Wat is de kern van mijn verhaal? - Pagina 24
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 24/26 EersteEerste ... 14232425 ... LaatsteLaatste
    Resultaten 231 tot 240 van de 255

    Onderwerp: Wat is de kern van mijn verhaal?

    1. #231
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #232
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      16.162
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745198

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten

      Opinie - Alain Badiou

      De samenleving is ziek. Hoe wordt zij beter? Alain Badiou pleit voor culturele revolutie

      (...)

      Een groot deel van hen die de overige 14 procent van het beschikbare kapitaal bezit [veertig procent van de wereldbevolking (noot vert.)], heeft een brandend verlangen zich vast te klampen aan wat men heeft. Dat is de reden waarom zij de ontelbare repressieve maatregelen ondersteunen — ook racisme en nationalisme spelen hier een rol — die maken dat er zo veel verdedigingsmuren kunnen worden opgetrokken tegen de verschrikkelijke ‘dreiging’ die zij zien uitgaan van de vijftig procent bezitlozen.

      Dit alles leert ons dat de slogan van [bijvoorbeeld (noot vert.)] Occupy Wallstreet ‘We are the 99%’, met zijn veronderstelde vermogen mensen te verenigen, compleet leeg is. De waarheid is dat wat wij het Westen noemen, vol zit met mensen die (hoewel ze geen deel uitmaken van de tien procent die de heersende aristocratie vormt) het geglobaliseerde kapitalisme een kleinburgerlijke ondersteuning bieden. Dit betreft de beroemde middenklasse, (...)

      (...)
      Dit stukje pik ik er ff uit. Vinnik wel een belangrijk thema.
      En Geld zag, dat het god was.

      Het belangrijkste economische inzicht in onze tijd is dat een kapitalistische economie geen vrije markteconomie is.
      Kapitalisme is economisch inefficiënt, onrechtvaardig, verwoestend en antidemocratisch.
      De paradox van kapitalisme: een kapitalistische economie maakt onnodige productie nodig.

      Kapitalismus macht frei

    3. #233
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?



      Interview


      ‘Het is de rijke minderheid die voor de grootste milieuproblemen zorgt’

      De wereld na corona De Zweedse hoogleraar Johan Rockström pleit ervoor dat de wereld binnen de grenzen blijft van wat de planeet aankan, om onomkeerbare milieuschokken te voorkomen. „Je kunt de coronacrisis en de klimaatcrisis niet scheiden.”

      Paul Luttikhuis 22 juni 2020

      Eén misverstand wil Johan Rockström graag uit de wereld helpen. Dat welvaart en rijkdom zorgen voor een schoon milieu. Zeker, rijke landen beschikken over het geld om hun omgeving schoon te maken. Ze hebben de grondstoffen en de kennis om te investeren in schone technologie, waterzuivering, schone lucht. Ze kunnen lokale milieuproblemen oplossen.

      „Maar het is de rijke minderheid op deze wereld die voor de grootste milieuproblemen zorgt. De belangrijkste oorzaak van het passeren van de grenzen van de planeet is de onduurzame manier van leven van het rijkste deel van de mensheid. Ook de groeiende middenklasse in de wereld draagt er in toenemende mate aan bij. Maar de armste mensen zijn nauwelijks verantwoordelijk voor die overschrijding, daarvoor consumeren ze veel te weinig.” De Zweedse hoogleraar Johan Rockström, oprichter van het Stockholm Resilience Centre, hoogleraar duurzame ontwikkeling en watersystemen en directeur van het vermaarde klimaatinstituut in Potsdam, kan het weten. Met een aantal collega’s ontwikkelde hij ruim tien jaar geleden de zogeheten planetary boundaries, een soort gids met fundamentele grenzen die we niet mogen passeren als we de aarde in een min of meer stabiele toestand willen houden.

      Rockström en de zijnen identificeerden er negen, die onderling nauw met elkaar verbonden zijn: klimaatverandering, verlies van biodiversiteit, waterschaarste, oceaanverzuring, het gat in de ozonlaag, landgebruik, de aantasting van de stikstof- en fosforcyclus, chemische verontreiniging en de concentratie van aerosolen in de atmosfeer.



      „Als je de systemen hebt aangewezen en gekwantificeerd, beschik je over veilige drempels”, zegt hij in een telefoongesprek vanuit Potsdam. „Blijf je binnen die drempels, dan is de kans groot dat de mensheid veilig is. Ga je eroverheen, dan dreigt destabilisatie en bestaat het gevaar dat we onomkeerbare veranderingen veroorzaken.”
      De ernst van wat Rockström zegt – een paar van die drempels hebben we inmiddels overschreden – staat in schril contrast met de precisie waarmee hij zijn woorden kiest en de rust waarmee hij ze uitspreekt. Nooit klinkt hij dramatisch of veroordelend, eerder vriendelijk en mild.

      Volgens Rockström zijn we bezig het Holoceen te verlaten, het geologische tijdperk waarin de aarde opmerkelijk stabiel was, met temperatuurschommelingen van maximaal één graad Celsius meer of minder. De omstandigheden in het Holoceen stelden ons in staat om de moderne samenleving op te bouwen, zoals we die nu kennen. We konden ons nomadische bestaan opgeven, dieren domesticeren en landbouw beginnen, omdat we niet hoefden te vluchten voor barre klimatologische omstandigheden.

      „We zijn nu aangekomen in het Antropoceen”, zegt Rockström, „een nieuw geologisch tijdperk, een turbulente fase waarin de mens de dominante kracht is achter de veranderingen op de planeet. Dat kan grote gevolgen hebben. Maar gelukkig is de planeet tot nu toe zo weerbaar, zo sterk, dat die nog steeds in staat is om de druk van de veranderingen op te vangen. De planetaire grenzen moeten helpen om te voorkomen dat we echt in een nieuwe toestand terechtkomen.”

      Hoe weet je waar die grenzen liggen?

      „We hebben de afgelopen dertig jaar veel kennis opgebouwd over hoe het aardse systeem werkt. Niet alleen weten we vrij goed hoe klimaat, regenwoud, oceanen, ijsplaten en de atmosfeer op elkaar inwerken. Ook kunnen we diep in de geschiedenis van het aardse systeem kijken. Daardoor weten we steeds beter wat er nodig is om in een Holoceen-achtige toestand te blijven. Neem bijvoorbeeld de Amazone. Je kunt doorgaan met het kappen van bomen, maar er komt een moment waarop het regenwoud onomkeerbaar verandert in een savanne. We weten ongeveer waar dat kantelpunt ligt. Als we dat bereiken, zou het een ramp zijn voor het klimaat, en ook voor biodiversiteit en het watersysteem, omdat het grote invloed heeft op de neerslagpatronen.”

      „Natuurlijk zijn er onzekerheden. Daarom werken we met het voorzorgsprincipe. Door niet de grens op te zoeken, blijven we uit de buurt van het moment waarop we de controle verliezen. Binnen de grenzen is er een grote kans dat de ijsmassa op Groenland niet onomkeerbaar smelt, dat de golfstroom niet onomkeerbaar verandert, dat toekomstige generaties niet onomkeerbaar worden opgescheept met meer dan twee meter zeespiegelstijging.”

      Zeggen de grenzen ook iets over het coronavirus?

      „Het virus is een manifestatie van het Antropoceen. We zijn met steeds meer mensen, we brengen schade toe aan ecosystemen, gaan ongebreideld door met de expansie van landbouwgebieden, we handelen in wilde dieren. Verbind dat met onze reisdrift, onze wereldwijde handel en je krijgt een perfecte cocktail voor zo’n pandemie.

      „In augustus vorig jaar publiceerde ik met een aantal collega’s een artikel waarin we een soort aardse noodtoestand uitriepen. We zeiden: beste wereld, we naderen de grenzen van onze planeet met zo’n enorme snelheid dat we toekomstige generaties dreigen op te schepen met onomkeerbare milieuschokken. Dit brengt grote risico’s met zich mee voor de voedselvoorziening, waterschaarste en ziekte-uitbraken. Een paar maanden later volgde de pandemie.

      „In 2015 kwam een groep wetenschappers bijeen om na te denken over het thema planetary health. Over die relatie tussen gezondheid en het aardse systeem is samen met het gerenommeerde medische tijdschrift The Lancet een apart wetenschappelijk tijdschrift in het leven geroepen. Ook dat was een boodschap aan de wereld: dat onze menselijke gezondheid vereist dat we binnen de grenzen van de planeet blijven. Het is één geheel. Je kunt de coronacrisis en de klimaatcrisis niet scheiden.”

      Welke les moeten we daaruit nu dan trekken?

      „We zitten in de diepste crisis sinds de Tweede Wereldoorlog. De belangrijkste les is: we kunnen niet meer terug naar de kwetsbare oude wereld. We zullen veel meer veerkracht, meer diversiteit in het systeem moeten inbouwen. Veel mensen erkennen dat nu ook, maar ik ben bang dat ze niet goed weten wat ze daarmee eigenlijk zeggen.”

      Namelijk?

      „We hebben ecologische en sociale systemen nodig die de schokken beter kunnen opvangen. Dat vergt een enorme investering en vraagt om grote veranderingen. Kijk wat de coronacrisis doet met het klimaat. De hele economie is ingestort, fabrieken zijn stilgelegd en mensen zitten opgesloten in hun huizen en de verwachting is dat de uitstoot aan het eind van het jaar met 5 tot 8 procent is gedaald.

      „Maar om te voldoen aan het klimaatakkoord van Parijs moeten de emissies tot 2050 ieder jaar met 5 tot 8 procent dalen. Dit is een wake-upcall: niemand pleit ervoor om duurzaamheid te creëren op basis van zulke grote offers. Maar het laat iets zien over de schaal waarop het moet gebeuren. Het gaat niet om een paar spaarlampjes, maar om grote structurele veranderingen. Het klimaatprobleem is geen milieuprobleem, maar vereist een fundamentele hervorming van onze maatschappij.”

      Hebben wetenschappers dat wel voldoende duidelijk gemaakt?

      „Nee, en dat trek ik mezelf ook aan. Twintig jaar geleden werd klimaatverandering een onderwerp voor milieuministers. Dat hadden we nooit mogen accepteren. Dit hoort op de agenda van premiers en ministers van Financiën. Milieuministers hebben veel te weinig invloed. Ze leggen hun besluiten voor aan ministers van Financiën en die zeggen: zeker, klimaat is heel belangrijk, maar nu zijn andere zaken net iets belangrijker. Dat is absurd. Zonder een stabiel klimaat maakt het niet uit hoeveel je investeert in banen, want dan zul je ze hoe dan ook verliezen. We moeten naar een wereld zonder fossiele brandstoffen. Dat zal dus per definitie een heel andere economie zijn.”

      Hoe gaat die eruitzien?

      „Het begint met de erkenning dat voor een goede gezondheid en een sterke economie duurzaamheid een zeer aantrekkelijke route is. Het oude verhaal dat duurzaamheid iets extra’s was, wat je deed als je het kon betalen en uit een soort morele verantwoordelijkheid voor het milieu, is voorbij.

      We moeten ons wel afvragen met welk recht wij tien keer meer CO2 uitstoten dan de gemiddelde Afrikaan
      Johan Rockström hoogleraar duurzame ontwikkeling en watersystemen

      „Toch gaan we in de gewone wereld nog steeds uit van een onbegrensde planeet. Zeker in het Westen, waar we voor onszelf zoveel welvaart hebben gecreëerd, dat we de armsten daarvoor compenseren met ontwikkelingshulp. Daar is niets op tegen, maar in de diepte van het Antropoceen, met de dreiging van catastrofale veranderingen, is het onvoldoende. We kunnen onszelf geen weg kopen uit een onduurzame manier van leven.”

      U pleit voor een rechtvaardige verdeling. Begeeft u zich daarmee niet op het pad van de politiek?

      „Het maakt niet uit hoe rijk je bent, er rest de wereld nog maar een beperkte hoeveelheid CO2. Het resterende koolstofbudget zullen we met bijna 7,7 miljard mensen moeten delen. Dat is dramatisch en dat is ook heel nieuw. Weinig mensen zijn bereid te accepteren dat we een toekomst binnenwandelen waar land, stikstof, fosfor, kooldioxide, water, gedeeld moet worden.

      „Misschien is het niet mogelijk om per capita een gelijke hoeveelheid van de resterende ruimte te gebruiken. Maar we moeten ons wel afvragen met welk recht wij tien keer meer CO2 uitstoten dan de gemiddelde Afrikaan. Zou het niet rechtvaardiger zijn dat jij en ik nu naar nul gaan, om nog een beetje ruimte over te laten voor degenen die historisch nauwelijks iets hebben uitgestoten en die dringend behoefte hebben om te stijgen op de welvaartsladder?”



      https://www.nrc.nl/nieuws/2020/06/22...zorgt-a4003650
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    4. #234
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      Over de groeifetisj van ons economisch systeem én de alternatieven


      Jason Hickel: ‘Natuurlijk kunnen we een beter systeem verzinnen dan het kapitalisme’

      Tine Hens . 26 september 2020



      In zijn nieuwste boek maakt economisch antropoloog Jason Hickel de staat op van het kapitalisme en gooit hij vlot enkele mythes overboord. Dat het kapitalisme innovatie aanzwengelt, bijvoorbeeld. Of dat het inherent verbonden is met democratie. ‘Als je het kapitalisme uitkleedt, blijft er vooral een destructief systeem over.’

      Het is de dag waarop Oxfam zijn meest recente rapport publiceert. Over de verwoestende onrechtvaardigheid van de klimaatcrisis: de één procent rijkste mensen van deze planeet stoot dubbel zoveel broeikasgassen uit dan de armste helft van de wereldbevolking. Wereldwijd zijn de gevolgen van ons ontwricht ecosysteem het meest dramatisch voor de mensen die er het minst verantwoordelijk voor zijn.

      Voor Hickel is het niet zozeer een verrassing dan wel een bevestiging van wat hij in zijn nieuwe boek, Less is more. How degrowth will save the world, ontleedt. ‘Eerst koloniseerden Westerse landen het globale Zuiden, nu koloniseren ze de atmosfeer met broeikasgassen. We doen alsof dat het nodig is om iedereen een goed leven te bezorgen, maar denken we wel eens na over wat een goed leven is?’

      Hickel deed dat de voorbije jaren uitgebreid. Hij pluisde onder andere verschillende bevragingen, onderzoeken en enquêtes uit naar wat mensen waarderen in het leven, wat ze belangrijk en noodzakelijk achten voor hun kinderen.

      Ook al hebben veel van deze onderzoeken last van wensdenken, waarbij mensen hun reële verlangens vervangen door dromen die ze maatschappelijk meer aanvaard vinden, toch valt het op dat wat mensen willen overeenstemt met wat Hickel voorstelt in zijn boek. Kwalitatieve gezondheidszorg. Goed onderwijs voor iedereen. Een veilige leefomgeving. Maar vooral: overal meer natuur en een economisch systeem dat de planeet niet tot vuilnisbelt reduceert.

      Groeifetisj overboord

      Op de vraag of natuurbescherming belangrijker is dan economische groei antwoordde in 2018 in een enquête van de Yale-universiteit zeventig procent van de ondervraagden volmondig ja. Het bleek een van de zeldzame zaken waarover Republikeinse en Democratische kiezers het in de Verenigde Staten nog met elkaar eens konden zijn.

      Toch werd er een president verkozen die het gros van de basisregels voor milieubescherming gretig schrapte om vervuilende sectoren weer wat groeimarge te gunnen. Je zou het schizofrenie van de ongeïnformeerde burger kunnen noemen. Volgens Hickel is het net de extreme uitkomst van een falend systeem en een gebrek aan perspectief op een alternatief.

      ‘Economische groei, gedefinieerd als toename van het bruto binnenlands product (bbp), komt al lang niet meer ten goede aan de meerderheid van de mensen. Zeker niet in de Verenigde Staten. De economie groeit, de mensen gaan erop achteruit. Maar welke keuze hebben ze? Ze zitten gevangen in een systeem dat hen dag en nacht opjaagt.’

      ‘Daarom erger ik me ook aan al die pleidooien voor consuminderen en anders gaan leven. Het wordt een bijna autoritair discours van schuld en boete. Ik wil mensen helpen begrijpen dat we slachtoffer zijn van een economisch systeem dat voortdurende expansie nodig heeft om te blijven bestaan. Het kapitalisme moet groeien om de eigen ineenstorting te vermijden. Minstens drie procent per jaar. Het legt een enorme druk op mensen om te blijven consumeren, om schulden aan te gaan. Beseffen dat het anders kan voelt als een bevrijding.’

      We zijn evengoed geneigd te denken dat communisme het alternatief is, en we weten hoe dat eindigde, leg ik Hickel voor. Hij grinnikt. ‘Is het niet vreemd dat, iedere keer dat je kritiek uit op het kapitalisme of suggereert een alternatief te verbeelden, de discussie wordt doodgeknepen met dit cliché?’ ‘Wat is het punt van een democratie als we niet eens een debat kunnen voeren over hoe we onze economie willen organiseren? We zijn mensen, we zijn creatief, inventief. Natuurlijk kunnen we een beter systeem verzinnen dan het kapitalisme dat geen communisme is.’

      ‘Als mensen de kans krijgen om democratisch mee te beslissen over het doel en de aard van de economie, dan gooien ze die groeifetisj van het kapitalisme overboord en wint het belang van een bloeiende wereld voor deze en volgende generaties. In experimenten met directe democratie hechten mensen meer waarde aan het welzijn van toekomstige generaties, zelfs al betekent dat de opoffering van winst op korte termijn. Het punt is dat we nooit een democratisch debat hebben gehad over ons economisch systeem.’

      Roofbouw op het leven


      Zijn studies en onderzoek als economisch antropoloog leerden Hickel alvast dat de manieren waarop je een economie en een samenleving kan organiseren ongemeen veel rijker zijn dan wij durven denken.

      Wat Hickel zag en leerde bij inheemse volkeren is dat een economie gebaseerd op wederkerigheid met de omringende wereld veel veerkrachtiger is dan een systeem dat niet zonder uitbuiting van mens en natuur kan. Het kapitalisme, stelt Hickel, is zo extractief dat het uiteindelijk het leven ondermijnt.

      Op warme zomeravonden in zijn geboorteland Zuid-Afrika vertelde zijn vader graag dat alle insecten op aarde samen meer wogen dan alle andere dieren samen, de mens inbegrepen. Het was een geruststellende en hartverwarmende kennis. Het leven op aarde was zo veelvuldig en rijk, het kon tegen een stootje en er moest al veel gebeuren om het levensweb uit elkaar te doen rafelen.

      En toch was het precies dat wat Hickel voor zijn ogen zag gebeuren. Ieder jaar waren er minder insecten.

      Rapporten bevestigen zijn persoonlijke waarneming. Sinds 1970 is het aantal dieren met bijna zeventig procent verminderd, vooral omdat mensen hun leefgebieden inpalmen voor wegen, mijnen en akkers. Wat wij ‘de economie’ noemen, heeft een vernietigende impact op het leven op deze planeet. Soorten verdwijnen, de biodiversiteit krimpt en onze afhankelijkheid van fossiele brandstoffen jaagt de klimaatcrisis aan. Maar de welvaart van de mens hoeft niet samen te gaan met roofbouw op het leven, meent Hickel. Een goed leven is mogelijk zonder een aanslag te plegen op de rest van de planeet. Maar daarvoor moeten we de ingebouwde expansiedrift van het kapitalisme wel aan banden leggen, of vervangen door economisch handelen dat niet aanhoudend inbeukt op de grenswaarden van het leven.

      Recessie na corona


      Tijdens de lockdown vingen we er even een glimp van op. Terwijl noodzakelijke beroepen het beste van zichzelf gaven en wij onze aankopen beperkten tot wat we nodig hadden, brokkelde om ons heen het economische raamwerk af. Het was verbijsterend en weinig geruststellend.

      ‘Dit gebeurt er als je niet meer groeit’, schreven economische analisten. ‘Alles stort in.’ Het voorgestelde medicijn was hetzelfde als wat bij iedere terugval in de kwartaalcijfers werd voorgeschreven: groeien, groeien, groeien. Met een globale economie in vrije val lijken het de slechtst denkbare tijden om het over ‘ontgroeien’ of degrowth te hebben. Tenzij je je economie nog verder wil ruïneren. Of niet?

      ‘Wat we nu meemaken, is een recessie. Een recessie is een groei-economie die niet langer groeit en in elkaar stuikt. Het is een recept voor sociale rampen. Mensen verliezen hun baan, de ongelijkheid neemt toe. Er is niets goeds aan’, legt Hickel uit. ‘Degrowth daarentegen is een geplande en gefaseerde inkrimping van energie- en grondstoffenverbruik. Het is net een manier om de ongelijkheid uit te vlakken en het welzijn van mensen te verhogen.’

      ‘We zouden de gigantische schok van de coronacrisis kunnen gebruiken om economisch herstel te koppelen aan ecologisch en maatschappelijk herstel. Het lijkt me zinvoller dan blindelings te hameren op de nood aan economische groei, zonder te weten waar de vruchten van die groei zullen belanden. We weten bijvoorbeeld dat we de overstap moeten maken naar hernieuwbare energiebronnen. Waarom investeren we niet rechtstreeks in die sectoren, in plaats van te hopen dat economische groei dat allemaal vanzelf zal regelen?’

      De prijs van energieverbruik


      Dat het bruto binnenlands product niet de beste maatstaf is voor het welzijn van een samenleving, wordt ondertussen steeds breder erkend. Maar groei als doel loslaten, dat is nog vele stappen te ver op onbekend terrein. Liever ijvert men voor ‘groene groei’, een groei in die sectoren die we nodig hebben om de schade aan lucht, water en aarde van onze economische activiteiten uit te vlakken.

      Ook Hickel nam aanvankelijk de veronderstellingen en vergezichten van groene groei aan als logische evidenties. Tot hij de optelsom maakte. ‘Iedere groei, of hij nu groen, bruin of grijs is, veronderstelt meer energieverbruik. Hoe meer energie je nodig hebt, hoe moeilijker het wordt om daarin te voorzien met hernieuwbare bronnen.’

      ‘Als je er daarentegen in slaagt de energiebehoefte te verminderen, kan je veel makkelijker de hele samenleving koolstofvrij maken.’

      ‘Bovendien worden zonnepanelen en windmolens niet uit ijle lucht gemaakt. De grondstoffen voor batterijopslag, zonnecellen, windturbines moeten ontgonnen worden. Meestal in het globale Zuiden, en meestal in mensonterende en ecologisch catastrofale omstandigheden. Als we willen dat de overgang naar een klimaatneutrale samenleving rechtvaardig en ecologisch is, dan kunnen we onze energievraag niet eeuwig uitbreiden. De ecologische en sociale kostprijs daarvan is te hoog.’

      Maar is het net niet eigen aan het kapitalisme dat het innovatie stimuleert? Toestellen zijn de voorbije jaren enkel zuiniger geworden.

      Hickel: Dat klopt. En dan bots je op de paradox die de Engelse econoom William Jevons al in 1865 bedacht: als we efficiëntere toestellen of productiemethodes ontwikkelen, dan neemt het energieverbruik tijdelijk af om daarna weer de hoogte in te schieten. De winst van de efficiëntie wordt gebruikt om meer te produceren, want hoe kan je anders groeien?

      Het is de reden waarom kapitalisme vaak leidt tot innovaties die we niet nodig hebben, en waarom het de innovaties die het verschil kunnen maken, tegenhoudt. Neem je smartphone: hij is ontworpen om snel kapot te gaan. Terwijl je hem evengoed zou kunnen ontwerpen om herstelbaar te zijn.

      Kapitalisme wordt voorgesteld als een rationeel en efficiënt systeem. Maar het is fundamenteel irrationeel en onefficiënt. Geplande veroudering is onefficiënt gebruik van grondstoffen. Reclame speelt zelden in op de redelijkheid. Ze is gebaseerd op mentale manipulatie. Ze motiveert ons om dingen te kopen die we niet nodig hebben.

      Bovendien mogen we niet vergeten dat het gros van de maatschappijverbeterende innovaties geen kapitalistische uitvindingen waren. Het rioolsysteem in Londen kwam er niet omdat de markt dat organiseerde, wel omdat de overheid er in investeerde.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    5. #235
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      Zinvolle banen en een dekoloniaal discours

      Efficiëntieverbetering is niet voldoende, ook productievermindering is noodzakelijk, stelt u. Het gevolg is banenverlies. Hoe lost u dat op zonder groei?

      Hickel: Veel van de jobs in onze huidige economie hebben weinig meerwaarde. Ook dat moeten we erkennen. Een bedrijf dat afhankelijk is van geplande veroudering van zijn producten om te blijven groeien, dwingt zijn arbeiders om hun tijd te geven aan het maken van slechte producten. Het is een verspilling van menselijke waardigheid.

      Als we onnodige industriële productie afbouwen, dan verdwijnen daar jobs. Maar in een economie georganiseerd rond zorg, onderwijs, ecologisch herstel, hernieuwbare energie en een transitie in de landbouw moet enorm veel werk verzet worden. Bovendien is het werk waarbij je zinvol bijdraagt aan de samenleving, waarbij je trots kan zijn op de vrucht van je arbeid.

      In de Verenigde Staten en Groot-Brittannië is het idee van een jobgarantie, in combinatie met een kortere werkweek waardoor het bestaande werk beter verdeeld wordt, enorm populair. Het zorgt ervoor dat mensen hun tijd kunnen besteden aan taken waar zijzelf en de rest van de samenleving beter van worden. Waarom zouden we dat niet omarmen, in plaats van vervuilende en uitbuitende sectoren noodgedwongen in de lucht te houden?

      We leven in een tijd waarin we mensen nodig hebben in de zorg, woningen moeten renoveren en hernieuwbare energie moeten installeren. Zorg ervoor dat mensen in die sectoren een baan vinden zonder je blind te staren op groei.

      Wat kan degrowth betekenen voor het globale Zuiden? Is het geen vorm van koloniaal denken om nu te beweren dat die landen niet mogen groeien en zich anders moeten ontwikkelen?

      Hickel: Als je terugkijkt naar de geschiedenis van de dekolonisatie valt de meerstemmigheid van het economische discours in het globale Zuiden op. Er was een levendig en accuut verlangen om de economie niet langer te organiseren rond extractie en uitbuiting, maar rond menselijke waardigheid en zelfvoorziening.

      We zijn geneigd om die beweging te minimaliseren, maar dat is ook een gevolg van de groeiagenda die de Wereldbank en het IMF vanaf de jaren tachtig hebben opgelegd en doorgedrukt. Er gaan steeds meer stemmen op om die economische verbeelding te dekoloniseren, om eigen wegen te zoeken.

      Ik vind Costa Rica een boeiend en inspirerend voorbeeld. Het land heeft de groeifetisj zeer bewust in vraag gesteld en heeft een andere weg gekozen. Hun bbp is relatief laag, maar hun levensverwachting, welzijn en geluk zijn hoger dan die van de VS. Ze hebben geïnvesteerd in universele gezondheidszorg, onderwijs en natuurbehoud.

      Overvloed, zorg en aandacht


      Een economie gebaseerd op wederkerigheid en respect voor de ons omringende wereld, dDaar komt het volgens Hickel op neer. Het is wat de avonden in zijn geboorteplek Eswatini hem openbaarden. Hoe zijn leven verbonden is met het gezoem van de insecten om hem heen, en hoe het misschien tijd is wat minder Descartes en wat meer Spinoza te zijn.

      ‘We hebben een scheidslijn getrokken tussen ons en de natuur. Het is makkelijk iets te vernietigen wat buiten jezelf staat. Maar de sleutel tot een ecologische samenleving is net de erkenning dat we in relatie staan met elkaar en de wereld die ons omringt.’

      ‘Dan gaat het niet meer over grenzen of limieten. Het gaat over respect en wederkerigheid. Hoe meer je deelt binnen relaties, hoe rijker die worden. Mensen zijn zo bang om van alles te verliezen, maar we hebben zo veel te winnen. Een meer ecologische samenleving is er geen van gecreëerde schaarste, miserie en tristesse, het is er een van overvloed, zorg en aandacht.’


      https://www.mo.be/interview/jason-hi...et-kapitalisme
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'
      Antwoord met Citaat Antwoord met Citaat 1 Thanks, 1 Likes, 1 Dislikes

    6. #236
      antigodin Olive Yao's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2003
      Berichten
      16.162
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      745198

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      .
      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten

      We zijn evengoed geneigd te denken dat communisme het alternatief is, en we weten hoe dat eindigde, leg ik Hickel voor.
      7. Het voorstellen alsof er twee en slechts twee alternatieven zijn, 'kapitalisme' versus 'socialisme'.

      (standaard kapitalistische leugenideologie)
      En Geld zag, dat het god was.

      Het belangrijkste economische inzicht in onze tijd is dat een kapitalistische economie geen vrije markteconomie is.
      Kapitalisme is economisch inefficiënt, onrechtvaardig, verwoestend en antidemocratisch.
      De paradox van kapitalisme: een kapitalistische economie maakt onnodige productie nodig.

      Kapitalismus macht frei

    7. #237
      Very Important Prikker
      Ingeschreven
      Nov 2004
      Berichten
      11.623
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      776492

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?



      Jongens, wat een prachtige foto. Ijzersterk beeld, vol symboliek.


      [Een mens is niet altijd een lettervretertje ]

    8. #238
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Grootste probleem voor de mens is de achteruitgang van onze natuur en milieu.

      Door wat wordt dit bedreigt?

      Dit wordt bedreigd door het heersende economisch systeem.

      Dit economisch systeem beter bekend als kapitalisme en cosumptiemaatschappij. De politieke ideologie die hierbij gebruikt wordt is het (neo)Liberalisme.

      Wat voor gevolgen heeft dit voor de wereld, Nederland en ons?

      8 oktober 20201

      Attenborough: pak excessen kapitalisme aan om natuur te redden



      Westerse landen moeten de excessen van het kapitalisme aanpakken. Alleen zo kunnen we de natuur redden. Dat heeft de Britse documentairemaker Sir David Attenborough gezegd in een interview met de BBC. “Zij die nu heel veel hebben, krijgen dan vermoedelijk iets minder.”

      Volgens de bioloog hoeft dat niets af te doen aan ons geluk, integendeel. “Ik geloof dat mensen beginnen te begrijpen dat hebzucht niet tot geluk leidt.” Natuurbehoud zorgt ervoor dat mensen een fijner leven hebben, meent Attenborough.

      De Britse zoöloog en schrijver George Monbiot is blij met de uitspraken van Attenborough, schrijft hij op Twitter, al gaat de bekende documentairemaker in zijn ogen nog niet ver genoeg. “De drijvende kracht achter de vernietiging van de planeet zijn niet de uitwassen van het kapitalisme, maar het kapitalisme zelf.”
      An extraordinary shift, and credit where it's due.
      BUT: the great unsayable, that the BBC won't allow anyone to voice on air, is that the driver of planetary destruction is not "excess" capitalism, but capitalism itself. https://t.co/4LqIpWxiVQ
      — George Monbiot (@GeorgeMonbiot) October 8, 2020


      https://joop.bnnvara.nl/nieuws/atten...tuur-te-redden
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #239
      Eric de Blois
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Berichten
      3.043
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      13

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      David Attenborough:

      "Westerse landen moeten de excessen van het kapitalisme aanpakken. Alleen zo kunnen we de natuur redden. Dat heeft de Britse documentairemaker Sir David Attenborough gezegd in een interview met de BBC. “Zij die nu heel veel hebben, krijgen dan vermoedelijk iets minder.”


    10. #240
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      21.621
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011797

      Standaard Re: Wat is de kern van mijn verhaal?

      En toch heeft Attenborough het mis

      Levende natuur is niet het grootste gevaar voor onze planeet, maar overconsumptie. En daar heeft David Attenborough het niet over, ziet Jaap Tielbeke.

      Villa Giardino, Córdoba, Argentinië: brandweerlieden vechten tegen natuurbrand als gevolg van droogte en extreme temperaturen. Mario Tizon/Foto AP

      Er schijnt zoiets te bestaan als het shifting baseline-syndroom: iedereen neemt de natuur uit zijn jeugd als referentiepunt, waardoor eigenlijk niemand doorheeft hoezeer de levende planeet generatie na generatie aftakelt. Voor dit syndroom biedt het levensverhaal van de eminente natuurdocumentairemaker David Attenborough, geboren in 1926, een welkom tegengif. Het laat zien hoe de wereld gedurende één mensenleven ingrijpender is veranderd dan in de duizenden jaren daarvoor.

      Attenborough begon met filmen in de jaren vijftig, toen de zeeën nog krioelden van vissen, Borneo vrijwel volledig bedekt was door regenwoud en de meeste Europeanen geen idee hadden hoe een schubdier eruit zag. Zijn hele carrière probeerde sir David die wildernis voor ons te ontsluiten, door ons via het beeldscherm kennis te laten maken met de wonderen van de natuur.

      Nu is hij 94 en zijn er steeds minder wonderen over. De nieuwe documentaire A Life on Our Planet, sinds kort op Netflix te zien, is zijn ‘getuigenis’. Het heeft iets ontroerends, zo’n hoogbejaarde man die aan het eind van zijn leven de balans opmaakt en een laatste waarschuwing meegeeft aan hen die hem zullen overleven.

      In Nederland hadden we Jan Terlouw die voor zijn 85ste verjaardag zendtijd kreeg bij DWDD en van de gelegenheid gebruik maakte om de noodklok te luiden, want op het spel staat niets minder dan „een leefbare aarde voor de jeugd”.

      In A Life on Our Planet houdt Attenborough een soortgelijk pleidooi. Alle bekende beelden komen voorbij: de zaag die in een eeuwenoude boom gaat, de orang-oetan die ontheemd achterblijft, afbrokkelende ijskappen, dolende ijsberen, rokende fabrieksschoorstenen, verwoestende superstormen. Het harde oordeel van Attenborough: „Onze blinde aanval op de planeet heeft de fundamenten van de levende wereld veranderd.”

      Destructieve kracht


      Het is een bekend refrein van menig milieubeschermer: de homo sapiens is een destructieve kracht en hoe meer er van ons zijn, hoe groter de destructie. Het is ‘de mens’ die deze massa-extinctie in gang heeft gezet. ‘Wij’ schieten met harpoenen op walvissen, vervangen oerbossen door oliepalmplantages en pompen broeikasgassen in de atmosfeer. „Dit is nu onze planeet, gerund door en voor de mens”, zegt Attenborough. Zijn film is een j’accuse tegen onze soort als geheel.

      Met zulke retoriek houdt Attenborough de ‘mythe van de schuldige mensheid’ in stand, een even hardnekkig als bedrieglijk frame. We zijn namelijk niet allemaal even schuldig aan de ecologische crisis en we zitten evenmin allemaal in hetzelfde schuitje. Vorige maand nog becijferde Oxfam dat de rijkste één procent van de wereldbevolking tussen 1990 en 2015 meer dan twee keer zoveel CO2 heeft uitgestoten als de armste helft.

      En terwijl de superrijken hun apocalyps-bunkers aan het inrichten zijn, worstelen boeren in Mali met droogte en zien de sloppenwijkbewoners in Jakarta het water door de straten stromen. De wrange vuistregel is dat degenen die het minst hebben bijgedragen aan de klimaatontwrichting, het eerst en het hardst worden geraakt door de gevolgen ervan. Dat soort reflecties blijven in het verhaal van Attenborough helaas achterwege.

      Ecologische catastrofe

      Dat we afsteven op een ecologische catastrofe weet het grote publiek al sinds Al Gores An Inconvenient Truth en hoewel Attenborough met de betoverende beelden van regenwouden, savannes en oceanen invoelbaar maakt wat er allemaal verloren dreigt te gaan, biedt hij niet direct een overtuigend antwoord op de vraag hoe we dat kunnen voorkomen. Terwijl het volgens hem eigenlijk „heel simpel” is, zo zegt hij tegen het einde van de film. „We moeten de biodiversiteit herstellen en de wereld weer wild maken.”

      Mij lijkt dat helemaal niet zo simpel, maar volgens Attenborough is het allereerst een kwestie van geboortebeperking. Zou het? De historische emissiecijfers bieden in ieder geval weinig onderbouwing voor die stelling. Integendeel, ze tonen dat de focus op bevolkingsaantallen een misleidende simplificatie is. In landen waar de bevolking het hardst groeide, steeg de uitstoot van broeikasgassen doorgaans minder snel dan in landen met lage geboortecijfers. Attenborough wijst naar Japan als een gidsland dat de populatie wist te stabiliseren, maar vergeet te vermelden dat als iedereen zou leven als de gemiddelde Japanner, we bijna drie aardbollen nodig zouden hebben. Zoals het Oxfam-rapport aantoont is het probleem niet zozeer overbevolking, als wel overconsumptie door een welvarende minderheid.

      Verantwoord vissen, minder vlees eten

      Gelukkig bevat het wensenlijstje van Attenborough ook minder controversiële oplossingen. De opmars van zonnepanelen en windmolens stemt hem optimistisch. En hij wil dat we verantwoord vissen en minder vlees eten. Nederland vindt hij een voorbeeld, omdat we hier efficiënt voedsel verbouwen (van de stikstofcrisis heeft hij vermoedelijk niet gehoord). Na ruim een uur te zijn overspoeld met onheilsberichten komt het obligate ‘maar er is nog hoop!’-deel op mij vrij krachteloos over.

      Begrijp me niet verkeerd: schone energiebronnen, duurzame landbouw en een plantaardig dieet zijn stuk voor stuk cruciale stappen richting een duurzamere wereld, maar om die stappen te kunnen zetten moeten we oog hebben voor de obstakels die ons tegenhouden.

      We moeten het hebben over de industrieën die profiteren van het fossiele kapitalisme en er alles aan doen om dat in stand te houden. Over de lakse politici die de rekening doorschuiven naar toekomstige generaties en het schadelijke consumptiepatroon van de rijken der aarde ongemoeid laten. Voor mij voelde Attenboroughs hartenkreet, hoe aangrijpend ook, daarom vooral als een gemiste kans. Want zolang we de fundamenten van ons economische systeem niet durven te bevragen, zal iedere poging om de fundamenten van de levende wereld te herstellen tevergeefs zijn.


      https://www.nrc.nl/nieuws/2020/10/09...t-mis-a4015381
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'
      Antwoord met Citaat Antwoord met Citaat 0 Thanks, 2 Likes, 0 Dislikes

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •