zien hoe deze mensen worden uitgebuit”, zegt Olga. „Ze doen werk wat geen Hollander wil doen, en dan betalen ze ook nog veel te veel voor een huis. Dat is toch triest?” Aad knikt. „Ja, natuurlijk is dat triest.”

      Achter de foldertjes zitten vastgoedinvesteerders met uiteenlopende achtergronden. Soms zijn het bedrijven met een aanzienlijke vastgoedportefeuille. Soms bezit de potentiële opkoper zelf nauwelijks een huis.

      Achter de persoonlijke woorden en gelikte folders schuilt één boodschap: er is interesse in uw huis, u krijgt binnen 24 tot 48 uur een bod, er komen geen makelaarskosten bij kijken (wat zo’n 3.000 euro bespaart), al met al een verkoop zonder gedoe. Vaak hoeft het pand niet eens schoon te worden opgeleverd. Snel geld, snel geregeld.
      Maar waarom hier? De panden zijn relatief goedkoop in de oververhitte woningmarkt, vaak slecht onderhouden wat de aankoopkosten drukt en het merendeel van de woningen is in bezit van particulieren.

      Bij een rondgang langs panden van verschillende vastgoedbezitters die een brief door de bus van Aad gooiden, blijken daar vaak arbeidsmigranten te wonen. Ze betalen tussen de 600 en 1.000 euro huur. Ze wonen er niet met acht mensen, vaak is het een stel met kinderen dat de deur opent. Ze zijn blij dat ze een huis hebben kunnen vinden en willen veelal een toekomst opbouwen in Nederland.

      Verschillende vastgoedinvesteerders die actief zijn in Oud-Mathenesse en Carnisse en die door NRC zijn benaderd, willen absoluut niet met hun naam in de krant. Ze zeggen bang te zijn voor negatieve publiciteit. Wel zegt een aantal vastgoedondernemers dat arbeidsmigranten interessant zijn omdat er onder hen veel vraag is naar huurwoningen, ze vaak nette bewoners zijn en er dus geld aan te verdienen is. Sommigen balen van hun imago en vinden dat ze ondergewaardeerd worden terwijl ze van een uitgeleefd pand iets moois maken: „Net als een rups die een vlinder wordt.”

      Als hij door Oud-Mathenesse loopt, passeert wethouder Moti de Poolsestraat, de Roemeensestraat en de Bulgaarsestraat. Toeval, die straatnamen bestonden al. Maar sommige straten zijn daadwerkelijk Pools geworden. Deels omdat de huizen er goedkoop zijn, zegt Moti, maar ook omdat gemeenten in het Westland vergunningen voor huisvesting voor arbeidsmigranten tegenhouden. Dus komen ze naar nabijgelegen grote steden zoals Rotterdam.

      Moti houdt zich als wethouder bezig met arbeidsmigranten in zijn stad. Rotterdam heeft een actieprogramma waarin jaarlijks 3 miljoen euro beschikbaar is om problemen aan te pakken. Dat is bijvoorbeeld voor de scholing van voornamelijk Poolse kinderen, gratis taallessen voor arbeidsmigranten, extra huurteams die misstanden opsporen of inloopspreekuren voor mensen die Pools of Roemeens spreken.

      Volgens Moti is de toename van arbeidsmigranten in Rotterdam zo’n tien jaar geleden begonnen. Wat hij tegenkomt: arbeidsmigranten die in een huis van vijftig vierkante meter, twee of drie kamers, met zijn achten wonen. Met enkel glas en zonder centrale verwarming. Ze betalen niet zelden 100 euro per week per persoon, voor huizen die in de sociale huur 600 of 700 euro per maand kosten. In rapportages van de gemeente komt naar voren dat in zo’n driekwart van de gevallen een te hoge huur wordt betaald, soms wel 700 euro per maand te veel. Er is volgens Moti gewoon „gruwelijk veel geld” te verdienen aan arbeidsmigranten.

      De doorloop was in Carnisse en Oud-Mathenesse altijd al hoog, maar nu wonen er soms wel vier of vijf verschillende bewoners per jaar in een huis. „Die situatie in onze wijken, dat kan echt niet in een land als Nederland”, omschrijft Moti het. „Daar moeten we dus wat aan doen.”

      De pandjesbazen hebben hun investering er soms binnen drie jaar uit, zegt Moti. De afgelopen jaren is volgens de gemeente 90 procent van de vrijgekomen woningen opgekocht door vastgoedbeleggers. In 2021 daalde dat in Carnisse naar 57 procent, en in Oud-Mathenesse naar 69 procent, mede vanwege de hogere overdrachtsbelasting. „Maar dat is nog steeds te veel. Deze huizen zijn voor Rotterdammers die er zelf moeten gaan wonen.”

      Per januari dit jaar geldt een zelfbewoningsplicht in Oud-Mathenesse en Carnisse voor nieuw aangekochte huizen. Die gaat ervoor zorgen dat er nauwelijks meer panden worden gekocht door vastgoedinvesteerders, verwacht Moti. Maar aan de panden die al worden verhuurd aan arbeidsmigranten verandert niks. „In Carnisse is de helft van de woningen al in bezit van verhuurders. Deze wet gaat de wijken niet veranderen, dit komt te laat.”

      Volgens Moti is het tijd voor een fundamenteler debat. „Vroeger plukten Nederlandse jongeren groente en fruit in de zomer. Nu is het blijkbaar goedkoper een volwassen man uit Oost-Europa in te huren. Dan zit er iets scheef.” Met andere woorden: waarom zijn er zo veel arbeidsmigranten nodig? „We hebben nog altijd een miljoen werkzoekenden in ons land. Die zouden een deel van dat werk prima kunnen doen.”

      Foto Merlin Daleman
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    7. #207
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      De nieuwe bewoners

      „Sst, ey! Nederlands hier. Geen sczsz-Pools, Nederlands!” In een zaaltje in Carnisse staat Nadia voor een schoolbord. Acht Polen hebben een Nederlands taalboek voor zich op tafel. Iedereen praat door elkaar heen. „Echt een kippenhok”, zegt Nadia die ze om de minuut streng toespreekt maar een glimlach niet kan onderdrukken.

      Ze zijn jong en oud, single en koppels, werken als zzp’er of zijn werkloos. Maar voor allen geldt dat ze al jaren in Rotterdam wonen en tot voor kort bijna geen woord Nederlands spraken. Ze komen elke maandag samen voor hun vrijwillige Nederlandse taallessen, zegt Cora van de Koppel van taalschool Alsare. Dit programma wordt financieel gesteund door de gemeente. Het is vrijwillig, omdat migranten uit de Europese Unie niet verplicht hoeven te integreren en er dus nauwelijks taallessen voor hen bestaan.

      „Ze zijn heel erg gemotiveerd”, zegt Van de Koppel. „De mensen die hier taallessen volgen wonen hier en blijven hier.” Vaak komen ze met hun werkkleding nog aan bij de taallessen op maandagavond. Zo rijdt stukadoor Waldemar (56) elke dag tweehonderd kilometer naar Twente om te werken en „daarom ben ik heel moe”, zegt hij in het Nederlands. Toch is hij erbij, want dankzij de taalles heeft hij zich opgewerkt tot zzp’er en kan hij een goede boterham verdienen.

      „Ze willen heel graag leren en integreren”, zegt Van de Koppel. Maar er zijn nauwelijks taallessen als zij tijd hebben. „In de weekenden en vooral op zondagochtend zijn de Polen vrij, maar is er nauwelijks een taaldocent te vinden.”

      Bij taallessen houdt het voor dit groepje Polen niet op. De gemeente wil dat ze aanspreekpunten worden in de wijk. „Zodat ze als ervaringsdeskundigen andere Poolse arbeidsmigranten kunnen voorlichten over de Nederlandse rechten en plichten”, zegt Van de Koppel. Daarom krijgen ze om de week ook les in het Nederlandse rechts- en regelsysteem. Hoe vraag je een burgerservicenummer aan? Wat is de huurcommissie? Wat doet de gemeente? Marius gebruikt dat meteen in de praktijk. „Ik ben gestopt met werken in de distributiecentra waar ik en andere Polen uitgebuit worden en werk nu bij een stichting voor dakloze Polen.”

      Hun dromen? Bijna allemaal zeggen ze: „Goed Nederlands praten.” Dat opent de weg naar een betere baan, een woning of betere banden met Nederlandse buurtgenoten. Alleen het antwoord van Marius wijkt af: „Mijn droom is dat mijn favoriete voetbalclub Cracovia Krakow in de Champions League gaat spelen.


      https://www.nrc.nl/nieuws/2022/02/07...pools-a4084684
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    8. #208
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Cody Hochstenbach (32), gepromoveerd stadsgeograaf, legt in zijn boek Uitgewoond uit hoe de sociale huursector steeds meer een marginale rol vervult. © Marlies Wessels

      In zes jaar tijd verdwenen 150.000 sociale huurwoningen bij corporaties: ‘Bewust beleid’

      Interview Het aantal sociale huurwoningen van woningcorporaties is tussen 2013 en 2019 met 150.000 afgenomen tot 2 miljoen huizen. Dat onthult stadsgeograaf en onderzoeker Cody Hochstenbach in zijn boek Uitgewoond, dat vandaag uitkomt. ,,De afbraak van betaalbare woningen van corporaties is bewust politiek beleid, dat gevolgen heeft voor de hele huizenmarkt en de wooncrisis grotendeels veroorzaakt.”

      Stefan ten Teije 10-02-22, 07:30 Laatste update: 08:54



      Volledige artikel is hier te lezen:


      https://www.gelderlander.nl/wonen/in...kduckgo.com%2F
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #209
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Andere Tijden

      De krottenkoning van Rotterdam


      • Aflevering: 29 minuten



      Speculanten storten zich al enkele jaren massaal op de Nederlandse woningmarkt. Andere Tijden gaat terug naar de jaren 70, naar de beruchte ‘krottenkoning’ Fennis, die duizenden huurwoningen opkoopt in de oude wijken van Rotterdam. Bewoners betalen huur aan een van de vele ondernemingen van Fennis, maar de woningen zelf worden sterk verwaarloosd.

      Na jaren van bewonersacties, huurstakingen, rechtszaken en dwangbevelen ziet Fennis zich door een faillissement genoodzaakt zijn woningbezit aan de gemeente te verkopen om zijn miljoenenschuld aan hypotheekbanken en de gemeente Rotterdam deels in te lossen. Zelf vertrekt hij naar het buitenland.


      Kijk hier de aflevering:

      https://www.anderetijden.nl/programm...-van-Rotterdam


      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    10. #210
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.316
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011801

      Standaard Re: r'dam begint het dan eindelijk te snappen

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Heel slim gespeeld van Leefbaar Rotterdam.

      Belangrijke financiers van Leefbaar Rotterdam zijn vastgoed- en makelaarskantoren. Voor de stemmen hebben ze de allochtone en autochtone armen tegen elkaar uitgespeeld.

      Doen alsof ze voor de gewone Rotterdammer/Nederlander zouden opkomen maar diegenen die er echt van profiteren zijn de vastgoedsector en makelaarskantoren.

      De gewone Rotterdammer zit nu met de gebakken peren, maar nog steeds hebben ze niet door wie hun de klappen geeft. De gevolgen van de klappen worden afgewenteld op de allochtonen.


      ‘Wie is de grootste?!’ Leefbaar wint in Rotterdam, en ziet college gloren

      In café Get Back is Leefbaar Rotterdam samen gekomen om de verkiezingsavond bij te wonen. In het midden lijsttrekker Robert Simons. Beeld Patrick Post

      Weer werd Leefbaar Rotterdam veruit de grootste in de Maasstad. En ditmaal kunnen de andere partijen wel heel moeilijk om de lokale partij heen.

      Niels Markus 16 maart 2022, 22:35

      “Wie is de grootste?!” roept Robert Simons triomfantelijk door café Get Back aan het Rotterdamse Stadhuisplein. De eerste exitpoll van de NOS is net binnen en Simons’ Leefbaar Rotterdam is opnieuw met elf zetels veruit de grootste partij.

      Daarachter: totale versnippering. GroenLinks en VVD scoren vijf zetels, PvdA en D66 vier. De uitslag wordt overschaduwd door een historisch lage opkomst: slechts 38,9 procent van de Rotterdammers ging naar de stembus, tegen 46,7 procent in 2018. Het mag de pret in Get Back niet drukken. Vrijwel de hele coalitie van liefst zes partijen verliest. En dus weten de Leefbaren dat de anderen nauwelijks om hen heen kunnen.

      De woestijn van de Rotterdamse oppositie


      Leefbaar Rotterdam heeft er vier jaar op zitten in de woestijn van de Rotterdamse oppositie. Het is de tragiek van de partij die twintig jaar geleden onder Pim Fortuyn een aardverschuiving in Rotterdam teweegbracht. Waar de meeste populistische partijen uitwegen zoeken om niet te hoeven besturen, willen de Rotterdammers juíst aan de knoppen zitten. Maar van de zestien jaar dat de partij (gedeeld) de grootste was, zat Leefbaar er slechts acht in het college.

      Vanwege die pijnlijke statistiek was deze campagne alles erop gericht om de partij in een zo gunstig mogelijke uitgangspositie voor het stadsbestuur te krijgen. In 2018 won Leefbaar de verkiezingen, maar werden de collegeonderhandelingen verloren. Met een snoeiharde campagne hield de partij zich nieuwkomer PVV van het lijf.

      Lijsttrekker Joost Eerdmans hekelde islamitische winkels in het straatbeeld en sloot een alliantie met Forum voor Democratie. Mede omdat hij dat verbond weigerde te verbreken, belandde Leefbaar in de oppositie.

      Sindsdien heeft zich, zonder grote conflicten, een machtswisseling voltrokken. Eerdmans vertrok naar Den Haag. De nummer twee van toen, rechtsbuiten en islamcriticus Tanya Hoogwerf stond dit jaar op plaats zes. Oud-wethouder en raadslid Robert Simons werd de nieuwe partijleider. Simons is niet de man van ronkende quotes, maar wél een dossiervreter. Leefbaarveteraan en inmiddels 50-Plusser Dries Mosch, gevraagd naar de verschillen tussen Simons en Eerdmans: “Simons is wat stug, maar hij is veel beter op de inhoud.”

      Leefbaar wil stoppen met 'woke-waanzin'. Volgens de partij staat de vrijheid van meningsuiting onder druk. Beeld Patrick Post

      Geen migrantenquota, maar veiligheid

      In het verkiezingsprogramma dit jaar geen migrantenquota of halalwinkels, wél de klassieke speerpunten: veiligheid en een schone buitenruimte. Daarnaast wil Leefbaar een einde aan de verkeersexperimenten van het vorige college en stoppen met ‘woke-waanzin’. Volgens de partij staat de vrijheid van meningsuiting onder druk.

      Simons spreekt niet van een koerswijziging, volgens hem spelen er nu andere thema’s dan vier jaar geleden. “Het heeft geen zin om grote ideologische discussies te voeren, nu mensen zo hard geraakt worden door corona en de oorlog.” De vier jaar oppositie heeft Leefbaar ‘strijdbaar’ gemaakt, zegt hij, meermaals benadrukkend dat zijn partij óók met links en rechts heeft samengewerkt.

      Tot nu toe kromp de partij steeds iets

      Leefbaar boekt mogelijk de eerste verkiezingsoverwinning sinds 2002. Sinds dat jaar, toen de partij 17 zetels haalde, kromp de partij elke vier jaar iets. Ironisch genoeg kwam dat deels door Leefbaar zelf. Opeenvolgende colleges vervingen goedkope corporatiewoningen in de oude wijken voor duurdere koopwoningen, steeds geïnitieerd of gesteund door Leefbaar. De binnenstad ging op de schop om Rotterdam aantrekkelijker te maken voor jongeren en hoogopgeleiden; over het algemeen geen Leefbaarstemmers.

      Simons erkent dat zijn partij heeft bijgedragen aan de opkomst van VVD, D66 en GroenLinks. Aan de andere kant, zegt hij, haalt geen enkele partij in de grote steden al zo lang zulke zetelaantallen als Leefbaar. “De PvdA haalde in 2006 achttien zetels, nu vijf. Er zijn heel veel partijen bijgekomen in de raad. Toch hebben wij standgehouden.”

      Simons weet dat het nu pas gaat beginnen. Een goede verkiezingsuitslag is mooi, maar de collegeonderhandelingen beginnen donderdag. Tijdens de campagne wilde Simons niets kwijt over met wie hij het college in zou willen. Hij zal goedkeurend hebben toegezien hoe geen enkele partij Leefbaar uitsloot. En mochten ze Leefbaar alsnog willen uitsluiten, dan zijn er dit jaar zelfs zeven of acht partijen nodig.


      https://www.trouw.nl/politiek/wie-is...oren~b9555150/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •