Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet. - Pagina 19
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 19/20 EersteEerste ... 9181920 LaatsteLaatste
    Resultaten 181 tot 190 van de 198

    Onderwerp: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

    1. #181
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Oud-burgemeester Londen: 'Venezolaanse rijken ondermijnen regime president Maduro'

      Hugo Chávez had de oligarchen meteen moeten uitschakelen nadat hij de macht in Venezuela had overgenomen. Met deze bewering heeft Ken Livingstone zich op karakteristieke wijze gemengd in de discussie over de tragische lotgevallen van het Zuid-Amerikaanse land.

      Door: Patrick van IJzendoorn 3 augustus 2017, 20:16


      Oud-burgemeester van Londen, Ken Livingstone © EPA

      Volgens de oud-burgemeester van Londen ondermijnen de rijken het regime van Chávez' opvolger Nicolas Maduro. De huidige president, een voormalige buschauffeur, is ervan beschuldigd 'nepverkiezingen' te hebben gehouden en het failliete land op autoritaire wijze te besturen.

      De Venezolaanse crisis komt ongelegen binnen de linkervleugel van de Britse Labour Partij, waar Livingstone en huidig partijleider Jeremy Corbyn deel van uitmaken. Ze hebben het Venezuela van de linkse Chávez altijd gezien als een lichtend voorbeeld voor het Verenigd Koninkrijk, maar nu het land in puin ligt staan ze onder druk om afstand te nemen van het beloofde land. In een verklaring had Labours schaduwminister van Buitenlandse Zaken Emily Thornberry eerder deze week laten weten dat Maduro de rechtsstaat en de mensenrechten moet eerbiedigen.

      Haar collega Chris Williamson, woordvoerder van Brandweerzaken in de fractie van Corbyn, suggereerde echter dat de Amerikanen achter de protesten tegen Maduro zitten, refererend aan de dubieuze geschiedenis van Washington in Latijns-Amerika. 'Uiteraard, er zijn fouten gemaakt', zei hij tijdens Newsnight, 'zo hebben ze de economie onvoldoende gediversifieerd. Maar kijk, het regime staat onder een ongelooflijke druk en er is een eenzijdige blik vanuit de Britse media.' Williamson wees erop dat Chávez veel goeds heeft gedaan voor minder bedeelde Venezolanen.

      Een stuk verder ging Livingstone, die in zijn tijd als burgemeester nauw samenwerkte met Chávez en zelfs een Londense ambassade opende in de hoofdstad Caracas. Op Talk Radio beweerde Livingstone, die wegens antisemitische uitspraken geschorst is geweest door de Labour Partij, dat Chávez harder moet optreden tegen de tweehonderd families die 80 procent van het olierijke land bezitten. 'Hij stond toe dat ze konden blijven leven, dat ze door konden gaan. Ik vermoed dat ze hun controle over de import en export aanwenden om Maduro te ondermijnen.'

      De 72-jarige socialist wees erop dat veel ellende is veroorzaakt door een blokkade van voedsel en medicatie. Hij voegde eraan toe dat Maduro geen dictator is. 'Als er bewijs is dat Maduro een eenpartijstaat wil stichten, dan zou ik daar meteen tegen zijn.' Corbyn, die aan het fietsen is in Kroatië, heeft zich niet uitgesproken over de situatie in Venezuela, ondanks oproepen daartoe van de Blair-gezinde vleugel binnen de oppositiepartij. Hij heeft Chávez ooit een 'inspiratiebron genoemd voor een ieder die in Europa strijdt tegen bezuinigingen en een neoliberaal economisch beleid'.


      https://www.volkskrant.nl/buitenland...duro~a4509544/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #182
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.521
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard De oplossing : zelfvoorzienende circulaire economie

      .


      Nicolas Maduro die altijd zijn oordeel klaar heeft over westers imperialisme, steunt volledig Vladimir Putin met de invasie en bezetting van Oekraine. Dat Putin burgers met raketten bestookt vindt Maduro daarmee dus moreel verantwoord. Hij schoffeerde in 2019 de Chileense president Sebastian Pińera door deze Agusto Pińechet te noemen. Maduro heeft er in zijn eigen land een enorme puinhoop van gemaakt. Zo kost een liter water meer dan een liter benzine. En dat terwijl er in Venezuela een overvloed aan water is voor iedereen. Dus met dat zogenaamde socialisme valt het reuze mee. Venezolanen ontvluchten massaal het land. Chile is een gewilde bestemming voor vluchtende Venezolanen. Hier in Aysén hebben we een Venozolaans echtpaar leren kennen, beiden hier werkend als arts, die geen goed woord over hebben voor wat zij noemen de corrupte regering Maduro. Een torenhoge inflatie. Als Maduro zo de pest heeft aan de vrije markt en het westen dan zou hij niet moeten leuren met (dure) olie voor het westen. Ook hij wil zaken doen en grof geld verdienen aan export. Laat hem de olie maar zelf opzuipen. Met een autarkie en een circulaire economie zou Venezuela welvarend kunnen zijn. Van een buschauffeur als president kun je dat natuurlijk niet verwachten.



      .
      Laatst gewijzigd door Rob Gosseling; 14-08-22 om 04:31.

    3. #183
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.521
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      .
      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Rob Gosseling Bekijk Berichten
      .
      Wat weet jij nu van chili, van z-amerika? Het is in het chili van nu een andere situatie dan in 1973 met nixon en de staatsgreep. Je bent niet objectief en al helemaal niet genuanceerd over het westen. En het westen is ook niet één blok. Je stelling dat zuid-amerikaanse presidenten worden afgezet die ingaan tegen wat jij noemt "westers beleid" gaat niet op voor het chili van nu. Er is onder boric geen botsing met de eu of de vs. Je verhaal over inmenging van het westen is tendentieus. Bovenstaand artikel gaat helemaal niet over die vermeende inmenging. Het is een artikel wat niet past in deze topic. Dat artikel uit trouw gaat over interne conflicten in chili en verandering van binnenuit. Dat heeft allemaal niets te maken met het afzetten van presidenten.

      Vertel mij iets over het leven in Chili na Pinochet onder de regeringen van Lagos, Bachelet, Pińera of Boric. Wat is jouw mening daarover? Vertel iets over de middenklasse, over het onderwijs, volkshuisvesting, gezondheidzorg hier in chili. Vertel iets over de sociale explosie begonnen in okt 2019 in chili. Vertel iets over de criminaliteit in chili of de politie en rechtspraak.


      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Oow gaat het weer over mijn persoon? Doei!



      Haha

      17 oktober 2019 :

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Jammer, alleen de laag- en ongeletterde autochtone imbecielen zijn achtergebleven hier op maroc.nl. Valt totaal geen discussie met ze te voeren.


      .

    4. #184
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten

      ...

      Chili en Columbia zijn de standaard handlangers van de USA.

      Ik hoef me niet in te lezen in de Spaanstalige media. Dat de USA Zuid-Amerika al decennialang via allerlei misdadige streken in oorlogen heeft gestort en alle socialistische regeringen probeert omver te werpen is bij iedereen bekend.
      ...
      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Steeds meer Zuid-Amerikaanse landen lukt het om het juk van de VS af te werpen. De VS flipt daarvan.



      Gustavo Petro legde op 8 augustus de eed af. Foto: Twitter @gustavopetrourrego

      Analyse - Lode Vanoost

      President Colombia zet eerste stap naar verzoening met buurland Venezuela

      Amper enkele dagen na zijn eedaflegging neemt de eerste socialistische president van Colombia reeds een belangrijke beslissing. Hij herstelt de diplomatieke relaties met buurland Venezuela. Daarmee gaat hij lijnrecht in tegen de bevelen van de grote noorderbuur, wat een breuk betekent met 72-jaar trouwe volgzaamheid van de meest stabiele bondgenoot van de VS tot nu.

      woensdag 17 augustus 2022 10:22

      Colombia schrijft geschiedenis. De eerste linkse president van het land sinds 1948 maakt onmiddellijk werk van een van zijn verkiezingsbeloften. Hij wil de soevereiniteit van zijn land herstellen tegen de eisen van de VS in.

      De VS hebben in Colombia 74 jaar hun meest volgzame bondgenoot gehad.
      Verkiezingen lieten de bevolking steeds weer de keuze tussen twee presidentskandidaten die stonden voor dezelfde binnen- en buitenlandse politiek. In 2016 kreeg de bevolking voor het eerst een echte keuze, maar Gustavo Petro haalde het toen nipt niet. Het lukte wel in 2022.

      Voor meer achtergrond, zie alle artikels in ons Dossier Colombia en Dossier Venezuela.
      Massale verkiezingsfraude is altijd endemisch geweest in dit land dat buiten de steden nog steeds grotendeels een semi-feodale maatschappij is waar grootgrondbezitters samenspannen met buitenlandse mijn- en bosbouwbedrijven, waarbij de lokale bevolking ofwel een uit te roeien sta-in-de-weg is of grondstof voor spotgoedkope arbeid.

      Colombia was tot voor de oorlog in Syrië meer dan dertig jaar lang het land met de meeste interne vluchtelingen ter wereld. Doodseskaders terroriseerden het platteland en financierden zich met de verkoop van cocaďne aan de buitenlandse markt. Al dat geweld lokte het tegengeweld van meerdere guerrillagroeperingen uit.

      Gustavo Petro was als jonge idealist zelf nog actief lid van een van deze guerrilla’s. De voorbije jaren heeft hij zich als burgemeester van de hoofdstad Bogotá een pragmatisch en competent politicus getoond. In Europa zou hij een gematigd sociaal-democraat worden genoemd, voorstander van een gemengde economie, met privé-bedrijven en een actieve rol van de staat in het reguleren van de economie ten bate van de bevolking.

      In de maatschappelijke context en geschiedenis van Colombia (en Latijns-Amerika) is dat ‘extreem-links’. De Colombiaanse elite en de buitenlandse bedrijven zien dit alles met lede ogen aan. De vraag is maar hoe de VS zullen reageren. Die vraag hoeft over de elite niet worden gesteld. Die heeft zich de voorbije zeventig jaar gekenmerkt als volledig onderdanig aan wat hen door grote buur in het noorden wordt ‘aangeraden’.
      President Petro wil de Colombiaanse economie integreren in Latijns-Amerika. Dat gaat regelrecht in tegen de oekazes vanuit de VS (en in mindere mate vanuit Canada, Frankrijk, Groot-Brittannië en de EU). Die wil de exclusieve bilaterale economische banden met elk Latijns-Amerikaans land afzonderlijk in stand houden.

      Een eerste stap is het herstel van de diplomatieke relaties met buurland Venezuela. Daarnaast wil hij het vredesakkoord van 2016 met de guerrilla’s van de FARC terug herstellen, nadat zijn voorganger dat akkoord naast zich had neergelegd.

      Petro wil de arbeidswetgeving moderniseren, openbare gezondheidszorg en onderwijs herstellen evenals het systeem van de pensioenen en de belastingen. In Colombia betalen rijken en bedrijven zo goed als geen belastingen.

      Bovendien wil hij naar Portugees model investeren in een totaal andere aanpak van de drugsproblematiek, weg van de repressie naar erkenning van de sociale oorzaken van deze maatschappelijke gesel.

      Het ziet er voor de gewone Colombiaan veelbelovend uit. Alles zal afhangen van de reactie van de VS. Het mag niet worden uitgesloten dat vanuit de VS tweedracht zal worden gestookt zoals dat gebeurde in 1970-1973 in Chili en in veel andere landen, zoals meer recent in Honduras, Paraguay en Brazilië, met wisselend succes. Venezuela kreunt al jaren onder een economische blokkade omdat het zich niet wil schikken naar de eisen van de VS om de petroleumsector terug volledig over te dragen aan de buitenlandse oliebedrijven.

      Petro is net als zijn Venezolaanse buur Maduro van mening dat de opbrengsten van de grondstoffen in de Colombiaanse bodem toekomen aan de eigen bevolking, niet aan bedrijven in het buitenland (en aan de collaborerende elite in eigen land).

      In Peru poogt de VS-ambassade reeds twee jaar tevergeefs de president af te zetten. In Bolivia en in Honduras is het rechtse regime ten val gekomen via eerlijke verkiezingen (die er enkel kwamen na de inzet van miljoenen en de druk vanuit het buitenland om die toe te laten). In Venezuela houdt de huidige regering nog steeds stand.

      Het lijdt niet de minste twijfel dat dergelijke plannen ook voor Colombia klaarliggen. Voor de VS staat er immers veel op het spel. Colombia was 72 jaar lang de meest getrouwe en stabiele partner in Latijns-Amerika, meer nog dan hun buurland Mexico
      . Ook daar worden de VS met links president AMLO aan hun eigen grens geconfronteerd met de veranderende machtsverhoudingen in de wereld.

      De VS blijven een vervaarlijke wereldmacht en het worden spannende jaren voor Colombia. Zeker is het niet, maar het kan wel degelijk lukken.


      https://www.dewereldmorgen.be/artike...and-venezuela/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    5. #185
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.521
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Dit is een nieuwsbericht dat ij deze kwestie hoort. Vrijwel alle kranten hebben er over bericht. Schijnt dat Israël er ook bij betrokken is.

      Chili en Columbia zijn de standaard handlangers van de USA.

      Ik hoef me niet in te lezen in de Spaanstalige media. Dat de USA Zuid-Amerika al decennialang via allerlei misdadige streken in oorlogen heeft gestort en alle socialistische regeringen probeert omver te werpen is bij iedereen bekend.

      Als jij een interessante spaanstalige stuk hebt, dan mag je dat gerust plaatsen. Maar dan wel vertaald, porque me no habla la lingua Espagnol. ik spreek geen Spaans. Heb wat her en der opgepikt maar is absoluut niet toereikend.
      Als je schrijft dat Chili en Colombia "handlangers" zijn van de VS dan insinueert dat ook meteen dat de VS zich misdadig gedraagt en dat deze twee landen dat misdadig handelen van de VS steunen. Je kunt beter zeggen dat de Chili en Colombia nauwe betrekkingen met de VS hebben. Chili onderhoud ook goede betrekkingen met Peking, maar is daarmee nog geen "handlanger" van China en dus ook geen medepleger van mensenrechtenschendingen door, in en buiten China. Zoals je het schrijft hang je aan die bilaterale betrekking meteen een etiktje.

      Laten we een stapje maken naar Venezuela, kennelijk jouw favoriete land in de regio, (of ik moet mij vergissen) deze draad lezende. Met jouw criterium betreffende "buitenlandse betrekkingen" geldt dus ook dat landen die een relatie hebben met de regering in Venezuela deze dus "handlangers" van Maduro zijn en daarmee Maduro's mensenrechtenschendingen steunen.

      P.s. je had het waarschijnlijk wel verwacht, maar op 4 september ga ik tégen de nieuwe grondwet in Chili stemmen. En dat vind ik spijtig, want er staan ook heel goede artikelen in. Echter staan er een aantal artikelen in waar ik zo'n grondige afkeer van heb dat ik ga tegenstemmen. De nieuwe grondwet is helaas voor een deel gebaseerd op ronduit racistische concepten. En daar kan ik niet mee instemmen.

      Het plebisciet is op 4 september, een paar dagen vóór 11 september, een voor Chili historische datum : de staatsgreep van 1973. Ik kan mij uit de media die staatsgreep nog herinneren. Het was voor de eerste maal in mijn leven dat ik van het begrip 'staatsgreep' hoorde. Was er van onder de indruk als kind. Niet wetende welke grote rol Chili in mijn leven zou gaan betekenen. Geheel toevallig was 11 september 1973 voor ons de dag van verhuizing van Berkenwoude naar Beutenaken in Z-Limburg. Mijn vader was ernstig ziek. Wij lazen Trouw thuis, mijn moeder werkte destijds voor Trouw. En over Chili was in het nieuws in die tijd veel te doen. De verhalen vond ik akelig. Vele jaren later, jaren '80 kwam ik voor de eerste maal in Chili, om er vervolgens bijna jaarlijks terug te keren voor vakantie. De eerste keer was ik best bang vanwege alle verhalen over de militaire junta van Chili. Maar mijn god wat viel dat mee! Wat was Chili, een heerlijk rustig land. Overal militairen en politie op straat. Maar je kon rustig op straat lopen. Nu kan dat in vele buurten in Santiago niet meer. De straat is eigendom van criminele bendes vele malen erger dan de junta van Pinochet. Gelukkig woon ik in het dunbevolkte zuiden, waar die bendes nog niet opereren. Bij ons in Aysén is het nog rustig. Geen geweldadige overvallen op particulieren, waarbij je auto wordt klemgereden door zo'n "flaite". (Tokkie)

      Ik heb inclusief Augusto Pinochet alle opeenvolgende regeringen van Chili meegemaakt. Michelle Bachelet heb ik persoonlijk nog ontmoet in Coyhaique en mocht haar de hand schudden. Dat was een heel fijne president van Chili. Sebastian Pińera was naar mijn oordeel de beste president van Chili. De huidige president Gabriel Boric is volstrekt ongeschikt voor zijn taak, inclusief zijn eveneens onkundige kabinet. Wat een puinhoop met Boric. Iedere dag een nieuwe uitglijder. Wat een ongelooflijke kluns. Een slapjanus ook die aan de verkeerde kant staat. Onder hem hebben criminelen nog meer vrij spel. Wat een oetlul. Was Evelyn Matthei maar president. Dat is mijn favoriet! Een vrouw die recht door zee is en maling heeft aan hoe dat kan vallen. Helaas is ze door partijgenoten aan de kant geschoven als kandidaat. En daardoor verloor een andere slapjanus van de oetlul Boric die helaas president is geworden. En deze oetlul goede vriendjes is met Maduro is ook weer logisch.


      .


      .
      Laatst gewijzigd door Rob Gosseling; 18-08-22 om 00:13.

    6. #186
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Surazo: Een Duitse familie in Bolivia



      Door: Kees Stad Gepubliceerd: 16 augustus 2022

      Soms krijg je een boek in handen waar alles aan klopt. Surazo, van de Oostenrijkse cultuurwetenschapper Karin Hasselaar, is zo’n boek. Prachtig vormgegeven en meeslepend verteld, diepgravend en tegelijk ontroerend en onthullend. Het vertelt de waargebeurde geschiedenis van Duitse nazi’s in Bolivia, hoe die na de tweede wereldoorlog ongestoord de Zuidamerikaanse dictaturen aan wapens en kennis over repressie helpen. En hoe sommige kinderen zich daar tegen proberen te verzetten.

      De twee hoofdpersonen in het boek zijn de cameraman Hans Ertl en zijn dochter Monika. Hoewel Monika in het hele boek aanwezig is, krijg je over haar eigenlijk nog het minst te weten. Dat komt gedeeltelijk omdat ze maar kort leefde en de Boliviaanse dictatuur van Hugo Banzer haar persoonlijke archief heeft doen verdwijnen, zoals die ook haar fysieke lichaam heeft weggevaagd na haar in 1973 op straat in La Paz dood te schieten.

      Hans Ertl daarentegen is alomtegenwoordig, en ook op internet kun je allerlei films en interviews van of met hem vinden. Hij is pas in 2000 op 92-jarige leeftijd in Bolivia overleden. Ertl was de cameraman van Leni Riefenstahl, de befaamde filmmaakster van de nazi’s en lievelingsfilmer van Hitler en zijn kliek. Hij was onder andere betrokken bij de twee documentaires over de olympische spelen van 1936 (en daarvoor die over ‘Unsere Wehrmacht’en vele andere propagandafilms). In 1940 werd hij door Rommel naar Zuid Amerika gestuurd om daar opmunterende speelfims te maken zoals ‘Ein Robinson’ met een Duitse matroos in de hoofdrol, die als schipbreukeling gered wordt door een nazi-marineschip en dan in volle glorie terug naar de Heimat vaart. De titel van het boek, Surazo, verwijst naar een koude bergwind in Bolivia, waar Ertl een film naar vernoemd had waarvan de opnames echter verloren zouden zijn geraakt en die er in ieder geval nooit gekomen is.

      Koloniale geschiedenis


      Karin Harrasser stuit bij toeval op beelden van Hans Ertl als ze onderzoek doet naar de geschiedenis van Duitse missionarissen in de 17e eeuw en het verband met koloniale ontwikkelingen sindsdien. In een online archief van een Boliviaanse steungroep van inheemse volkeren, ziet ze interviews met een stokoude vent met een witte baard die met een zwaar Beiers accent vertelt, en waarvan ze de naam vaag kent. Ze duikt dan in zijn leven, en zijn films en ontwart beetje bij beetje het netwerk van Duitse (en andere) nazi’s die na de Tweede Wereldoorlog hun toevlucht zochten in Bolivia en naburige landen, veelal geregeerd door gruwelijke regimes die de VS op allerlei manieren steunde.

      Hans Ertl hoefde niet eens echt te vluchten. Hij probeerde aanvankelijk zijn carričre als filmmaker weer op te pakken, en werd niet vervolgd vanwege zijn werk voor de propaganda-afdeling van de nazi’s . Maar hij kwam ook niet makkelijk aan werk, en merkte dat hij niet in aanmerking kwam voor filmprijzen. Dat was het moment dat hij, met vrouw en kinderen begin jaren 1950 naar Bolivia verkaste dat hij al kende van docudrama’s die hij maakte over ‘natuurvolkeren’ en hun spannende geheimen. Hij heeft goede contacten met de militaire dictator Hugo Banzer (eveneens van Duitse afkomst) en begint een veehouderij op een lap oerwoudgrond in Santa Cruz.

      Een van zijn beste kameraden daar is ene Klaus Altmann, die door Monika en haar twee zussen ‘oom Klaus’ wordt genoemd. Het is de man die eigenlijk Klaus Barbie heet en later wereldnieuws wordt omdat hij door Serge en Beate Klarsfeld opgespoord wordt en in Frankrijk wordt berecht voor zijn gruweldaden als hoofd van de Gestapo in Lyon. Zoals veel andere nazi’s was hij via de ‘rattenlijn’ en vaak met hulp van extreemrechtse functionarissen van het Vaticaan naar Zuid Amerika ontkomen. Daar was hij regimes gaan steunen in spionage en terreur en wapens gaan leveren. Het is zeer waarschijnlijk dat hij een rol heeft gespeeld in het opsporen en afmaken van Monika Ertl. Die was ondertussen een hele andere kant opgegaan, en had zich, na ervaringen met mijnwerkers in Chili, bij de linkse guerrilla gaan voegen. Maar Barbie is maar een voorbeeld, het wemelde daar van de oud-nazi’s die grotendeels nogal open opereerden, en zakelijk floreerden, onder andere door wapenhandel, en drugs.

      Monika Ertl




      Monika was van 1937 en Hans’ lievelingsdochter. Ze assisteerde hem ook bij zijn ‘Incafabels’in de jaren ‘60. Ze trouwde met een zoon van een van haar ouders vrienden, Hans Harjes. Hij was mijnbouwingenieur en waarschijnlijk is ze als zijn echtgenote in Chili gepolitiseerd toen ze mijnwerkers zag die stakingen organiseerden en de campagne van Salvador Allende steunden. Ze scheidde in 1969 van haar man. En moet dan al contacten gehad hebben met de Boliviaanse verzetsbeweging ELN, die waar Che Guevara zijn laatste dagen mee vocht. Che Guevara zelf was al omgekomen. Er zijn sterke vermoedens dat Monika later in 1971 naar Hamburg is gegaan om de man die verantwoordelijk was geweest voor het doodmaken van Guevara (en het laten afhakken van zijn handen) en die daarna al erebaantje consul in Hamburg was geworden, Roberto Quintanilla, dood te schieten. Ze reisde vervolgens naar Cuba, en ging terug naar Bolivia om te proberen de ELN terug tot leven te wekken, maar werd op 12 mei 1973 in La Paz samen met een andere verzetsstrijder doodgeschoten door veiligheidsdiensten. Volgens de beroemde Franse guerilla-intellectueel Regis Debray waren ze op dat moment bezig om te proberen Klaus Barbie te ontvoeren om hem te laten berechten in Frankrijk. Maar Barbie zelf was op hoog niveau betrokken bij de opstandsbestrijding in Bolivia en waarschijnlijk verantwoordelijk voor de opsporing van Monika.

      De schrijfster van het boek gaat niet op die details in. Ze probeert wel inzicht te krijgen in de beweegredenen van vader Ertl, die dictator Banzer als buurman had en goed bevriend was met Barbie maar hen nooit gevraagd heeft om het lichaam van zijn dochter terug te geven. Wel heeft hij zich bezwaard omdat bij een huiszoeking zijn persoonlijke archief meegenomen was en hij dat terug wilde. Wat we door de gelaagde en zoekende schrijfsteil te zien krijgen is, hoe die werelden van extreemrechtse witte zakenmannen en veeboeren bestaat en verweven is met die van lokale politici en doodseskaders, tot aan het verzet tegen de ‘eerste inheemse’ president Evo Morales aan toe.

      Waarschijnijk heeft Monika nooit absoluut afgerekend met haar vader, die ook geen enorm ideologische nazi was, eerder een rasopportunist en hedonist zonder al teveel scrupules. Er zijn aanwijzingen dat Monika haar vader nog heeft geprobeerd over te halen om toe te laten dat de verzetsstrijders ook van zijn boerderij gebruik konden maken als toevluchtsoord, maar dat Hans daar niets van wilde weten. Zoals zoveel nazi’s na de tweede oorlog probeerde hij zijn overtuiging en praktijk zoveel mogelijk te verhullen. Maar volgens Harrasser was hij zijn hele leven trots op zijn rol in de Wehrmacht, en werd hij in 2000 in Bolivia in zijn oude uniform begraven.

      Alpinisten


      Schrijfster Karin Harrasser ontdekt nog een vreemde overeenkomst tussen veel van de oud-nazi’s en Hans Ertl en dat is hun hang naar bergsport. Dan komt ze zelf in beeld, en in het boek vraagt ze zich ook regelmatig af wat haar eigen geschiedenis en omgeving te maken heeft met de netwerken rond Hans Ertl. Zelf komt ze uit het Oostenrijkse/Tirolse Kufstein en ze kent die wereld goed. Maar ook in Bolivia zijn hoge bergen en door Duitsers opgestarte alpinistische verenigingen en natuurlijk was de nazi-’cultuur’ doordrongen van Alpenverering. Maar het moet volgens de schrijfster ook iets te maken hebben met de landsgrenzen die vaak met die bergen gepaard gaan – en dus vluchten mogelijk maken – en de typische Feldjäger-mentaliteit om hoog in de bergen met kleine groepen te opereren zonder dat iemand er naar omkijkt. Hoe dan ook, ze vraagt zich af hoe toevallig het was dat de dochter van Klaus Barbie, Ute Messner uiteindelijk een keurig leven als bibliothecaresse in Kufstein kan leiden, na de ontdekking van haar vader. En ook andere hoge nazi’s komen uit de streek, zoals de oorlogsvlieger met de meeste medailles Hans-Ulrich Rudel, ook nooit vervolgd en die een monument heeft in het dorp. Ook Rudel deed het goed als wapenhandelaar voor Zuidamerikaanse regimes, organiseerde de Argentijnse luchtmacht en leefde in het Paraguay van Stroessner (alweer zo’n Duitse naam) en kon ongehinderd heen en weer vliegen. Hij was een van de vluchthelpers voor Joseph Mengele en werd tegelijkertijd openlijk vereerd in Tirol. Het is vreemd, merkt Harrasser op, hoe conservatief de gemeenschap om hen heen is dat het dit soort mensen zonder probleem zijn gang laat gaan.

      Het boek van Karin Harasser is juist zo indrukwekkend door de rustige introspectieve toon, die niet voor het spektakel gaat dat makkelijk voor het grijpen ligt. Ze gaat diep in op de films van Hans Ertl en wat die onthullen over witte grootheidswaanzin (terwijl ze voordoen over inheemse volkeren te gaan). Liever dan voor de grote klappers, gaat ze voor “beter begrijpen van de bijdrage van vrouwen aan de opstand rond 1968 en ook om licht te laten schijnen op dat wat je uit je verleden kunt meenemen voor vandaag. Daarom heb ik me niet beperkt tot de ascetische benadering die wordt vereist door biografische theorie, maar heb ik geprobeerd allerlei sporen te volgen, waaronder de zwakke en onwaarschijnlijke”. Ze zoekt daarom, zelf uit 1974, naar een duiding van die generatie die het eind jaren 1960 niet wilde accepteren en daar met hun leven voor betaald hebben. Ze verwijst daarvoor naar de film van Kris Marker, Le Fond de l’air est Rouge, die volgens haar ‘waarschuwt voor naiviteit, verkeerde keuzes en fouten, en die desondanks vasthoudt aan dat historische moment dat alles anders had kunnen worden’.

      Want de oude en nieuwe nazi's en de geheime diensten en de in de VS getrainde militairen hebben voortdurend jacht gemaakt op linkse politieke activisten en vakbondsleden en dergelijke. De geschiedenis van de koude oorlog was in Zuid Amerika zo heet als wat, en daarbij kwamen de ervaren oud strijders uit Europa en hun netwerken goed van pas. Eigenlijk is die geschiedenis nog steeds nauwelijk beschreven en zijn vele archieven nog gesloten. Maar door boeken als Surazo wordt er iets van onthuld, en wordt enkele van de slachtoffers alsnog iets recht gedaan.
      -----------
      Surazo: Monika und Hans Ertl: Eine Deutsche Geschichte in Bolivien Karin Harrasser Matthes & Seitz 2022, 270 pag., 26 €


      https://www.globalinfo.nl/Recensies-...lie-in-bolivia
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    7. #187
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.


      Presidenten Gustavo Petro en Nicolas Maduro. Foto: Wikimedia Commons

      Marc Vandepitte

      Goede relaties tussen Venezuela en Colombia zijn een klap voor de VS

      Na jaren van conflict herstelden Venezuela en Colombia hun diplomatieke relaties. Dat herstel versterkt de integratie van de landen van Latijns-Amerika en is een streep door de rekening van Washington.

      dinsdag 6 september 2022 13:56

      Eind augustus nam de Venezolaanse president Nicolas Maduro de geloofsbrieven van de ambassadeur van Colombia in Venezuela in ontvangst. Daarmee zijn de diplomatieke relaties tussen beide landen na jaren van conflict en spanningen volledig hersteld.

      In 2019 verbrak Venezuela de diplomatieke betrekkingen met Colombia nadat de toenmalige Colombiaanse president oppositieleider Juan Guaidó had erkend als president van Venezuela.

      In het verleden heeft de VS Venezuela vooral via Colombia belaagd en onder druk gezet. Voor het Witte Huis functioneerde dat land als een NAVO buitenpost in de regio en als spil in de plannen van het Southern Command (de militaire commandostructuur van de VS in Latijns-Amerika).

      Voor het Witte Huis functioneerde Colombia als een NAVO buitenpost in de regio.

      Maar met de verkiezing van een linkse president in Colombia is de situatie drastisch gewijzigd en liggen de geopolitieke kaarten helemaal anders. Kort na zijn verkiezingsoverwinning signaleerde de nieuwe Colombiaanse president Gustavo Petro dat hij een ander buitenlands beleid zou voeren en dat hij bereid was om de banden met Caracas te herstellen.

      Colombia en Venezuela willen de economische banden nieuw leven inblazen om op die manier de levensstandaard van de bevolking van beide landen te verhogen.

      De sterkere banden tussen beide landen zijn niet alleen belangrijk voor een economische heropleving in de regio maar ook voor de vrede in het grensgebied van de twee landen, waar gewapende milities en drugbendes al jaren amok maken.

      Ook voor de integratie van het Latijns-Amerika is de toenadering een grote troef. De laatste tijd is er sprake van een nieuwe linkse golf. Voor die linkse of progressieve regeringen is soevereiniteit belangrijk. Zij streven naar meer integratie van de regio en distantiëren zich van de geopolitieke belangen van het Witte Huis.

      Het herstel van de diplomatieke banden tussen Venezuela en Colombia illustreert de tanende invloed van de VS in de regio.

      De toenadering tussen Venezuela en Colombia biedt een kans om de eenheid in organisaties als de Gemeenschap van Latijns-Amerikaanse en Caribische Staten (CELAC) te versterken en zet de deur open om de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties (UNASUR) nieuw leven in te blazen.

      Voor Washington is het de zoveelste tegenslag. De laatste Top van de Amerika’s in juni draaide uit op een fiasco voor president Biden. Het herstel van de diplomatieke banden tussen Venezuela en Colombia illustreert de tanende invloed van de VS in de regio.

      Als Lula tot president wordt verkozen in Brazilië (2 oktober) dan zal deze trend een serieuze boost krijgen.

      Bron: Telesur


      https://www.dewereldmorgen.be/artike...ap-voor-de-vs/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    8. #188
      Eric de Blois Rob Gosseling's Avatar
      Ingeschreven
      Jul 2016
      Locatie
      Chili, Región Aysén
      Berichten
      4.521
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      16

      Standaard dewereldmorgen.be(h)

      .
      Goed hoor : dewereldmorgen.be :

      1
      "Dat herstel versterkt de integratie van de landen van Latijns-Amerika en is een streep door de rekening van Washington."

      2
      "In het verleden heeft de VS Venezuela vooral via Colombia belaagd en onder druk gezet."

      3
      "Zij streven naar meer integratie van de regio en distantiëren zich van de geopolitieke belangen van het Witte Huis."

      4
      "Voor Washington is het de zoveelste tegenslag. De laatste Top van de Amerika’s in juni draaide uit op een fiasco voor president Biden."

      5
      "Het herstel van de diplomatieke banden tussen Venezuela en Colombia illustreert de tanende invloed van de VS in de regio."

      Het is duidelijk dat op de redactie van dewereldmorgen.be uit de tegenslag voor de VS een veel grotere vreugde geput wordt dan het gegeven dat twee landen toenadering tot elkaar zoeken. De VS als paria en vijand van de-wereld-morgen-be. Over Venezuela niets dan lof. Gek toch dat die massa mensen die op de vlucht slaan uit het rijke oliestaatje met de grootste plas olie ter wereld daar heel anders over denken. Maar ja, die zijn uiteraard gehersenspoeld door rechtse media. Er is vast iets misgegaan met het curriculum van Nicolas Maduro met ervaring als "bestuurder". Men moet gedacht hebben dat iemand die goed is met besturen ook wel leiding zou kunnen geven aan een oliestaat. Dat incompetentie een pré is. Men heeft het woord "bus" daarbij vast over het hoofd gezien.

      De dewereldmorgen eindigt ook heel toepasselijk met Be(h)!


      Biden meets Boric.



      .
      Laatst gewijzigd door Rob Gosseling; 09-09-22 om 03:49.

    9. #189
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      David Choquehuanca, vice-president van Bolivia. Foto: eldeber.com.bo

      Opinie - David Choquehuanca

      Manifest ‘Buen Vivir’ van de vicepresident van Bolivia

      Vicepresident David Choquehuanca van Bolivia komt op zondag 18 september naar het solidariteitsfestival ManiFiesta in Oostende. Hij is de voornaamste ideoloog van het concept Buen Vivir (goed leven). In tien punten vat hij deze levensvisie voor Latijns-Amerika samen.

      vrijdag 16 september 2022 10:59

      De ideologen van het kapitalisme beweren dat de oplossing voor de crisis van het kapitalisme enerzijds meer kapitalisme is en anderzijds minder sociale rechten, minder volksgezondheid, minder gratis openbaar onderwijs en minder bescherming van de rechten van de mensen.

      In het kapitalistische systeem zijn banken meer waard dan het leven. In dit wilde kapitalisme zijn mensen en volkeren geen broeders en zusters, geen burgers, geen mensen.

      Het is dit model van leven, van produceren en consumeren dat we dringend moeten veranderen. De planeet en de mensheid lopen ernstig gevaar uit te sterven.

      Het kapitalisme heeft een beschaving van verspilling, consumptie, uitsluiting en cliëntelisme gecreëerd die weelde en ellende genereert. Het is dit model van leven, van produceren en consumeren dat we dringend moeten veranderen. De planeet en de mensheid lopen ernstig gevaar uit te sterven.

      De Plurinationale staat Bolivia, die de stem van de volkeren van de wereld vertolkt, gaat uit van een morele verplichting ten opzichte van de planeet en stelt voor dat de mens zijn eenheid en verbondenheid met Moeder Aarde moet herstellen. Binnen dit kader stellen wij tien mandaten voor om de confrontatie met het kapitalisme aan te gaan en de cultuur van het leven op te bouwen.

      1. De democratie en de politiek opnieuw opbouwen, de armen mondiger maken en het volk dienen. De wereld maakt een crisis door van politieke systemen die het volk niet meer vertegenwoordigen. Zogenaamde democratieën zijn een voorwendsel om natuurlijke rijkdommen over te dragen aan het transnationaal kapitaal. Democratie is niet duurzaam als het niet in de eerste plaats tegemoetkomt aan de behoeften van de armen en de gemarginaliseerden.

      2. Meer sociale en mensenrechten tegen het misbruiken van de menselijke noden. Kapitaal en markten lossen geen ongelijkheid en armoede op, ze privatiseren alleen diensten en profiteren van de noden van de mensen. We hebben de dramatische privatisering van basisdiensten, waaronder water, al meegemaakt.

      3. Onze volkeren en culturen dekoloniseren om het goede leven op te bouwen. Duizendjarige en voorouderlijke culturen worden uitgesloten van economische en politieke deelname. Als gevolg daarvan worden hun culturele en spirituele kracht en energie genegeerd. Dit heeft geleid tot een diepgaande ontmenselijking van de wereld en de verwijdering van spirituele en culturele rijkdom die ons de kracht kan geven om de wreedheid van het kapitalisme te stoppen.

      Het Titicaca-meer. Foto: Anthony Lacoste/CC BY-SA 3:0

      4. Voor het recht van Moeder Aarde om goed te leven, tegen het milieukolonialisme van “de groene economie”. De ideologen van het kapitalistische systeem hebben de “groene economie” gepromoot als de redding van dit maatschappijmodel, wat niets anders betekent dan de onderwerping van de natuur onder het groene kapitalisme. Wij maken ons ook zorgen over de klimaatcrisis van de planeet.

      5. Meester zijn over de natuurlijke hulpbronnen is de voorwaarde voor bevrijding van koloniale en neoliberale overheersing en voor de volledige ontwikkeling van volkeren. In veel landen van de wereld is de belangrijkste bron van economische rijkdom gebaseerd op de exploitatie van natuurlijke hulpbronnen. In de meeste landen wordt deze rijkdom echter geplunderd en gestolen door privéorganisaties en transnationale machten die zich ten koste van de volkeren verrijken.

      6. Weten hoe je je moet voeden om goed te leven, bevordering van de voedselonafhankelijkheid. Voedsel is een mensenrecht. Voedsel staat centraal in het leven van de mensen en in de verwezenlijking van ons doel: “goed leven”.

      7. Over samenwerking en internationale betrekkingen: de alliantie van de volkeren van het Zuiden tegen interventies, neoliberalisme en kolonialisme. Wij moeten onze samenwerking tussen volkeren en gemeenschappen, tussen staten en regeringen, opbouwen en versterken in een kader van steun, samenwerking en solidariteit om het leven en de mensheid te versterken. Tegenover de diplomatie van dood en oorlog, mercantilisme, privatisering en plundering van natuurlijke hulpbronnen moeten wij de diplomatie van de volkeren van het Zuiden plaatsen. Er zal geen sterk Zuiden zijn zonder onafhankelijkheid, patriottisme, vaderlandsliefde en de wil van volkeren en staten om de ketenen van de koloniale en de neoliberale slavernij te verbreken.

      David Choquehuanca. Foto: embassyofbolivia.nl

      8. Kennis en technologie zijn fundamentele instrumenten om een volledige ontwikkeling te verwezenlijken en armoede en honger uit te bannen. Tegenwoordig beschermen de ontwikkelde landen blindelings hun technologieën door middel van octrooien en licenties en verhinderen zij ons de toegang ertoe. Het technologie-monopolie is een machtsinstrument om de ontwikkelingslanden te domineren en afhankelijk te maken.

      9. Wij moeten een mondiale organisatie opbouwen van de volkeren, de armen, Moeder Aarde. Wij aanvaarden het interventionisme en neoliberalisme van de Verenigde Naties en het institutionalisme van het kapitaalimperium niet toe. In naam van “vrijheid en democratie” vallen organisaties als de NAVO en zelfs de VN via hun Veiligheidsraad landen binnen, vernietigen zij volkeren en legaliseren en verdoezelen zij massamoorden. De volkeren van de wereld aanvaarden deze elitaire organisaties van de bureaucraten van het imperium niet. Deze organisaties denken vanuit hun patriarchale en koloniale mentaliteit dat wij, de ontwikkelingslanden en volkeren, onbekwaam en dom zijn en dat wij, om uit de armoede te geraken, trouw hun recepten voor ontwikkeling moeten volgen.

      10. Economische ontwikkeling mag niet markt-, kapitaal- en winstgericht zijn; ontwikkeling moet multidimensionaal zijn en gericht op het geluk van mensen, op harmonie en evenwicht met Moeder Aarde. Kapitalisme globaliseert alleen armoede, honger en sociaal onrecht. Het vernietigt mensenrechten, sociale, economische en culturele rechten en het milieu. We moeten het internationale financiële systeem en zijn satellieten afwijzen en ontmantelen. Wij roepen de volkeren en regeringen van de wereld op de ketenen van slavernij aan het financieel kolonialisme te verbreken, want alleen door financiële en economische onafhankelijkheid kunnen wij over onze eigen toekomst beslissen.

      Het nieuwe tijdperk is er een van de kracht van werk, de kracht van gemeenschappen, de kracht van solidariteit van volkeren en de gemeenschap van alle levende wezens, zodat we samen Moeder Aarde en het Goede Leven kunnen vormen.

      Jallalla volkeren van de wereld! Kausachun volkeren van de wereld!

      De Plurinationale Staat Bolivia El Pachakuti is aangekomen, en degenen van ons die nu samen komen op het heilige eiland van de zon van het Titicaca-meer zijn de krijgers van de regenboog.

      Wij zijn de strijders van het Goede Leven, wij zijn de opstandelingen van de wereld.


      https://www.dewereldmorgen.be/artike...t-van-bolivia/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    10. #190
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      24.001
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011803

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Sinds zijn democratische verkiezing op 28 juli 2021 onderging Pedro Castillo reeds twee pogingen tot afzetting. Facebook Vladimir Cerrón

      Opinie - Stansfield Smith, Dissident Voice, DeWereldMorgen vertaaldesk

      ‘Voet binnen’ van de VS in Latijns-Amerika sinds 2000

      VS-minister van buitenlandse zaken Antony Blinken zei recent in verband met de spanningen tussen Rusland en Oekraďne: "Het is moeilijk Rusland nog buiten te krijgen eenmaal het zijn voet bij je binnen heeft gezet." Deze lijst van VS-interventies in Latijns-Amerika sinds 2000 maakt die uitspraak concreet. Noam Chomsky zei ooit: "Het kleinste kind ziet direct door deze onzin heen. Alleen intellectuelen en journalisten zijn geďndoctrineerd genoeg om dergelijke uitspraken ernstig te nemen."


      maandag 24 januari 2022 14:30

      Dat de VS staatsgrepen orkestreerden in Latijns-Amerikaanse landen is nauwelijks nog een 20ste-eeuws verschijnsel te noemen. In de 21ste eeuw probeerden de VS nog voortdurend om in samenwerking met machtige bedrijven, traditionele oligarchieën, het leger en de grote mediabedrijven staatsgrepen te plegen tegen Latijns-Amerikaanse regeringen die de behoeften van hun bevolking boven de zakelijke belangen van de VS stellen.

      Sinds 2000 volgen de Amerikaanse machthebbers een nieuwe strategie: zachte coups, wat een groot verschil is met de notoir wrede militaire staatsgrepen van de jaren 1970 in Chili, Argentinië, Uruguay en andere landen. Bij deze nieuwe staatsgrepen let de VS er goed op een schijn van wettelijkheid en democratie in stand te houden.

      De Amerikaanse supermacht heeft begrepen dat zachte staatsgrepen slagen als volksbewegingen kunnen worden gemobiliseerd voor anti-regeringsmarsen en -betogingen. Kleurenrevoluties worden zwaar gefinancierd door Amerikaanse en Europese ngo’s als USAID, NED (National Endowment for Democracy), National Democratic Institute, International Republican Institute, Open Society Foundations, Ford Foundation etc.Zij maken gebruik van mensenrechtenorganisaties (zoals Human Rights Watch en Amnesty International), plaatselijke dissidente organisaties en in toenemende mate de links-liberale media (zelfs Democracy Now!) om het terrein voor te bereiden. De VS hebben deze eeuw drie zeer succesvolle manieren gevonden om regime change te bewerkstelligen:



      • een eerste is economische oorlogsvoering met sancties en regelrechte blokkades tegen een land, waardoor de misnoegdheid van de bevolking tegen de geviseerde regering toeneemt;
      • een tweede is de verspreiding van desinformatie (vaak over ‘mensenrechten’, ‘democratie’, ‘vrijheid’ of ‘corruptie’) via commerciële en sociale media, om massabewegingen aan te wakkeren tegen leiders die de ontwikkeling van hun land boven de financiële belangen van de VS stellen. Daarvoor wordt gerekend op de CIA, die via sociale media een heel land bestrijkt met zijn desinformatie;
      • een derde is lawfare, waarbij zij die de nationale soevereiniteit van hun land verdedigen ten val worden gebracht met een schijn van democratische wettigheid. Lawfare werd ingezet bij electorale coups in landen als Haďti, Honduras en Brazilië, waar de VS een aandeel in de staatsgreep had door de verkiezingsuitslag niet te erkennen.


      Veel van pogingen tot staatsgreep mislukten, doordat mensen opkwamen voor hun regering en dankzij snelle verklaringen van solidariteit van Latijns-Amerikaanse organisaties OAS (Organisatie van Amerikaanse Staten), UNASUR en de Rio-groep. Vandaag bestaat de Rio-groep niet meer, is UNASUR sterk verzwakt en wordt de OAS terug volledig gedomineerd door de VS.

      Wel en niet geslaagde staatsgrepen waar de VS achter zat


      2001 Haďti. Haďtiaanse milities met basis in de Dominicaanse Republiek vielen het Nationaal Paleis aan. De aanval mislukte, maar zoals de Nicaraguaanse contra’s in de jaren 1980, voerden de milities nog talrijke invallen uit in Haďti, waarmee ze de weg bereidden voor de direct door VS-troepen gepleegde staatsgreep tegen president Aristide in 2004.

      2002 Venezuela. De Amerikaanse staat steunde en financierde de kortstondige coup van 11-14 april tegen president Hugo Chávez.


      President van Venezuela Nicolás Maduro – hier nog als minister van buitenlandse zaken achter president Hugo Chávez in 2008. Foto: soberania.com

      2002-3 Venezuela. De raad van bestuur van de PDVSA, de staatsoliemaatschappij van Venezuela, organiseerde een ‘oliestaking’, door de arbeiders buiten te sluiten, om Hugo Chávez van de macht te verdrijven. Begin 2003 was ook deze poging mislukt.

      2003 Cuba. In de periode die voorafging aan de VS-inval in Irak in maart 2003 beweerde John Bolton (toenmalig adviseur van president W. Bush) dat Cuba terrorisme sponsorde en biologische wapens produceerde voor terroristische doeleinden, net zoals over het Irak van Saddam verkeerdelijk was beweerd dat het massavernietigingswapens bezat. Binnenlands voerde de VS haar Cuba-vijandige propaganda op en in Cuba zelf werd de financiering van ‘prodemocratische’ groepen, verhoogd, terwijl rechtse Cuba-vijandige groeperingen steeds actiever werden. De VS betaalde ‘dissidente’ groeperingen om betogingen en ordeverstoringen te organiseren, evenals het kapen van zeven boten en vliegtuigen, waarmee de daders de VS konden bereiken zonder ooit te worden veroordeeld. Hun doel was een schijn van chaos in Cuba te veroorzaken, wat samen met de vermeende biologische massavernietigingswapens een internationale interventie in het land zou rechtvaardigen ‘om de orde te herstellen’. Cuba wist deze zet in de lente van 2003 te verijdelen.

      2004 Haďti. In de stijl van vroeg-20ste-eeuwse coups vielen VS-troepen Haďti binnen, kidnapten president Jean Bertrand Aristide en verbanden hem naar de Centraal-Afrikaanse Republiek.

      2008 Bolivia. Deze couppoging door rechtse leiders en enkele inheemse groepen uit het laagland van Bolivia werd door de VS gefinancierd. Zij wilden de rijke Boliviaanse regio Media Luna afscheiden van de rest van het land. Twintig aanhangers van president Evo Morales vonden daarbij de dood. Volgens Juan Ramon Quintana, woordvoerder van de Boliviaanse regering, bezorgde de NED tussen 2007 en 2015 10 miljoen dollar fondsen aan een 40-tal instellingen, waaronder economische en sociale centra, stichtingen en ngo’s. Tekstberichten van de Amerikaanse ambassade bewijzen dat de NED poogde om actiegroepen van armen en van inheemse volken tegen het bestuur van Evo Morales te keren.

      2009 Honduras. Hondurese militairen grepen volgens orders van de VS-ambassade president Manuel Zelaya, brachten hem over naar de Amerikaanse legerbasis Palmerola en verbanden hem vervolgens naar Costa Rica. Zo begon een tijdperk van wrede, neoliberale drugsregimes, die in 2021 eindigden met de verpletterende verkiezingsoverwinning van Xiomara Castro, president Zelaya’s echtgenote.

      Rafael Correa, president van Ecuador. Foto: Cancillería del Ecuador

      2010 Ecuador. In september mislukte een coup tegen president Rafael Correa door militairen en politie met steun van de inheemse organisaties CONAIE en Pachakutik. De VS hadden politie en leger geďnfiltreerd en de NED en USAID financierden deze inheemse organisaties.

      2011 Haďti. Na de aardbeving van 2010 die 200.000 Haďtianen het leven kostte, drong toenmalig buitenlandminister Hillary Clinton Michel Martelly op als president, nadat ze had gedreigd met stopzetting van de Amerikaanse hulp aan Haďti. Clinton vloog naar Haďti om te eisen dat Martelly aangeduid werd als een van de twee overblijvende kandidaten voor de tweede ronde, hoewel Martelly daar volgens de kiescommissie niet voor in aanmerking kwam. Ondanks een boycot − er kwam nog geen 20 procent van de kiezers opdagen bij de tweede ronde − werd Martelly tot overwinnaar uitgeroepen. De reden waarom veel Haďtianen de stembusgang boycotten was dat de populairste politieke partij van het land, Fanmi Lavalas, de partij van voormalig president Jean-Bertrand Aristide, uitgesloten werd van verkiezingsdeelname. Deze ‘verkiezingen’ werden gefinancierd door USAID, Canada, de OAS, de EU en andere buitenlandse organen.

      2012 Paraguay. President Fernando Lugo kreeg de schuld in de schoenen geschoven van een gewelddadige confrontatie tussen campesino’s (boeren) en politie tijdens een landbezetting, waarbij 17 doden vielen. Het was een heuse lawfare staatsgreep, waarbij hij uit zijn ambt ontzet werd zonder enige kans zich te verdedigen.

      2013 Venezuela. Nadat Nicolas Maduro de verkiezingen in april 2013 zeer nipt had gewonnen, beweerde de verslagen kandidaat, de door de VS gesteunde Henrique Capriles, dat de verkiezingen vervalst waren. Hij stookte zijn aanhangers op en veroorzaakte gewelddadig protest in de straten. Omdat de organisatie UNASUR toen nog sterk stond, konden de VS geen andere landen overtuigen om Maduro’s overwinning te verwerpen.

      2014 Venezuela. ‘La Salida’ (de uitgang) was een initiatief van Leopoldo López en Maria Corina Machado met als doel president Maduro van de macht te verdrijven. Er vielen 43 doden. Weer konden de VS de andere Latijns-Amerikaanse lidstaten van de UNASUR of de OAS er niet van overtuigen Maduro aan te klagen.

      2015 Ecuador. Tussen 2012 en 2015 ging 30 miljoen dollar van de NED naar politieke partijen, vakbonden, dissidente bewegingen en de media. In 2013 alleen gaven USAID en NED 24 miljoen dollar uit in Ecuador. Dit loonde in 2015, toen de inheemse organisatie CONAIE, met dank aan USAID voor zijn financiële steun, opriep tot een opstand van inheemse gemeenschappen. Deze marsen startten begin augustus 2015 en kwamen op 10 augustus samen in de hoofdstad Quito voor een algemene staking. Ook deze poging tot staatsgreep mislukte.


      Democratisch verkozen president Jean-Bertrand Aristide werd niet één- maar tweemaal afgezet door de VS. Foto: biografiasyvidas.com

      2015 Haďti. Opnieuw werden, met 30 miljoen dollar steun van de VS, de presidentsverkiezingen vervalst. De VS en de OAS verwierpen de eis van veel Haďtianen om de verkiezingsuitslag ongeldig te verklaren. De politie chargeerde, schoot met rubberkogels en met scherp op aanhangers van de oppositiepartijen. Er vielen doden. Jovenel Moďse, door president Michel Martelly als zijn opvolger vooruitgeschoven, werd president.

      2015 Guatemala. De VS orkestreerden een staatsgreep tegen rechtse president Otto Perez Molina, omdat hij niet gehoorzaam genoeg was.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •