Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.
  • + Plaats Nieuw Onderwerp
    Pagina 1/14 1211 ... LaatsteLaatste
    Resultaten 1 tot 10 van de 132

    Onderwerp: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

    1. #1
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Opeenvolgende coups in het voordeel van de VS

      De rol van de VS in Zuid-Amerikaanse staatsgrepen

      Peter Speetjens . 26 juni 2018


      Liliane Ayalde, voormalige ambassadrice voor Brazilie

      De VS deinzen er niet voor terug hun belangen in het buitenland agressief te behartigen. In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen het beleid van de VS haast systematisch afgezet. Toeval?

      Het Amerikaanse beleid in Latijns Amerika staat bekend als de Monroe Doctrine die voor het eerst in 1823 werd geformuleerd en sindsdien al menigmaal van gezicht is veranderd. Wat, op papier, begon als een nobel streven voor onafhankelijkheid voor alle Amerikaanse staten vertaalde zich al snel in een pleidooi voor hegemonie van de Verenigde Staten.

      Monroe Doctrine

      In de loop van de twintigste eeuw, en vooral tijdens de Koude Oorlog, steunde Washington menig militair dictator. Die tijd lijkt voorbij. Vandaag de dag lijkt “Monroe 4.0” de gewenste politieke richting te bereiken met een blind vertrouwen in de lokale democratie en rechterlijke macht, alwaar enige scepsis meer op zijn plaats zou zijn.

      Het begon allemaal op 28 juni, 2009, toen soldaten van het Hondurese leger het presidentieel paleis van Manuel Zelaya bestormden en hem in zijn pyjama op een vliegtuig naar Costa Rica zetten. Terwijl Zelaya in ballingschap achterbleef, maakte het vliegtuig rechtsomkeer met aan boord diens officiële aftredingsbrief.

      Hoewel Zelaya verklaarde nooit een dergelijke brief te hebben geschreven, benoemde het Nationaal Congres van Honduras onmiddellijk Roberto Micheletti als interim-president.

      Nu lijkt een en ander verdacht veel op een gewone staatsgreep. Dat vonden de Verenigde Naties, Europese Unie en de Organisatie van Amerikaanse Staten (OAS) dan ook. Zelfs de voormalig Amerikaanse ambassadeur in Honduras, Hugo Llorens, was die mening toegedaan.

      ‘There is no doubt that the military, Supreme Court and National Congress conspired on June 28 in what constituted an illegal and unconstitutional coup’, [vertaald: Het lijdt geen twijfel dat het leger, het Hooggerechtshof en het Notionale Congres samengespannen hebben tot een illegale en ongrondwettelijke staatsgreep, nvdr] hebben op 28 juni schreef hij in een e-mail aan het Amerikaanse State Departement.

      Hillary en het Hooggerechtshof

      Maar Washington houdt een slag om de arm, een hoofdrol is weggelegd voor voormalig Minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton. Zij spreekt liever van een “constitutionele crisis”, roept nooit om een terugkeer van Zelaya en benadrukt het belang van de verkiezingen die voor januari 2010 op de agenda staan.

      ‘I didn’t like the way it looked or the way they did it, but the coup (leaders) had a very strong argument that they had followed the constitution and the legal precedence’ [vertaald: Ik ben niet te vinden voor de manier waarop de coup (leiders) te werk zijn gegaan, maar ze hadden het sterke argument dat ze de grondwet naleefden en een wettelijk precedent volgden, nvdr], zei ze later in een interview met de New York Daily News. Dat is nog maar de vraag.

      Zelaya won de presidentiële verkiezingen in 2005. Hij was een liberaal maar ging gedurende zijn bewind een socialere koers varen. Ook legde hij de mijnbouw aan banden. Dit leidde tot weerstand bij de gevestigde orde en vele buitenlandse bedrijven in Honduras.

      Maar Zelaya kwam pas echt in de problemen toen hij een niet-bindend referendum voor een grondwettelijke vergadering wilde organiseren. De Hondurese elite is als de dood voor een herverdeling van grond of macht. Zij beschuldigde Zelaya uit te zijn op een tweede ambtstermijn, hoewel de Hondurese grondwet dat verbiedt. Het hooggerechtshof oordeelde dat de president niet bevoegd is een referendum te organiseren en vaardigde op 26 juni 2009 zelfs een (geheim) arrestatiebevel uit.

      Geen vrijbrief voor uitzetting

      Daar wees het leger op toen het twee dagen later het presidentiële paleis bestormde. Maar een arrestatiebevel is geen vrijbrief voor uitzetting of ballingschap. Noch rechtvaardigt het afzetting. Daarbij komt: hoe onafhankelijk is het Hondurese hooggerechtshof?

      ‘Niet’, zei Dana Frank, Professor Geschiedenis aan de Universiteit van California in Santa Cruz en een expert op het gebied van mensenrechten en Amerikaans beleid in Honduras. ‘De hoogste rechters worden door het congres niet voor het leven, maar voor 7 jaar benoemd. Dat gebeurde ook in april 2009 en er bestaat een sterk vermoeden dat de rechters werden geselecteerd met een oog op de coup twee maanden later.’

      Volgens Frank, speelden verschillende motieven een rol voor de Amerikaanse steun. Honduras is van oudsher van geostrategisch belang. Het land huisvest de enige Amerikaanse luchtbasis in de regio. Bovendien was de Hondurese oligarchie niet blij met Zelaya. Hij verhoogde niet alleen het minimumloon, maar hield ook een groot aantal privatiseringen tegen.

      ‘Bovendien was Zeleya de eerste dominosteen. In de laatste 15 jaar verloren de VS aanzienlijk aan macht in Latijns-Amerika, waar een groot aantal linkse georiënteerde regeringen aan de macht was gekomen. De val van Zelaya was het begin van de ommekeer.’

      Geboycot door alle linkse partijen werden de verkiezingen in november 2009 gewonnen door de conservatieve kandidaat Pepe Lobo. Washington zag geen enkel probleem.

      ‘We believe Lobo and his Administration have taken all the steps to restore democracy’, zei Clinton op 4 maart, 2010. ‘I have just sent a letter to the Congress of the United States notifying them that we will be restoring aid to Honduras.’ [vertaald: ‘Wij geloven dat Lobo en zijn Administratie alle nodige stappen ondernomen hebben om de democratie te herstellen’ … ‘Ik heb het Conges van de Verenigde Staten net een brief gezonden waarin ik aankondig de hulpverlening aan Honduras te herstellen’, nvdr]

      Iedereen die een beetje bekend is met de huidige stand van zaken in Honduras huilt zachtjes huilen bij het lezen van die woorden. Inmiddels zijn tal van privatiseringen doorgevoerd, werden honderden mijnconcessies vergeven en kent het land een van de hoogste moordcijfers ter wereld. Volgens Global Witness is Honduras zelfs het gevaarlijkste land op aarde voor milieuactivisten.

      Socialere koers varen

      Vorig jaar won Juan Hernández voor de tweede keer de presidentiële verkiezingen. Een jaar eerder oordeelde het Hooggerechtshof dat een tweede ambtstermijn niet in strijd is met de Grondwet. Volgens de VN en OAS werden de de verkiezingen gekenmerkt door wijdverbreide fraude. Washington zag wederom geen enkel probleem en verwelkomde Hernández met open armen.

      ‘We have intelligence reports that say that after Zelaya, I’m next’ [vertaald: inlichtingendiensten rapporteren dat het na Zelaya mijn beurt is, nvdr], zei de Ecuadoriaanse president Rafael Correa vlak na de coup in Honduras. Hij kreeg een jaar later bijna gelijk toen politieagenten en soldaten het parlement, vliegveld en ziekenhuis waar Correa verbleef bestormden. De poging faalde en Correa bleef aan de macht.

      President Fernando Lugo in Paraguay had minder mazzel. Hoewel de laatste militaire dictator Alfredo Stroessner in 1989 van het toneel verdween, bleef de conservatieve Colorado Partij de politieke hoofdrolspeler in het land. Het was dan ook een enorme verassing toen ex-bisschop Lugo in 2008 de verkiezingen won en voor het eerst in 61 jaar de hegemonie van de Colorado Partij wist te doorbreken. Hij deed dat in coalitie met de liberaal Federico Franco die vicepresident werd.

      Ook Lugo probeerde een socialere koers te varen. Dat is niet zo vreemd. Volgens de National Federation of Campesinos (landarbeiders), is 80 procent van de vruchtbare grond in Paraguay in handen van slechts 1 procent van de bevolking.

      Maar Lugo kon zijn verkiezingsbelofte het grondbezit eerlijker te verdelen nauwelijks waarmaken. Hij genoot te weinig steun in het parlement, zeker nadat Franco besloot de samenwerking op te zeggen.

      Wèl benoemde hij Miguel Lovera tot hoofd van de nationale landbouwdienst, die is belast met het bewaken van de kwaliteit en veiligheid van de voedselvoorziening. Lovera beperkte het gebruik van pesticiden en legde het kweken van genetisch gemodificeerd gewassen aan banden. Dat viel niet in goede aarde bij Paraguay’s grootgrondbezitters en multinationals als Monsanto die kapitalen verdienen aan de intensieve landbouw.

      Landloze boeren

      Lugo was zich bewust van de groeiende weerstand. Op een bijeenkomst van de Unie van Zuid-Amerikaanse landen (UNASUR) op 4 mei, 2010, waarschuwde Lugo dat hij weleens het slachtoffer kon worden van een coup ‘net zoals die plaatsvond in Honduras.’

      Hij was zich niet als enige bewust van de dreiging. In Augustus 2009 schreef de Amerikaanse ambassadrice Liliana Ayalde in een door Wikileaks vrijgeven e-mail aan Washington: ‘While Lugo narrowly avoided impeachment charges this year, many believe that political actors are waiting for Lugo to make a big mistake that could serve as grounds for impeachment sometime in the next four years.’ [vertaald: Hoewel Lugo ternauwernood een afzetting kon vermijden dit jaar, geloven velen dat de politieke actoren wachten tot Lugo een grove fout begaat om hem uit zijn ambt te kunnen ontzetten de komende vier jaar, nvdr].

      De fout waar Ayalde op doelde, vond plaats op 15 juni 2002. In Curuguaty in het oosten van het land hadden 150 landloze boeren 20 hectaren grond bezet. Volgens hen was het publiek terrein dat onrechtmatig in bezit was genomen door de inmiddels overleden Colorado politicus en zakenman Blas Riquelme.

      De boeren wilden dat het land onder hen werd verdeeld. Lugo besteedde aanvankelijk weinig aandacht aan Curuguaty, maar werd onder druk gezet actie te ondernemen door de jonge Colorado politicus Oscar Tuma.

      En dus gaf Lugo toestemming voor ontruiming. Wat er vervolgens precies gebeurde, is nog steeds niet helemaal duidelijk. Normaal gesproken vindt er in dit soort situaties eerst een poging tot onderhandelen plaats, waarna de “krakers” met zachte hand worden verwijderd.

      In Curuguaty, echter, verschenen meer dan 300 zwaarbewapende agenten en een helikopter ten tonele, hoewel er die dag maar een zestigtal boeren aanwezig was. Gepraat werd er nauwelijks met als resultaat 17 doden: 6 agenten en 11 boeren.
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    2. #2
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Volste vertrouwen

      Onmiddellijk klonk de roep om Lugo’s aftreden met als grote aanjager, wederom, Oscar Tuma. Lugo had opdracht gegeven voor de ontruiming, aldus Tuma, en was verantwoordelijk voor de rampzalige afloop.

      Lugo zei niets te hebben geweten van de details van de ontruiming en riep een waarheidscommissie in het leven. Het mocht niet baten. Op grond van artikel 225 in de Grondwet dat, nogal vaag, gewag maakt van ‘het niet uitvoeren van presidentiële taken’, stemde het huis van afgevaardigden op 21 juni voor afzetten.

      Een dag later deed de senaat hetzelfde en werd vicepresident Frederico Franco tot president benoemd. Zijn eerste beslissingen: het afschaffen van de waarheidscommissie en het benoemen van Jaime Ayala tot hoofd van de landbouwdienst. Ayala is eigenaar van een pesticidenbedrijf.

      Op 25 juni keurde het Paraguayaanse Hooggerechtshof de afzettingsprocedure goed. Zoals in Honduras, echter, is het de vraag of dat de legitimiteit ten goede komt.

      Volgens Transparency International is Paraguay na Venezuela het meest corrupte land in zuid Amerika. Ook het justitiële stelsel is er ernstig door aangetast. Dat wist ook de Amerikaanse ambassadrice Liliana Ayalde.

      ‘Political control of the Supreme Court is critical to politicians’ ability to secure impunity for crimes committed’, schreef zij in een andere door Wikileaks gelekte e-mail. ‘Having friends on the Supreme Court is pure gold.’ [‘De politieke controle over het Hooggerrechtshof is essentieel opdat politici straffeloosheid voor hun misdaden kunnen veiligstellen’ … ‘Vrienden hebben bij het Hooggerechtshof is goud waard’, nvdr]

      Lugo’s afzetting werd scherp veroordeeld. Verschillende landen riepen hun ambassadeur terug en Paraguay werd tijdelijk verbannen uit regionale organisaties als UNASUR en MERCOSUR. Maar Washington was een stuk milder.

      Het bekritiseerde de snelheid waarmee Lugo was afgezet, maar wilde het oordeel van de OAS-delegatie afwachten. De leden waren achter de schermen zorgvuldig door Washington gekozen en concludeerden op 3 juli dat Lugo’s afzetting geen coup was. Een dag later sprak president Obama zijn volste vertrouwen uit in de regering Franco.

      Amerikaanse Miljoenen

      Lugo was ervan overtuigd dat de ontruiming in Curuguaty een excuus was om een tevoren geformuleerd plan uit te voeren, met daarin een voorname rol voor de VS. ‘Zelfs als zij niet deelnemen, geven zij altijd hun goedkeuring’, vertelde vertelde hij aan Al Jazeera.

      Het lijkt er inderdaad op dat de Amerikanen op de hoogte waren en (stilzwijgend) hun goedkeuring gaven. Wellicht deden zij zelfs nog meer dan dat.

      Natalia Vinea, medeoprichtster van het Braziliaanse media collectief Agencia Publica, deed onderzoek naar de Amerikaanse rol in Paraguay. Het viel haar op hoe, onmiddellijk nadat Lugo verkozen werd, de Millennium Challenge Corporation (MCC) het budget voor Paraguay flink opschroefde. Onafhankelijk van het State Departement en US AID, biedt het MCC financiële steun ter bevordering van economische groei, armoedebestrijding en het versterken van nationale instellingen. De vrije markt staat daarbij hoog in het vaandel en MCC maakt er geen geheim van dat ook Amerikaanse belangen een rol spelen.

      De MCC miljoenen gingen naar, onder andere, de Nationale Politie, het Openbaar Ministerie en het Hooggerechtshof. En laten net zij de hoofdrolspelers zijn in het Lugo drama. Het hoofd van de Nationale Politie werd getraind door de FBI en was verantwoordelijk voor de ontruiming in Curuguaty.

      Het Openbaar Ministerie, onder leiding van een Colorado politicus, concludeerde dat de tragedie de schuld was van de landloze boeren. Zij zouden de politie in een hinderlaag hebben gelokt. En de 5 miljoen dollar voor het Hooggerechtshof? Dienden die inderdaad om “corruptie te bestrijden” of voor het hebben van vrienden die goud waard zijn?

      Braziliaanse telenovela

      De Zuid Amerikaanse literatuur is wereldberoemd vanwege het magisch realisme en de afzettingen van zowel Zelaya als Lugo zouden niet misstaan in het genre. Echter, beiden vallen in het niet bij de absurde wisseling van de macht in Brazilië.

      Op 31 Augustus 2016, stemde de Braziliaanse senaat met 61 tegen 20 voor het afzetten van president Dilma Roussef. Ze had het overheidsbudget er rooskleuriger doen uitzien met behulp van leningen van staatsbanken.

      De ironie wil dat alle voorgaande regeringen precies dezelfde truc toepasten. Daar komt bij dat het Lava Jato-onderzoek [vertaald: carwash onderzoek, nvdr] vanaf 2014 het ene na het andere miljoenenschandaal aan het licht bracht, waarbij tal van politici in diskrediet worden gebracht, maar nooit president Dilma. Meer dan de helft van de parlementariërs en senatoren die haar wegstemden daarentegen werden beschuldigd van corruptie, waaronder de conservatieve vicepresident Michel Temer die tot president werd benoemd.

      Sterker nog, een jaar na de afzetting wordt een bandopname openbaar gemaakt waarop Temer de vleesmagnaat Wesley Batista aanmoedigt zwijggeld te betalen aan Eduardo Cunha, de voormalig senaatvoorzitter die Dilma’s afzetting overzag, maar dan opgesloten werd wegens het aannemen van miljoenen aan steekpenningen.

      Vervolgens werd ook tegen Temer een afzettingsprocedure aangespannen, maar dit keer stemden de Braziliaanse parlementariërs en senatoren, met de hand op hun hart, en live op TV, tegen afzetten. Dat kon het nationale belang niet ten goede komen. Inmiddels zijn de meeste Brazilianen van mening dat het “creatief boekhouden” slechts een excuus was om Dilma te verwijderen.

      Op 23 mei, 2016, publiceerde de Braziliaanse krant Folha de Sao Paolo fragmenten van een gesprek tussen twee van Temers top-collega’s, Romero Jucá en Sergio Machado. Beiden zijn verdachten in het Lava Lato onderzoek. Volgens hen was het afzetten van Dilma de enige manier om het onderzoek te stoppen. Saillant detail: Juca beweert daarbij de steun te hebben van het leger en de meeste leden van het Braziliaanse hooggerechtshof.

      Dilma zelf meent slachtoffer te zijn van een coup, waarbij zij niet werd geholpen door haar dalende populariteit als gevolg van de economische crisis en het almaar groeiende corruptieschandaal.

      ‘I think the traditional Brazilian oligarchy was upset by this small [redistribution of wealth]’, zei Rousseff in de Financial Times verwijzend naar het sociale beleid dat haar arbeiderspartij had gevoerd. ‘After centuries of exclusion, this was a very small effort at inclusion. It was not fantastic; there needs to be much more than what we did’ [vertaald: ‘Ik denk dat de Braziliaanse oligarchie verbolgen was over deze kleine herverdeling van rijkdommen’ … ‘Na eeuwenlange uitsluiting was dit een kleine poging tot inclusie. Het was niets fantastisch; er moet meer gedaan worden dan wat wij verwezenlijkt hebben, nvdr].

      Welkom in Washington

      Terwijl verschillende landen hun ambassadeur terugriepen na Dilma’s afzetting en de OAS zich bezorgd toonde over de gevolgde procedure, was Washington van mening dat de democratische instituties van Brazilië binnen het wettelijk kader hadden gehandeld.

      Zoals eerder in Honduras en Paraguay, is er geen eenduidig bewijs dat de VS direct betrokken waren bij Dilma’s afzetting. Maar wederom wijzen tal van omstandigheden erop dat Washington op zijn minst op de hoogte was en (stilzwijgend) goedkeuring gaf. Wellicht gaf het zelfs een zetje in de goede richting.

      Zo vloog Temers rechterhand Aloysio Nunes de dag na Dilma’s afzetting al naar Washington voor een reeks ontmoetingen met Amerikaanse politici en ambtenaren. Nunes is vandaag minister van Buitenlandse Zaken, hoewel hij wordt beschuldigd van het aannemen van steekpenningen.

      De Amerikaans ambassadeur in Brazilië ten tijde van Dilma’s afzetting was niemand minder dan Liliana Ayalde. Zij werd bij aankomst in September 2013 begroet met demonstraties. Niet alleen vanwege haar verleden in Paraguay, maar vooral vanwege het afluisterschandaal dat de relatie tussen de VS en Brazilië ernstig had verstoord.

      Eerder dat jaar werd bekend dat het National Security Agency alle telefoon en e-mail verkeer aftapte van Dilma, haar ministers en tal van grote bedrijven, waaronder de oliegigant Petrobras. Dit was het bedrijf dat Lava Jato aan het rollen bracht en vandaag bovenaan een lange lijst van beoogde privatiseringen staat.

      Ten slotte berichtte Alma de Walsche reeds in MO* Magazine hoe het Amerikaanse Atlas Network een dertigtal Braziliaanse organisaties en denktanks financiert waaronder de Beweging voor een Vrij Brazilië (MLB). De MLB speelde een sleutelrol in de demonstraties tegen Dilma.

      Opvallend, het Atlas Network wordt gefinancierd door het Amerikaanse State Departement en het aan het Congres gerelateerde National Endowment for Democracy. Hun doel is het promoten van de vrije markt en het verspreiden van het liberale gedachtegoed. Een ding is zeker: Temer deed niets anders sinds hij aan de macht kwam!

      Nogmaals, er zijn geen harde bewijzen voor directe Amerikaanse inmenging, en zou je ernaar vragen dan zou Washington vanzelfsprekend in alle toonaarden ontkennen. Maar laten we niet vergeten dat het dat ook deed met betrekking tot de staatsgreep die Brazilië in 1964 een twintig jaar durende militaire dictatuur bracht.

      De Braziliaanse waarheidscommissie bracht echter overduidelijk aan het licht dat de VS zowel de coup als het militaire regime actief steunde. Toen de commissie in 2014 haar 1000 pagina’s dikke rapport presenteerde, huilde president Dilma bittere tranen. Als jonge activiste zat zij 3 jaar achter de tralies en ondervond ze destijds het regime aan den lijve.



      https://www.mo.be/reportage/de-rol-v...e-staatsgrepen
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    3. #3
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Trump verrast met interventie in linkse oliestaat Venezuela


      Juan Guaidó vlak voordat hij zichzelf uitroept tot interim-president. Beeld Reuters

      Na alle terugtrekkende bewegingen van de afgelopen twee jaar zijn de Verenigde Staten in het offensief gegaan: president Donald Trump erkende de kersverse parlementsvoorzitter Juan Guaidó als nieuwe president van Venezuela, nog geen uur nadat die zichzelf op een podium in de hoofdstad Caracas als zodanig had opgeworpen.

      Michael Persson24 januari 2019, 20:15

      Interventies zijn dus nog steeds mogelijk, onder de president die het interventionisme met zijn ‘America First’ bij het oud vuil had gezet. Canada, Brazilië, Argentinië en andere Zuid-Amerikaanse landen volgden het Amerikaanse voorbeeld – Nederland en Europa waren nog wat voorzichtiger.

      De zittende president Nicolas Maduro reageerde woedend, en beval Amerikaanse diplomaten het land binnen 72 uur te verlaten. Washington zegt geen gehoor te zullen geven aan het ultimatum, dat zaterdag afloopt.

      De erkenning van Guaidó was geen impulsieve actie: alles wijst op coördinatie. Dinsdagavond al kwam een aantal Republikeinen in het Witte Huis bijeen om de mogelijke scenario’s te bespreken die zouden voortvloeien uit een erkenning van Guaidó. Onder hen opvallend veel politici uit Florida, de eeuwige sleutelstaat met zijn miljoenen latino’s. Zij zijn de belangrijkste aanjagers van het Amerikaanse Venezuela-beleid. Dit is niet bedacht door Donald Trump.

      De razendsnelle steunbetuiging roept herinneringen op aan de naoorlogse decennia van de vorige eeuw, toen de Amerikaanse geheime dienst coupplegers in Cuba, Chili, Brazilië en Nicaragua faciliteerde bij het omverwerpen van democratisch gekozen linkse regeringen. Ook nu is het doelwit van de opstand een linkse president, met als groot verschil dat het democratische gehalte van zijn verkiezing en regime twijfelachtig is.

      Het klassiek Amerikaanse spierballenvertoon in Latijns-Amerika komt uit de koker van een klassiek Republikeinse politicus, senator Marco Rubio. Na zijn verloren presidentscampagne in 2016 heeft hij zich vooral gestort op buitenlands beleid, en opgeworpen als belangrijkste vertegenwoordiger van de latino expat-bourgeoisie in zijn thuisstaat Florida. Rubio verleidde Trump al begin 2017 tot een agressievere houding jegens Venezuela.

      Hij regelde toen een bezoek van Lilian Tintori aan het Witte Huis, de vrouw van de gevangen Venezolaanse politicus Leopoldo López. Trump, die haar volgens een reconstructie in The Washington Post anderhalf jaar geleden eigenlijk alleen kende als deelnemer aan het tv-programma Survivor, werd geraakt door haar persoonlijke verhaal, en twitterde meteen vanuit het Oval Office: ‘Venezuela moet Leopoldo López, politieke gevangene en man van Lilian Tintori onmiddellijk vrijlaten.’ (Tintori had een jaar lang geprobeerd president Barack Obama te spreken te krijgen, maar die was bang dat een gesprek een verkeerd signaal zou afgeven aan Maduro.)

      De regering-Trump volgt sindsdien een harde lijn jegens Venezuela. De president heeft extra sancties afgekondigd tegen Venezolaanse bedrijven en een inreisverbod in het leven geroepen voor regeringsleden. In september 2017 sprak Trump in zijn toespraak voor de Verenigde Naties harde woorden over ‘het corrupte regime dat een welvarend land heeft vernietigd door een mislukte ideologie op te leggen die alleen maar armoede en ellende heeft opgeleverd, overal waar die is geprobeerd’.

      Ook daarin klonk een echo door van het verleden: Maduro is een erfgenaam van de socialistische revolutie van Hugo Chávez, een verwoed tegenstander van kapitalistisch Amerika. De retoriek is al decennia oud, en zo bezien is het logisch dat Rusland en China woensdag de kant van Maduro kozen, een ordening bekend uit de Koude Oorlog. Venezuela als socialistische boeman is een beeld dat de Republikeinen ook kunnen gebruiken voor binnenlandse politiek: zo werd de Democratische politica Alexandria Ocasio-Cortez, een zelfbenoemde socialist, door de Republikeinse partij vorig jaar een ‘mini-Maduro’ genoemd – zelfs al ligt haar utopie dichter bij Scandinavië dan bij de dictatuur van Venezuela.

      Voor de Amerikanen speelt ook mee dat Venezuela grote voorraden olie en andere grondstoffen herbergt die na een eventuele verandering van regime zouden kunnen worden ontgonnen door bedrijven met Amerikaanse connecties. En dus werpen de Republikeinen en Trump zich nu op als hoeder van de mensenrechten. Dezelfde zakelijke realpolitik die ertoe leidt dat Saoedi-Arabië te vriend wordt gehouden, maakt van Maduro een makkelijke vijand.

      Blijft de agressie beperkt tot woorden? In augustus 2017 zei Trump al dat hij ‘een militaire optie niet uitsluit’. In 2018 heeft een gezant zeker drie gesprekken gevoerd met rebellerende Venezolaanse militairen, zo onthulde The New York Times in september. De gewenste Amerikaanse steun kwam er toen niet, omdat sommige militairen werden verdacht van martelingen of drugshandel.

      Voorman Guaidó ziet er schoner uit. Met zijn erkenning zijn meteen bevroren Venezolaanse tegoeden vrijgekomen. Dat geld is het eerste wapen. Verder ‘liggen alle opties op tafel’, aldus Trump.


      https://www.volkskrant.nl/nieuws-ach...uela~be7e5796/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'
      Antwoord met Citaat Antwoord met Citaat 0 Thanks, 1 Likes, 0 Dislikes

    4. #4
      Kaaskop Nederlandertje's Avatar
      Ingeschreven
      May 2011
      Locatie
      AMsterdam
      Leeftijd
      40
      Berichten
      12.803
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      846410

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door Revisor Bekijk Berichten
      Trump verrast met interventie in linkse oliestaat Venezuela


      Juan Guaidó vlak voordat hij zichzelf uitroept tot interim-president. Beeld Reuters

      Na alle terugtrekkende bewegingen van de afgelopen twee jaar zijn de Verenigde Staten in het offensief gegaan: president Donald Trump erkende de kersverse parlementsvoorzitter Juan Guaidó als nieuwe president van Venezuela, nog geen uur nadat die zichzelf op een podium in de hoofdstad Caracas als zodanig had opgeworpen.

      Michael Persson24 januari 2019, 20:15

      Interventies zijn dus nog steeds mogelijk, onder de president die het interventionisme met zijn ‘America First’ bij het oud vuil had gezet. Canada, Brazilië, Argentinië en andere Zuid-Amerikaanse landen volgden het Amerikaanse voorbeeld – Nederland en Europa waren nog wat voorzichtiger.

      De zittende president Nicolas Maduro reageerde woedend, en beval Amerikaanse diplomaten het land binnen 72 uur te verlaten. Washington zegt geen gehoor te zullen geven aan het ultimatum, dat zaterdag afloopt.

      De erkenning van Guaidó was geen impulsieve actie: alles wijst op coördinatie. Dinsdagavond al kwam een aantal Republikeinen in het Witte Huis bijeen om de mogelijke scenario’s te bespreken die zouden voortvloeien uit een erkenning van Guaidó. Onder hen opvallend veel politici uit Florida, de eeuwige sleutelstaat met zijn miljoenen latino’s. Zij zijn de belangrijkste aanjagers van het Amerikaanse Venezuela-beleid. Dit is niet bedacht door Donald Trump.

      De razendsnelle steunbetuiging roept herinneringen op aan de naoorlogse decennia van de vorige eeuw, toen de Amerikaanse geheime dienst coupplegers in Cuba, Chili, Brazilië en Nicaragua faciliteerde bij het omverwerpen van democratisch gekozen linkse regeringen. Ook nu is het doelwit van de opstand een linkse president, met als groot verschil dat het democratische gehalte van zijn verkiezing en regime twijfelachtig is.

      Het klassiek Amerikaanse spierballenvertoon in Latijns-Amerika komt uit de koker van een klassiek Republikeinse politicus, senator Marco Rubio. Na zijn verloren presidentscampagne in 2016 heeft hij zich vooral gestort op buitenlands beleid, en opgeworpen als belangrijkste vertegenwoordiger van de latino expat-bourgeoisie in zijn thuisstaat Florida. Rubio verleidde Trump al begin 2017 tot een agressievere houding jegens Venezuela.

      Hij regelde toen een bezoek van Lilian Tintori aan het Witte Huis, de vrouw van de gevangen Venezolaanse politicus Leopoldo López. Trump, die haar volgens een reconstructie in The Washington Post anderhalf jaar geleden eigenlijk alleen kende als deelnemer aan het tv-programma Survivor, werd geraakt door haar persoonlijke verhaal, en twitterde meteen vanuit het Oval Office: ‘Venezuela moet Leopoldo López, politieke gevangene en man van Lilian Tintori onmiddellijk vrijlaten.’ (Tintori had een jaar lang geprobeerd president Barack Obama te spreken te krijgen, maar die was bang dat een gesprek een verkeerd signaal zou afgeven aan Maduro.)

      De regering-Trump volgt sindsdien een harde lijn jegens Venezuela. De president heeft extra sancties afgekondigd tegen Venezolaanse bedrijven en een inreisverbod in het leven geroepen voor regeringsleden. In september 2017 sprak Trump in zijn toespraak voor de Verenigde Naties harde woorden over ‘het corrupte regime dat een welvarend land heeft vernietigd door een mislukte ideologie op te leggen die alleen maar armoede en ellende heeft opgeleverd, overal waar die is geprobeerd’.

      Ook daarin klonk een echo door van het verleden: Maduro is een erfgenaam van de socialistische revolutie van Hugo Chávez, een verwoed tegenstander van kapitalistisch Amerika. De retoriek is al decennia oud, en zo bezien is het logisch dat Rusland en China woensdag de kant van Maduro kozen, een ordening bekend uit de Koude Oorlog. Venezuela als socialistische boeman is een beeld dat de Republikeinen ook kunnen gebruiken voor binnenlandse politiek: zo werd de Democratische politica Alexandria Ocasio-Cortez, een zelfbenoemde socialist, door de Republikeinse partij vorig jaar een ‘mini-Maduro’ genoemd – zelfs al ligt haar utopie dichter bij Scandinavië dan bij de dictatuur van Venezuela.

      Voor de Amerikanen speelt ook mee dat Venezuela grote voorraden olie en andere grondstoffen herbergt die na een eventuele verandering van regime zouden kunnen worden ontgonnen door bedrijven met Amerikaanse connecties. En dus werpen de Republikeinen en Trump zich nu op als hoeder van de mensenrechten. Dezelfde zakelijke realpolitik die ertoe leidt dat Saoedi-Arabië te vriend wordt gehouden, maakt van Maduro een makkelijke vijand.

      Blijft de agressie beperkt tot woorden? In augustus 2017 zei Trump al dat hij ‘een militaire optie niet uitsluit’. In 2018 heeft een gezant zeker drie gesprekken gevoerd met rebellerende Venezolaanse militairen, zo onthulde The New York Times in september. De gewenste Amerikaanse steun kwam er toen niet, omdat sommige militairen werden verdacht van martelingen of drugshandel.

      Voorman Guaidó ziet er schoner uit. Met zijn erkenning zijn meteen bevroren Venezolaanse tegoeden vrijgekomen. Dat geld is het eerste wapen. Verder ‘liggen alle opties op tafel’, aldus Trump.


      https://www.volkskrant.nl/nieuws-ach...uela~be7e5796/
      Is geen coup geweest. Dilma heeft overheidsfinanciën gemanipuleerd. Ecomonisch ging het steeds slechter met Brazilië onder haar bewind. Haar laatste verkiezing won ze met het kleinste verschil ooit daaraan was al te merken. Op een gegeven moment wou een ruime meerderheid van het volk dat ze op zou stappen wegens corrupte. Dit weigerde ze. Hierdoor heeft de senaat inclusie leden van haar eigen partij na stemming besloten haar uit haar functie te ontheffen. Dit is allemaal politiek correct gegaan.

    5. #5
      Banned
      Ingeschreven
      Oct 2018
      Berichten
      2.761
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      0

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Venezuela heeft meer olie dan Syrie. Trump die een militaire interventie niet uitsluit.

      Dit doet me denken aan de retoriek voorafgaand aan de ´regime-change´ in Irak.
      Antwoord met Citaat Antwoord met Citaat 0 Thanks, 0 Likes, 1 Dislikes

    6. #6
      Zijlijner The_Grand_Wazoo's Avatar
      Ingeschreven
      Oct 2007
      Locatie
      Bijlmer
      Berichten
      6.906
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      556376

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Aha .... Westen = VS.

      Waarom schrijf je niet gewoon dat op? Dat is namelijk wat de artikelen die je geknipt en geplakt hebt, beweren, in tegenstelling tot wat jij in je toptitel suggereert. Je bent toch net aan het framen? Westen vs. de rest?

    7. #7
      Draaksteker H.P.Pas's Avatar
      Ingeschreven
      Apr 2005
      Locatie
      Turicum
      Berichten
      15.445
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      723390

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Citaat Oorspronkelijk geplaatst door The_Grand_Wazoo Bekijk Berichten
      Aha .... Westen = VS.
      Bovendien is het wat veel eer de politieke bokkesprongen van de Trump-regering als 'beleid' te kenschetsen.
      Overtuigingen zijn gevaarlijker vijanden der waarheid dan leugens.

    8. #8
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      VS zet Venezuela onder hoogspanning. Kroniek van een aangekondigde ‘parlementaire staatsgreep’

      Sinds enkele dagen loopt de spanning hoog op in Venezuela. Op 23 januari heeft de voorzitter van het parlement zichzelf uitgeroepen tot president. Hij werd hierbij onmiddellijk erkend door de VS, Brazilië en nog een aantal andere landen. De vrees bestaat dat dit het begin is van een langdurige periode van confrontatie en destabilisatie.


      Marc Vandepitte vrijdag 25 januari 2019


      President Maduro. Bron: Wikipedia

      Cycli van geweld

      De poging om president Maduro uit het zadel te lichten valt niet uit de lucht. Sinds Maduro president werd na de dood van Chávez in 2013, heeft de VS resoluut aangestuurd op een regimewissel. De VS probeert delen van het leger over te halen om zich te keren tegen Maduro, maar dat lukt niet. Daarom is Washington in de eerste plaats aangewezen op de interne oppositie en op diplomatieke druk.

      De VS assisteert de politieke oppositie en probeert die zoveel mogelijk te verenigen. Volgens het handboek van de kleurenrevoluties worden ngo’s, studentenorganisaties en lokale organisaties gefinancierd, getraind en gecoacht om zo efficiënt mogelijk straatoproer te organiseren. Het straatgeweld moet het land zodanig destabiliseren dat de regering gedwongen wordt af te treden, of dat het leger tussenkomt en de regering afzet.

      Sinds 2013 ontketende de oppositie al tweemaal zo’n cyclus van grootschalig geweld. In 2014 kwamen daarbij 43 mensen om het leven en vielen 800 gewonden. In 2017 vonden 131 mensen de dood.

      Ondertussen verslechterde de economische situatie heel erg. Dat was vooral het gevolg van een economisch model dat extreem afhankelijk is van olieprijzen, maar ook van een regelrechte economische oorlogsvoering tegen het bewind. De regering slaagde er ook niet in om de financiële, sociale en economische moeilijkheden ten gronde te keren, en kampte ook met wanbeheer, bureaucratisme en corruptie.

      Een nieuw offensief

      In mei 2018 won Maduro de presidentsverkiezingen met 68 procent. Dat bezorgde de oppositie een opdoffer waarvan ze moest bekomen. Maar toen op 10 januari Nicolas Maduro werd ingezworen voor een tweede ambtstermijn van zes jaar, zag ze haar kans schoon voor een nieuw offensief. De door de VS gecontroleerde Organisatie voor Amerikaanse Staten verklaarde prompt dat ze Maduro niet zou erkennen als president. En vijf dagen later kondigde Trump aan dat hij overwoog om Juan Guaidó te erkennen als president.

      Guaidó is de vijfendertigjarige parlementsvoorzitter. Hij is zeer close met Leopoldo López, met wie hij dagelijks in contact staat, ondanks diens huisarrest. Samen richtten ze de erg rechtse partij Voluntad Popular op. Die partij organiseerde in het verleden gewapende piketten waarbij doden vielen, stak openbare gebouwen en ziekenhuizen in brand, deed aanvallen op ministeries, enz.

      Gesterkt door de rugdekking van Trump trok de oppositie diezelfde dag de straat op met als doel president Maduro te verdrijven en een voorlopige regering te vormen. Aan militairen die zouden overlopen werd amnestie beloofd. Zes dagen later, op 21 januari, postten enkele opstandige militairen een videoboodschap online waarin ze zich trouw verklaarden aan de oppositieleider.

      De spanning ging verder de hoogte in. Op 22 januari deed Michael Pence, vicepresident van de VS in een videoboodschap een oproep aan de Venezolanen om op straat te komen en zich van Maduro te ontdoen. Een dag later trok de oppositie massaal de straat op en waren er ook grote tegenbetogingen van aanhangers van de regering. Parlementsvoorzitter Guaidó riep zichzelf uit tot nieuwe president. Hij werd direct erkend door de regeringen van o.a. de VS, Brazilië en Canada. Rusland, China, Turkije en Mexico, een groot en belangrijk land in de regio, blijven Maduro erkennen. Europa houdt zich op de vlakte.

      Hoe moet het nu verder?

      Het is weinig waarschijnlijk dat de erkenning van Guaidó door de VS en enkele andere landen, president Maduro ten val zal brengen. Maar het kan wel leiden tot een verdere destabilisering van het land. Het Witte Huis kiest boudweg voor de strategie van de chaos, zoals het al op zoveel andere plekken heeft gedaan.

      De erkenning van Guaidó zal de oppositie wind in de zeilen geven. Als Guaidó zijn presidentschap niet mag uitvoeren zal dat wellicht tot nog meer westerse economische sancties leiden. Op dit moment overweegt de VS een verbod op de invoer van olie. Dat zou zware gevolgen hebben voor de financiële positie van Venezuela en de olieproductie nog verder naar beneden halen.

      Zelfs een buitenlandse militaire interventie is niet uitgesloten. Met de recente verkiezing van de oorlogszuchtige Bolsonaro zou zo’n interventie eventueel door de VS kunnen uitbesteed worden aan Brazilië, samen met Colombia, Peru en andere landen uit de regio.

      Wat er ook van zij, de inmenging in de binnenlandse aangelegenheden van een soeverein land die de VS vandaag tentoonspreidt, is ongegeneerd en ongezien. Het druist in tegen de meest elementaire principes van de Verenigde Naties.

      De impasse in Venezuela kan alleen maar opgelost worden door nationale dialoog. Maduro is in elk geval voorstander van de oproep tot dialoog die uitgaat van de regeringen van Uruguay en Mexico. Elke buitenlandse inmenging zal alleen maar olie op het vuur gieten.



      VS zet Venezuela onder hoogspanning. Kroniek van een aangekondigde ‘parlementaire staatsgreep’ - DeWereldMorgen.be
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    9. #9
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      The usual suspect c.q. Europese handlangers van de VS kunnen natuurlijk niet achterblijven.


      ...
      De oproep van de Duitse regering om verkiezingen uit te schrijven in Venezuela wordt nu gesteund door andere Europese landen. De oproep eist nieuwe verkiezingen, doet het land dit niet dan erkennen en steunen de landen oppositieleider Juan Guaido als legitieme president van het land. Hoe je een burgeroorlog aanwakkert? Nou, ongeveer zo dus… Maduro reageert woedend en spreekt van een ‘coupe’. Behalve initiatiefnemer Duitsland sluiten Frankrijk, Groot-Brittannië, Spanje en nu dus ook Nederland zich aan bij de oproep.
      ...


      https://www.dagelijksestandaard.nl/2...en-op-curacao/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    10. #10
      Very Important Prikker Revisor's Avatar
      Ingeschreven
      Dec 2012
      Berichten
      20.135
      Post Thanks / Like
      Reputatie Macht
      4011792

      Standaard Re: Oorzaak coups: In Zuid-Amerika worden presidenten die ingaan tegen westerse beleid afgezet.

      Maduro legt ultimatum Europese landen naast zich neer

      President Nicolás Maduro heeft het ultimatum van meerdere Europese landen om nieuwe verkiezingen te houden naast zich neergelegd. Duitsland, Frankrijk, Spanje, het Verenigd Koninkrijk en later ook Nederland hadden laten weten dat zij oppositieleider Juan Guaidó erkennen als de rechtmatige president van Venezuela, als Maduro niet binnen acht dagen nieuwe verkiezingen uitschrijft.


      Bert Lanting27 januari 2019, 15:02


      Venezolanen vrijdag in Caracas, waar de zelfbenoemde interim-president van Venezuela Juan Guaidó een toespraak gaf. Beeld EPA

      ‘Niemand heeft het recht ons een ultimatum te stellen’, zei de belaagde president echter in een vraaggesprek met de Turkse televisie. Volgens minister Stef Blok van Buitenlandse Zaken konden de EU-landen het niet eens worden over een gemeenschappelijke aanpak van Venezuela. Daarom heeft een aantal lidstaten besloten zelf een ultimatum aan Maduro te formuleren.

      Guaidó riep zichzelf afgelopen week met steun van het door Maduro buitenspel gezette parlement uit tot interim-president. Volgens de oppositie en buitenlandse waarnemers is er op grote schaal fraude gepleegd bij de herverkiezing van Maduro als president in mei vorig jaar. De oppositie verwijt hem ook dat hij het land economisch aan de grond heeft gebracht: de inflatie bedraagt momenteel ongeveer twee miljoen procent per jaar.

      Rusland en China

      De Verenigde Staten, Canada en enkele Latijns-Amerikaanse landen hebben Guaidó inmiddels erkend als president, maar tot nog toe aarzelden de EU-landen. Rusland en China steunen Maduro. Beide landen hebben miljarden aan leningen uitstaan in Venezuela, maar zij hebben ook ernstige bezwaren tegen buitenlandse bemoeienis met de interne politieke problemen van landen.

      Mike Pompeo, de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken, riep de leden van de VN-Veiligheidsraad zaterdag op zich achter de Venezolaanse oppositieleider Juan Guaidó te scharen.

      ‘Nu is het tijd om een kant te kiezen in Venezuela. Geen getreuzel meer, geen spelletjes spelen’, zei Pompeo op een bijeenkomst van de Veiligheidsraad die op verzoek van de VS werd gehouden. ‘Of je steunt de democratische krachten of je zit in het kamp van Maduro en zijn puinhoop.’

      Rusland, dat vierkant achter Maduro staat, was verbolgen over het bijeenroepen van de Veiligheidsraad. ‘Venezuela vormt geen bedreiging voor de vrede en veiligheid’, betoogde de Russische ambassadeur Vasili Nebenzja. ‘Als iets een bedreiging voor de vrede en veiligheid vormt dan is het de schaamteloze en agressieve actie van de VS en hun bondgenoten met het doel de rechtmatig gekozen president van Venezuela ten val te brengen.’

      Militair attaché

      Het stond van meet af aan wel vast dat de bijeenkomst van de Veiligheidsraad niet veel zou opleveren. Rusland en China hebben allebei een vetorecht in de V-raad.

      Een tegenslag voor Maduro was wel dat de militair attaché van Venezuela in Washington, José Luis Silva, zich dit weekeinde achter Guaidó schaarde. Hij riep zijn ‘broeders in de strijdkrachten’ op zijn voorbeeld te volgen en de oppositieleider te erkennen als president. Maar het is onduidelijk op hoeveel steun hij onder de militairen kan rekenen.



      https://www.volkskrant.nl/nieuws-ach...neer~b0b770d2/
      'One who deceives will always find those who allow themselves to be deceived'

    + Plaats Nieuw Onderwerp

    Bladwijzers

    Bladwijzers

    Forum Rechten

    • Je mag geen nieuwe onderwerpen plaatsen
    • Je mag geen reacties plaatsen
    • Je mag geen bijlagen toevoegen
    • Je mag jouw berichten niet wijzigen
    •