Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet. - Pagina 16
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 16/19 EersteEerste ... 6151617 ... LaatsteLaatste
    Resultaten 151 tot 160 van de 182

    Onderwerp: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

    1. #151
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.


      Xiomara Castro kondigt haar overwinning aan - links achter haar vice-presidentskandidaat Salvador Nasralla die in 2017 nog van zijn overwinning werd gehouden. Foto: globaltimes.cn

      Analyse - Lode Vanoost

      Honduras krijgt na 12 jaar terug een eerlijk verkozen presidente

      Het is uiteindelijk toch gelukt. Xiomara Castro wordt het eerste linkse staatshoofd van Honduras in twaalf jaar. Zeker was dat niet. In 2009, 2013 en 2017 werden de verkiezingen immers nog vervalst, terwijl de EU en de VS 'passief' toekeken. Niet dankzij hen maar door de eigen inzet van de Hondurese bevolking wordt de democratie na 12 jaar hersteld. Die strijd is hiermee echter niet ten einde.

      donderdag 2 december 2021 10:03

      Xiomara Castro wordt de eerste presidente van Honduras. Dat de verkiezing van een vrouw tot staatshoofd nog steeds onderwerp van nieuws is toont aan hoe prangend het probleem blijft. In 2021 is dit nog steeds geen evidentie.

      Veel belangrijker is echter dat zij het eerste staatshoofd wordt van Honduras in 12 jaar die het met eerlijke verkiezingen haalt. De volledige resultaten zijn er nog niet, maar met meer dan 52 procent van de stemmen geteld heeft zij reeds 53,4 procent van de stemmen.

      Honduras heeft 9,9 miljoen inwoners op 112.000 km2, anderhalve maal de Benelux. GoogleMaps

      De stedelijke kiesdistricten zijn altijd vlugger geteld. Daar scoort rechts altijd beter. De resultaten van de landelijke districten moeten nog verwerkt worden. Haar percentage kan met andere woorden alleen maar stijgen.

      12 jaar dapper verzet


      Er zijn meerdere redenen voor dit succes. De allereerste en voornaamste is het dappere verzet dat de bevolking 12 jaar heeft volgehouden tegen een politieke repressie die de vergelijking kan doorstaan met de gruwelijke jaren 1980, toen door de VS getrainde doodseskaders alle landen van Centraal-Amerika teisterden. Hun taak was het de gewone bevolking te dwingen tot hun semi-feodale lot ten dienste van de kleine elite en de buitenlandse bedrijven. Dat was in Honduras de voorbije 12 jaar het geval.

      Xiomara Castro toont de verf op haar pink, bewijs van deelname aan de verkiezingen. Foto Twitter @XiomaraCastroZ

      Toen heette die repressie nog ‘de strijd tegen het communisme’. Dat klopte zeker, tenminste als je de technische definitie van communisme aanvaardt, niet de ideologische. ‘Communisme’ was het containerbegrip voor elke vorm van democratisch verzet tegen het semi-feodale systeem dat enkelen steenrijk maakt en de rest van de bevolking in bittere armoede vasthield. Westerse journalisten slagen er maar niet in om hun middenklasse bril af te zetten wanneer zij schrijven over deze wantoestanden in landen waar de middenklasse zo goed als onbestaande is, tot vandaag.

      Het verzet tegen de repressie van de voorbije 12 jaar in Honduras is nooit opgehouden. In de westerse media was er nihil belangstelling voor, net zomin als voor het volksverzet in Haïti, Guatemala, Colombia, Paraguay. Alle aandacht moest immers naar het zondige Venezuela gaan.

      Een terugblik


      Breekpunten in de geschiedenis zijn altijd arbitrair, maar de situatie vandaag kan je best interpreteren vanaf de staatsgreep van 28 juni 2009. Toen werd president Manuel Zelaya afgezet door het leger, opnieuw met steun van de VS – toenmalig minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton ontkende dat er een staatsgreep was, tegen het rapport van haar eigen ambassadeur in de hoofdstad ter plaatse in.

      Toen Zelaya in 27 januari 2006 de eed aflegde waren zowel de Hondurese elite als de buitenlandse bedrijven er redelijk gerust in. Zelaya had wel wat sociale beloftes gedaan tijdens zijn verkiezingscampagne, maar dat deden alle kandidaten altijd al. Aanvankelijk voerde hij een traditioneel beleid. Zelaya was de zevende president van Honduras na het einde van de militaire dictatuur in 1982. Het zou met hem wel lopen zoals met alle vorige kandidaten.


      Op 2 juni 2009 kreeg president Zelaya bezoek van VS-minister van buitenlandse zaken Hillary Clinton. Op 28 juni werd hij afgezet. Hij had haar waarschuwing over zijn ‘socialistische koers’ niet gerespecteerd. Foto: US State Department/ Public Domain

      Zelaya, zelf een gematigd sociaal voelend liberaal, net als zijn echtgenote Xiomara Castro die nu presidente wordt, maakte echter stilaan een aantal ‘fouten’. De voornaamste fout was dat hij een deel van zijn verkiezingsbelofte effectief begon uit te voeren. Een daarvan was landhervorming.

      Landhervorming is een Latijns-Amerikaans onderwerp dat in westerse media nog altijd verkeerd wordt voorgesteld. Het gaat helemaal niet om onteigenen van landbouwgrond en collectivisering onder staatscontrole, maar om het teruggeven van gronden aan de lokale gemeenschappen, die in de loop van de 19de en de 20ste eeuw op wederrechtelijke manier werden afgenomen van de lokale bevolking.

      12 jaar heeft het volksverzet tegen het regime geduurd. Foto: IPS/Thelma Mejía

      Die bevolking erkende het privébezit van akkers niet en weigerde zomaar gronden af te staan voor grote plantages of voor landbouwbedrijven. Alle grootgrondbezitters in Latijns-Amerika zijn dankzij brute repressie geworden wat ze vandaag nog steeds zijn.

      Herverdeling van landbouwgrond is de essentie van een beleid dat de bittere armoede van de bevolking wil keren. Zelaya’s plannen waren zeer bescheiden. Hij zou alleen gronden die braak bleven liggen onteigenen, zodat de boeren daar hun eigen voedselgewassen zouden kunnen telen. Zo verminderde echter de druk op de bevolking om in de plantages en de fabrieken te gaan werken. Onaanvaardbaar dus.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #152
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Een tweede mandaat kan niet

      De aanleiding werd gevonden in een ander initiatief van Zelaya. Hij wilde een referendum houden over een nieuwe grondwet dat onder meer mogelijk zou maken dat de president twee opeenvolgende termijnen zou kunnen vervullen in plaats van één. Het was duidelijk dat deze nieuwe bepaling niet van toepassing zou zijn op de zetelende president, Zelaya zelf – het referendum zou immers plaatsgrijpen tegelijk met de presidentsverkiezingen, die nog altijd volgens de geldende grondwet zouden verlopen.

      Met als uitvlucht dat Zelaya zou pogen een tweede mandaat te vervullen, werd hij door het leger afgezet ‘wegens overtreding van de Grondwet’ en onmiddellijk het land uitgezet. Hij werd vervangen door parlementsvoorzitter Roberto Micheleti. Die organiseerde presidentsverkiezingen waarbij andere kandidaten de facto werden uitgesloten van deelname. President Porfirio Lobo draaide alle sociale maatregelen van Zelaya onmiddellijk terug en begon een harde repressie, vooral tegen de landelijke bevolking. Ondanks openlijke steun van de VS en de meeste regeringen van de EU werd hij door meer dan de helft van de VN-lidstaten niet erkend als legitiem president.

      Hij nam tevens de draad terug op van de diepe corruptie van het overheidsapparaat en van de leidende elite. Zijn entourage en hijzelf werden tevens verdacht van betrokkenheid bij de internationale drugshandel. Niets ongewoon, Honduras is altijd al een doorvoerland geweest voor drugs uit Colombia.

      Berta Cáceres


      In 2014 werd hij opgevolgd door Juan Carlos Hernández, die de repressie nog opvoerde. Voor de politieke moorden onder zijn bewind was in de internationale media geen aandacht. Op 2 maart 2016 werd echter Berta Cáceres vermoord, leider van het inheemse volk der Lenca, tevens de stem van het verzet tegen de aanleg van een megadam die tienduizenden inheemse Hondurezen zou verdrijven van hun dorpen en landbouwgronden.

      Berta Cáceres. Foto: prensaidigena.com

      Haar moord was een zoveelste in een lange rij, maar Cáceres had toch enige internationale weerklank. In 2012 had zij aan een Duitse universiteit nog een prijs voor haar inzet voor vrede en rechtvaardigheid ontvangen. Niet onbeduidend want de grootgrondbezitter waar de megadam zou worden gebouwd is een uitgeweken Duitser.
      Onder president Hernández deed het gerecht alle moeite om de daders niet te vinden. Alleen na jarenlange internationale druk werden uiteindelijk de fysieke daders bestraft, maar niet hun opdrachtgevers. De elite rond Hernández was ondertussen zo zeker van zijn onschendbaarheid dat zijn eigen broer Tony Hernández zich ongenaakbaar waande. Hij werd in de VS opgepakt en in oktober 2019 tot levenslang veroordeeld voor het smokkelen van tonnen cocaïne naar de VS, met behulp van het leger en de douane in Honduras.

      Een tweede mandaat kan wél


      Niet gestoord door enige rechtlijnigheid besliste Hernández kandidaat te zijn voor een tweede termijn, zonder de Grondwet te wijzigen. Dat deed hij door het Gerechtshof vol te steken met eigen benoemingen. Dat Hof verklaarde zijn kandidatuur geldig en in 2017 werd hij verkozen voor een tweede mandaat.

      Het politieke verzet van de bevolking ging echter onverminderd door. Toen de eerste uitslagen de overwinning gaven aan tegenkandidaat Salvador Nasralla, net als Zelaya een gematigd liberaal van dezelfde partij als Zelaya, liet Hernández de tellingen stilleggen. Drie dagen later bleken de resultaten opnieuw een ‘overwinning’ te geven aan Hernández.


      Graffiti in Tegucigalpa voor Berta Cáceres. Foto: prensaidigena.com

      De uitslag werd verbaal wel veroordeeld door de EU en door de VS maar concreet namen zij geen enkele maatregel en Hernández kon zijn bewind verderzetten. Een derde mandaat in 2021 zat er echter niet meer in. Daar waren meerdere redenen voor. Eerst en vooral was er concurrentie in eigen rechtse rangen voor de gegeerde functie van staatshoofd. Uiteindelijke tegenkandidaat Nasry Asfura wordt echter zelf verdacht van zware corruptie als burgemeester van de hoofdstad Tegucigalpa (sinds 2014 – verkiezingen die hij eveneens ‘won’ in dubieuze omstandigheden).

      Meer nog, Hernández’ regering en de overheidsdiensten waren zo corrupt dat zelfs de elite er nadelen van ondervond. De overheid functioneert in Honduras niet meer. Dit en zijn banden met de drugsmaffia deden hem de das om. Hem wacht meer dan waarschijnlijk uitwijzing naar de VS om zijn broer Tony gezelschap te houden.

      De strijd gaat door


      Na 12 jaar dapper verzet was de overwinning van Xiomara Castro dus allesbehalve zeker (reden waarom deze commentaar pas nu werd geschreven). De bevolking was massaal aanwezig bij de telbureau’s en onafhankelijke internationale waarnemers doorkruisten het land. Salvador Nasralla, de echte overwinnaar van 2017 wordt haar vice-president.

      Dit is een verdiende overwinning. De strijd is echter verre van gestreden. Presidente Castro moet het opnemen tegen een vijandig leger en politie, tegen een rechtsapparaat vol politieke en door en door corrupte creaturen. Bovendien heeft de elite nog altijd de macht over de bedrijven en de commerciële media zijn volledig in handen van de rechtse oppositie (en hebben tijdens de campagne bakken bagger gestort over tegenkandidaat Castro).

      De VS verklaren na de uitslag dat zij Honduras zullen steunen in zijn strijd voor democratie en mensenrechten. Wat die woorden waard zijn zegt honderd jaar geschiedenis van de VS in hun achtertuin. Het zou de VS eerder sieren als ze zich zouden excuseren voor hun steun aan het regime tijdens de voorbije 12 jaar (net als de Europese Commissie).

      Castro heeft ook een einde beloofd aan de politieke moorden door de doodseskaders, aan de drugsmaffia en aan de corruptie. Bovendien wil zij de landhervorming van haar man Zelaya terug op tafel leggen. Zij zal de komende vier jaar een betrouwbare bewakingsdienst meer dan nodig hebben.


      https://www.dewereldmorgen.be/artike...en-presidente/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    3. #153
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Remembering US-backed state terror in El Salvador

      Justice and accountability for the El Mozote massacre and other crimes of US-backed Salvadoran forces remain elusive.

      Belen Fernandez
      Contributing editor at Jacobin Magazine.

      Published On 11 Dec 2021


      Silhouettes representing the victims of the El Mozote massacre are seen outside the installations of El Salvador's Air Force as the military rejected a request by a judge to access files on the massacre, in Ilopango, El Salvador on October 12, 2020 [File: Reuters/Jose Cabezas]

      Forty years ago, on December 11, 1981, one of the worst massacres in modern Latin American history commenced in El Salvador, in the village of El Mozote and its environs.

      Some 1,000 civilians, most of them women and children, were slaughtered over a period of several days by the Salvadoran military’s elite Atlacatl Battalion, which had been trained, funded, and equipped by the United States.

      A Jacobin Magazine tribute published on the 35th anniversary of the massacre recalls some of the gruesome scenes: “The soldiers entered the house and began slashing the children with machetes, breaking their skulls with their rifles and choking them to death. The youngest children were crammed into the church’s convent, where the soldiers unloaded their rifles into them.”

      The bloodbath took place in the context of El Salvador’s civil war of 1980-92, which ultimately killed more than 75,000 people – with the vast majority of atrocities perpetrated by the right-wing state in collaboration with paramilitary outfits and death squads.

      Joining in the collaborative effort, naturally, was everyone’s favourite Cold War superpower to the north, the US, which throughout the course of its existential battle to make the world safe for capitalism has managed in the process to destroy countless human lives.

      Between 1980 and 1982 alone, US military aid to El Salvador soared from $6m to $82m and would later skyrocket to more than $1m per day.

      The continued overzealous funding was made possible in large part by the shamelessness with which officials from the Ronald Reagan administration lied to cover up Salvadoran state terror, including at El Mozote.

      The administration also waged a campaign to discredit the few journalists intent on exposing the truth, such as former New York Times correspondent Raymond Bonner, author of Weakness and Deceit: America and El Salvador’s Dirty War.

      In a new documentary titled “Massacre in El Salvador”, Bonner and photographer Susan Meiselas reflect on the whole sordid affair in El Mozote, where they arrived together in January 1982 to find a “ghost town” and a severely traumatised woman named Rufina Amaya, one of the sole survivors.

      Amaya, whose blind husband and three daughters – aged five years, three years, and eight months – had perished in the slaughter, would later recall overhearing a conversation between soldiers of the Atlacatl Battalion:
      “‘Lieutenant, somebody here says he won’t kill children’, said one soldier. ‘Who’s the son of a b**** who said that?’ the lieutenant answered. ‘I am going to kill him.’”

      Near the beginning of the “Massacre in El Salvador” documentary, a video clip features President Reagan – a former Hollywood actor – delivering the following lines in an apocalyptic tone better suited to the silver screen than to reality: “Very simply, guerrillas are attempting to impose a Marxist-Leninist dictatorship on the people of El Salvador.”

      Never mind that massacring 1,000 civilians is not any way to go about “saving” them from the spectre of communism – or from the guerrillas’ dangerous attempts to bring some semblance of equality and justice to a country that had long suffered from the tyrannical rule of an exceptionally brutal elite.

      To be sure, the US has never had a problem with brutal right-wing tyranny – as long as profits keep flowing in accordance with US interests.

      Now, four decades after El Mozote and nearly three decades after the official end of the civil war, the latest Salvadoran tyrant – President and Twitter star Nayib Bukele, who has even bizarrely self-identified as the “world’s coolest dictator” – is doing a fine job of ensuring that justice in the country remains ever elusive.

      In addition to blissfully converting El Salvador into a Bitcoin dystopia, Bukele has pursued various other actions befitting a, well, dictator – like firing five Salvadoran Supreme Court judges as well as the attorney general earlier this year.

      Significantly, he also fired Judge Jorge Guzmán, who had been investigating the El Mozote case since 2016, when a post-civil war amnesty was reversed. The amnesty reversal had opened the possibility that the perpetrators of the massacre might finally be held accountable for their crimes – and that people like Maria Rosario, who lost 24 members of her family in the rampage, might obtain the emotional closure that human beings generally require in order to move on with their lives.

      And yet responsibility for El Mozote extends far beyond the individuals from the Atlacatl Battalion who macheted and beheaded their way through the village and its surroundings.

      The US is also directly responsible for this as well as other episodes of state terror in El Salvador and many other territories across the world.

      Thanks to the perks of imperial privilege, however, history and accountability are simultaneously disappeared – except, of course, when things like 9/11 happen, and then the global populace is commanded to “never forget”. The notorious Elliott Abrams, who was appointed in 1981 as Reagan’s assistant secretary of state for human rights and humanitarian affairs, dutifully promoted the US version of “human rights” by denying that the El Mozote massacre had ever transpired. Years later, he would continue to maintain that the Reagan administration had enjoyed a legacy of “fabulous achievement” in El Salvador.

      But while 40 years of murderous impunity is an achievement indeed, it is anything but fabulous.


      https://www.aljazeera.com/opinions/2...in-el-salvador
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    4. #154
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.



      Monday 23 May 2022

      France and the United States orchestrated ‘a coup’ against Haitian president Jean-Bertrand Aristide in 2004, the former French ambassador to the country Thierry Burkard has told the New York Times.

      This important revelation confirms Jake Johnston’s analysis in Le Monde diplomatique. ‘On 29 February 2004, a coup supported by the US, France and Canada forced Haiti’s president, Jean-Bertrand Aristide, to resign. Though elected by a landslide with a turnout of near 70% in 2000, Aristide was flown to involuntary exile in the Central African Republic. Although France had ceased military cooperation with the US in protest at the 2003 invasion of Iraq, in Haiti the two powers once again worked together. After Aristide’s ouster, French forces deployed alongside US Marines before being replaced by several thousand Blue Helmets as part of the UN Stabilisation Mission in Haiti (Minustah), a new attempt at nation-building.’

      The long history of international interference, continued

      Who decides who runs Haiti?

      Twin crises hit Haiti last summer: the assassination of its president and a major earthquake. And once again, Haitians have very little say in how their state is governed and rebuilt.


      by Jake Johnston


      Seeking refuge: a Haitian family cross the Rio Grande into Texas, September 2021
      John Moore · Getty

      In the early hours of 7 July 2021, Haiti’s president Jovenel Moïse was assassinated, allegedly by a group of former Colombian army officers. Seven months later, the murder investigation is going nowhere: though more than 40 people are now in jail, there has been little progress in identifying who masterminded the killing.

      The last time a Haitian head of state was assassinated, in 1915, US Marines invaded the country within days. They stayed for 19 years. This time, many argued for the same. Former acting prime minister Claude Joseph, who controversially stepped into the presidential role following Moïse’s killing, asked the US for military assistance. The Washington Post called for a new UN peacekeeping force to deploy to Haiti as a matter of urgency, ‘to prevent a meltdown that could have dire consequences’ (7 July 2021).

      On 14 August, a magnitude 7.2 earthquake devastated Haiti’s southern Tiburon peninsula. In Afghanistan, the next day, Kabul fell to the Taliban. The two countries have more in common than most people realise, quite apart from lengthy US interventions: Haiti’s early 20th-century occupation has only recently been surpassed by that of Afghanistan as the longest in US history.After the 9/11 attacks, George W Bush and his coterie of neocons and cold warriors saw an opportunity. Launched under the banner of combatting terrorism, the US military forays into Iraq and Afghanistan were classic examples of ‘nation-building’. Those weren’t the only such efforts by the Bush administration, however.

      Not a failed state, an ‘aid state’


      On 29 February 2004, a coup supported by the US, France and Canada forced Haiti’s president, Jean-Bertrand Aristide, to resign. Though elected by a landslide with a turnout of near 70% in 2000, Aristide was flown to involuntary exile in the Central African Republic. Although France had ceased military cooperation with the US in protest at the 2003 invasion of Iraq, in Haiti the two powers once again worked together. After Aristide’s ouster, French forces deployed alongside US Marines before being replaced by several thousand Blue Helmets as part of the UN Stabilisation Mission in Haiti (Minustah), a new attempt at nation-building.

      I do not believe Haiti can enjoy stability until her citizens have the dignity of truly choosing their own leaders fairly and acceptably Daniel Foote

      Minustah was tasked not just with maintaining order, but with reforming state institutions, building a functioning justice system and local police force, overseeing elections and ensuring political stability. But make no mistake, the mission in Haiti was a military one. For years, Minustah soldiers carried out violent raids on neighbourhoods of the capital known to support Aristide, to break resistance to the 2004 coup. In a single raid on Cité Soleil, they fired more than 20,000 rounds of ammunition, killing several civilians. This was not an isolated event.

      The twin crises that struck the country last summer led many observers to declare Haiti, like Afghanistan, to be a ‘failed state’. I use a different term: it is an ‘aid state’, formed and shaped more by foreign interference — often premised on humanitarian support — than by local actors.

      In Afghanistan, the US spent billions of dollars propping up unpopular presidents, from Hamid Karzai to Ashraf Ghani. As evidenced by Ghani’s rapid fall, the only thing keeping him in power had been foreign support. He had won re-election in 2019 in a voting process heavily financed and backed by the US, the UN and other outside actors. Turnout was only about 20%. A similar dynamic has played out in Haiti, where elections have likewise been managed by external actors, in particular the US, the UN and the Organisation of American States (OAS).

      After the January 2010 earthquake, the Haitian government decided to postpone the general election scheduled for February and March. Donors insisted the election should take place that November, though more than a million people were still homeless. The first round was a disaster. Yet, rather than organise a rerun when conditions improved, or even a recount, an OAS mission headed up by the US, France and Canada recommended, without justification, overturning the official results so that the rightwing pop star Michel Martelly could go through to the runoff. When the Obama administration threatened to suspend desperately needed humanitarian aid, the Haitian authorities buckled and accepted the ‘recommendation’. The process reinforced the idea that it would be donors choosing Haiti’s presidents and not the Haitian people.

      Jovenel Moïse’s mandate, which began in February 2017, turned out to be just as fragile. Moïse was elected in autumn 2016 (in a rerun of the 2015 election due to allegations of widespread fraud). But, as in Afghanistan, participation was less than 20%. Moïse won 590,000 votes in a country of 11 million with around six million eligible voters. Street protests, allegations of high-level corruption and calls for his resignation, began soon after. With such a weak mandate, widespread opposition was inevitable.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    5. #155
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      A recipe for disaster

      Foreign troops left Haiti in late 2017, but Moïse’s presidency continued. Unlike in Afghanistan, there was no armed opposition on the scale of the Taliban. When 7 February 2021 came, and Haiti’s political opposition, constitutionalists, human rights organisations and myriad other actors argued that Moise’s mandate had expired and he should leave office, the US, UN, and OAS all intervened to defend the presidency. As in Afghanistan, it was outside support that politicians needed to remain in office.

      Whether in Afghanistan or Haiti, that was always a recipe for disaster. A state cannot be imposed from outside. Rather, for a state to become established, its legitimacy must come from internal support.

      In Haiti, foreign-led nation-building efforts kicked into overdrive after the 2010 earthquake. Governments across the world pledged more than $10bn in aid (equivalent to Haiti’s GDP at the time), and Minustah increased the number of Blue Helmets from just under 7,000 in 2004 to more than 12,000. But for US policymakers, building a modern state was not just about military force, and humanitarian aid was mobilised in an attempt to ‘rebuild’ Haiti — largely without the Haitian people.

      NGOs, for-profit development companies, and international organisations descended on Haiti, with the idea that Haiti was inherently backward and unstable, and that only Western-educated ‘experts’ had the knowledge and wherewithal to truly ‘build back better’. In recent decades, the aid industry has followed its big brother in the military down the path of privatisation. The result is the aid-industrial complex, and its roots are closely related to the US war effort in the Middle East.

      The largest single recipient of US foreign assistance in Haiti was a for-profit company based in Washington DC, Chemonics International. A decade earlier, the company had barely existed. But, fat off contracts for development work in Afghanistan and Iraq, by the time of the Haiti quake, it was getting hundreds of millions of dollars each year in US taxpayer funding.

      In the decade after the quake, less than 3% of US foreign assistance went to local organisations. More than half went to a handful of companies located inside the Beltway, in Washington DC, Maryland and Virginia. Thousands of Westerners now live off ‘aid’ of which Haiti sees very little. And whether projects succeed or fail, the money continues to flow.

      As in the realm of politics, economic development cannot be willed into existence by foreign experts. International aid that bypasses local institutions ends up undermining the very state that is ostensibly being ‘built’. In Haiti, some 80% of basic public services like health and education are provided by NGOs, church groups and the private sector. Meanwhile, local industry can get crowded out by the aid industry’s reliance on imports.

      In search of a better life


      In the case of agricultural products, recipients of US foreign assistance are banned from buying goods locally, and the money Congress appropriates for aid effectively subsidises domestic business interests. Today, after 20 years of nation-building in Afghanistan and Haiti, about half the population in both countries face food insecurity — roughly the same proportion as 20 years ago. It is no wonder that many people are attempting to leave both countries in search of a better life elsewhere.

      In September 2021, more than 10,000 Haitians arrived at the US’s southern border hoping Joe Biden’s administration would grant them refugee status, as it had for 37,000 Afghans after the debacle of the US withdrawal from Afghanistan. They were mistaken.

      Mounted border patrol agents charged at Black families crossing the Rio Grande, in some cases appearing to use their reins as whips, evoking memories of the slavery era. Within a week, the Biden administration had overseen one of the largest mass expulsions of asylum seekers in decades. By November, the administration had sent more than 8,000 back to Haiti.

      The US special envoy for Haiti, Daniel Foote, who had only been appointed to the position two months earlier, resigned after the expulsions began. ‘I will not be associated with the United States’ inhumane, counterproductive decision to deport thousands of Haitian refugees,’ Foote wrote in his resignation letter (1). Interestingly, Foote himself, like many diplomats who pass through Port-au-Prince, had experience in Afghanistan too, having overseen all civilian foreign assistance at the embassy in Kabul. If the public doesn’t always see the similarities between the two countries, foreign diplomats surely do.

      Foote was not just protesting over the deportations. Writing that his advice had been ignored or misrepresented, he made a direct connection between the thousands of Haitians seeking asylum and US policy towards their country. ‘I do not believe that Haiti can enjoy stability until her citizens have the dignity of truly choosing their own leaders fairly and acceptably,’ he wrote, citing a history of ‘international puppeteering’. ‘The hubris that makes us believe we should pick the winner — again — is impressive.’

      Foote was referring to the latest instance of foreign interference in Haitian politics. After Moïse’s killing, his former acting prime minister, Claude Joseph, stepped into the executive role. Joseph had resigned two days earlier, after Moïse nominated Ariel Henry to replace him, but Henry had yet to formally take office. With Moïse’s own legitimacy in question, either man would have been controversial, but the US and UN threw their support behind Henry, perpetuating the reality that Haiti’s leaders are ultimately chosen behind closed doors by foreign diplomats rather than by the Haitian people.

      The battle for Haiti is not over


      For more than two centuries, since the enslaved population overthrew their French colonisers and established the nation of Haiti, foreign powers allied with a small local elite have sought to control the country. The consolidation of the ‘aid state’ through 21st-century nation-building is simply the latest manifestation of this.

      But their efforts have encountered fierce resistance, beginning with the late 18th-century Haitian revolution. When US forces occupied the country in 1915, the Cacos, a peasant militia, fought back. After the 2004 coup and deployment of UN troops, armed civilian groups in the capital fought a guerrilla war against the invaders.

      The US, UN and EU have seen their credibility in Haiti crash. Today, even those who supported the 2004 US intervention condemn foreign interference and call for a Haitian-led solution.

      While donor nations were quick to support Ariel Henry, hundreds of local organisations representing all forces of Haitian life, from the peasantry to neighbourhood organisations and the private sector elite, have come together around a common agenda to resist the influence of international actors and reject the perpetuation of the aid state. The battle for Haiti is not over.

      Jake Johnston
      Jake Johnston is a senior research associate at the Center for Economic Policy and Research (CEPR) in Washington DC.


      https://mondediplo.com/2022/02/06haiti
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    6. #156
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Grondwetswijziging

      Chili wilde van zijn neoliberale grondwet af, maar is het klaar voor deze nieuwe?

      Voorstanders van de vervanging van de grondwet demonstreren in Chileense hoofdstad Santiago in 2020. Beeld EPA

      Chileense kiezers stemmen binnenkort over een nieuwe grondwet, die een mijlpaal zou vormen voor zowel gendergelijkheid als natuurbescherming. Maar veel kiezers twijfelen nog.

      Seije Slager 5 juli 2022, 11:15

      ‘Neoliberalisme werd geboren in Chili, en zal er sterven’, stond te lezen op een Chileense graffiti die in 2019 sociale media overging, toen het land in brand stond door zeer felle burgerprotesten. Een nieuwe grondwet, die maandag werd gepresenteerd, moet die belofte in ieder geval deels inlossen. Als het inderdaad zo ver komt. Want over twee maanden mogen kiezers zich erover uitspreken, en dat is nog geen gelopen race.

      Het ontwerp dat nu voorligt, bevat veel nieuwe sociale en politieke rechten voor vrouwen en inheemse volken, en introduceert allerlei bepalingen die ervoor zorgen dat de economie verankerd moet worden in ecologische randvoorwaarden. Dat is even wennen voor Chili, waar tot nu toe een nogal ongetemperde vorm van kapitalisme wordt bedreven. Die leidde de afgelopen decennia tot flinke economische groei, maar ook tot ongekende economische ongelijkheid.

      Campagne tegen de nieuwe grondwet


      Tegenstanders begonnen een jaar geleden, toen de grondwetgevende vergadering voor het eerst bijeenkwam, dan ook direct aan hun campagne om de nieuwe grondwet in diskrediet te brengen. Zo verspreidde een senator van een centrumrechtse partij een gemanipuleerd filmpje waarop de Venezolaanse president Nicolás Maduro, de favoriete boeman van conservatief Latijns-Amerika, de nieuwe grondwet lijkt te ondersteunen.

      De voor Chili zeer belangrijke mijnbouwsector – het land is 's werelds grootste koperproducent – heeft ook bedenkingen. Mijnbouw vergt grote investeringen, en dus ook “grote stabiliteit”, aldus Miguel Zauschkevich, voorzitter van de mijnbouwkamer tegenover persbureau Efe. “Het land kan zich niet zoveel onzekerheid veroorloven in zijn belangrijkste economische activiteit.”

      De Chileense hoogleraar rechten Javier Couso Salas, die aan de Universiteit Utrecht ‘wereldwijde trends in het constitutionalisme’ doceert, relativeert zulke bedenkingen. Doordat de beslissingen in de grondwetgevende vergadering met tweederde meerderheid moesten worden genomen, sneuvelden de echt radicale voorstellen. “Er is een artikel dat een onafhankelijke centrale bank garandeert. Er is een artikel dat de rechten van ondernemingen garandeert. En eigendomsrechten worden nog altijd beter beschermd dan in de meeste Europese grondwetten.”

      De wet van Pinochet


      Maar die beschermingen zijn inderdaad een schim vergeleken bij de beschermingen die de huidige grondwet, in 1980 ingevoerd door dictator Pinochet, aan het bedrijfsleven biedt. Dat is de écht radicale grondwet, volgens Couso. Het was de eerste grondwet wereldwijd die de grondbeginselen van het neoliberalisme grondig verankerde in het staatsbestel: de economie wordt zorgvuldig afgeschermd van politieke ingrepen.

      “De overheid mag zich nauwelijks met het economisch leven bemoeien. Het is een grondwet die de meest gedetailleerde voorschriften bevat over hoe de private sector allerlei publieke taken moet uitvoeren. De enige keer dat het woord ‘staking’ erin voorkomt, is om dat te verbieden voor de publieke sector.”

      De grondwet van Pinochet werd sindsdien een aantal keer aangepast, maar volgens critici heeft dat de geest ervan onaangetast gelaten. Dat bleek wel toen het Hooggerechtshof de afgelopen jaren soms centrumlinkse regeringen terugfloot, die sociaal beleid probeerden te voeren. “Zoals de regering van Michelle Bachelet, die tussen 2014 en 2018 een aantal progressieve wetten wilde invoeren, bijvoorbeeld om vakbonden te ondersteunen. Die wetten werden ongrondwettelijk bevonden.”

      Onverwacht succes voor links


      In 2019 barstte uiteindelijk de bom van de opgekropte onvrede. Protesten tegen een prijsverhoging van de metrokaartjes ontaardden in een volksopstand tegen ongelijkheid. In weinig landen krijg je een woedende menigte rustig met de belofte van een nieuwe grondwet, maar in Chili deed dat de rust op straat wederkeren. De verkiezingen voor de grondwetgevende vergadering werden vervolgens een onverwacht groot succes voor linkse en onafhankelijke kandidaten: rechtse partijen behaalden minder dan een derde van de stemmen, die nodig zijn om voorstellen te blokkeren.

      De vele politiek onervaren kandidaten maakten dat de grondwetgevende vergadering het afgelopen jaar soms een wanordelijk zootje geleek, en daarmee voor tegenstanders een makkelijk doelwit om daarover verzuchtingen te slaken.

      Maar Couso vindt het document waarmee ze uiteindelijk op de proppen kwamen toch innovatief, in ten minste twee opzichten. “De grondwetgevende vergadering bestond uit vijftig procent mannen en vijftig procent vrouwen, en die verdeling zal straks ook in alle staatsorganen gaan gelden. Dat is het enige dat buiten iedere discussie stond, zelfs van de meest rechtse leden. Als deze grondwet wordt aangenomen, wordt die in dat opzicht een mijlpaal.”

      Rechten voor de natuur


      Daarnaast kent de grondwet allerlei bepalingen die de zorg om klimaatverandering in het hart van de politiek plaatsen: zo kent ze niet alleen bedrijven, maar ook de natuur bepaalde rechten toe, en bepaalt ze dat gerechtigheid ook tussen de generaties moet gelden. “Het zou de eerste klimaatgrondwet in de wereld zijn”.

      Of de Chileense kiezers nog altijd zo enthousiast zijn over die ideeën, wordt spannend. Bij een recente peiling gaf een kwart van hen aan voor de grondwet te zullen stemmen, en een kwart tegen. De rest is nog onbeslist.

      Camila Vallejo, minister van communicatie van de huidige linkse regering, die voorstander is van de nieuwe grondwet, ziet het met vertrouwen tegemoet: “Vanaf 4 juli laten we het fake news achter ons en beginnen we met geïnformeerd en transparant debat, ondersteund door onze belangrijkste bron, namelijk de tekst van de nieuwe grondwet.”


      https://www.trouw.nl/buitenland/chil...euwe~b90be06f/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    7. #157
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.224
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard

      .
      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Grondwetswijziging

      Chili wilde van zijn neoliberale grondwet af, maar is het klaar voor deze nieuwe?

      Voorstanders van de vervanging van de grondwet demonstreren in Chileense hoofdstad Santiago in 2020. Beeld EPA

      Chileense kiezers stemmen binnenkort over een nieuwe grondwet, die een mijlpaal zou vormen voor zowel gendergelijkheid als natuurbescherming. Maar veel kiezers twijfelen nog.

      Seije Slager 5 juli 2022, 11:15

      ‘Neoliberalisme werd geboren in Chili, en zal er sterven’, stond te lezen op een Chileense graffiti die in 2019 sociale media overging, toen het land in brand stond door zeer felle burgerprotesten. Een nieuwe grondwet, die maandag werd gepresenteerd, moet die belofte in ieder geval deels inlossen. Als het inderdaad zo ver komt. Want over twee maanden mogen kiezers zich erover uitspreken, en dat is nog geen gelopen race.

      Het ontwerp dat nu voorligt, bevat veel nieuwe sociale en politieke rechten voor vrouwen en inheemse volken, en introduceert allerlei bepalingen die ervoor zorgen dat de economie verankerd moet worden in ecologische randvoorwaarden. Dat is even wennen voor Chili, waar tot nu toe een nogal ongetemperde vorm van kapitalisme wordt bedreven. Die leidde de afgelopen decennia tot flinke economische groei, maar ook tot ongekende economische ongelijkheid.

      Campagne tegen de nieuwe grondwet


      Tegenstanders begonnen een jaar geleden, toen de grondwetgevende vergadering voor het eerst bijeenkwam, dan ook direct aan hun campagne om de nieuwe grondwet in diskrediet te brengen. Zo verspreidde een senator van een centrumrechtse partij een gemanipuleerd filmpje waarop de Venezolaanse president Nicolás Maduro, de favoriete boeman van conservatief Latijns-Amerika, de nieuwe grondwet lijkt te ondersteunen.

      De voor Chili zeer belangrijke mijnbouwsector – het land is 's werelds grootste koperproducent – heeft ook bedenkingen. Mijnbouw vergt grote investeringen, en dus ook “grote stabiliteit”, aldus Miguel Zauschkevich, voorzitter van de mijnbouwkamer tegenover persbureau Efe. “Het land kan zich niet zoveel onzekerheid veroorloven in zijn belangrijkste economische activiteit.”

      De Chileense hoogleraar rechten Javier Couso Salas, die aan de Universiteit Utrecht ‘wereldwijde trends in het constitutionalisme’ doceert, relativeert zulke bedenkingen. Doordat de beslissingen in de grondwetgevende vergadering met tweederde meerderheid moesten worden genomen, sneuvelden de echt radicale voorstellen. “Er is een artikel dat een onafhankelijke centrale bank garandeert. Er is een artikel dat de rechten van ondernemingen garandeert. En eigendomsrechten worden nog altijd beter beschermd dan in de meeste Europese grondwetten.”

      De wet van Pinochet


      Maar die beschermingen zijn inderdaad een schim vergeleken bij de beschermingen die de huidige grondwet, in 1980 ingevoerd door dictator Pinochet, aan het bedrijfsleven biedt. Dat is de écht radicale grondwet, volgens Couso. Het was de eerste grondwet wereldwijd die de grondbeginselen van het neoliberalisme grondig verankerde in het staatsbestel: de economie wordt zorgvuldig afgeschermd van politieke ingrepen.

      “De overheid mag zich nauwelijks met het economisch leven bemoeien. Het is een grondwet die de meest gedetailleerde voorschriften bevat over hoe de private sector allerlei publieke taken moet uitvoeren. De enige keer dat het woord ‘staking’ erin voorkomt, is om dat te verbieden voor de publieke sector.”

      De grondwet van Pinochet werd sindsdien een aantal keer aangepast, maar volgens critici heeft dat de geest ervan onaangetast gelaten. Dat bleek wel toen het Hooggerechtshof de afgelopen jaren soms centrumlinkse regeringen terugfloot, die sociaal beleid probeerden te voeren. “Zoals de regering van Michelle Bachelet, die tussen 2014 en 2018 een aantal progressieve wetten wilde invoeren, bijvoorbeeld om vakbonden te ondersteunen. Die wetten werden ongrondwettelijk bevonden.”

      Onverwacht succes voor links


      In 2019 barstte uiteindelijk de bom van de opgekropte onvrede. Protesten tegen een prijsverhoging van de metrokaartjes ontaardden in een volksopstand tegen ongelijkheid. In weinig landen krijg je een woedende menigte rustig met de belofte van een nieuwe grondwet, maar in Chili deed dat de rust op straat wederkeren. De verkiezingen voor de grondwetgevende vergadering werden vervolgens een onverwacht groot succes voor linkse en onafhankelijke kandidaten: rechtse partijen behaalden minder dan een derde van de stemmen, die nodig zijn om voorstellen te blokkeren.

      De vele politiek onervaren kandidaten maakten dat de grondwetgevende vergadering het afgelopen jaar soms een wanordelijk zootje geleek, en daarmee voor tegenstanders een makkelijk doelwit om daarover verzuchtingen te slaken.

      Maar Couso vindt het document waarmee ze uiteindelijk op de proppen kwamen toch innovatief, in ten minste twee opzichten. “De grondwetgevende vergadering bestond uit vijftig procent mannen en vijftig procent vrouwen, en die verdeling zal straks ook in alle staatsorganen gaan gelden. Dat is het enige dat buiten iedere discussie stond, zelfs van de meest rechtse leden. Als deze grondwet wordt aangenomen, wordt die in dat opzicht een mijlpaal.”

      Rechten voor de natuur


      Daarnaast kent de grondwet allerlei bepalingen die de zorg om klimaatverandering in het hart van de politiek plaatsen: zo kent ze niet alleen bedrijven, maar ook de natuur bepaalde rechten toe, en bepaalt ze dat gerechtigheid ook tussen de generaties moet gelden. “Het zou de eerste klimaatgrondwet in de wereld zijn”.

      Of de Chileense kiezers nog altijd zo enthousiast zijn over die ideeën, wordt spannend. Bij een recente peiling gaf een kwart van hen aan voor de grondwet te zullen stemmen, en een kwart tegen. De rest is nog onbeslist.

      Camila Vallejo, minister van communicatie van de huidige linkse regering, die voorstander is van de nieuwe grondwet, ziet het met vertrouwen tegemoet: “Vanaf 4 juli laten we het fake news achter ons en beginnen we met geïnformeerd en transparant debat, ondersteund door onze belangrijkste bron, namelijk de tekst van de nieuwe grondwet.”


      https://www.trouw.nl/buitenland/chil...euwe~b90be06f/
      Past dit artikel onder het kopje : "In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet." ?

      Ik denk van niet.




      .

    8. #158
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Serieus, zie je echt niet het verband? Moet ik het echt uitleggen?
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #159
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.224
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      .
      Wat weet jij nu van chili, van z-amerika? Het is in het chili van nu een andere situatie dan in 1973 met nixon en de staatsgreep. Je bent niet objectief en al helemaal niet genuanceerd over het westen. En het westen is ook niet één blok. Je stelling dat zuid-amerikaanse presidenten worden afgezet die ingaan tegen wat jij noemt "westers beleid" gaat niet op voor het chili van nu. Er is onder boric geen botsing met de eu of de vs. Je verhaal over inmenging van het westen is tendentieus. Bovenstaand artikel gaat helemaal niet over die vermeende inmenging. Het is een artikel wat niet past in deze topic. Dat artikel uit trouw gaat over interne conflicten in chili en verandering van binnenuit. Dat heeft allemaal niets te maken met het afzetten van presidenten.

      Vertel mij iets over het leven in Chili na Pinochet onder de regeringen van Lagos, Bachelet, Piñera of Boric. Wat is jouw mening daarover? Vertel iets over de middenklasse, over het onderwijs, volkshuisvesting, gezondheidzorg hier in chili. Vertel iets over de sociale explosie begonnen in okt 2019 in chili. Vertel iets over de criminaliteit in chili of de politie en rechtspraak.

      .

    10. #160
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      23.619
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011802

      Standaard Re: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Rob Gosseling Bekijk Berichten
      .
      Wat weet jij nu van chili, van z-amerika? Het is in het chili van nu een andere situatie dan in 1973 met nixon en de staatsgreep. Je bent niet objectief en al helemaal niet genuanceerd over het westen. En het westen is ook niet één blok. Je stelling dat zuid-amerikaanse presidenten worden afgezet die ingaan tegen wat jij noemt "westers beleid" gaat niet op voor het chili van nu. Er is onder boric geen botsing met de eu of de vs. Je verhaal over inmenging van het westen is tendentieus. Bovenstaand artikel gaat helemaal niet over die vermeende inmenging. Het is een artikel wat niet past in deze topic.


      .

      Oow gaat het weer over mijn persoon? Doei!
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •