Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling - Pagina 3
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 3/11 EersteEerste ... 234 ... LaatsteLaatste
    Resultaten 21 tot 30 van de 106

    Onderwerp: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

    1. #21
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Naar een seksueel antinationalisme

      Paul Mepschen en Laurens Buijs

      De Caribisch-Amerikaanse, lesbische dichteres en activiste Audre Lorde schreef in haar memoires: "[O]ur place was the very house of difference, not the security of any one particular difference". In een globaliserende samenleving is Lorde’s adagium relevanter dan ooit. Wij pleiten daarom voor een nieuw seksueel antinationalisme: een radicaal inclusieve homobeweging, die seksuele hervorming weer bovenaan de agenda zet en allianties met islamofoben, nationalisten en racisten uitsluit.

      "Homo’s zijn niet meer zo links als tien jaar geleden", opende NOVA in april 2008. Een groot deel van het televisieprogramma stond in het teken van "het eerste grootschalige onderzoek naar de veranderende homostem". Het programma herhaalde een peiling uit 1997 en deed een opvallende ontdekking: er bleken meer homo’s rechts te stemmen dan links, terwijl dat elf jaar daarvoor nog andersom was. Met name de rechts-populistische partijen, die zich sterk profileerden in het debat over de multiculturele samenleving, bleken uitschieters onder homoseksuelen: de PVV en het toen nog populaire Trots op Nederland hadden in elf jaar tijd de linkse partijen van de troon gestoten.

      Op de nieuws- en sociaal netwerksite gay.nl, mateloos populair onder homojongeren, is de opmars van rechts aan alles te merken. In een peiling onder haar bezoekers in 2010 werden de PVV en de VVD even groot en haalden 41% van de stemmen, terwijl de linkse partijen PvdA, SP en GroenLinks samen niet verder kwamen dan 27%. Rita Verdonk, voormalig minister van integratie en immigratie en leider van Trots op Nederland, werd na de laatste verkiezingen triomfantelijk binnengehaald als columnist op de website. In haar kennismakingsinterview kreeg ze de volgende vraag voorgeschoteld: "Je staat voor de Nederlandse normen en waarden, waar ook homoseksualiteit een belangrijk onderdeel van uitmaakt. Die zijn regelmatig in strijd met de islam. Je bent een van de personen die gezien wordt als iemand die daar tegen strijdt. Klopt dat nog steeds?" Verdonk kon dit voorzetje makkelijk inkoppen: "Ik ben nog steeds groot voorstander van het handhaven van onze Nederlandse waarden en normen."

      Uit zowel de vraag als het antwoord komt een nieuw soort nationalisme naar voren, dat een breuk markeert met het nationalisme dat we kennen uit de 19e en 20e eeuw. De historicus George Mosse beschreef in zijn befaamde Nationalism and Sexuality (1985) dat opvattingen over seksualiteit een centrale rol speelden in het construeren van (nationale) idealen van respectabiliteit en gendernormativiteit. Het morele universum van de natiestaat was strikt heteroseksueel; homoseksuelen symboliseerden "the confusion of the sexes, but also sexual excess - the violation of a delicate balance of passion".[1] Waar homoseksuelen in het oude nationalisme het object van onderdrukking en disciplinering waren, mobiliseert een nieuw seksueel nationalisme homo- en vrouwenrechten juist als bronnen van nationaal zelfbewustzijn.

      Zoals Stefan Dudink onlangs in de Groene Amsterdammer betoogde, is homoseksualiteit als politieke kwestie terug van weggeweest.[2] Homoseksualiteit staat voor morele standvastigheid in een veranderende samenleving en kan dienst doen als "kernstuk" van de kritiek - van mensen als Frits Bolkestein en Pim Fortuyn - op moreel relativisme en de Nederlandse consensusdemocratie. Niet alleen homo’s en lesbo’s zelf profiteren hiervan. Ook heteroseksuele politici, intellectuelen, schrijvers en andere persoonlijkheden "baden zich in de morele gloed" die homoseksualiteit in Nederland heeft verworven. Dit nieuwe ‘homonationalisme’, een begrip ontwikkeld door de Amerikaanse criticus Jasbir Puar[3], is onlosmakelijk verbonden met de groeiende afkeer van moslims, waarvan de PVV de politieke uitdrukking is. Geert Wilders stelt bijvoorbeeld in een interview met de Volkskrant in 2009: "Waarom waren wij op de site van de Gay Krant de eerste partij? Denkt dan niemand na? Omdat homoseksuelen in de wijken dagelijks de gevolgen van de islamisering ondervinden. [...] Die willen dat andere, intolerante Nederland niet, dat de elite hun opdringt".[4]

      Twee recente historische ontwikkelingen zijn bepalend voor het karakter van het Nederlandse homonationalisme: secularisering en de opkomst van het neoliberalisme.

      Secularisering

      De Nederlandse kerken liepen vanaf de jaren zestig in sneltreinvaart leeg. De sterk seculiere samenleving die is ontstaan wordt vaak voorgesteld als ‘onttoverd’, als rationeel. Dit is onterecht, want ook een seculiere cultuur is afhankelijk van symboliek en verbeelding. In het ‘oorsprongsverhaal’ van het secularisme speelt seksualiteit een belangrijke rol. De eerste echte Nederlandse homonationalist, Pim Fortuyn, borduurde voort op dat verhaal. Hij belichaamde de breuk met het religieuze verleden. Fortuyn sprak openlijk over zijn homoseksualiteit; vergeleek de sfeer in ‘darkrooms’ met de katholieke rituelen van zijn jeugd; vertelde over de smaak van sperma; en stak niet onder stoelen of banken dat hij zijn seksueel expressieve levensstijl en identiteit bedreigd zag door ‘achterlijke’ moslims uit een agrarische cultuur. Andere critici van de islam volgden in zijn voetsporen. Ayaan Hirsi Ali, Hafid Bouazza, Rita Verdonk, Afshin Ellian, Joost Zwagerman, Erwin Olaf - allen benadrukten dat ‘de islam’ en seksuele vrijheid niet samengaan.

      Met hulp van enkele uitgesproken homofobe moslims, zoals de Rotterdamse imam Khalil El-Moumni, is de homo-emancipatie een symbool van een seculier zelfbewustzijn geworden. Steeds vaker worden homofobie en intolerantie eenzijdig op het conto van ‘Marokkaanse straatterroristen’ geschreven. Zelfs EO-kopstukken Knevel en Van den Brink, toch geen toonbeeld van homotolerantie, besteedden vorig jaar aandacht aan geweld tegen homo’s in de hoofdstad. "Is het een Marokkanenprobleem?", vroegen ze de Amsterdamse burgemeester gretig. Die beantwoordde relativerend maar bevestigend. Homofobie is effectief tot een probleem van migratie, van de multiculturele samenleving, gemaakt.

      Individualiseringsoffensief
      Een tweede basis voor de sterke opkomst van het homonationalisme is de overgang naar een neoliberale maatschappij in de jaren zeventig en tachtig. Daarmee ontstond een andere mentaliteit. De motor van het ‘nieuwe kapitalisme’ was een voortdurend veranderende mode, stijl en smaak. Cultuur en identiteit raakten meer verweven met consumptie, met als gevolg een verregaande esthetisering en commercialisering van het dagelijks leven. Culturele verschillen werden ontdekt als, letterlijk, waardevol. Consumptie werd zo van groter belang voor hoe we betekenis geven aan onszelf. De wereld is sinds de val van de muur wellicht niet meer maakbaar, het individu is dat wel.

      Het neoliberale homoseksuele personage heeft nog weinig te maken met de androgyne, tegen-culturele homo van de jaren zestig en zeventig. Het ‘ideale lichaam’ en de sportschool raakten in zwang. Ook werden homoseksuele mannen ontdekt als koopkrachtige consumenten, die graag zelf sleutelden aan hun representatie. De ‘campy’, nonconformistische homo veranderde zo in de kampioen van consumptie en lichamelijke perfectie. Dat sluit moeiteloos aan bij het in een neoliberale samenleving gepropageerde ideaal van autonome en consumerende individuen. Fortuyn symboliseerde de nieuwe homo. Zijn levensstijl was een metafoor voor een post-calvinistisch, neoliberaal ethos. Het contrast met de (vermeende) vroomheid en relatieve armoede van islamitische migranten in de volkswijken kon bijna niet groter.

      Socioloog Richard Sennett heeft in zijn De Flexibele Mens (1998) en De Cultuur van het Nieuwe Kapitalisme (2006) laten zien hoe continuïteit en zekerheid in een neoliberale samenleving aan betekenis verliezen. Het ideale neoliberale individu is ongebonden, individualistisch en 24 uur per dag beschikbaar. Hij of zij houdt de eigen broek op, waardeert de onzekerheid die het neoliberale kapitalisme kenmerkt en omarmt individualisme en flexibilisering. In zekere zin belichamen homo’s die neoliberale waarden. Hun ‘coming-out’ is symbolisch voor de radicale breuk met verleden en de dwingende banden van autoriteit en structuur. Migranten belichamen in deze voorstelling juist de eigenschappen die in het neoliberalisme als problematisch worden gezien. Vooral hun veronderstelde hang naar gemeenschap en traditie moet het ontgelden.

      Zo komt een nieuw soort homoseksualiteit tegenover een essentialistische voorstelling van ‘de islam’ te staan.
      Homorechten worden ingezet in een individualiseringsoffensief, gericht op (islamitische) migranten. Zij moeten worden gedisciplineerd en beschaafd. Om ‘individuele burgers’ van Nederland te worden, dienen zij oude gewoonten af te leren. Homoseksualiteit wordt de lakmoesproef van hun integratie.

      Gewoon doen
      De opkomst van het nieuwe seksueel nationalisme laat progressieven in verwarring achter. Nationalisme is misschien akelig, maar het feit dat homotolerantie en homorechten politiek bijna onomstreden zijn geworden is, in elk geval voor homo’s en lesbo’s, toch goed nieuws? Homoseksualiteit is steeds verder genormaliseerd. In geen enkel land ter wereld zegt zo’n grote groep mensen het eens te zijn met de stelling ‘homoseksualiteit is normaal’. In Nederland kan het homohuwelijk rekenen op de instemming van zo’n negentig procent van de bevolking. Ongeveer tachtig procent is van mening dat het homohuwelijk overal in de Europese Unie legaal zou moeten zijn en dat de Nederlandse regering zich daarvoor actief voor moet inzetten. Ter vergelijking: slechts iets meer dan de helft van de Duitsers vindt dat.

      Maar de genoemde ‘normalisering’ heeft ook een andere betekenis. Uit het jongste rapport van het SCP over homo-emancipatie, Steeds Gewoner, Nooit Gewoon (2010), blijkt dat homoseksualiteit weliswaar geaccepteerd wordt, maar homo’s niet te veel moeten afwijken. Wie zich niet ‘gewoon’ als man of vrouw gedraagt wordt gezien als niet-authentiek, als nep. De homotolerantie binnen het seksueel nationalisme blijkt nauw verbonden met heteronormativiteit, en leidt in het beste geval slechts tot een voorwaardelijke acceptatie van homo’s. Uit eigen onderzoek (Laurens Buijs) blijkt dat zelfs daders van antihomogeweld - waarin autochtonen nog altijd niet ondervertegenwoordigd zijn - de homotolerante retoriek uit het seksuele nationalisme reproduceren. Zij geven aan "niets tegen homo’s" te hebben, maar worden wel agressief van genderoverschrijdend gedrag zoals nichterigheid of openlijke intimiteit van homo’s. In enkele gevallen wijzen (autochtone) daders nota bene zelf naar de multiculturele samenleving als oorzaak van homofobie in Nederland.[5]
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #22
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Docent homostudies Gert Hekma wees er in een artikel in Sociologie in 2007 al op dat deze heteroseksuele norm van gewoon doen opmerkelijk genoeg ook door homo’s zelf wordt verinnerlijkt.[6] Uit zowel Hekma’s onderzoek als het SCP-rapport blijkt dat homoseksuele jongeren vooral ‘normaal’ willen zijn. Nichterig en feminien gedrag wordt onder homo’s in de ‘scene’ steeds vaker afgewezen. Op gay.nl bijvoorbeeld wemelt het van de afkeurende opmerkingen over extravagante nichten en transseksuelen. Een jonge PVV’er, kandidaat voor zijn partij tijdens de raadsverkiezingen in Den Haag, stelde enige jaren geleden op die website voor om homo’s met hiv in hun schaamstreek te "brandmerken". "De homojongens van nu zijn niet bezig met het ontkennen van hun seksuele voorkeur, maar ondernemen allerlei krampachtige pogingen om ‘typisch homogedrag’ te ontlopen", schrijft Buijs naar aanleiding van zijn onderzoek met de Maastrichtse hoogleraar Gezondheidspsychologie en Homoseksualiteit Harm Hospers.[7] "Zij vinden dat het interessante deel van hun persoonlijkheid pas begint waar hun homoseksualiteit ophoudt, en geven aan ‘als mens, en niet als homo’ gezien te willen worden". Deze focus op ‘gewoon doen’ leidt tot nieuwe vormen van schaamte en repressie.

      Pragmatisch lobbyisme
      De Nederlandse homobeweging is altijd sterk op accommodatie gericht geweest. Dat hangt samen met de ruimte die nieuwe sociale bewegingen na de jaren zestig kregen binnen de polderpolitiek. De Nederlandse overheid ging relatief flexibel om met de eisen van homo-activisten. De socioloog Jan Willem Duyvendak heeft laten zien dat de homobeweging in de jaren tachtig een grote rol kon spelen in het bestrijden van de AIDS-crisis. Anders dan in bijvoorbeeld Frankrijk en de VS werd de basis voor een brede radicalisering van de homobeweging als gevolg van de AIDS-crisis hier zo weggenomen. Nederlandse homo’s kregen al gauw een plaats aan de onderhandelingstafel en hun eisen werden vaker en sneller ingewilligd. Bovendien integreerde de Nederlandse homo-elite relatief gemakkelijk in de politieke partijen die het in de grote steden voor het zeggen hadden.

      Tussen 2005 en 2008 werd onder leiding van Frank van Dalen - thans VVD-gemeenteraadslid in Amsterdam - duidelijk hoe bedreven COC Nederland was geworden in de politieke lobby in Den Haag. Het COC zat in 2007 bijvoorbeeld bovenop de coalitieonderhandelingen tussen PvdA, CDA en ChristenUnie. Van Dalen had persoonlijke gesprekken met André Rouvoet. Na afloop meldde de homobelangenvereniging trots dat haar lobby een potentiële "Siberische winter met de ChristenUnie in het kabinet" had omgebogen tot "een voorzichtige lente" en dat in het regeerakkoord specifieke aandacht kwam "voor homovijandigheid binnen de multiculturele samenleving."[8]

      De afgelopen jaren heeft het COC, ooit een bruisende vereniging die via veel actieve leden diepe wortels had in de lesbo- en homogemeenschap, zich steeds dichter tegen de gevestigde politiek aangeschurkt. Door de grote afname aan leden is de afhankelijkheid van Haagse subsidies gegroeid, waardoor het voor het voortbestaan van het COC noodzakelijk is geworden aansluiting te vinden bij de ideologie van het regerende kabinet. Dat is een van de verklaringen waarom het COC uitgesproken positief bericht over de samenwerking met het huidige gedoogkabinet, dat met voorstellen voor hogere straffen en meer camerasurveillance wil laten zien de ‘veiligheid’ van (bepaalde groepen) lesbo’s en homo’s serieus te nemen.

      Het COC zwijgt over de stigmatisering van moslims die ten grondslag ligt aan het homobeleid van dit kabinet en de samenwerking met de PVV. In een UvA-debat in De Balie in januari dit jaar legitimeerde de huidige COC-voorzitter Vera Bergkamp haar kritiekloze opstelling met de historisch gezien bizarre stelling dat het COC "politiek neutraal" is.


      Naar een seksueel antinationalisme
      Homo-emancipatieretoriek heeft in relatief korte tijd de lange weg afgelegd van Rooie Flikkers tot de Amsterdamse VVD en Wilders’ PVV. Nog in 1982 liep de Roze Zaterdag in Amersfoort uit op ernstige ongeregeldheden toen conservatieve jongeren met stenen gooiden. In het huidige Nederland zijn homo’s de nationale troetelkinderen. De Amsterdamse Gay Pride is uitgegroeid tot een nationaal spektakel, vergelijkbaar met de viering van Koninginnedag. Niemand zal ontkennen dat de strategie gericht op accommodatie deels zeer succesvol is geweest. De Nederlandse homo is geaccepteerd en geniet formeel gelijke rechten.

      Maar ondanks de ‘koploperspositie’ van Nederland in internationale vragenlijstonderzoeken naar homo-acceptatie, is er ook een andere kant. De golf van seksueel nationalisme die over West-Europa slaat, vertaalt zich in Nederland weliswaar in homovriendelijke retoriek, maar laat allerlei heteronormatieve opvattingen en structuren onder het oppervlak onbesproken voortwoekeren.

      Het eerder genoemde SCP-rapport uit 2010 laat bijvoorbeeld zien dat de helft van de homoseksuele jongeren wel eens aan zelfmoord denkt; zestien procent van de meisjes en negen procent van de jongens heeft zelfs een poging gedaan. Het sociale netwerk Twitter werd tijdens een homoseksuele vrijscène in het populaire Goede tijden, slechte tijden in februari dit jaar overspoeld door homofobe reacties. En een onderzoek van de GGD wees nog geen twee weken later uit dat de helft van de jongeren in Noord-Holland Noord homoseksualiteit ‘niet normaal’ vindt. Maar zulke ongemakkelijke waarheden passen niet binnen het huidige homonationalisme dat de kern van het probleem zoekt buiten de Nederlandse, seculiere cultuur.

      Homoseksualiteit wordt breed omarmd, maar intussen dreigt de homogemeenschap zijn levendigheid, zijn ziel te verliezen. De Amsterdamse gay scene gold ooit als subversief en avant garde, maar dit rijke homoculturele verleden wordt nu steen voor steen afgebroken. De ‘gay capital’ accommodeert in toenemende mate slechts de op consumptie en comfort gerichte homomannen uit de middenklasse. Amsterdam kent in totaal slechts twee cafés voor lesbo’s. Andere Nederlandse steden hebben vaak amper een gay scene. De torenhoge prijzen in de horeca en de opkomst van een zielloze commercialisering en standaardisering werken daar hard aan mee. Terwijl veel homo’s zich kennelijk prettig voelen in hun rol als slachtoffers van de multiculturele samenleving, gaat het zogenaamd ‘politiek neutrale’ homoseksuele middenveld verwerpelijke allianties aan met islamofoben als Rita Verdonk en Geert Wilders.

      Wij willen terug naar Audre Lorde’s adagium, waarmee we dit artikel begonnen. Homoseksualiteit doet zich in Nederland in toenemende mate voor als een soort pseudo-etniciteit, met één, vastomlijnde cultuur: die van de blanke, koopkrachtige, stedelijke homoseksuele middenklasse. Allerlei tegenstellingen, ongelijkheden, confrontaties en vooroordelen binnen het ‘huis van verschil’ zijn uit beeld geraakt.[9] Michel Foucault stelde in een interview in 1981: "Homosexuality is a historic opportunity to open up new relational and affective potentialities."[10] Voor Foucault was homoseksualiteit een strategisch gesitueerde ‘marginale positie’, waar vanuit het mogelijk was een glimp op te vangen van en te werken aan nieuwe sociale en persoonlijke verhoudingen.[11] Zo’n opvatting van homoseksualiteit is onverenigbaar met de politieke agenda van neonationalisten en islamofoben. Wij pleiten daarom voor een seksueel antinationalisme, in het besef dat er uiteindelijk maar één plek is om thuis te komen. Niet de Nederlandse natiestaat, niet de Bijenkorf, niet een homoresort op Gran Canaria of een circuit party als Rapido, maar Audre Lorde’s "very house of difference".

      Paul Mepschen en Laurens Buijs zijn sociaalwetenschappers en werken aan hun promotie op de Universiteit van Ams


      [1] George Mosse (1985), Nationalism and Sexuality, p. 25
      [2] Stefan Dudink (2010), Essay Het Homofundament, Groene Amsterdammer, 4 augustus.
      [3] Jasbir Puar (2007), Terrorist Assemblages. Homonationalism in Queer Times. (Duke)
      [4] Interview Geert Wilders, Volkskrant, 4 juli 2009.
      [5] Laurens Buijs, Jan Willem Duyvendak en Gert Hekma (2009), Als ze maar van me afblijven. Een onderzoek naar antihomoseksueel geweld in Amsterdam.
      [6] Gert Hekma (2007), ’De benen wijd, de stem naar beneden. Houdingen tegenover ‘nichterigheid’ bij homoseksuele mannen’, Sociologie 3 (1).
      [7] Laurens Buijs (2010), ‘De afbraak van homocultureel Amsterdam’. Joop.nl.
      [8] COC, 6 februari 2007.
      [9] Zie ook Gloria Wekker (2009), Van Homo Nostalgie en Betere Tijden.
      [10] Geciteerd in David Halperin (1995), Saint Foucault, p. 67.
      [11] Zie Halperin (1995), p. 68.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    3. #23
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Laurens Buijs Socioloog UvA

      23 juni 2010

      De afbraak van homocultureel Amsterdam

      In mijn ogen is heteronormativiteit, en niet de multiculturele samenleving, de belangrijkste oorzaak van de aftakelende homoscene.

      “Where is the Exit Café?”, vragen twee toeristen me met een Lonely Planet van Amsterdam in de hand, opengeslagen op de sectie “Gay & Lesbian”. Het een vrijdagavond in mei, de Reguliersdwarsstraat is uitgestorven, de meeste café’s zijn dicht. “You didn’t pick the right time to visit Amsterdam I’m afraid”, antwoord ik maar.

      De Amsterdamse homoscene zit in een crisis. In hoog tempo valt de homohoreca om: April, Exit Café, Exit Club, SOHO, Sappho, ’t Leeuwtje, Palma’s Hoekje, de Cockring: allemaal kroegen die de afgelopen tijd hun deuren (al dan niet tijdelijk en om uiteenlopende redenen) hebben moeten sluiten.

      Tegelijkertijd staat het geweld tegen homo’s in de hoofdstad prominenter dan ooit op de agenda. Met de regelmaat van de klok berichten de media over homo’s, lesbiennes, transseksuelen en travestieten die klappen krijgen in de openbare ruimte, soms in het hart van de homoscene, soms met serieus letsel tot gevolg.

      De homogemeenschap is gefrustreerd. Dat bleek ook zondag 13 juni jongstleden, toen zo’n duizend mensen zich verzamelden op het homomonument bij de Westerkerk. Geen actie van het COC, zo benadrukten de organisatoren in alle haast, maar een authentieke, spontaan opgekomen, 'grassroots' beweging van LGBTQ’s (lesbiennes, gays, biseksuelen, transgenders en queers). Directe aanleiding: drie geweldsincidenten binnen een maand.

      De homohoofdstad van de wereld, dat is Amsterdam allang niet meer. De huidige homoscene is een pijnlijk slap aftreksel van de florerende, wereldberoemde en taboedoorbrekende scene van de jaren ’80 en ’90. Met een lange rij aan goedlopende kroegen en discotheken werd de Reguliersdwarsstraat het zelfverzekerde epicentrum van de homogemeenschap. Van daaruit ontstonden nog stoutmoediger initiatieven: in 1987 opende de RoXY haar deuren aan de Singel, en twee jaar later volgde de iT aan de Amstelstraat.

      Met de komst van deze twee discotheken drukte de homogemeenschap een belangrijk stempel op het Amsterdamse nachtleven. Ze waren al snel ‘the place to be’ voor homo én hetero, een ongekende stap naar maatschappelijke acceptatie van een tot dan toe gemarginaliseerde minderheid. Opeens werden extravagantie, travestie en seksuele diversiteit omarmd door het mainstream uitgaanspubliek. Tijdens de Gay Games in 1998 benadrukte de stad krachtig dat deze diversiteit ook in het straatbeeld de nieuwe realiteit was: een week lang verkeerde alles en iedereen in Amsterdam in een roze euforie.

      In nog geen decennium afglijden van ‘homohoofdstad’ naar ‘homofoobstad’, hoe is dat te verklaren? Het antwoord wordt vaak gezocht bij de multiculturele samenleving. Pim Fortuyn geloofde dat homoseksualiteit door de veronderstelde ‘islamisering’ van Nederland onder druk is komen te staan. Deze stem wordt vandaag de dag nog krachtiger verwoord door Geert Wilders, die de geringe acceptatie van homoseksualiteit door allochtone jeugd ziet als een bewijs voor het feit dat de Nederlandse tolerantie en islam onverenigbaar zijn. De oplossing is volgens hem: grenzen dicht, islam stevig inperken en harder straffen.

      Onderzoek wijst echter uit dat het probleem veel complexer is. Inderdaad blijken allochtonen significant negatievere houdingen te hebben tegenover homoseksualiteit dan autochtonen, maar tegelijkertijd is nog steeds een meerderheid van de allochtonen voorstander van het homohuwelijk en zijn zij nergens in Europa zo homovriendelijk als in Nederland. Uit het onderzoek naar antihomogeweld dat ik samen met collega-sociologen Gert Hekma en Jan Willem Duyvendak deed blijkt bovendien dat Marokkaanse jongens weliswaar oververtegenwoordigd zijn als dader, maar dat autochtone jongens niet ondervertegenwoordigd zijn.

      Dit laatste gegeven is in strijd met hardnekkige veronderstellingen onder de bevolking: als het inderdaad zo is dat de homo-emancipatie onder autochtonen is voltooid en er slechts problemen zijn onder etnische minderheden, hoe is het aandeel autochtone jongeren in de dadergroep dan te verklaren? Voor het antwoord moet gegrepen worden naar een centraal concept uit de genderwetenschap: heteronormativiteit.

      Heteronormativiteit is een term die wordt gebruikt om een dominant maatschappelijk denkraam aan te duiden, namelijk dat van heteroseksualiteit als de normale seksuele oriëntatie. Dat homoseksualiteit wordt gezien als een afwijking van deze norm blijkt al uit het feit dat niet hetero’s maar homo’s worden geacht ‘uit de kast’ te komen: zij dienen hun omgeving ervan op de hoogte te stellen dat zij op het gebied van liefde en seksualiteit andere keuzes zullen maken dan je zou verwachten op basis van hun geslacht.

      Heteronormativiteit gaat niet alleen gepaard met maatschappelijke verwachtingen op het gebied van seksuele oriëntatie, maar ook op het gebied van gedrag. Voor mannen en vrouwen gelden aparte culturele gedragsregels waarin niet teveel gevarieerd mag worden. Kinderen wordt al op jonge leeftijd geleerd wat ‘typisch mannelijk’ en ‘typisch vrouwelijk’ is. Dit binaire systeem leidt tot intolerantie naar tussenvormen: mannen die aan ballet doen of vrouwen die op voetbal zitten; velen vinden al snel dat daar iets geks mee is.

      In Nederland is de tolerantie voor andere seksuele oriëntaties de afgelopen decennia duidelijk gegroeid, maar op het gebied van gedrag en identiteit zijn wij nog altijd zeer heteronormatief. Onderzoeken van het SCP wijzen uit dat Nederlanders homoseksuelen ‘okay’ vinden, als ze maar normaal doen: extravagantie en nichterigheid wordt door de meerderheid gezien als storend en niet authentiek. Zelfs de daders van antihomogeweld die ik interviewde benadrukten vaak dat zij helemaal niets tegen homo’s hebben. Zij kwamen daarentegen in opstand tegen extravagantie en nichterigheid, en voelen zich daarin gesteund door heteronormatieve denkbeelden die ook onder de autochtone bevolking dominant zijn. “Ze waren een beetje verwijfd. Dat mag van mij, maar ga dan niet naar een omgeving waar van je verwacht wordt dat je een echte man moet zijn”, legde een autochtone dader uit die enkele mannen in een sportschool bespuugde en bedreigde.

      Onlangs werkte ik mee aan een onderzoek waarin 23 autochtone jongens vanaf hun coming out twee jaar werden gevolgd. Als geen ander voelen zij de heteronormatieve druk om ‘gewoon te doen’: “Als je tv kijkt, daar komen toch voor mijn gevoel, zeg maar de übernichten, om het maar even zo te zeggen. […] En dan had ik voor mezelf zo van: zo wil ik niet zijn, zeg maar. Zo met een handtasje. Voor mezelf had ik dan zo iets van: het kan niet en het mag niet.” Kennelijk is de heteronormatieve druk zo groot dat zij weinig anders kunnen dan eraan gehoorzamen.

      De homojongens van nu zijn niet bezig met het ontkennen van hun seksuele voorkeur, maar ondernemen allerlei krampachtige pogingen om ‘typisch homogedrag’ te ontlopen. Zij vinden dat het interessante deel van hun persoonlijkheid pas begint waar hun homoseksualiteit ophoudt, en geven aan “als mens, en niet als homo” gezien te willen worden.

      Alles wijst erop dat heteronorrmativiteit nog altijd aan kracht wint in Nederland, en in toenemende mate ook door homo’s zelf wordt geïnternaliseerd. In hun zoektocht naar normaalheid in een heteronormatieve samenleving zijn jonge homo's nauwelijks nog solidair met homo’s die van de normen afwijken. Nichten, travestieten en andere homo’s die niet altijd aan heteronormatieve verwachtingen kunnen of willen voldoen zijn de grote verliezers: “Iemand die heel vrouwelijk is, echt gewoon te vrouwelijk, dan denk ik van ja, dat vind ik ook niet leuk. Het moet wel normaal blijven. Ik zou me er ook niet prettig bij voelen als ik bijvoorbeeld naast een zwerver op straat loop.” Een andere jongen vertelt: “Het ex-vriendje van een vriend van me, die was heel vrouwelijk. En dan waren we aan het winkelen en dan worden we gewoon echt nageroepen van ‘oh kijk daar lopen homo’s!’ En dan denk ik van ja, dat wil ik ook weer niet.”

      Hun binding met de homoseksuele subcultuur is daarom minimaal. Ook omdat zij door het internet een alternatief hebben voor het ontmoeten van andere homo’s, laten zij de homohoreca massaal links liggen. Zij sluiten zich aan bij protestgroepen op Hyves en Facebook tégen evenementen als de Gay Pride, die volgens hen het hokjesdenken alleen maar versterkt: “Ik was bij de Gay Pride en ik had zoiets van 'ja, ik vind er niks aan'. En toen ben ik terug gelopen de stad in,toen ben ik gaan winkelen en toen ben ik met de trein terug naar huis gepakt. Het is daar weer zo overdreven, ja echt overdreven. Het moet met 'huhu' en leren broekjes en blote buiken en weet ik veel wat allemaal niet. En ik kan me best voorstellen dat je je af en toe uit wilt leven, maar voor mij is het net wat té zeg maar, gewoon té overdreven, té homo, té alles, té zeg maar.”

      In mijn ogen is heteronormativiteit, en niet de multiculturele samenleving, de belangrijkste oorzaak van de aftakelende homoscene. Dan blijft het wel verrassend dat het opeens zo snel lijkt te gaan, want in de sociologie is het een bekend gegeven dat de tijdgeest sneller verandert dan de realiteit. Dit komt door wat ook wel ‘padafhankelijkheid’ wordt genoemd: in het verleden opgezette instituties zijn doorgaans hardnekkig waardoor de praktijk van vroeger zich ook in een veranderende samenleving voortzet. Maar met het verdwijnen van de homohoreca om allerlei juridische redenen is het pad naar het Amsterdamse homoverleden echter versneld afgesneden.

      In de week na de sluiting van de iT in de jaren ’90 stonden nog elke avond tientallen mensen voor de deur te protesteren. De kroegen in de Reguliersdwarsstraat sluiten echter geruisloos, zonder enige vorm van protest of verontwaardiging. Dit is een teken van een veranderende tijdgeest: de jonge generatie homo’s is te druk met ‘normaal zijn’ om zich te bekommeren om de homocultuur. En de oudere generaties homo’s kunnen zich niet druk maken om het verdwijnen van homokroegen die hun ziel hebben verloren met de overname door horecamagnaten als Sjoerd Kooistra, die deze het afgelopen decennium heeft omgevormd tot onoriginele geldmachines.

      Mijn verwachting is dan ook dat wij nu getuige zijn van het definitieve verval van de Amsterdamse homohoreca. Hiermee verliest de stad niet alleen zijn leidinggevende positie in het lucratieve internationale homotoerisme, maar ook een belangrijk symbool van openheid en tolerantie die Amsterdam ooit wereldberoemd maakte.

      De stad Amsterdam zou er goed aan doen om een onderzoek te starten naar de Amsterdamse homorecessie. Wie weet is mijn verhaal te somber en met een gedegen onderzoek eenvoudig te ontkrachten. En wie weet kan een dergelijk onderzoek tot concrete aanbevelingen leiden om een definitief verlies van een belangrijk onderdeel van het Amsterdamse culturele erfgoed af te wenden


      De afbraak van homocultureel Amsterdam - Joop.nl
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    4. #24
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Volgens NRC was een tijd geleden een onderzoek waaruit bleek dat zo'n 86 % van de daders van geweld tegen homos autochtoon is.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    5. #25
      Very Important Prikker Thaitouzint's Avatar
      Ingeschreven
      Oct 2011
      Locatie
      Rkempou
      Berichten
      3.081
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      1067958

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Wat kan mij het schelen dat een plastic drol genaamd Gerard iets vindt van de islam?
      IQ van een visstick als het niet minder is

    6. #26
      Kindness Appreciated... mrz's Avatar
      Ingeschreven
      Oct 2002
      Locatie
      Leiden
      Berichten
      10.117
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      48990

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Lol. Gérard joling haalt iets door het slijk... Ik wil me er geen voorstelling bij maken )

    7. #27
      Zijlijner The_Grand_Wazoo's Avatar
      Ingeschreven
      Oct 2007
      Locatie
      Bijlmer
      Berichten
      7.362
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      556379

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      De opwinding lijkt er desondanks niet minder door. Wat laten sommigen zich toch kennen. Hele verhandelingen over wat er eigenlijk mis is met de homo lobby, man, man, die relnicht lacht zich een kriek.
      Ik begin 'm zowaar bijna sympathiek te vinden.

    8. #28
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Het kan geen kwaad om een context te schetsen waarbinnen dit gebeurt en dat te duiden. Ook SF reactie kun je ermee duiden.

      Ik vind het voor Marokkanen en moslims noodzakelijk om kennis te nemen wat de achtergronden zijn van de gebeurtenissen waarmee ze vrijwel dagelijks om de oren worden geslagen.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #29
      Zijlijner The_Grand_Wazoo's Avatar
      Ingeschreven
      Oct 2007
      Locatie
      Bijlmer
      Berichten
      7.362
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      556379

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Context gelukkig rood gemarkeerd. Ik mis de lichtbeelden ter adstructie 😅

    10. #30
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.592
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Vuile tering homo is weer bezig om Islam door het slijk te halen ..ik heb het over Gerard Joling

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door The_Grand_Wazoo Bekijk Berichten
      Context gelukkig rood gemarkeerd. Ik mis de lichtbeelden ter adstructie ��

      Voor een Marokkaan en moslim is het een serieuze zaak om te weten hoe zijn afkomst/identiteit en daarmee ook zijn zelfbeeld kapot wordt gemaakt.

      Rood gemarkeerde stukjes zijn een soort samenvatting voor de lezers die minder geduld hebben om alles te lezen.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •